WAT IS DAT TOCH MET YESILGÖZ EN HIRSI ALI?

Wordt dit de beste politiek foto van het jaar? Deze foto laat zien waar het op staat. Dilan Yesilgöz spreekt de VVD fractie de dag na na de Tweede Kamerverkiezingen in 2023. Het journaille mag vragen, luisteren en toekijken. Foto; Bart Maat. Jimmy en Jesse doen er goed aan deze foto boven hun bed te hangen.

Waar komt toch die linkse afkeer tegen Yesilgöz vandaan? Ik verbaas me daar net zo over als indertijd de afkeer van Ayaan Hirsi Ali. Beiden zijn voormalige asielzoekers of vluchtelingen die zich tot op het hoogste niveau uitstekend aangepast hebben aan Nederland, de Nederlandse cultuur en politiek.

Moet je ze daarom alleen al niet bewonderen? Ik denk dat veel Nederlanders het niet rooien in een ander land en zeker niet tot op de hoogte die deze twee gehaald hebben? Zou dat afgunst en jaloezie oproepen die je dan verbergt achter allerlei argumenten? Mensen kunnen heel hatelijk en venijnig zijn onder een dekmantel van burgerlijk conformisme.

Hoe zit dat met journalisten? Kunnen die ook jaloers zijn? Jaloers op hun intelligentie, hun snedigheid en hun positie? Menig journalist is een ploeteraar die weliswaar van alles mag vragen en schrijven maar zelden meetelt. Daarom is het zo fijn om je uit te leven aan praattafels.

Beiden zijn vrouwen, toch nog altijd een extra reden om ze te bewonderen. Vrouwen die met een totaal onnederlandse achtergrond in staat blijken om tot de Tweede Kamer door te dringen en een rol van betekenis te spelen in de politiek en bij de Nederlandse intellectuele elite. Voor hen geen glazen plafond waar zoveel vrouwen over klagen.

Een andere verklaring kan zijn dat ze politiek “verraad” aan links hebben gepleegd. Ze zijn beiden links begonnen en komen uiteindelijk uit bij de VVD. Dat is natuurlijk voor linkse mensen niet in de haak al hoewel mensen die ouder worden over het algemeen politiek naar rechts opschuiven. 

Niet zo gek als je bedenkt dat links voornamelijk jeugdig elan is dat vastloopt in de werkelijkheid. Maar als je dat niet onder ogen kunt zien (is ook moeilijk)  dan begrijp je zo een overstap van links naar rechts niet.

Bij Hirsi Ali kan ook nog een rol gespeeld hebben dat ze van een islam gelovige een openlijk criticus werd van de islam. Terwijl heel Nederland zowat van zijn geloof is gevallen, kan men in sommige kringen het niet velen dat de islam wordt bekritiseerd.

Kritiek op de islam wordt gezien als ongastvrij tegenover vluchtelingen en asielzoekers. Die gastvrijheid vinden sommige Nederlanders belangrijker dan respect voor gelovigen in eigen land. Het bezoek van Paus Johannes Paulus II in 1985 was op dat punt een dieptepunt van Nederlandse onbeschaamdheid en intellectuele zelfgenoegzaamheid.

Bij Dilan Yesilgoz speelt politieke rivaliteit een nog grotere rol omdat ze VVD partijleider is en als zodanig een kabinet met PVV heeft gevormd. Dat maakt haar in de ogen van veel linkse partijgangers tot antidemocraat. Ook bij  de schrijfster Alies Pegtel in haar boek ‘De negen levens van Dila Yesilgöz .Zij beseffen niet dat ze door de PVV uit te sluiten zichzelf scharen in de rijen der anti-democraten.

Zij denken dat democratie iets is van gezellig van mening  verschillen aan een poldertafel om vervolgens samen een bakkie koffie te doen. Democratie is gevaarlijk, moeilijk, vraagt om scherpte, risico’s nemen en om stevig leiderschap. Met slappe knieën kun je gene goeie democraat zijn, zeker niet als partijleider.

