Posts tonen met het label marga klompé. Alle posts tonen
Posts tonen met het label marga klompé. Alle posts tonen

vrijdag 24 juli 2020

70. MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG, DEMOCRATISERING

Marga Klompe (tweede van links zittend) was de eerste vrouwelijk minister en maakte als zodanig deel uit van het Kabinet Drees III . Als KVP'ster heeft zij bijgedragen aan het sociale gezicht van de KVP en van Nederland. De KVP was in die tijd even groot als de PvdA. 
Marga Klompé is een van de belangrijkste grondleggers van de verzorgingsstaat. De Algemene bijstandswet van 1965, die Nederlanders levensonderhoud garandeert, is van haar hand. Om die reden is zij opgenomen in de Canon van Nederland. Dankzij de KVP en de PvdA wordt het Hoger onderwijs na de Tweede Wereldoorlog gedemocratiseerd.

Ik ben voor democratisering. De studenten mogen wel meer inspraak krijgen in en rond de universiteit. Per slot van rekening is ook de universitaire orde geen van God gegeven orde, ook niet als er Rooms voor staat. Ik heb met sympathie maar op afstand, als je werkt kun je niet anders, de Amsterdamse provo's gevolgd. Die deden met hun ludieke acties goed werk voor de democratie. Met hun soms flauwe grappen - er was ook sprake van verveling-  bliezen ze toch maar mooi een dikke stoflaag van de oude orde en brachten ze het gezag in verlegenheid. Hun witte fietsenplan tegen asfaltterreur van de gemotoriseerde bourgeoisie getuigde ook nog eens van verbeeldingskracht en fantasie. Ludieke actie voor democratisering zou een remedie kunnen zijn tegen die dikke stoflagen binnen de universiteit.

“Het ondemocratische van het Nederlandse studentenleven is, dat de meerderheid zich zelf niet gerepresenteerd ziet in organisaties en besturen die tegenover de burgerij, de regering, de gemeenteraad, universitaire studiecommissies etc. de rol spelen en de naam hebben representatief te zijn. Deze besturen worden allesbehalve democratisch gekozen, zitten vaak te warm om te weten wat kou is, zijn verregaand incompetent op punten waar het werkelijk belang van grote groepen onder de Nederlandse studenten op het spel staat.” ( A.A.Regtien, Van corporatisme naar syndicalisme, alternatief voor een verziekt studentenleven, blz.26 en 27 in het eerder genoemde boek “Waarom kinderen altijd willen dat de indianen winnen)


Natuurlijk had Regtien gelijk. De tijd van de traditionele studentenverenigingen is voorbij. Hun bluf cultuur met opgeblazen ego’s verpakt in driedelige paradepakken en verouderde mores zijn anachronismen geworden. Daar moet de grove borstel van de vernieuwing doorheen gehaald worden. Het wordt tijd voor meer vrijheid en vooral ook verbeelding en fantasie. Provo en de opstandige studenten in Parijs tijdens de mei revolte 1968 met hun leus “De Verbeelding aan de Macht” zijn ons al voorgegaan.

Volgens Ton Regtien is de studentenvakbeweging het geschikte instrument voor democratisering van de universiteit. Of een vakbond als sociaal en politiek drukmiddel ook geschikt is om verbeelding aan de macht te brengen, is maar de vraag. Macht en verbeelding gaan maar moeilijk samen. Ze verhouden zich als communicerende vaten; meer macht leidt tot minder verbeelding en omgekeerd. Maar wie weet kan mijn generatie daar iets aan doen.

“Want het gehele project van een studentenvakbeweging is bedoeld als alternatief. Géén echolalie van keldernihilisten, géén dichtgetimmerde organisatie van dikbuikige weters. Wij doen slechts een beroep op de duidelijk constateerbare ontevredenheid binnen het Nederlandse studentenleven, een ontevredenheid die zich de afgelopen jaren manifesteerde in steeds weer nieuwe studentenverenigingen, studiegroepen, congressen, rapporten, een ontevredenheid die bewijst dat het ideaal van de oude corpora in onze dagen te kort schiet, voor grote groepen studenten alle geldingskracht verloren heeft, op dit moment door doctrinaire handhaving een onoverzichtelijke versplintering in het Nederlandse studentenleven heeft gehad.” (A.A.Regtien, Van corporatisme naar syndicalisme, alternatief voor een verziekt studentenleven, in bovengenoemd boek”Waarom kinderen altijd willen dat de indianen winnen”, blz.22)


(verschijnt elke vrijdag)

donderdag 16 juli 2020

CDA MACHTSPARTIJ?

