BERICHT UIT CANADA

 

Ik weet niet meer precies wat het is, dus ik zeg het nog een keer, ook al heb ik het al eerder gezegd: pareltjes zijn altijd welkom. Wanneer politieke en maatschappelijke opvattingen aan de ene kant van het spectrum extremer worden, lijkt de andere kant op een vergelijkbare manier te reageren. 

Ik zie dit duidelijk terug in de huidige Amerikaanse politiek en in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen. De Democraten stellen kandidaten met uitgesproken socialistische ideeën naar voren, zoals Bernie Sanders, als reactie op de rechtervleugel, zoals Donald Trump, aan de Republikeinse kant van het spectrum. 

De Amerikanen zijn de rechtse politieke beleidsmaatregelen en hun gevolgen zat, maar deze extreemlinkse Democraten spelen misschien wel een spel dat de Republikeinen opnieuw kunnen winnen. Het Amerikaanse volk is niet klaar voor wat de harde linkervleugel van de Democraten belooft; individualisme en kapitalisme hebben in dat land een te lange geschiedenis. 

De Republikeinen noemen iedereen die het over meer sociaal beleid heeft, met plezier een communist. Het gevolg zou heel goed kunnen zijn dat de Democraten een verkiezing verliezen die ze hadden kunnen winnen, waardoor de Republikeinen de controle over het Congres voor nog eens twee jaar behouden. Dat betekent een voortzetting van de absolute heerschappij van u weet wel wie.

Dat is geen aantrekkelijk vooruitzicht voor Canada of Mexico, hoewel de Mexicanen volgzaam zijn. Ik weet niet wat er in Europa wordt gemeld over de laatste escalatie tussen Canada en de VS. Hoe dan ook, wij in Canada onderhandelden over wat, naar onze hoop, een akkoord zou worden om de hoge (tot 50%) importheffingen op staal, aluminium, naaldhout en in Canada geproduceerde auto's te verlagen. 

De onderhandelingen verliepen goed en een akkoord leek mogelijk, totdat Trumps rechterhand, Lutnick, het Amerikaanse onderhandelingsteam de grond onder de voeten vandaan trok. Canada moest zich terugtrekken toen de VS op het laatste moment nieuwe voorwaarden stelden, voorwaarden waarvan ze wisten dat Canada ze niet kon accepteren, zoals het verbieden van handelsonderhandelingen met andere landen.

 

Vervolgens begon Washington met het verdraaien van de feiten: hoe ondankbaar Canada wel niet was omdat het de onderhandelingen had afgebroken terwijl er een deal voor hen lag. "Canadezen zijn de moeilijkste mensen waarmee we ooit te maken hebben gehad, ze hebben ons in het verleden volledig bestolen en het is tijd dat daar een einde aan komt..." "Canada en China zijn de enige twee landen die ons tarieven hebben opgelegd." 

Dat klopt, maar het zijn tegenheffingen op de tarieven die Canada worden opgelegd in de grensoverschrijdende auto-industrie, in strijd met de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst (NAFTA). Die overeenkomst die voor het laatst werd herzien tijdens Trumps eerste ambtstermijn!

Ik zou nog veel meer regelrechte leugens en halve waarheden kunnen noemen. Onze regering heeft niet gereageerd, omdat het een woordenstrijd zou worden zonder winnaar. Onze vriend Trump heeft nu een decreet uitgevaardigd dat een van de Grote Meren aan onze gemeenschappelijke grens, Lake Ontario, voortaan bekend zal staan ​​als Lake America. 

Na een persoonlijk "telefoontje" (lees: dreigementen?), heeft Google het decreet opgevolgd, maar alleen voor Amerikanen. Wat een grap. En nu heeft hij de Venezolaanse olie geclaimd (een deal gesloten?), met een openbare waarschuwing aan Canada omdat wij olie en gas aan de VS verkopen (veel goedkoper), maar ik denk dat daar ook een einde aan komt. 

Wat me verbaast, is dat hij het staatshoofd van Venezuela kan ontvoeren en hun olie kan opeisen, zonder dat de VN er iets van zegt. Maar ik denk dat de VN wel weet aan welke kant hun brood beboterd is, want ik neem aan dat de VS nog steeds een belangrijke bijdrager is aan de VN en haar agentschappen. 