 

ELK PARTIJVOGELTJE ZINGT ZOALS HET GEBEKT IS

Het ziet er naar uit dat de deconfiture van Wilders met zijn PVV volop aan de gang is. In de peiling van 8 februari zakt de PVV met 10 zetels, 3 meer dan de 7 die de PVV fractie onlangs hebben verlaten. De PVV heeft niet geleverd toen ze aan de macht was en dat zal Wilders blijven achtervolgen al zal hij zelf nog lang blijven roepen dat alles weer goed zal komen.

Nu is 16 zetels ook weer niet niks. In de huidige omstandigheden met een flinke groep van middelgrote of middelkleine partijen blijft Wilders daarmee van politieke betekenis. In dezelfde peiling heeft de VVD 18 zetels, het CDA 17, JA21 14 en Forum voor Democratie 13. De twee partijen met meer dan 20 zetels zijn D66 (27) en GL/PvdA (21).

De peiling laat ook zien dat de VVD  zijn monopolie op rechts aan het verliezen  is of anders gezegd voor veel rechtse kiezers is de VVD niet meer rechts genoeg. Terwijl PVV en VVD zakken in de peiling stijgen JA21 en FVD. Was eerder de stijging van JA21 spectaculair, intussen is dat FVD tot op zekere hoogte ook.

Die partij heeft een zetelwinst in de peilingen van 6 sinds de Tweede Kamerverkiezingen vorig jaar. En die 7 zetels behaald tijdens de verkiezingen waren op zich ook al een aanwijzing dat er wat aan de hand is op rechts.

Waarom zeggen kiezers te stemmen op FVD? Wat is de politieke aantrekkingskracht van FVD? 

Ondanks alle kiezersonderzoeken blijft dat moeilijk te achterhalen. Kijken we naar de hoofdthema’s van FVD dan zien we dat veel punten samenvallen met de PVV: migratie, anti-klimaatwetten, islam, schrappen stikstof en klimaat eisen, minder Europa, pro-Putin enz.

Maar misschien is naast de inhoud, de toon en het gezicht van de partij wel net zo belangrijk? Het frisse en vrolijke gezicht van lijsttrekker Lidewij de Vos lijkt een winstpunt.

Wat de toon aangaat zet FVD zich neer als een nationalistische partij die trots is op de Nederlandse geschiedenis, op de prestaties van land en volk, een volk dat vrijheidslievend en verdraagzaam is, nationalistisch rechts dus.

“Nederland is het mooiste land ter wereld. Vanaf dat kleine stukje aarde laten wij al eeuwenlang zien wat mogelijk is. Ons volk maakt van de kleinste ideeën de grootste werkelijkheden. We lopen voorop in de kunsten, de wetenschap, ondernemerschap, innovatie en technologie. Ja, we hebben ons land letterlijk uit het water opgetrokken” (inleiding verkiezingsprogramma ‘Nederland, Vrij, Trots & Bruisend’)

Nederland dat zich als een Baron von Munchhausen uit het moeras trekt. Een sprookje om van te smullen. Een gaaf land zonder gezeur en gemier over (slavernij) verleden.

Daar steekt GL/PVDA schraal bij af. Geen inleiding maar slechts de korte titel “Een nieuwe start voor Nederland”. Niks om trots op te zijn, geen gaaf of fier land.

In het verkiezingsprogramma van de VVD vind je iets meer nationale trots maar al met al toch defensief met opzichtig vaak het gebruik van het woord liberaal. Het lijkt een beetje op een geloofsbelijdenis. 

“Onze liberale democratie en onze democratische rechtsstaat hebben Nederland tot één van de meest vrije en veilige landen ter wereld gemaakt. Om die vrijheid  en veiligheid te behouden, is actieve bescherming van de liberale democratie en de democratische rechtsstaat noodzakelijk. De liberale waarden die daaraan ten grondslag liggen, zijn voor ons dan ook niet onderhandelbaar.” (Inleiding verkiezingsprogramma:  Sterker uit de Storm, keuzes voor een nieuwe tijd vrijheid, veiligheid en groei”) 

Tot slot de inleiding van het verkiezingsprogramma van D66, de partij die met een brede glimlach en met vlaggengezwaai per slot van rekening de verkiezingen heeft gewonnen.

