BART DE WEVER

Een fotocollage uit 2010 toen Bart de Wever de parlementsverkiezingen won met meer dan 28% van de stemmen voor de Kamer en bijna 32% voor de Senaat. De Waalse socialistische PS met partijleider Elio di Rupo behaalde toen nog maar liefst bijna 38% van de stemmen in Wallonië. De NV-A werd ondanks de enorme verkiezingsoverwinning buiten de federale regering gehouden door een regeringscoalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen uit de beide gewesten. Een negatieve manier van politiek bedrijven wat het land niet ten goede is gekomen. Nu is de Wvere dan toch premier geworden.  Op deze foto wandelt Bart de Wever met de toenmalige Koning Albert, bepaald geen vriend van de Wever.

Nu Bart de Wever als leider van de nationalistische NV-A, een afsplitsing van de voormalige Vlaamse Volkspartij, zijn politieke carrière bekroond met het premierschap van heel België, is enige bewondering op zijn plaats. Ik bewonder politici nooit, je kunt maar beter op je hoede zijn, maar zijn scherpte, zijn ontspannen humor met enige zelfspot, zijn helder besef waar hij voor staat, ontsteeg toch het niveau van de doorsnee Belgische en ook Nederlandse politici.

Zijn strategisch inzicht in de Belgische politiek is ongeëvenaard evenals zijn geduld. Hij is een machtspoliticus zonder zich nadrukkelijk als zodanig te manifesteren. Zijn zelfdiscipline is groot ook tegenover journalisten. Welke populaire politicus durft het aan om met een vermageringskuur een einde te maken aan zijn populaire imago van de bolle Vlaming? Zijn volkse imago leed er niet onder.

Apart is ook dat hij in een tijd van een progressieve tijdgeest, nationaal conservatief durfde te zijn overigens zonder de toekomst te negeren. Hij heeft als geschiedkundige veel respect voor het verleden van Vlaanderen maar laat zich niet leiden door nostalgische gevoelen. Hij is en blijft praktisch.

Wat ik sympathiek aan hem vind, is dat hij oog en gevoel heeft wat Vlaanderen gemeen heeft met Nederland en dan vooral de zuidelijke Nederlanden. Dat gevoel ken ik ook maar dan in omgekeerde richting toen ik in Vlaanderen woonde, tussen Brussel en Antwerpen, de twee belangrijkste steden van Vlaanderen en België.

Hij wist door zijn leiderschap het politieke gewicht van een gematigd Vlaams Nationalisme, dus niet het extreme “eigen volk eerst” van het Vlaams Belang en ook niet het arrogante nationalisme van Trump, politiek onvermijdelijk te maken in hele België, dus ook in Wallonië en Brussel. Een prestatie van formaat.

Het doel van de Vlaamse nationalisten was en is nog altijd de ontvoogding van Vlaanderen, de emancipatie van de Vlamingen tegenover de Franstaligen die het als minderheid lang te zeggen hebben gehad in België. 

De ontvoogding van Vlaanderen heeft een lange weg afgelegd. Ze is begonnen met de taalstrijd die geleid en gevoerd werd door o.a. de Volkspartij. Toen de taalstrijd leidde tot een wettelijk vastgelegde taalgrens (1962) begon de Vlaamse culturele en politieke ontvoogding pas goed. 

Na het succes van de taalgrens barstte in de Volksunie een richtingenstrijd uit tussen een rechts conservatieve vleugel, een liberale vleugel en een linkse vleugel. Uit de afsplitsing Vlaams-Nationaal van de Volksunie wordt de Nieuwe Vlaamse Alliantie NV-A geboren die na verloop van tijd de Volksunie naar de kroon steek. Onder leiding van Geert Bourgeois gaat de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagt de nieuwe partij erin de kiesdrempel van 5% te halen.