Wat zal de VN zeggen als China uiteindelijk Taiwan overneemt? En als de VS dat wil, hebben ze de militaire macht om ook Canada in te nemen. Het wordt een wereld waarin de elite (de machtigen en de rijken) hun zin krijgen, legaal of illegaal. Maar ik denk dat het altijd al zo is geweest...

Wat Canada betreft, we hopen ooit de relaties met onze machtige buurman in het zuiden te herstellen; we zouden gek zijn als we dat niet zouden doen. Maar dit zal moeilijk te vergeten zijn voor het Canadese volk. Er is een vastberadenheid om nooit meer zo afhankelijk te worden van Amerika als we waren. 

Carney en zijn regering zijn druk bezig onze handelsrelaties te diversifiëren, maar dat kan niet van de ene op de andere dag of morgen. Ondertussen zal onze economie, om het maar even voorzichtig te zeggen, kwetsbaar zijn.

(fragment uit een brief van een Canadese vriend)

HANS VAN DEN BROEK

 

Onlangs is voormalig minister en Eurocommissaris Hans van den Broek op 88 jarige leeftijd gestorven. Er is de laatste dagen veel gezegd in de media over zijn leven en werk. 

Wat geen aandacht heeft gekregen en naar mijn idee wel zo belangrijk is geweest, is dat Minister van den Broek de man is geweest die voor het eerst in de geschiedenis van Nederland verkiezingswaarnemers heeft uitgezonden en wel naar de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in El Salvador, in maart 1984.

Daarmee luidde van den Broek een tijdperk in waarin verkiezingswaarnemingen een politiek methode zouden worden om democratische ontwikkelingen in een land te toetsten. 

Met zijn keuze voor het sturen van verkiezingswaarnemers naar controversiële verkiezingen zoals in El Salvador, Nicaragua en Suriname heeft Hans van den Broek een belangrijke bijdrage geleverd aan de processen voor democratisering in landen waar nog  geen democratische politieke cultuur bestond of nog gebrekkig ontwikkeld was.

Van den Broek is zorgvuldig te werk gegaan bij het stellen van voorwaarden waaronder waarnemers hun werk moeten doen.   

Op de eerste plaats garandeerde hij de onafhankelijkheid van de waarnemers. Waarnemers bepalen zelf hun agenda, wat ze willen zien, wie ze willen spreken en waarover ze rapporteren aan de regering.

“De waarnemers zullen geheel vrij zijn om zonder enige restricties. Van welke aard dan ook, te rapporteren. Zij hebben tot taak om zich een oordeel te vormen over het verloop van de verkiezingen. De regering neemt op zich het rapport van de waarnemers onmiddellijk na ontvangst aan de Staten-Generaal te doen toekomen en tezelfdertijd openbaar te maken.” (Referentiekader Nederlandse Waarnemers Presidentsverkiezingen El Salvador en antwoorden van de Minister van Buitenlandse Zaken, op vragen van de Tweede Kamerleden mevrouw Herfkens en de heer Ter Beek van de PvdA.)

Deze basisvoorwaarde werd gevolgd door een aantal aanvullende voorwaarden:

De waarnemers toetsen of de verkiezingen een belangrijke stap zijn in de richting van democratisering, in het bijzonder in die landen waar eerlijke en vrije verkiezingen via de geheime stem nooit of bijna nooit hebben plaatsgevonden.

De waarnemers toetsen of de verkiezingen een nuttige stap zijn op weg naar een dialoog tussen strijdende partijen in landen waar gewapend geweld deel uitmaakt van de politieke cultuur.

Het sturen van waarnemers door de regering betekent geen voorafgaande legitimering van het heersende regime.

Gezien de bovenstaande voorwaarden kan de waarneming niet beperkt blijven tot een soort boekhoudkundige controle van de verkiezingsprocedure en de verkiezingen als zodanig. 

Integendeel, de waarneming dient zich uit te strekken tot het gehele politiek veld waarbij de verkiezingen een momentopname zijn van de volkswil. Daarom behoren de waarnemers de politieke campagnes te volgen, de vrijheid van meningsuiting te toetsen, de rol van de media in aanmerking te nemen, de vrijheid van partijvorming en vereniging te bezien, enz. Al deze zaken vormen de basis voor een democratisch politiek proces.