“Dit verkiezingsprogramma is er voor iedereen die gelooft dat we het tij kunnen keren. Dat we de levens van mensen beter kunnen maken, door in actie te komen. Door niet te roepen wat niet kan, maar door ons elke dag opnieuw die vraag te stellen: hoe kan het dan wél? Het is aan ons. Doe mee. Want als we willen, dan kan het wél.”

Hier spreekt een verantwoorde optimist, een van niet lullen maar poetsen. Dat is defensief en uitdagend tegelijk net als Obama’s campagneleus “Yes we can” en dat wordt beloond door de kiezer.

EVEN VOORSTELLEN. H. BONTENBAL, F.TIMMERMANS EN D.YESILGÖZ

Ondanks haar positie in de peilingen kan Dilan Yesilgöz rekenen op minnaars als Henri Bontenbal en de voorlopig afgewezen Frans Timmermans.  Een bewerking van Vermeer's "Dame en Twee Heren" (1658-1659) door petrus.

 

Op de foto hierboven zou ook Wilders moeten staan als mogelijk kandidaat voor het premierschap. Naar het aantal zetels gemeten is hij zelfs kandidaat nummer een, maar zijn politiek-bestuurlijke en persoonlijke stijl maken dat hij door de andere partijen op voorhand wordt afgewezen als coalitiepartner en dus premier.

Het gevolg is dat er een ingewikkelde coalitiepuzzel ontstaat waarvan niemand weet hoe die gaat aflopen. Wat wel uit de peilingen blijkt, is dat waarschijnlijk een van de drie hierboven afgebeelde partijleiders premier van Nederland zal worden. Al hoewel, je weet maar nooit. Misschien wordt er bij een ingewikkeld coalitieoverleg besloten om een premier van buiten aan te trekken, al dan niet partijloos. Een variant op de positie van huidig premier Schoof, maar dan anders.

Kiezers stemmen nooit alleen op een partij. Ze stemmen op een persoon waarvan ze denken dat ze die kunnen vertrouwen, misschien met enige reserve, maar toch. Ik herinner me mijn moeder die altijd lette op de kleding van politici. Daaruit meende ze te kunnen aflezen of een politicus meer of minder te vertrouwen was. Ik denk dat zij staat voor een meerderheid van Nederlandse kiezers.

Bontenbal zou hoog scoren bij mijn moeder. Zijn kleding is conventioneel maar is toch ook een tikkeltje casual. Zijn haardos beklemtoont het informele evenals zijn Rotterdams dialect, waardoor hij iets heeft van een gewone jongen. Niet onbelangrijk in het land waar gelijkheid hoog in het vaandel staat. Hij is geen stijve politicus maar een mens met een hart en dat is wat mijn moeder belangrijk vindt.

Zijn partijprogramma zit hem als gegoten, niet links en niet rechts maar recht door het midden, wat wat anders is dan recht door zee. Dat bestaat immers niet in de politiek. Bontenbal straalt uit dat met hem te praten valt en dat kan voor kiezers belangrijk zijn, ook al staat de C van Christelijk in de naam van zijn partij.

Timmermans zou bij mijn moeder minder goed in de smaak vallen. Wel mooi in het pak en een statige man maar iets te afstandelijk, geen gewone jongen. Hij is net iets te intellectueel met zijn talenknobbel en internationale ervaring. Had hij nou nog de uitstraling van een goedmoedige oom, zoals voormalig PvdA leider Joop den Uyl, dan zou ze hem nog wel zien zitten ook al kon ze die nooit goed volgen. 

Helaas kan ik niet vermoeden wat mijn moeder van Yesilgöz zou vinden. In haar tijd waren vrouwen nog niet tot de hogere regionen van de politiek doorgedrongen, laat staan kandidaat premierschap. Ze zal het gewaardeerd hebben dat een vrouw het zo ver heeft geschopt maar of ze ook aan de eisen van mijn moeder zou voldoen, is moeilijk te zeggen.