Zeven jaar later weet Bart de Wever de NV-A tot de grootste partij van Vlaanderen te maken. “De uitslag van de verkiezingen bevestigde opnieuw dat de taalgrens meer is dan een grens tussen 2 (taal)culturen. Het is een politieke scheidslijn tussen twee gemeenschappen, een scheidslijn die steeds moeilijker toe overbruggen is. Hoe kan een (federale) regering gevormd worden met aan Waalse zijde een dominante socialistische partij die een verenigd België onder centraal bestuur wil en aan Vlaamse zijde een centrum-rechtse nationalistische partij die streeft naar een gedecentraliseerde Belgische confederatie? (Blz. 98 in “De eenzaamheid van Vlaanderen” door petrus nelissen)

Met de komst van de regering de Wever komt voor het eerst in de geschiedenis van België het Vlaams nationalisme in het centrum van de macht. De Wever is er in geslaagd om na zeer moeizame onderhandelingen die 8 maanden duurden een federale regering te vormen. 

Daarin zitten aan Vlaamse kant de Christen Democraten CD&V en de socialisten van de partij Vooruit. Aan Waalse kant neemt de centrum rechts liberale hervormingsbeweging MR deel en Les Engagés, een christelijk humanistische centrumpartij. De Waalse socialisten hebben hun vaste greep op de Waalse politiek verloren aan de rechtse liberalen. Dat maakte de weg vrij voor de vorming van een regering de Wever.

Wordt België nu met de NV-A in het centrum van de macht, een confederatie? Nee, zo ver is het nog niet. Voor een dergelijke communautaire hervorming is het nog te vroeg maar dat die er moet komen bewijst de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant. 

De NVA heeft de verkiezingen gewonnen met net geen 24% van de Vlaamse stemmen. De radicaal nationalistische partij Vlaams Belang (Vlaanderen onafhankelijk) zit met 22,7% van de stemmen de NV-A op de hielen. Als deze partij zou hebben gewonnen was niet alleen het cordon sanitair zo goed als onmogelijk geworden maar zou het ook heel moeilijk zijn geworden om een federale regering te vormen. Voor de Walen is Bart de Wever met zijn NV-A een betere optie tot het behoud van België dan het Vlaams Belang. 

VOER VOOR POLITICOLOGEN 40. ZAL BELGIË BARSTEN?

Lees en huiver hoe de leider van de politiek correcte Vooruit (de Vlaamse tegenhanger van de PvdA) tevens Kamerlid zich gedraagt tijdens een nachtje stappen. "Het is zaterdag 2 september 2023, 6 uur 's ochtends. De eerste avond - en dus ook nacht - van de Vredefeesten in Sint-Niklaas loopt op zijn einde, wanneer de politie café 't Hemelrijk op de Grote Markt binnenwandelt. Ze komen een vaststelling doen van een gesneuvelde spiegel in de toiletten. Ook aanwezig in het café: Conner Rousseau, op dat moment nog voorzitter van Vooruit, samen met enkele vrienden. Rousseau - duidelijk dronken - spreekt de agenten aan en zegt al lachend dat ze wel met erg veel ter plaatse zijn. Maar het blijft niet bij lachen. De politicus vindt dat de politie zich beter zou focussen op "een ander probleem in de stad": de overlast die de Romagemeenschap volgens hem veroorzaakt. Er vallen racistische uitspraken. Rousseau zou het - zo blijkt later - onder meer gehad hebben over "bruin gespuis", "bruine mannen" of "die Roma, gewoon op slaan". Daarnaast zou hij ook seksueel ongepaste opmerkingen hebben gemaakt over een vriendin die bij hem was." (VRT)

De peilingen voor de aanstaande verkiezingen in Vlaanderen wijzen erop dat Vlaanderen het land van het Vlaams Belang kan worden d.w.z. van de extreem rechtse nationalisten. Hun slogan “Vlaanderen weer van ons” is duidelijk, Vlaanderen moet onafhankelijk worden. België kan barsten heet dat op zijn Vlaams. De slogan is natuurlijk ook meteen tegen vreemdelingen. 

Het cordon sanitair dat tientallen jaren door de andere meer gematigde partijen rond het Vlaams Belang is gelegd, heeft dus niet gewerkt. Dat ter lering aan al degenen die door middel van uitsluiting denken een politiek conflict te kunnen vermijden. 

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het zou dus best kunnen zijn dat straks de poppen aan het dansen gaan. Wat te doen als Vlaams Belang inderdaad de grootste wordt? De partij door ingewikkelde coalities van zeven partijen buiten de deur zien te houden van de staatsmacht?