Van de waarnemers wordt verwacht dat zij daarom ongeveer twee weken voor de verkiezingen in het land zijn. De waarnemers dienen over voldoende kennis van land en volk beschikken en de taal spreken.

De ervaringen met verkiezingswaarnemers als een instrument tot controle van het verkiezingsproces en als steun voor democratische ontwikkelingen in El Salvador 1984 waren dusdanig dat Minister van den Broek min datzelfde jaar opnieuw twee waarnemers stuurde naar de presidentsverkiezingen in Nicaragua.

In 1987 stuurde van den Broek een team van zeven waarnemers naar de verkiezingen in Suriname. In 1990 stelde hij de VN verkiezingsmissie ONUVEN 5 waarnemers ter beschikking tijdens de algemene verkiezingen in Nicaragua.

DE MINZAME DEMOCRAAT FRITS BOLKESTEIN

 

Als directeur van de vereniging CLAT Nederland had ik lang geleden een gesprek met de onlangs overleden Frits Bolkestein. Hij was toen lid van de VVD Tweede Kamerfractie met in zijn portefeuille Midden Amerika. Nu onvoorstelbaar maar toendertijd was Midden Amerika een brandpunt in de Nederlandse en internationale politiek vanwege de Sandinistische revolutie in Nicaragua en de zeer bloedige oorlog in El Salvador.

Het gesprek was eenvoudig tot stand gekomen, ik meen een telefoongesprek. Ik vond dat het tijd was geworden om ook met de VVD te praten over Midden Amerika.  Met PvdA, CDA en D66 waren we al een tijdje in gesprek over de Nederlandse politiek in Midden Amerika.

Ik had geen idee wat me te wachten stond. VVD politici waren onbekend terrein voor mij behalve dan wat ik in de krant over deze en gene had gelezen. Bolkestein bleek heel toegankelijk. 

Hoewel hij veel ouder was dan ik, deelden we de ervaring ooit bij een Nederlandse multinational gewerkt te hebben: hij 16 jaar bij Shell, ik maar twee jaar bij de Philips Hoofdindustriegroep RGT (radio, grammofoon en TV) in Eindhoven. 

Maar er was meer. Hij had net als ik in Midden Amerika gewoond en gewerkt. Hij voor Shell, ik voor het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties.

Hoewel de VVD niet bekend stond als vakbondsvriendelijk had hij geen moeite met onze vereniging als Nederlandse steunpilaar voor de vakbeweging in Latijns Amerika. Als ik me goed herinner zei hij dat hij “het niet altijd eens is met de vakbonden, niet in Nederland, niet in Latijns Amerika maar democratisch georganiseerde vakbonden die zich inzetten voor democratisering, verdienen onze steun.”

Dat was precies wat we nodig hadden, brede ondersteuning van CLAT als een van de democratische krachten in Midden Amerika. Dat de VVD ons daarin volgde was een aanwinst voor onze positie in Nederland. Dat was helaas wel tegen het zere been van radicale actievoerders in Nederland die de Sandinisten en de guerrilla in El Salvador door dik en dun steunden.

RIP Bolkestein.

GAZA

 

Kinderen zijn de dupe van de oorlog.

Hoe moet ik schrijven over Gaza, dit moeras van emoties, propaganda, gemanipuleerde en soms eenzijdige berichtgeving, decennia lang opgespaarde wraakzucht en haat, decennialang al even zoveel opgespaard slachtofferschap en lijden? Joden tegenover Palestijnen, de Staat Israël tegenover terroristen die zich vrijheidsstrijders noemen, islam tegenover jodendom enz.

Kan ik in zo een moeras, waar ik zelf op veilige afstand van leef, mijn houding en plaats bepalen? Beschik ik over de benodigde inzichten en kennis om uit te maken waar ik sta of waar ik voor wil staan?

Kan ik de Palestijnse zaak, waarvan niemand weet wat die precies is, dienen zonder in handen te vallen van terroristen en moordenaars als Hamas?

Natuurlijk, je kunt door de straten achter de Palestijnse vlag lopen uit woede en verbijstering over de slachtoffers die in Gaza vallen. Maar dan vergeet ik de koelbloedige moorden in Israël, de bommen en aanslagen.

Hoe moet Israël vechten tegen goed georganiseerde “vrijheidsstrijders” die hun vrouwen en kinderen hebben vermoord, verkracht en ontvoerd en het land willen vernietigen?