Daarom doe ik maar een gok. Ik denk dat ze haar wel zou zien zitten als mogelijk premier. Ze is niet op haar mondje gevallen, laat zich niet het kaas van het brood eten en ze kan mannen de baas. Wat ze mist, is een zachte kant waardoor je ze als moeder kunt voorstellen. Maar misschien passen moeders niet in de VVD of in de politiek.

DE MINZAME DEMOCRAAT FRITS BOLKESTEIN

 

Als directeur van de vereniging CLAT Nederland had ik lang geleden een gesprek met de onlangs overleden Frits Bolkestein. Hij was toen lid van de VVD Tweede Kamerfractie met in zijn portefeuille Midden Amerika. Nu onvoorstelbaar maar toendertijd was Midden Amerika een brandpunt in de Nederlandse en internationale politiek vanwege de Sandinistische revolutie in Nicaragua en de zeer bloedige oorlog in El Salvador.

Het gesprek was eenvoudig tot stand gekomen, ik meen een telefoongesprek. Ik vond dat het tijd was geworden om ook met de VVD te praten over Midden Amerika.  Met PvdA, CDA en D66 waren we al een tijdje in gesprek over de Nederlandse politiek in Midden Amerika.

Ik had geen idee wat me te wachten stond. VVD politici waren onbekend terrein voor mij behalve dan wat ik in de krant over deze en gene had gelezen. Bolkestein bleek heel toegankelijk. 

Hoewel hij veel ouder was dan ik, deelden we de ervaring ooit bij een Nederlandse multinational gewerkt te hebben: hij 16 jaar bij Shell, ik maar twee jaar bij de Philips Hoofdindustriegroep RGT (radio, grammofoon en TV) in Eindhoven. 

Maar er was meer. Hij had net als ik in Midden Amerika gewoond en gewerkt. Hij voor Shell, ik voor het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties.

Hoewel de VVD niet bekend stond als vakbondsvriendelijk had hij geen moeite met onze vereniging als Nederlandse steunpilaar voor de vakbeweging in Latijns Amerika. Als ik me goed herinner zei hij dat hij “het niet altijd eens is met de vakbonden, niet in Nederland, niet in Latijns Amerika maar democratisch georganiseerde vakbonden die zich inzetten voor democratisering, verdienen onze steun.”

Dat was precies wat we nodig hadden, brede ondersteuning van CLAT als een van de democratische krachten in Midden Amerika. Dat de VVD ons daarin volgde was een aanwinst voor onze positie in Nederland. Dat was helaas wel tegen het zere been van radicale actievoerders in Nederland die de Sandinisten en de guerrilla in El Salvador door dik en dun steunden.

RIP Bolkestein.

38. HOE ZIT DAT IN OSS? SP OVER HOOGTEPUNT

 

Foto: Daan Scholte, Stadsarchief Oss.

Oss is vanaf 1850 een industriële groeistad met in 1950 afgerond 20.000 inwoners. Tien jaar later zijn er dat 30.000  en weer tien jaar later 40.000. In het jaar 2000 heeft de stad 56.000 inwoners. Daarna is de onstuimige groei afgevlakt zodat de stad nu tegen de 60.000 inwoners telt, maar de gemeente heeft door fusies met omliggende dorpen en stadjes bijna 100.000 inwoners.

Dorpen als Berghem, Haren, Megen, Lith, Lithoyen, Maren-Kessel, Geffen, Herpen, Ravenstein, Deursen en Dennenburg, Diemen en Deden, Macharen, Overlangel en Neerlangel maken deel van de gemeente Oss. Oss is daardoor een Maasgemeente geworden met meer dan 40 km Maasoever. 

Door de fusies blijft Oss een mix van stads en dorpsmensen. Dat heeft gevolgen voor de politieke verhoudingen in de gemeenteraad.  Van na de Tweede Wereldoorlog tot ongeveer 1970 is Oss een KVP stad, een partij die boeren, arbeiders en burgers verenigde ten behoeve van de katholieke emancipatie. De PvdA als arbeiderspartij bij uitstek krijgt al die jaren nauwelijks voet aan de grond.

We hebben gezien dat de socialistische SP, net als de PvdA een echte arbeiderspartij, wel voet aan de grond krijgt met in 2002 maar liefst 15 zetels in de gemeenteraad, die intussen uitgebreid tot 35 zetels.