"Marga Klompé was de eerste vrouwelijke minister van Nederland en een van de belangrijkste architecten van de verzorgingsstaat. De Algemene bijstandswet van 1965, die Nederlanders levensonderhoud garandeert, is van haar hand. Bijstand ontvangen werd met deze wet een recht en geen liefdadigheid meer. Hierdoor werd het voor armere Nederlanders gemakkelijker om zelfstandig te leven. Deze wet maakt nog steeds een belangrijk onderdeel uit van ons huidige verzorgingsstaat." (zie website margaklompe.nl) Marga Klompé was van de Katholieke Volks Partij KVP, een van de grondleggers van het CDA.

Ook gerenommeerde media framen het CDA als een machtspartij. Dat bekt lekker, wekt de indruk van objectiviteit  en laat toch een vies luchtje van machtsbeluste CDA’ers achter. Is het CDA geen machtspartij dan? Ja, natuurlijk wel zoals elke partij. Er bestaan geen on-machtspartijen. Elke partij probeert door stemmen te vergaren, zoveel mogelijk politiek macht naar zich toe te trekken.

Er zijn nog fatsoenlijke journalisten. Die noemen het CDA een bestuurderspartij. Daar hebben ze gelijk in. Het CDA doet mee aan de politiek om uiteindelijk het land mee te kunnen besturen. Politiek draait om bestuurdersmacht. Sommige partijen zoals ooit D66 en de SP zijn in het leven geroepen als actiepartijen die tot doel hadden het politieke stelsel open te breken of zelfs omver te werpen.

D66 behoorde tot de eerste categorie en dus was haar overstap naar bestuurderspartij niet zo moeilijk. De SP is en blijft een actiepartij voor wie nationale meebesturen nog steeds heel moeilijk ligt. Groen Links met zijn ooit communistische, radicaal christelijke en socialistische achterban heeft ook nog steeds moeite de keuze te maken tussen bestuur en actie. Burgemeester Femke Halsema liet onlangs op de Dam zien dat ze een demonstratie tegen racisme belangrijker vindt dan goed bestuur.

Je kunt het CDA ook een ideële of ideeën partij noemen maar dat zou voor veel journalisten teveel eer zijn voor het CDA. Ten eerste heeft voor de meerderheid van hen het christendom als basis voor maatschappelijke ideeën afgedaan als ouderwets zo niet achterlijk. Dat de fundamenten van de Nederlandse samenleving nog steeds door en door christelijk zijn, ontgaat hen bij gebrek aan historisch inzicht.

Dat het christelijk mens- en maatschappijbeeld aansluit bij het humanisme ontgaat hen eveneens. Dat je dus geen belijdend christen of kerks hoeft te zijn om lid of kiezer te zijn van het CDA beseffen ze ook al niet. Journalisten zijn al lang hun wortels kwijt en rennen daarom wanhopig achter allerlei modieuze verschijnselen aan waarmee ze hun kranten, tijdschriften en praatprogramma’s kunnen vullen. Oppervlakkigheid is troef en trekt gemakkelijk kijkers en leespubliek.

Tot nu toe heeft het CDA deze journalistieke vijandigheid kunnen overleven. Er is nog steeds een achterban van leden en kiezers die meedenkt over hoe Nederland te besturen op basis van christelijke en humanistische beginselen zonder sektarisch of dogmatisch te worden. Het CDA heeft nog draagvlak en wat mij betreft blijft dat voorlopig zo. Het CDA en zijn katholieke en protestantse voorgangers hebben er toe bijgedragen dat we in een sociaal, economisch en politiek fatsoenlijk land leven waarin de burgers elkaar respecteren en accepteren. En dat mijne dames en heren is in een wereld vol polarisatie, conflicten en geweld een hele prestatie.