Waarom provoceerde Hamas een oorlog, wetende dat burgers de grootste slachtoffers zijn? Waarom stoppen ze nu niet? Wat is hun doel? Als hun eigen burgers hen niet interesseert wat dan wel?

Ik kan door de straten achter de Israëlische vlag aan gaan lopen uit woede en verbijstering over de slachtoffers die aan hun kant zijn gevallen maar dan vergeet ik de slachtoffers aan Palestijnse kant.

Schendt Israël niet het internationaal recht door op de bezette Westbank Joodse kolonisten te vestigen? 

Ik zou dus met een “ja maar vlag” van Israël  moeten lopen of een "mits vlag" van Palestijnen. Maar zulke vlaggen met voorbehoud, bestaan niet. De straat kent geen nuance en die is nu net nodig om uit het moeras komen.  

Wat me verbaasd, is de onmacht van de VN algemeen secretaris. Die zie ik niet en hoor ik niet. Zit hij liever achter zijn bureau in een grote stoel? Heeft hij zichzelf tot onmacht veroordeeld door verkeerde woorden? Behoort juist niet hij de wereld af te reizen als vredesstichter?

 

2. KLIMAATVERANDERING: NET ZERO 2050, EEN ONREALISTISCH PROJECT

foto: petrus nelissen

Tekst: Robert Girouard

Vertaling: Martien de Wit

In de aanloop naar de Top van Rio vroegen de Verenigde Naties het IPCC om een update (‘Rio Supplement‘) in de hoop dat het meer doorslaggevend zou zijn… ten gunste van het antropogene signaal, natuurlijk. Maar hier is het antwoord van de wetenschappers:

Het klimaatsysteem kan reageren op vele forcings en het moet nog worden bewezen dat het broeikaseffect-signaal voldoende te onderscheiden is van andere signalen om te worden gedetecteerd, behalve als een grove stijging van de troposferische temperatuur die zo groot is dat andere verklaringen niet waarschijnlijk zijn.

Er bleef dus onzekerheid

Het UNFCCC werd desondanks aangenomen, gered door het inmiddels heilig verklaarde voorzorgsbeginsel. Met het oog op de potentieel zeer ernstige risico’s van klimaatverandering erkenden de ondertekenende landen, te beginnen met de westerse landen, formeel de noodzaak om de uitstoot van broeikasgassen, en CO2 in het bijzonder, te verminderen, zelfs bij gebrek aan wetenschappelijke validatie. Alea jacta est (de teerling is geworpen). In de woorden van klimaatwetenschapper Judith Curry,

“we hebben het paard van de wetenschap achter de politieke wagen gespannen”.

Precies het tegenovergestelde van wat algemeen wordt gehoord. (“Volg de wetenschap”).

Het verdrag verplicht de ondertekenende staten, d.w.z. hun vertegenwoordigers, ook tot een collectieve aanpak onder streng toezicht van UNEP en onderwerpt hen aan groepsdenken. De ‘partijen’ zijn overeengekomen om eenmaal per jaar bijeen te komen om de voortgang te evalueren en verdere stappen te bespreken. De eerste COP (Conferentie van de Partijen) werd in 1995 in Berlijn gehouden. Op de Kyoto-conferentie in 1997 deden de geïndustrialiseerde landen hun eerste concrete toezeggingen. COP 21 in Parijs ging nog een stap verder met een nieuwe, zogenaamd ‘wettelijk bindende’ overeenkomst die door 196 partijen werd ondertekend en impliciet gebaseerd was op het concept van Net Zero 2050. Et voilà !

Laten we niet vergeten dat dit Akkoord van Parijs, dat in in achterkamertjes is bekokstoofd, als belangrijkste doelstelling heeft om “de stijging van de gemiddelde temperatuur wereldwijd ruim onder de 2°C boven het pre-industriële niveau te houden” en om door te gaan met de inspanningen “om de temperatuurstijging te beperken tot 1,5°C boven het pre-industriële niveau”, allemaal zonder een duidelijk idee van wat dit in de praktijk betekent en hoe dit te bereiken. Het is aan elke staat om zijn ‘bijdragen’ te bepalen.

