SYP WYNIA EN DE VROUWEN

De klassieke indeling bij veel gezinnen.
De man maait het gras, de vrouw zorgt voor de kinderen.

Ik lees niet vaak Elseviers Weekblad maar als ik het lees, sla ik de column van Syp Wynia nooit over. Ik ben het  niet altijd met hem eens maar zijn overwegingen zetten je op scherp. 

Soms is hij trendy, soms drammerig. Zo laat hij geen gelegenheid voorbij gaan om ons te waarschuwen voor Brussel. Nederland geeft teveel macht uit handen aan Europa zodat we niet meer goed voor onszelf kunnen zorgen. 

Op zich een juiste vraagstelling maar de vraag of we buiten de Europese Unie wel goed genoeg voor onszelf kunnen zorgen, blijft buiten beschouwing. Hoe moeten we onze belangen verdedigen in een globaliserende wereld waar grootmachten als de VS, China, Rusland en wie weet straks ook India en Brazilië de hoofdviool spelen? 

Hoe kunnen we economisch, financieel, (geo)politiek en mogelijk zelfs militair voor ons zelf zorgen in zo een wereld? De wereld wordt groter en Nederland dus kleiner, zo eenvoudig is dat. Vroeger waren Frankrijk, Engeland of Duitsland onze mogelijke tegenstanders of zelfs vijanden nu zijn dat mogelijk VS, China, Rusland of andere opkomende (nucleaire) machten. 

In normale omstandigheden zorgen gezin en familie voor geborgenheid, materieel en geestelijk.
Een goed gezin of familieleven is een rijkdom die je beter door het leven
kan loodsen dan veel geld.

Ik denk dat er niks anders op zit dan net als Monaco een ministaatje te worden in de Grote Wereld met helder afgebakende soevereiniteit. Daar moeten we ons op concentreren. Waar liggen onze soevereine grenzen? Binnen die grenzen en dank zij ons plekje aan tafel van de EU moeten we leren voor onszelf te zorgen. Er zit niks anders op.

Ik heb nog een ander klein appeltje te schillen met Syp. In zijn column “Hoe Nederland doe-het-zelfland werd” (Elseviers Weekblad 8/16 juli 2017)schildert hij met enkele rake pennestreken een aantal ontwikkelingen in het naoorlogse Nederland. Losjes stelt hij daarin vast dat ons na de Tweede Wereldoorlog "een doorwoekerende huisvrouwentraditie" parten speelde.

Dat is waar. Nederland was een braaf gezinsland in een overwegend Christelijk land. Zo gek was dat dus niet. Dat vrouweninkomen een volwaardig inkomen kan zijn is daarom nog steeds niet vanzelfsprekend. “Daarbij hebben Nederlandse vrouwen nog altijd de overerfde reflex dat alles rond het huishouden eigenlijk hun unieke verantwoordelijkheid is. Het huishouden (en eventueel ook de kinderen) uit handen geven, zit niet in de genen.”

Natuurlijk kan de man ook voor kinderen zorgen.

Het gevolg laat zich raden. Stagnerende vrouwencarières en vrouwen thuis werk doen dat 15 Euro per uur waard is, terwijl ze pakweg 50 kunnen verdienen- en wie weet wel 100 als ze het huishouden niet belangrijker vonden.

Tot zover Syp over (huis)vrouw, gezin en kinderen. Het komt niet bij Syp op dat hij hier aan de grenzen van het liberalisme zit waarin elk individu dezelfde menselijke kwaliteiten krijgt toebedeeld. Maar zou het kunnen dat vrouwen met kinderen hun huishouden niet (helemaal) uit handen geven? 

Kinderen dragen en baren is nog altijd iets unieks voor vrouwen waar mannen geen gelijke in kunnen zijn, ook al zouden ze dat nog zo graag willen. Bij dat moederschap hoort zorg voor wat eens een deel van je is geweest. Dat is zo gek nog niet. Al snap ik wel dat er ook vrouwen zijn die dat zo niet voelen. 

Bij de vele vrouwen die ik ontmoet heb, voelde het wel zo. Zij gaven hun gezin met kinderen prioriteit. Kijk eens naar landen en of samenlevingen waar de man het helemaal laat afweten en zich er niet voor schaamt om zich ergens anders te nestelen zoals nogal een gebeurd op de Antillen of in Suriname, om een paar voorbeelden dicht bij huis te noemen.

De meeste van deze verlaten vrouwen zetten met de grootste moeite een een-vrouw huishouden op om hun kinderen op verantwoorde wijze te kunnen opvoeden en beschermen. Mannen doen dat niet zo gauw. 

