Posts tonen met het label kvp. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kvp. Alle posts tonen

donderdag 27 februari 2025

38. HOE ZIT DAT IN OSS? SP OVER HOOGTEPUNT

 

Foto: Daan Scholte, Stadsarchief Oss.


Oss is vanaf 1850 een industriële groeistad met in 1950 afgerond 20.000 inwoners. Tien jaar later zijn er dat 30.000  en weer tien jaar later 40.000. In het jaar 2000 heeft de stad 56.000 inwoners. Daarna is de onstuimige groei afgevlakt zodat de stad nu tegen de 60.000 inwoners telt, maar de gemeente heeft door fusies met omliggende dorpen en stadjes bijna 100.000 inwoners.


Dorpen als Berghem, Haren, Megen, Lith, Lithoyen, Maren-Kessel, Geffen, Herpen, Ravenstein, Deursen en Dennenburg, Diemen en Deden, Macharen, Overlangel en Neerlangel maken deel van de gemeente Oss. Oss is daardoor een Maasgemeente geworden met meer dan 40 km Maasoever. 


Door de fusies blijft Oss een mix van stads en dorpsmensen. Dat heeft gevolgen voor de politieke verhoudingen in de gemeenteraad.  Van na de Tweede Wereldoorlog tot ongeveer 1970 is Oss een KVP stad, een partij die boeren, arbeiders en burgers verenigde ten behoeve van de katholieke emancipatie. De PvdA als arbeiderspartij bij uitstek krijgt al die jaren nauwelijks voet aan de grond.


We hebben gezien dat de socialistische SP, net als de PvdA een echte arbeiderspartij, wel voet aan de grond krijgt met in 2002 maar liefst 15 zetels in de gemeenteraad, die intussen uitgebreid tot 35 zetels.


Maar vier jaar later is er de groei bij de SP er alweer uit. In 2006 gaat het voor het eerst mis. “In maart 2006 zijn de gemeenteraadsverkiezingen een groot succes voor de landelijke SP. Tegen de trend in lijdt de Osse afdeling een gevoelig verlies. Het verlies van vier zetels komt toch wel hard aan. Wel blijft de SP de grootste partij in Oss.” (Historie SP afdeling Oss)


Ondanks de grootste te zijn, komt de partij terecht in de oppositie.


“Het besluit van de Lithse gemeenteraad om de gemeente op te heffen en aansluiting te zoeken bij Oss, zorgt ervoor dat Oss opnieuw een herindeling tegemoet gaat. De verkiezingen worden daarom gehouden in oktober 2010. Deze dag levert de SP negen raadszetels op. Daarmee blijft de SP ook in de nieuwe gemeente de grootste parij. De onderhandelingen met VDG en PvdA over voortzetting van het college, eventueel aangevuld met VVD, lopen vast. De SP komt na ruim acht jaar weer in de oppositie terecht.” (Historie SP afdeling Oss)

De SP scoort dus 9 zetels in 2010, vervolgens opnieuw 9 zetels in 2014 en dan verrassend maar niet spectaculair 11 zetels in 2018 om dan terug te zakken tot 8 zetels in 2022, de laatst gehouden verkiezingen. 15 zetels zijn uit het zicht verdwenen. 


Hoewel de VDG al die jaren ongeveer hetzelfde aantal zetels behaalt als de SP, slaagt die partij er in tegenstelling tot de SP, er telkens in om met andere kleinere partijen een college van. B&W te vormen waardoor de SP aan de zijlijn van de plaatselijke politiek komt te staan. Actie voeren alleen blijkt niet genoeg om in het college te komen.


Het CDA, ooit de machtigste partij van Oss, haalt in 2022 nog slechts 4 zetels. De andere landelijk partijen D66, VVD en Groen Links blijven in dat jaar steken op 3 zetels in 2022. Het PvdA, Forum voor Democratie en de andere lokale partij Beter Oss halen elk een zetel.


donderdag 25 juli 2024

8. HOE ZIT DAT IN OSS? OPRICHTING CDA EN POLITIEKE PARTIJ RADIKALEN




Niet alleen de KVP verliest stemmen in Oss en landelijk. De electorale neergang treft ook de andere twee christelijke partijen; de Anti-Revolutionaire ARP en de Christelijk Historische Unie CHU, zij het in iets mindere mate. Zij voelen als het ware de nieuwe anti-confessionele tegenwind die door D66 een nieuwe impuls heeft gekregen uit liberale hoek.