Het is belangrijk om te benadrukken dat het UNFCCC en de daaruit voortvloeiende overeenkomsten door staten zijn geratificeerd of geïmplementeerd zonder enig echt nationaal debat of kennis van de ins en outs. In de meeste democratische landen waren de regeringen die aan de macht waren al overtuigd van het idee en was het niet meer dan een ’tekenen-bij-het-kruisje’ operatie. In Frankrijk bleek het ‘ongekende experiment in overlegdemocratie van de Citizens’ Climate Convention‘ in de praktijk het negeren te zijn van de normale democratische processen. In de Verenigde Staten werd, als ik me niet vergis, een uitvlucht gebruikt: omdat er al een wet bestond over luchtvervuiling (Clean Air Act), was het voldoende dat het Environmental Protection Agency (EPA) een ‘Endangerment Finding‘ publiceerde waarin werd verklaard dat CO2 een vervuilende stof is om de CO2-uitstoot te kunnen reguleren. Hoe is het mogelijk dat een project dat zo radicaal en allesomvattend is als Net Zero 2050 als een brief op de post is gegaan?

1. KLIMAATVERANDERING: NET ZERO 2050, EEN ONREALISTISCH PROJECT

foto: petrus nelissen

 

INLEIDING

Waarom wordt er bijna elk jaar een zo grote klimaatconferentie gehouden georganiseerd onder auspiciën van de VN. Let wel, gene wereldvrede conferentie, geen conferentie ter bestrijding van armoede, geen conferentie over kansengelijkheid of hoe een einde ta maken aan oorlogen maar een conferentie over uitgerekend het klimaat. Wat is er aan de hand? 

Om te wetenhoe het zo ver is kunnen komen,  kan onderstaand verhaal helpen. Temeer daar we sinds die tijd met meer en meer klimaatwoorden te maken hebben zoals klimaatneutraal, klimaatverandering, klimaatcrisis, klimaatrechtvaardigheid, duurzaamheid, nul CO2 uitstoot, net zero 2050  enz. 

Let op het is het verhaal van een dissident, van iemand die denkt dat het klimaatverhaal wetenschappelijk rammelt. Of dat ook zo is? Laten we zeggen, dat ik mijn twijfels heb en twijfel is de moeder van alle wetenschappen. 

KLIMAATVERANDERING: NET ZERO 2050, EEN ONREALISTISCH PROJECT, GOEDGEKEURD ZONDER ECHT DEBAT. 

Door: Robert Girouard,

Vertaling: Martien de Wit.

De kern van de klimaatveranderingsideologie, Net Zero 2050, dat de hele mensheid verplicht tot een ruïneuze en utopische transformatie, werd bedacht onder auspiciën van de VN zonder wetenschappelijke zekerheid en goedgekeurd door regeringen zonder enig echt democratisch debat. Een ongelooflijke geschiedenis.

Toen de VN werd opgericht, maakte milieubescherming geen deel uit van de missie. Maar met de eerste ‘Earth Summit‘ in Stockholm in 1972 betrad de VN dit nieuwe werkterrein. De Canadese zakenman en overheidsfunctionaris Maurice Strong, een vertrouweling van de Rockfellers, werd aangesteld om het evenement te organiseren. Hij had de bioloog en landbouwkundige René Dubos en de econome Barbara Ward de opdracht gegeven om een rapport op te stellen dat een kader moest bieden voor de discussie over de oprichting van een mondiaal milieubeheer. Het rapport, getiteld We Have Only One Earth, werd alom geprezen en het was in het kielzog van dit alles dat dezelfde Maurice Strong werd aangesteld om het Milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP) op te zetten en te leiden.

Het klimaat werd al snel een speerpunt voor de nieuwe entiteit. Naar aanleiding van het werk van een kleine groep onderzoekers, waaronder Syukuro Manabe, een pionier op het gebied van klimaatmodellering, die de opwarming van de aarde door de toevoeging van broeikasgassen aan de atmosfeer voorspelde, organiseerden UNEP en de Wereld Meteorologische Organisatie (WMO) in 1979 gezamenlijk de eerste Wereld Klimaat Conferentie in Genève. Antropogene (door mensen veroorzaakte) opwarming van de aarde werd toen voor het eerst erkend als een potentieel ernstig wereldwijd probleem.