Het zal niet helpen tenzij je bereid bent aan de wortels van de democratie te zagen maar dan geraak je op den duur nog verder van huis. Het ware beter geweest dat men de meer gematigd nationalistisch conservatieve partij N-VA onder leiding van Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen, had toegelaten tot de federale regering en met hem een gesprek was begonnen over confederalisering van België.

Maar dat was voor de Waalse socialisten een brug te ver. Zij klampen zich wanhopig vast aan de Belgische eenheidsstaat die hen in staat stelt om hun cliënteel socialisme te behouden. Socialisme op kosten van de Vlamingen. Dat willen veel Vlamingen niet en dus zetten ze meer en meer hun kaarten op Vlaams Belang.

Het gevolg is dat de nationalistische conservatieve N-VA in de peilingen op de tweede plaats staat met ongeveer 20% van de stemmen. Niet slecht natuurlijk maar wel 5% minder dan in 2019. Maar het belangrijkste is dat Vlaams Belang nu voorop komt met bijna een derde van de stemmen. Dat komt aan als en mokerslag in de Vlaamse politiek die nog lang zal nadreunen.

Christendemocraten en socialisten zijn teruggezakt van volkspartijen tot net boven de 10% partijen. Ze tellen nog mee maar hangen toch boven de politieke afgrond van machteloosheid. 

De Vlaamse socialisten hebben het moeilijk gekregen door de zotteklap, zegt hij zelf, van de jonge, charmante, rap van tong zijnde en enigszins over het paard getilde partijleider Connor Rousseau. Hoe deze jongeman van een politiek correcte partij het in zijn hoofd haalde om in nachtelijke uren in een bruin café racistische praat over zigeuners  enz. uit te slaan in het bijzijn van flikken, zal wel altijd een raadsel blijven.

Uiteraard groeide het incident uit tot een schandaal toen hij brutaal en wel eiste dat de zaak uit respect voor hem uit de media zou worden gehouden. Maar geen schandaal zo groot in Vlaanderen of er wordt een mouw aan gepast. De voormalige partijleider keert vol berouw terug als bescheiden lijstduwer. Elke Vlaming weet dat dit een manoeuvre van de partij is om hem als stemmentrekker weer op de voorgrond van de partij te brengen.

Van al dit gedoe profiteert de ouderwets extreem linkse communistische arbeiderspartij PVDA. Die rukt volgens de peilingen op van onder een 5% partij naar een boven de 10% partij. Niets is de politiek vreemd, ook de Vlaamse politiek niet. Een partij die links populisme koppelt aan linkse dictaturen blijft in deze informatie eeuw een wonderlijk fenomeen.

De winst van de PvdA verandert niets aan het feit dat ongeveer de helft van de Vlamingen kiest voor meer nationalisme en conservatisme. Hoe dat zal uitwerken in de Vlaamse en Belgische politiek valt nog te bezien. Dat zal ook afhangen van de christen-democraten en de kleine liberale partij. 

Het is heel goed mogelijk dat de komende uitslag van de verkiezingen in juni - tegelijk met de verkiezingen voor het Europees parlement - met Vlaams Belang op nummer een de verhoudingen met Wallonië verder onder druk zal zetten. Zal België dan toch barsten?

 

PRINS FILIP WORDT KONING PHILIPPE

Herman de Croo is een typisch voorbeeld van een lid van de traditionele politieke elite van België: liberaal, royalist en Belgicist. Hij is al sinds 1968 ononderbroken lid van het parlement. Hij heeft tientallen onderscheidingen ontvangen wat hem er ongetwijfeld van overtuigt dat hij van onschatbare waarde was en is voor België. (een digitale fotocollage van Petrus)

De eerste PR fout van het Belgische Koningshuis is al binnen. Prins Filip wordt Koning Philippe terwijl zijn geboortenaam Filip is. Een Vlaamse naam terzijde geschoven door een Franse naam. Hoe dom kun je als koningshuis zijn, tenzij de nieuwe koning er al rekening mee houdt dat hij zal eindigen als Koning Philippe van Wallonië? Veel Vlamingen moeten nu al niks hebben van het Belgische Koningshuis. Deze naamsverandering, een subtiele stoot onder de Vlaamstalige gordel, kan het alleen maar erger maken.