Maar vier jaar later is er de groei bij de SP er alweer uit. In 2006 gaat het voor het eerst mis. “In maart 2006 zijn de gemeenteraadsverkiezingen een groot succes voor de landelijke SP. Tegen de trend in lijdt de Osse afdeling een gevoelig verlies. Het verlies van vier zetels komt toch wel hard aan. Wel blijft de SP de grootste partij in Oss.” (Historie SP afdeling Oss)

Ondanks de grootste te zijn, komt de partij terecht in de oppositie.

“Het besluit van de Lithse gemeenteraad om de gemeente op te heffen en aansluiting te zoeken bij Oss, zorgt ervoor dat Oss opnieuw een herindeling tegemoet gaat. De verkiezingen worden daarom gehouden in oktober 2010. Deze dag levert de SP negen raadszetels op. Daarmee blijft de SP ook in de nieuwe gemeente de grootste parij. De onderhandelingen met VDG en PvdA over voortzetting van het college, eventueel aangevuld met VVD, lopen vast. De SP komt na ruim acht jaar weer in de oppositie terecht.” (Historie SP afdeling Oss)

De SP scoort dus 9 zetels in 2010, vervolgens opnieuw 9 zetels in 2014 en dan verrassend maar niet spectaculair 11 zetels in 2018 om dan terug te zakken tot 8 zetels in 2022, de laatst gehouden verkiezingen. 15 zetels zijn uit het zicht verdwenen. 

Hoewel de VDG al die jaren ongeveer hetzelfde aantal zetels behaalt als de SP, slaagt die partij er in tegenstelling tot de SP, er telkens in om met andere kleinere partijen een college van. B&W te vormen waardoor de SP aan de zijlijn van de plaatselijke politiek komt te staan. Actie voeren alleen blijkt niet genoeg om in het college te komen.

Het CDA, ooit de machtigste partij van Oss, haalt in 2022 nog slechts 4 zetels. De andere landelijk partijen D66, VVD en Groen Links blijven in dat jaar steken op 3 zetels in 2022. Het PvdA, Forum voor Democratie en de andere lokale partij Beter Oss halen elk een zetel.

33. HOE ZIT DAT IN OSS? HET SINT ANNA ZIEKENHUIS

 

Het Sint Anna ziekenhuis in 1932. Het ziekenhuis is voortgekomen uit de ziekenzorg die de Zusters van Liefde uit Tilburg in 1876 in Oss zijn begonnen vanuit hun kloosters. Over het algemeen hebben nonnenkloosters een grote rol gespeeld in de ziekenzorg. Dat was al zo in de Middeleeuwen. De Tachtigjarige oorlog maakte een einde aan de katholieke ziekenzorg totdat aan het begin van de negentiende eeuw het katholieke geloof weer vrijelijk beleefd mocht worden. Het gevolg was dat vooral in het zuiden katholieke ziekengasthuizen werden gesticht waarin nonnen zo goed als gratis werkten. Aan het begin van de 20ste eeuw werkten nog altijd meer dan 1000 nonnen in de ziekenzorg. Na 1950 nam hun aantal in snel tempo af. De ziekenzorg maakt deel uit van de verzorgingsstaat.

De verwachtingen over het behoud van het ziekenhuis voor de stad Oss zijn na die verkiezingen hoog gespannen. Met 15 zetels in de Gemeenteraad en drie wethouders kan het niet anders of het ziekenhuis zal met hulp van de SP behouden worden voor de stad. 

Niet dus. Het blijkt dat ook de SP met alle bestuurlijke middelen die het tot zijn beschikking heeft, de verhuizing van het ziekenhuis naar Uden, een stad ongeveer 15 km ten zuiden van Oss, niet kan tegenhouden. Wat er mis is gegaan, kunnen we lezen in een interview met Jules Iding, in die periode wethouder voor de SP.