Ze besluiten daarop eensgezind een dam op te werpen tegen de “ont-christelijking” (deconfessionalisering) van de Nederlandse politiek en nemen zich voor te gaan samenwerken. Die samenwerking moet uitmonden in een fusie tot een algemeen christelijke partij, het Christelijk Democratisch Appel CDA.



“Het CDA is opgericht op 11 oktober 1980. Hier is een langdurig proces van overleg tussen KVP, CHU en ARP aan vooraf gegaan. De drie partijen hebben lange tijd zelfstandig gefunctioneerd. Eind jaren zestig van de vorige eeuw veranderden de maatschappelijke omstandigheden echter zodanig, dat samenwerking tussen de drie christelijke partijen wenselijk werd. De eerste officiële bespreking tussen hen vond plaats in 1967. Dertien jaar later werd dit afgerond met de totstandkoming van het CDA. Een belangrijke bindende factor tussen de partijen was de wens van veel katholieken en protestanten voor een partij, waar een uitdrukkelijk verband was tussen het christelijke geloof en politiek handelen.” (CDA Gedachtegoed Geschiedenis)  

Die samenwerking had het min of meer onverwachte gevolg dat de linkervleugel van de KVP er geen vrede mee heeft. Zij beschouwt de samenwerking met uitzicht op een fusie als een vereniging van behoudende, conservatieve krachten. Zij besloten uiteindelijk tot de oprichting van de Politieke Partij Radikalen PPR.



“De partij ontstond in 1968 als afsplitsing van de KVP. In de KVP had zich een groep 'radicalen' gevormd, die tegen voortzetting van de centrumrechtse coalitie van KVP, ARP, CHU  en VVD  in het kabinet-De Jong  was. Samen met de 'spijtstemmers' binnen de ARP en CHU vormden zij de 'Américaingroep', vernoemd naar de bijeenkomsten in hotel Américain te Amsterdam.Directe aanleiding voor de afsplitsing was een televisie-uitzending waarin de fractievoorzitters van ARP, CHU en KVP hun samenwerking bekrachtigden. De uitgetreden KVP-radicalen richtten de PPR op, waarbij zich enkele uitgetreden leden van de ARP voegden.” (Politieke Partij Radikalen) 


 

De PPR rekent zich tot progressieve partijen samen met PvdA en D66. 


“De oprichters van de PPR noemden zich christen-radicalen, maar wilden daarmee geen ideologie aanduiden. Zij wezen een directe koppeling van geloof en politiek af en stelden geen beginselprogramma op. Ook in verkiezingsprogramma's voerden niet ideologie, maar actuele thema's de boventoon. Bij de oprichting van de partij was besloten het woord 'christelijk' uit de naam weg te laten, ook om gelijkgestemde niet-christenen aan te kunnen trekken. In de loop der jaren raakte de christelijke inslag op de achtergrond en werd de PPR meer een progressieve partij.Onder leiding van De Gaay Fortman jr. richtte de PPR zich op ontwikkelingssamenwerking, milieu, ontwapening en een democratische economie.” (Politieke Partij Radikalen)


De PPR doet in 1971 voor het eerst mee aan de landelijke verkiezingen. In Oss komt de PPR niet zo goed uit de verf als toen D66 voor de eerste keer meedeed. Het blijft in Oss en landelijk bij ongeveer 2 % van de stemmen ofwel 2 zetels in het parlement.


Dat verandert bij de verkiezingen in 1972. Dan krijgt de partij landelijk bijna 5% en in Oss zelfs 6% van de stemmen. Dat alles had o.a. te maken met het progressieve schaduwkabinet -Den Uyl. 