Naarmate de tijd verstreek en er conferenties werden gehouden (Villach, Toronto, enz.), won het idee van een geleidelijke vermindering van de wereldwijde CO2-uitstoot terrein. In 1988 sloegen UNEP en de WMO de handen ineen om het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) op te richten, dat tot taak had om periodiek de stand van de kennis te beoordelen en regeringen te adviseren over het te voeren beleid. Vervolgens werd in 1990 de Tweede Wereldklimaatconferentie gehouden, waar vertegenwoordigers van 137 landen en de Europese Unie opriepen tot het aannemen van een internationaal verdrag ter bestrijding van klimaatverandering, naar het voorbeeld van het Protocol van Montreal ter bescherming van de ozonlaag. Onmiddellijk daarna begonnen de onderhandelingen om zo’n verdrag, dat het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering (UNFCCC) zou gaan heten, snel te sluiten.

De sterke man van de VN, Maurice Strong, werd opnieuw geselecteerd om de Conferentie van de Verenigde Naties over het Menselijk Milieu in Rio (1992) te organiseren, waarvan het extreem volle programma de aanname van het nieuwe UNFCCC omvatte. Maar op dat moment, en dat mag niet vergeten worden, deelde de wetenschappelijke gemeenschap als geheel nog lang niet de overtuigingen van hun alarmerende collega’s. Het 1e Assessment Report van het IPCC in 1990, waaraan 2000 experts deelnamen, concludeerde dat de stand van de kennis niet toeliet om het antropogene signaal met enige zekerheid te detecteren.

wordt vervolgd.

11. TERUG NAAR NIJMEGEN. EEN BAAN

 

Met Frans Rosier tijdens een wandeling in Dekkerswald bij Nijmegen waar hij op doktersadvies tot rust moest komen.

Afgestudeerd en wat nu?  Ik heb het voornemen om terug te gaan naar Latijns Amerika, als het kan als ontwikkelingswerker bij de Verenigde Naties. Dat is misschien te hoog gegrepen maar je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Ik meld me per omgaande bij het Directoraat Generaal Internationale Samenwerking, in de volksmond degis genoemd. 

Ik word zowaar uitgenodigd om een proeve van bekwaamheid af te leggen, bestaande uit voornamelijk keuze tests. Het komt me allemaal bekend voor van mijn sollicitatie bij Philips 7 jaar geleden. Als ik dat zo zie, is er niet veel veranderd in het testwereldje. Toen kwam ik er goed door dus waarom nu ook niet?

Er volgt een gesprek met twee hoge ambtenaren van degis. Ik word gevraagd om in het Engels iets te vertellen over het hoe en waarom van mijn sollicitatie. Ze vragen of ik enigst kind ben. Ik ben de oudste van drie broers en een zus. Als ik vertrek blijven mijn ouders niet eenzaam en alleen achter. Die hebben hun handen vol aan de rest van het gezin en mij dus niet nodig. Hetzelfde geldt voor Krullenbol. Zij is de oudste van drie kinderen thuis. 

Dan is de vraag hoe de samenwerking met Frans Rosier in Colombia was. Hij staat bij het directoraat hoog aangeschreven om zijn inzet en werk op de Nationale Universiteit en later op de Andes universiteit. Als prof is hij belast met de opzet van een afdeling sociale psychologie, een project dat meegefinancierd wordt door Nederland.

Voor Rosier betekent dit project dat hij studenten kan betrekken bij de sociale problematiek van het land, de miserabele armoede in de krottenwijken. Hij heeft een aantal sociaal bewogen studenten uit verschillende lagen van de bevolking om zich heen verzameld. Met hen heeft hij een langjarig studieproject opgezet. Onderdeel van het project is om een tijd lang, minstens een half jaar, in een krottenwijk te wonen. Hun ervaringen worden gerapporteerd en onderling besproken. Op die manier leren ze de sociale problemen van hun land van binnenuit kennen. Het wordt een existentiële ervaring die verder reikt dan boekenwijsheid.

Het sollicitatiegesprek krijgt een licht dramatische wending als een van de directieleden vertelt een goede vriend te zijn geweest van mijn voormalige baas bij Philips. Ze kenden elkaar uit het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, een kant die ik van hem niet kende maar mijn waardering voor hem des te groter maakt. Ik hoor tot mijn diepe spijt dat hij twee jaar geleden na een ziekbed is gestorven. Ik ben hem nog altijd dankbaar dat hij mij gesteund heeft om mijn weg te vinden, eerst bij Philips en na nog eens op zijn verzoek getest te zijn, op de universiteit terecht ben gekomen. 