“In 2003 werd er landelijk en provinciaal geprobeerd, door de CDA en de VVD, om het ziekenhuis in Oss naar Uden te krijgen. Minister Hoogervorst (VVD) heeft daar nog een rol in gespeeld. Het kabinet, in zekere mate ook de provincie, en de gevestigde orde, de specialisten, wilden dat het ziekenhuis in de buurt van Veghel zou

blijven, omdat het ziekenhuis daar beter functioneerde. En dan was Uden kennelijk de beste locatie. Maar wij waren als SP wel voor behoud van het ziekenhuis. Maar goed, daar hebben wij heel lang actie tegen gevoerd.

Het moeilijke was wel dat Henk van Gerven als wethouder van volksgezondheid met het ziekenhuisbestuur in contact was, maar tegelijkertijd ook actie voerde. Dat werkte niet echt, en daarom gingen we kijken of er een andere locatie was, en toen kwamen we op het Vorstengrafdonk. Uiteindelijk, met terugwerkende kracht, is al in 2003 besloten: het gaat naar Uden toe. En eigenlijk is er nooit een eerlijke kans geweest voor ons om een alternatieve locatie te onderzoeken. Ruub, de gedeputeerde van ruimtelijke ordening, heb ik toen mijn plannen gepresenteerd. Maar, zo zei hij, zou hij het altijd fout doen. Want of hij nou voor Uden of voor Oss zou kiezen,

kritiek zou hij toch wel krijgen. Maar het punt is eigenlijk geweest, dat de SP het gedaan zou hebben. We zouden veel te hard actie hebben gevoerd en het ziekenhuisbestuur tegen het zere been hebben aangetrapt. En dat is wel blijven hangen, en daar hebben wij wel een flinke klap voor gehad.” (Rood Oss, de geschiedenis van de SP in Oss)

Bij de verkiezingen in 2006 verliest de SP als gevolg van het debacle maar liefst 4 zetels. Met een fractie van 11 leden in de gemeenteraad blijft de SP wel de grootste partij in Oss. Het CDA is opnieuw de tweede partij met 7 zetels. De lokale partij VDG wordt de derde partij met 6 zetels gevolgd door de PvdA met 5 zetels. De VVD blijft stabiel met 4 zetels in de raad. Groen Links behaalt ook nu weer 1 zetel.

Met de VDG vormt de SP een coalitie die ondanks de tegenslag met het ziekenhuis vier jaar stand houdt. Maar dan kondigt MSD, het moederbedrijf van de Organon, een reorganisatie van het bedrijf aan dat wel eens veel arbeidsplaatsen zou kunnen kosten. 

8. HOE ZIT DAT IN OSS? OPRICHTING CDA EN POLITIEKE PARTIJ RADIKALEN

Niet alleen de KVP verliest stemmen in Oss en landelijk. De electorale neergang treft ook de andere twee christelijke partijen; de Anti-Revolutionaire ARP en de Christelijk Historische Unie CHU, zij het in iets mindere mate. Zij voelen als het ware de nieuwe anti-confessionele tegenwind die door D66 een nieuwe impuls heeft gekregen uit liberale hoek.

Ze besluiten daarop eensgezind een dam op te werpen tegen de “ont-christelijking” (deconfessionalisering) van de Nederlandse politiek en nemen zich voor te gaan samenwerken. Die samenwerking moet uitmonden in een fusie tot een algemeen christelijke partij, het Christelijk Democratisch Appel CDA.

“Het CDA is opgericht op 11 oktober 1980. Hier is een langdurig proces van overleg tussen KVP, CHU en ARP aan vooraf gegaan. De drie partijen hebben lange tijd zelfstandig gefunctioneerd. Eind jaren zestig van de vorige eeuw veranderden de maatschappelijke omstandigheden echter zodanig, dat samenwerking tussen de drie christelijke partijen wenselijk werd. De eerste officiële bespreking tussen hen vond plaats in 1967. Dertien jaar later werd dit afgerond met de totstandkoming van het CDA. Een belangrijke bindende factor tussen de partijen was de wens van veel katholieken en protestanten voor een partij, waar een uitdrukkelijk verband was tussen het christelijke geloof en politiek handelen.” (CDA Gedachtegoed Geschiedenis)  

Die samenwerking had het min of meer onverwachte gevolg dat de linkervleugel van de KVP er geen vrede mee heeft. Zij beschouwt de samenwerking met uitzicht op een fusie als een vereniging van behoudende, conservatieve krachten. Zij besloten uiteindelijk tot de oprichting van de Politieke Partij Radikalen PPR.