Het heet dat de prins houterig en stijf is. Zeker, dat kun je op menig filmpje zien. Slim zou hij ook niet zijn. Ooit heeft een of andere professor belast met zijn opleiding publiekelijk gezegd dat hij het niet kan. Sindsdien is hij de prins die het niet kan, een imago waar hij zich na al die jaren van voorbereiding niet los van heeft kunnen maken. Zijn taalvaardigheid is traag en bij tijd en wijle kinderachtig. Het gevolg van een gebrek aan voldoende Nederlandstaligheid maar ook omdat hij vaak geen goed en snel antwoord weet te geven op vragen.

In dat opzicht is de prins het slachtoffer van de cultuur van de Belgische Hofhouding. Wist zijn vader Koning Albert II met zijn charme en snedigheid nog aan die verkrampte cultuur te ontsnappen, zijn zoon Filip lukt dat helemaal niet. Het gebrek aan zelfvertrouwen maakt het allemaal nog erger. Hij hakkelt, aarzelt en kan niet vrij uit in de cameralens kijken. Zo maakte zijn verzekering dat hij goed voorbereid aan het koningschap begint, de twijfel nog groter. Wat zeker moest klinken, klonk onzeker versterkt door een aarzelende lichaamstaal.

Waarschijnlijk speelt hem hierbij ook nog eens de opvoeding door zijn oom, voormalig Koning Boudewijn, parten. Die had het geluk dat hij koning kon zijn in de tijd dat België alsmaar welvarender werd. Er was geld genoeg om iedereen, Vlamigen en Walen, tevreden te houden. Het was de gouden tijd van de Gewesten en de Autonome Regio's waardoor zowat elke politicus van enige betekenis op een gegeven moment wel minister, onderminister of een of andere goed betaalde overheidsfunctie kon krijgen. Een loodzwaar landsbestuur zowel financieel als politiek. En hoewel Koning Boudewijn geen moderne koning was, kon hij zich dank zij de groeiende rijkdom in vooral Vlaanderen staande houden.

Maar zijn moraal ging bijna terug tot de tijd dat Spanje het nog te vertellen had in de Lage Landen. Hij zou een waardig opvolger zijn geweest van Philips II, maar dan wel met minder geweld en machtsvertoon. Mede dank zij zijn Spaanse vrouw Koningin Fabiola bleef hij vast zitten in een verkrampt Katholicisme. Hij trad ooit voor een dag af als Koning zodat hij de intussen aangenomen abortuswet niet hoefde te ondertekenen. Het feit dat het koningspaar geen kinderen kon krijgen, zou daarbij een rol hebben kunnen spelen maar het blijft natuurlijk een gênante vertoning. Beter was geweest dat hij toen helemaal was afgetreden in overleg met zijn broer. Prins Filip heeft een tik van de molen van zijn oom mee gekregen, zo is toch de indruk.

Ik weet niet of deze arme Koning Boudewijn en oom van Filip ooit heeft overwogen om af te treden rond het abortus incident. Als dat al het geval moge geweest zijn dan zou de Belgische politieke elite daar zeker een stokje voor gestoken hebben. Die elite heeft stevig de touwtjes in handen van de traditionele politieke partijen en verdedigt zich met hand en tand tegen elke aanval op haar positie met de overtuiging dat alleen zij en niemand anders België voor rampspoeden kunnen behoeden. Ze beschouwen zich als de enige echte bestuurders van het land. De zonen van deze gevestigde politieke families als De Croo, Dehaene, Tobback enz. nemen nu schaamteloos het stokje van de politieke macht van hun vaders over.

Geen van hen waagt zich kritisch, laat staan negatief over de nieuwe Koning Philippe uit te laten. Integendeel, als echte livreiers (met dank aan Toon Hermans) buigen ze zich in alle mogelijke standen om de nieuwe koning te vleien. Hier en daar zijn er enkelingen die zich voorzichtig kritisch uitlaten, maar alleen de oppositiepartijen Vlaams Belang en NV-A laten zich onverholen kritisch uit over koningschap en koning. Geen wonder, die beide partijen met Vlaams Belang voorop, willen immers dat Vlaanderen uiteindelijk een onafhankelijke republiek wordt. Voor de huidige politieke elite een schrikbeeld en een nachtmerrie, voor de nieuwe politieke elite een droom die maar niet snel genoeg kan uitkomen.