Typisch liberaal of  kapitalistisch is het ook om de waarde van de vrouw die zorgt voor haar kinderen om te zetten in Euro's. Maar er zijn zaken die zich niet in geld laten uitdrukken? Syp moet dat toch ook weten? Geld is ook niet alles. 

Let wel, ik bedoel dus niet dat vrouwen daarom maar minder zouden moeten verdienen. Wat ik bedoel is dat vrouwen het recht hebben dat ze hun kinderen zwaarder laten wegen dan geld en/of carrière. Dat lijkt me heel legitiem en menselijk en waar zou een samenleving niet kunnen besluiten dit te waarderen of misschien wel extra te waarderen? Dat is toch een zaak van die samenleving zelf die kan besluiten wat wel en geen waarde heeft?

Het doorgedreven economische liberalisme waar Syp voor pleit heeft zijn grenzen. 

AMBITIEUS

Mijn dochter, een verse moeder van een baby van nog geen 6 maanden en een manneke van 2 jaar vertelt haar vriendinnen een beetje trots dat ze alweer druk aan het solliciteren is. Een fikse zelfoverwinning want toen ze vlak na haar eerste zwangerschap opnieuw en onverwacht zwanger was, werd ze op haar werk door bazen en vrouwelijke collega's uiterst koeltjes behandeld. Twee keer zwanger in zo'n korte tijd bleek niet overeenkomstig het wereldbeeld te zijn van de hardwerkende, veeleisende ambitieuze yuppievrouw. Plotseling kreeg ze te horen dat ze na haar zwangerschapsverlof ontslagen zou worden. Tijdens het rituele evaluatiegesprek van 2 maanden daarvoor was er nog geen vuiltje aan de lucht geweest. Je kunt dan natuurlijk gaan terugvechten maar dat maakt je werk er niet plezieriger op.

Toen mijn dochter zei dat ze naar een baan van een halve week zocht, werd haar verweten niet ambiteus te zijn. Hoezo niet ambitieus? Is er meer ambitie in een leven mogelijk dan kinderen op de wereld zetten en op te voeden tot medemens? Ik denk het niet tenzij je natuurlijk een wereldveroveraar denkt te worden. Als je daar maar genoeg slachtoffers bij maakt dan wordt je al gauw een van de groten der geschiedenis maar voor de rest van ons is het opvoeden van kleine mensen tot grote mensen het meest ambiteuze wat mogelijk is. Het kan natuurlijk dat die ambitie niet bij je past maar denk dan niet dat daarom jouw ambitie groter zal zijn.

Wat is een mensensamenleving zonder mensen? Helemaal niks toch? Wat komt er allemaal niet kijken bij een goede opvoeding? Dagelijks lezen we in kranten en zien we op de beeldbuis wat er allemaal niet mis kan gaan met de opvoeding. Alleen al zulke risico's met optimisme tegemoet durven treden getuigt van levensmoed. Veel vrouwen en mannen durven zich er dan ook niet aan te wagen. Maar gelukkig zijn er nog genoeg vrouwen en mannen die het wel samen aandurven om verantwoordelijkheid te nemen voor kinderen en hun opvoeding en daarmee voor samenleving en maatschappij. Want laten we wel wezen zonder kinderen is de zaak hopeloos verloren. Dan volgt op vergrijzing het grote uitsterven. Dat is mooi voor het natuurbehoud maar slecht voor het behoud van de mensheid.

Een gezin coördineren en aansturen wordt trouwens in zijn algemeenheid ook behoorlijk onderschat. Men doet alsof het allemaal niks voorstelt om dag in dag uit, wekelijks, maandelijks en jaarlijks ervoor te zorgen dat alle benodigdheden in huis zijn, dat het daartoe beschikbare geld evenwichtig wordt besteed, dat kleding en schoenen in orde zijn, dat er hygiëne in huis is, dat het huis overzichtelijk is voor de kinderen, dat ziekten met hulp van artsen en medicijnen worden behandeld, dat de kinderen opgevoed worden tot grote mensen die zich straks staande kunnen houden in die grote mensenmaatschappij enz. enz.

Het grappige is dat je dit allemaal nergens kunt studeren. Je moet er zelf met je vriendje, partner of wat dan ook maar achter zien te komen. Hoe blijf je bij elkaar, hoe hou je het vlammetje voor elkaars lief en leed brandend, met welke waarden en normen voed je de kinderen op, waar besteed je tijd en geld aan enz. enz.? Hoewel de vrouwen en tegenwoordig ook de mannenbladen hun best doen op deze vragen antwoorden te geven, blijft het tasten in het donker in de hoop dat je niet met je kop tegen de lamp of de kast loopt. Het mag een wonder heten dat zoveel mensen zich in die moeilijke omstandigheden toch nog weten te redden. Blijkbaar beschikken ze daarbij over de juiste ambities.