“Het idee om voor de verkiezingen een schaduwkabinet naar Brits model samen te stellen, waarbij politici van de oppositie een alternatieve ministerraad vormen, was afkomstig van PvdA-politicus Ed van Thijn. Deze uiting van progressieve samenwerking in Nederland in de jaren zeventig gold alleen tijdens de verkiezingscampagne. Toen op 6 juli 1971 het kabinet-Biesheuvel I aantrad, waarin de progressieve partijen niet vertegenwoordigd waren, formeerden de oppositiepartijen een schaduwkabinet naar het voorbeeld van het Britse Lagerhuis. Ook voor de Tweede Kamerverkiezingen van 1972 vormden de drie partijen een schaduwkabinet. Ook hiervan was de duur beperkt tot de verkiezingscampagne. Het bestond uit 16 posten (10 voor de PvdA, 4 voor D'66 en 2 voor de PPR).” (Schaduwkabinet- den Uyl) 

Het jaar 1972 is het jaar waarin de KVP in Oss niet meer verder komt dan 35% van de stemmen. De PvdA daarentegen komt voor het eerst weer sinds 1956 boven de twintig procent, D66 5% en PPR 6%.


De PvdA wordt de grootste partij met 43 zetels in het parlement. D66 haalt 6 zetels en de PPR 7. Dat zijn niet genoeg zetels voor een meerderheidskabinet. Er volgt een zeer moeizame kabinetsformatie met de 3 confessionele partijen KVP, AR en CHU. Na verloop van tijd komt het eerste en enige Kabinet den Uyl I tot stand, het meest progressieve kabinet ooit zo wordt beweerd. 





dinsdag 23 juli 2024

7. HOE ZIT DAT IN OSS? DE NEERGANG VAN DE KVP

 

 In 1967 viert D'66 als nieuwe partij  meteen een verkiezingstriomf, vooral in Oss met maar liefst 8% van de uitgebrachte stemmen. Dat is meer dan het landelijk gemiddelde. Zelfs de New York Times meldt met foto de winst van D66 met als opkomende politieke ster Hans van Mierlo. De KVP staat in dat jaar in Oss op een verlies van maar liefst 18%. Met 52% van de uitgebrachte stemmen blijft de partij in Oss nog net een meerderheidspartij.



Met de oprichting van de politieke partij D66 krijgt de vooruitgang in Nederland een nieuw politiek gezicht. Wanneer de van oorsprong katholieke journalist Hans van Mierlo, die als scholier toevallig ook nog een jaartje op het Sint Nicolaas Internaat te Oss heeft gezeten, is teruggekeerd uit Amerika, komt hij met nieuwe inzichten om de Nederlandse politiek radicaal te vernieuwen. 


Het initiatiefcomité D’66 komt voort uit een groep van dertien mensen die op initiatief van Algemeen Handelsblad-journalisten Hans Gruijters en Hans van Mierlo op 30 april 1966 bijeenkomt in Hotel Krasnapolsky te Amsterdam om “met gefronste wenkbrauwen van gedachten te wisselen over het kreupele bestaan van het politieke leven in ons land”. (De geschiedenis van D66) 


D’66 wil breken met de politieke erfenis in Nederland door naar Amerikaans voorbeeld de politiek dichter bij de burger te brengen. De partij stelt voor dat burgemeesters niet meer door de Kroon benoemd zouden worden maar gekozen. Dat zou de burger meer invloed geven op de plaatselijke politiek. Een ander idee is het nationale referendum. Daarmee zou de burger voortaan direct invloed krijgen op belangrijke nationale politieke besluiten in plaats van alleen via de Tweede Kamer. Deze twee plannen worden wel de kroonjuwelen genoemd van de partij.


In het jaar 1967 doet de nieuwe partij mee aan de landelijke verkiezingen voor de Tweede Kamer. 


D’66 wint als nieuwkomer onder leiding van Hans van Mierlo maar liefst 7 zetels. Dit wordt uitbundig gevierd in Hotel Krasnapolsky in Amsterdam op de avond van 15 februari 1967. Een dag later prijkt Van Mierlo op de voorpagina van de New York Times: “Star Rises in Dutch Politics”. Deze verkiezingen zorgen voor een flinke verschuivingen in de Nederlandse politiek. D’66 wint 7 zetels. Maar KVP en PvdA verliezen flink. (De geschiedenis van D66)


Landelijk behaalt D’66 net geen 5% van de stemmen. In Oss krijgt D’66 daarentegen maar liefst 8% van de stemmen. Voor een beginnende partij is dat een goed resultaat.


Het verlies van de KVP is bij deze verkiezingen landelijk meer dan 5% ofwel 8 zetels. In Oss is het verlies net zo dramatisch. De partij die in 1963 in Oss nog 70% van de stemmen krijgt, behaalt nu maar 52%, liefst 18% minder. De partij blijft wel een meerderheidspartij in Oss.