Niet geheel tot mijn verrassing, het was per slot van rekening een goed gesprek, word ik aangenomen als assistent deskundige voor internationale uitzending via een van de instellingen van de Verenigde Naties. Zodra er een geschikte post is, krijg ik dat te horen. Dat kan wel even duren. Ik kan ondertussen gerust een tijdelijke baan zoeken. 

Die liggen niet voor het opscheppen, de werkloosheid onder sociaal wetenschappers is hoog. Ik heb me daarom ingeschreven als werkzoekende bij de gemeente Nijmegen. Met de bijbehorende uitkering kan ik voorlopig in het onderhoud van ons gezin voorzien.

Sommige medestudenten verbazen zich dat ik wel ben aangenomen en zij niet. Een van hen heeft een jaar op de Californische Berkeley University gestudeerd, het centrum van de opstand tegen de Vietnam oorlog. Hij is daarna cum laude afgestudeerd aan de faculteit Sociologie in Nijmegen. Hij vermoedt dat zijn afwijzing het gevolg is van zijn activisme tegen de Vietnamoorlog. Ik weet dat niet. Mijn Vietnam activisme is niet ter sprake gekomen. Maar ja, je weet maar nooit hoe je bij de Binnenlandse Veiligheidsdienst te boek staat.

(wordt vervolgd)
 

DE SPROOKJESJAREN 69 (VOORHEEN:MAKE LOVE, NOT WAR) 34: DE ZOON VAN ISRAEL

 

petrus nelissen, "De Zoon", acryl op papier, 2006

Ik vraag aan de Zoon van Israel wat hij van de Zesdaagse oorlog vindt? Was het een rechtvaardige oorlog? Van zijn kruis kijkt Hij me meewarig en treurig aan. Ik kan er geen ja en geen nee van maken. Dan vraagt hij ineens wat ik vind en of ik eraan gedacht heb wat er zou zijn gebeurd als Israel de oorlog zou hebben verloren van de drie Arabische Reuzen? Nu is het mijn beurt om meewarig naar Hem te kijken. 

Ik stel me zo voor dat bij een overwinning van de drie Arabische Reuzen een uittocht van Joden uit het hun beloofde land onvermijdelijk zou zijn. Waar zouden ze dan heen moeten vluchten? Terug naar Europa waar zovelen vandaan zijn gekomen? Dat zou onmogelijk zijn na wat hen in dat continent is aangedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wie wil er nu terug naar de plaats van de misdaad, waar je familie, vrienden en geloofsgenoten meedogenloos zijn vermoord? Het enige land waar ze naar toe zouden kunnen gaan is Noord Amerika, de grote winnaar van de Tweede Wereldoorlog en hun bevrijder.

Een andere mogelijkheid zou zijn geweest dat de Verenigde Naties de Joden te hulp waren geschoten zoals ze dat in 1953 gedaan hebben tijden de Koreaanse oorlog, de eerste echte oorlog in de Koude Oorlog die toen net begonnen was. Het communistische Noord Korea werd bij zijn inval in Zuid Korea gesteund door communistisch China en de Sovjet Unie. Zuid Korea door een VN alliantie van Westerse landen. De oorlog eindigt zonder winnaar.

Zo een tweede VN oorlog om Israel zou de wereldorde van na de Tweede Wereldoorlog vermoedelijk aan het wankelen hebben gebracht en zelfs tot de ondergang van de VN hebben kunnen leiden. De wereld zou terecht zijn gekomen in een onoverzichtelijk chaos van oorlogen. Israel, het zoenoffer van het Westen aan de Joden voor de industrieel georganiseerde moordpartij in de Tweede Wereldoorlog zou verloren zijn gegaan. Niet alleen Duitsland maar heel Europa zou opnieuw in zijn hemd staan. De schuld tegenover de Joden zou nog groter zijn geworden dan ze al is sinds de Tweede Wereldoorlog.

Wie of wat zou een zo grote schuld nog kunnen vereffenen? Niemand die het weet. Het is maar goed dat Israel de oorlog gewonnen heeft. Het is geen rechtvaardige oorlog maar een van het minste kwaad tussen twee kwaden.
(verschijnt elke vrijdag)