“De partij ontstond in 1968 als afsplitsing van de KVP. In de KVP had zich een groep 'radicalen' gevormd, die tegen voortzetting van de centrumrechtse coalitie van KVP, ARP, CHU  en VVD  in het kabinet-De Jong  was. Samen met de 'spijtstemmers' binnen de ARP en CHU vormden zij de 'Américaingroep', vernoemd naar de bijeenkomsten in hotel Américain te Amsterdam.Directe aanleiding voor de afsplitsing was een televisie-uitzending waarin de fractievoorzitters van ARP, CHU en KVP hun samenwerking bekrachtigden. De uitgetreden KVP-radicalen richtten de PPR op, waarbij zich enkele uitgetreden leden van de ARP voegden.” (Politieke Partij Radikalen) 

 

De PPR rekent zich tot progressieve partijen samen met PvdA en D66. 

“De oprichters van de PPR noemden zich christen-radicalen, maar wilden daarmee geen ideologie aanduiden. Zij wezen een directe koppeling van geloof en politiek af en stelden geen beginselprogramma op. Ook in verkiezingsprogramma's voerden niet ideologie, maar actuele thema's de boventoon. Bij de oprichting van de partij was besloten het woord 'christelijk' uit de naam weg te laten, ook om gelijkgestemde niet-christenen aan te kunnen trekken. In de loop der jaren raakte de christelijke inslag op de achtergrond en werd de PPR meer een progressieve partij.Onder leiding van De Gaay Fortman jr. richtte de PPR zich op ontwikkelingssamenwerking, milieu, ontwapening en een democratische economie.” (Politieke Partij Radikalen)

De PPR doet in 1971 voor het eerst mee aan de landelijke verkiezingen. In Oss komt de PPR niet zo goed uit de verf als toen D66 voor de eerste keer meedeed. Het blijft in Oss en landelijk bij ongeveer 2 % van de stemmen ofwel 2 zetels in het parlement.

Dat verandert bij de verkiezingen in 1972. Dan krijgt de partij landelijk bijna 5% en in Oss zelfs 6% van de stemmen. Dat alles had o.a. te maken met het progressieve schaduwkabinet -Den Uyl. 

“Het idee om voor de verkiezingen een schaduwkabinet naar Brits model samen te stellen, waarbij politici van de oppositie een alternatieve ministerraad vormen, was afkomstig van PvdA-politicus Ed van Thijn. Deze uiting van progressieve samenwerking in Nederland in de jaren zeventig gold alleen tijdens de verkiezingscampagne. Toen op 6 juli 1971 het kabinet-Biesheuvel I aantrad, waarin de progressieve partijen niet vertegenwoordigd waren, formeerden de oppositiepartijen een schaduwkabinet naar het voorbeeld van het Britse Lagerhuis. Ook voor de Tweede Kamerverkiezingen van 1972 vormden de drie partijen een schaduwkabinet. Ook hiervan was de duur beperkt tot de verkiezingscampagne. Het bestond uit 16 posten (10 voor de PvdA, 4 voor D'66 en 2 voor de PPR).” (Schaduwkabinet- den Uyl) 

Het jaar 1972 is het jaar waarin de KVP in Oss niet meer verder komt dan 35% van de stemmen. De PvdA daarentegen komt voor het eerst weer sinds 1956 boven de twintig procent, D66 5% en PPR 6%.

De PvdA wordt de grootste partij met 43 zetels in het parlement. D66 haalt 6 zetels en de PPR 7. Dat zijn niet genoeg zetels voor een meerderheidskabinet. Er volgt een zeer moeizame kabinetsformatie met de 3 confessionele partijen KVP, AR en CHU. Na verloop van tijd komt het eerste en enige Kabinet den Uyl I tot stand, het meest progressieve kabinet ooit zo wordt beweerd.