De PvdA verliest ook stemmen in Oss.  De partij zakt van 18% in 1963 naar 12% nu. In 1959 behaalde de PvdA nog 20%. De PvdA kent geen doorbraak in Oss ondanks het verlies van de KVP. 


Hebben KVP en PvdA in Oss veel stemmen verloren aan D’66 of speelt hier de veranderende samenstelling van de bevolking een rol, o.a. als gevolg van "de import" door Organon? De veelal universitair opgeleide werknemers zijn minder traditionele kiezers dan de oorspronkelijke bewoners. 


Hoe dan ook, de veranderingen (ontzuiling) gaan door en daarmee ook  de afkalving van de KVP onder de Osse kiezers. In 1971 stemde bij de Tweede Kamer verkiezingen voor het eerst  minder dan de helft van de Osse kiezers op de KVP, in 1972 was dat zelfs gezakt tot 35%. De katholieke zuil is daarmee in Oss over zijn hoogtepunt heen.


De oude liberale partij VVD zit daarentegen in de lift en behaalde in 1972 met 13% van de stemmen bijna dubbel zoveel stemmen als in 1967 en 1971 in Oss. 


Was de start van D66  in Oss erg goed met 8% van de stemmen, in 1971 is dat tegen de landelijke trend in, een procentje minder. De partij steeg landelijk van 5 naar 7% ofwel 11 zetels in het parlement. Is D’66 begonnen het bestaande politieke partijensysteem op te blazen? 


Dat viel een jaar later tegen. In 1972 verloor D66 in Oss en landelijk 3%, een daling van 11 naar 6 zetels in het parlement. Van opblazen van het politieke partijensysteem in Nederland kwam voorlopig niets terecht. 



donderdag 11 juli 2024

4. HOE ZIT DAT IN OSS?DE KATHOLIEKE VOLKSPARTIJ KVP

 

KVP affiche uit 1946-1947



Oss was een gedegen katholieke stad waar voor de Tweede Wereldoorlog de Roomsch Katholieke Staatspartij (opgericht in 1926) de scepter zwaaide. Na de oorlog werd de partij herdoopt in Katholieke Volks Partij KVP.  De partij zette zich in voor de emancipatie van het katholieke volksdeel. Het was een echte volkspartij met en voor arbeiders, boeren, middenstanders en ander volk.

 

Dat katholieke gezinnen kinderrijk waren, hielp de KVP in de loop der jaren aan een groeiend aantal stemmen. Het heet dat de katholieke vruchtbaarheid misschien niet direct in de ogen van God, maar dan wel in die van mijnheer pastoor, deel uitmaakte van die emancipatiestrijd. Hoe meer zielen, hoe meer stemmen.


De eerste parlementsverkiezingen van na de oorlog vonden plaats op 17 mei 1946. De partij werd geleid door de politiek ervaren Romme. Hij was al voor de oorlog lid geweest van de Tweede Kamer en minister van Sociale Zaken. Bij die verkiezingen won de partij 32 zetels van de 100 die het parlement toen nog had. Daarmee werd de KVP groter dan die andere volkspartij; de PvdA met 29 zetels. 


In Oss kreeg de KVP bijna 80% van de stemmen, een overweldigende meerderheid. De PvdA stemmers waren in Oss met 16% van de stemmen een minderheid. Zij luisterden naar de "rooie" VARA in plaats van naar de Katholieke Radio Omroep KRO en waren lid van socialistische vakbonden aangesloten bij de vakcentrale NVV. De grootste vakbonden in Oss waren katholiek, aangesloten bij de Katholieke Arbeiders Bond KAB.


Het overwicht van de KVP in Oss met om en nabij 70% van de stemmen duurde ruim 20 jaar, tot de verkiezingen in februari 1967. In dat jaar behaalde de KVP nog wel 52 % van de stemmen binnen maar de 70% was uit zicht verdwenen. 


Het jaar 1967 kan om meerdere redenen gemarkeerd worden als het begin van het einde van de katholieke dominantie en van de emancipatiestrijd. Dankzij hun verworven machtspositie in de Tweede Kamer en andere instellingen hadden zij het na-oorlogse Nederland mee vorm gegeven, sociaal, economisch en cultureel. 


De toenemende welvaart maakte dat de wereld ook voor de gewone man drastisch begon te veranderen. De televisie was het spreekwoordelijke venster op de wereld geworden, gezinnen trokken er op zondag met auto op uit zoals uitstapjes naar de Efteling of met de tent op vakantie. Een luxere woninginrichting in een naoorlogse doorzonwoning kwam binnen handbereik. 


Maar wat uiteindelijk de mensen uit hun katholieke, protestantse of sociaal-democratische zuil haalde, was de televisie. Eerst nog aarzelend maar allengs meer pertinent. Waarom zou je niet naar Dorus kijken, die immens grappige man bij de VARA of naar het kinderprogramma Swiebertje bij de NCRV? De zuilen werden daardoor minder relevant al bleven kijkers nog lang trouw aan hun KRO, VARA of NCRV.


dinsdag 7 november 2023

11. VOER VOOR POLITICOLOGEN. DE TELOORGANG VAN DE VOLKSPARTIJEN

 


In een van mijn vorige blogs in deze serie heb ik op basis van mijn sociaal-politieke antenne geconcludeerd dat het CDA als fusiepartij van drie Christelijke partijen uiteen is gevallen langs de aloude religieus-culturele breuklijn christelijk protestants en katholiek.


Uit de fusiepartij CDA (de fusie is 40 jaar geleden) zijn sinds kort twee partijen ontstaan met een katholieke-culturele achtergrond. De BBB, die als het ware een opvolger zou kunnen zijn van van het vroeger volkse deel van de KVP en de NSC als opvolger van de deftige KVP. Samen vormden ze de KVP. In dat opzicht was de KVP een wat zo mooi is gaan heten ‘bindende partij’.


Tot zover mijn veronderstelling. Uit de cijfers van  i&o research blijkt dat “lager en middelbaar opgeleiden momenteel een voorkeur hebben voor NSC (20% van de lager- en middelbaar opgeleiden stemt NSC), PVV (17%) en VVD (14%). BBB heeft de gunst van deze kiezer grotendeels verloren. In juni 2023 had een kwart (24%) van deze groep een voorkeur voor BBB, inmiddels is dat nog 9 procent.” (zie: I&O zetelpeiling: grote drie nog altijd niet te onderscheiden)




De conclusie over het stemgedrag van de hoger opgeleiden is dat “GroenLinks-PvdA juist onder die groep goed scoort (27% van de hoger opgeleiden stemt op deze partij). Ook VVD is onder deze groep relatief populair (20%) terwijl NSC 13 procent behaalt. PVV (5%) en BBB (4%) genieten weinig steun onder hoger opgeleiden.


NSC is een partij die heel goed scoort onder de lager- en middelbaar opgeleiden en redelijk scoort onder hoger opgeleiden, respectievelijk  20 en 13%. BBB heeft zich niet als een brede volkspartij kunnen handhaven. Werd de partij nog in juni 2023 gesteund door 24% van de lager- en middelbaar opgeleiden, in oktober is dat gezakt naar rond de 10%. Blijkbaar spreekt de NSC nu deze groep aan. Op basis van deze cijfers kun je NSC een brede volkspartij noemen.


Uit het onderzoek wordt duidelijk dat van de PvdA als volkspartij niks is overgebleven. De nieuwe Linkse Combinatie is populair onder hoger opgeleide kiezers (27% in oktober). De hoogste score van alle partijen! De Linkse Combinatie scoort daarentegen in dezelfde maand slechts rond de 9% onder de middelbaar en lager opgeleiden.


De ondergang van de PvdA als volkspartij is begonnen toen in de jaren zeventig en tachtig als gevolg van een verschuiving in culturele waarden en normen (abortus, seksuele vrijheid, feminisme, vrijmoedig gedrag enz.) de partij populair werd onder de hoger opgeleiden (beursstudenten). Die groep nam uiteindelijk de partij over maar vervreemde daarna de volkse achterban van zich. De samenwerking (fusie?) tussen Groen Links en PvdA bevestigt deze gang van zaken. Of dat een houdbare constructie gaat worden, weten we over 40 jaar.


Tot slot nog een korte analyse van de VVD, ook een volkspartij die opgesplitst is in twee partijen: de VVD van Rutte en de PVV van Wilders. Onder de lager- en middelbaar opgeleiden scoort de PPV met 17% hoger dan de VVD met 14% (oktober 2023). Onder de hoger opgeleiden scoort de VVD 20% en de PVV een magere 5%. 


Het ziet ernaar uit dat de PVV van Wilders een soort volkse afsplitsing is van de VVD. Wilders is ook in zijn manier van spreken een stuk directer en volkser dan Rutte. Sommigen vinden hem zelfs plat en extreem. 


vrijdag 24 juli 2020

70. MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG, DEMOCRATISERING

Marga Klompe (tweede van links zittend) was de eerste vrouwelijk minister en maakte als zodanig deel uit van het Kabinet Drees III . Als KVP'ster heeft zij bijgedragen aan het sociale gezicht van de KVP en van Nederland. De KVP was in die tijd even groot als de PvdA. 
Marga Klompé is een van de belangrijkste grondleggers van de verzorgingsstaat. De Algemene bijstandswet van 1965, die Nederlanders levensonderhoud garandeert, is van haar hand. Om die reden is zij opgenomen in de Canon van Nederland. Dankzij de KVP en de PvdA wordt het Hoger onderwijs na de Tweede Wereldoorlog gedemocratiseerd.

Ik ben voor democratisering. De studenten mogen wel meer inspraak krijgen in en rond de universiteit. Per slot van rekening is ook de universitaire orde geen van God gegeven orde, ook niet als er Rooms voor staat. Ik heb met sympathie maar op afstand, als je werkt kun je niet anders, de Amsterdamse provo's gevolgd. Die deden met hun ludieke acties goed werk voor de democratie. Met hun soms flauwe grappen - er was ook sprake van verveling-  bliezen ze toch maar mooi een dikke stoflaag van de oude orde en brachten ze het gezag in verlegenheid. Hun witte fietsenplan tegen asfaltterreur van de gemotoriseerde bourgeoisie getuigde ook nog eens van verbeeldingskracht en fantasie. Ludieke actie voor democratisering zou een remedie kunnen zijn tegen die dikke stoflagen binnen de universiteit.

“Het ondemocratische van het Nederlandse studentenleven is, dat de meerderheid zich zelf niet gerepresenteerd ziet in organisaties en besturen die tegenover de burgerij, de regering, de gemeenteraad, universitaire studiecommissies etc. de rol spelen en de naam hebben representatief te zijn. Deze besturen worden allesbehalve democratisch gekozen, zitten vaak te warm om te weten wat kou is, zijn verregaand incompetent op punten waar het werkelijk belang van grote groepen onder de Nederlandse studenten op het spel staat.” ( A.A.Regtien, Van corporatisme naar syndicalisme, alternatief voor een verziekt studentenleven, blz.26 en 27 in het eerder genoemde boek “Waarom kinderen altijd willen dat de indianen winnen)


Natuurlijk had Regtien gelijk. De tijd van de traditionele studentenverenigingen is voorbij. Hun bluf cultuur met opgeblazen ego’s verpakt in driedelige paradepakken en verouderde mores zijn anachronismen geworden. Daar moet de grove borstel van de vernieuwing doorheen gehaald worden. Het wordt tijd voor meer vrijheid en vooral ook verbeelding en fantasie. Provo en de opstandige studenten in Parijs tijdens de mei revolte 1968 met hun leus “De Verbeelding aan de Macht” zijn ons al voorgegaan.

Volgens Ton Regtien is de studentenvakbeweging het geschikte instrument voor democratisering van de universiteit. Of een vakbond als sociaal en politiek drukmiddel ook geschikt is om verbeelding aan de macht te brengen, is maar de vraag. Macht en verbeelding gaan maar moeilijk samen. Ze verhouden zich als communicerende vaten; meer macht leidt tot minder verbeelding en omgekeerd. Maar wie weet kan mijn generatie daar iets aan doen.

“Want het gehele project van een studentenvakbeweging is bedoeld als alternatief. Géén echolalie van keldernihilisten, géén dichtgetimmerde organisatie van dikbuikige weters. Wij doen slechts een beroep op de duidelijk constateerbare ontevredenheid binnen het Nederlandse studentenleven, een ontevredenheid die zich de afgelopen jaren manifesteerde in steeds weer nieuwe studentenverenigingen, studiegroepen, congressen, rapporten, een ontevredenheid die bewijst dat het ideaal van de oude corpora in onze dagen te kort schiet, voor grote groepen studenten alle geldingskracht verloren heeft, op dit moment door doctrinaire handhaving een onoverzichtelijke versplintering in het Nederlandse studentenleven heeft gehad.” (A.A.Regtien, Van corporatisme naar syndicalisme, alternatief voor een verziekt studentenleven, in bovengenoemd boek”Waarom kinderen altijd willen dat de indianen winnen”, blz.22)


(verschijnt elke vrijdag)

zondag 12 augustus 2012

DE SP

De heilige Rode Maagd, troost, steun en toeverlaat voor alle mensen van goede wil


Als geboren en getogen Ossenaar, ik woonde er tot en met mijn 18e jaar, heb ik wel een boontje voor de SP. Dank zij stadsgenoot Marijnissen en nu nog meer met de Boxmeerse Emile Roemer straalt de SP Brabantse gemoedelijkheid uit. In mijn tien jaar lidmaatschap van de PVdA heb ik die gemoedelijkheid gemist. De PvdA is toch meer een calvinistische partij. Met alle respect maar kijk maar eens naar zijn voormannen Drees en den Uyl. Leer en letter staan in die partij vaak boven de mens. Het goede moet afgedwongen worden door regelgeving. Voor een gewezen katholiek is dat pure ketterij. 

Goed beschouwd is de SP eigenlijk de oude KVP waarbij de K van Katholiek is vervangen door de S van Socialistisch. Net als de KVP vroeger is de SP een volkspartij en dat kan helaas niet meer gezegd worden van de PvdA en het CDA. In die twee partijen spelen de dominees de baas. De mannen en vrouwen van de regelgeving, de betutteling en het paternalisme waarbij de PvdA ook nog eens gebukt gaat onder het juk van de drammerigheid.

SP leider Roemer heeft daarentegen meer weg van een pastoor dan een regelzuchtig ambtenaar . Een goeie pastoor lapt de regels van Rome en de kerkelijke dogma’s aan zijn laars. Tussen haakjes daar snappen Gereformeerden helemaal niks van. Een pastoor is als een herder die over elk schaap van zijn kudde waakt, met elk van hen meeleeft, troost en moed inspreekt. De SP zou er daarom goed aan doen de Rode Tomaat in te ruilen voor de Rode Maagd, van oudsher de volkstroosteres bij uitstek.

De strijd tussen Rutte en Roemer, als we de peilingen mogen geloven draait het daar uiteindelijk op uit, is dus eigelijk een strijd tussen het immer zakelijke den Haag en het gemoedelijke Brabant. Volgens mij is Nederland beter af met het laatste dan het eerste. Zelfs PvdA leider Samson heeft dat nu door en wil af van het nationaal chagrijn. Het wordt weer tijd voor het meer menselijke, komische drama van de lach en de traan.

Dat heb ik altijd al gevonden en daarom zal ik nooit op de VVD stemmen. Mij veel te rechts en te weinig gevoel voor de medemens. Maar ik ben ook geen socialist en ik geloof dus niet in het sprookje van de verlossing van al onze ongemakken in dit aardse tranendal. De Socialistische SP gelooft dat wel. Jammer, want daarmee maakt Roemer het zichzelf onmogelijk om net als een goeie pastoor zijn kiezers af en toe eens hard de waarheid te vertellen. Materiële welvaart kan nooit geestelijke leegte opvullen. Als je daaraan toch begint, verval je van kwaad tot erger. 

Eigenlijk mis ik de KVP. Met de totstandkoming van het CDA is die volkspartij in het verbale geweld van het protestantisme ten onder gegaan. Het wordt daarom tijd voor een Christen Democratische Volkspartij in plaats van een Christen Democratisch Appel. Want wat is dat nu eigenlijk een Christen Democratisch Appel? Dan heb ik liever de appel waarmee Eva is verleid. Een smakelijke, sappige en volkse vrucht. Misschien moet het CDA als volkspartij de appel als symbool nemen, hoewel van mij mag ze ook de Rode Maagd in haar vaandel voeren. Als het maar een volkspartij wordt.