33. HOE ZIT DAT IN OSS? HET SINT ANNA ZIEKENHUIS

 

Het Sint Anna ziekenhuis in 1932. Het ziekenhuis is voortgekomen uit de ziekenzorg die de Zusters van Liefde uit Tilburg in 1876 in Oss zijn begonnen vanuit hun kloosters. Over het algemeen hebben nonnenkloosters een grote rol gespeeld in de ziekenzorg. Dat was al zo in de Middeleeuwen. De Tachtigjarige oorlog maakte een einde aan de katholieke ziekenzorg totdat aan het begin van de negentiende eeuw het katholieke geloof weer vrijelijk beleefd mocht worden. Het gevolg was dat vooral in het zuiden katholieke ziekengasthuizen werden gesticht waarin nonnen zo goed als gratis werkten. Aan het begin van de 20ste eeuw werkten nog altijd meer dan 1000 nonnen in de ziekenzorg. Na 1950 nam hun aantal in snel tempo af. De ziekenzorg maakt deel uit van de verzorgingsstaat.

De verwachtingen over het behoud van het ziekenhuis voor de stad Oss zijn na die verkiezingen hoog gespannen. Met 15 zetels in de Gemeenteraad en drie wethouders kan het niet anders of het ziekenhuis zal met hulp van de SP behouden worden voor de stad. 

Niet dus. Het blijkt dat ook de SP met alle bestuurlijke middelen die het tot zijn beschikking heeft, de verhuizing van het ziekenhuis naar Uden, een stad ongeveer 15 km ten zuiden van Oss, niet kan tegenhouden. Wat er mis is gegaan, kunnen we lezen in een interview met Jules Iding, in die periode wethouder voor de SP.

“In 2003 werd er landelijk en provinciaal geprobeerd, door de CDA en de VVD, om het ziekenhuis in Oss naar Uden te krijgen. Minister Hoogervorst (VVD) heeft daar nog een rol in gespeeld. Het kabinet, in zekere mate ook de provincie, en de gevestigde orde, de specialisten, wilden dat het ziekenhuis in de buurt van Veghel zou

blijven, omdat het ziekenhuis daar beter functioneerde. En dan was Uden kennelijk de beste locatie. Maar wij waren als SP wel voor behoud van het ziekenhuis. Maar goed, daar hebben wij heel lang actie tegen gevoerd.

Het moeilijke was wel dat Henk van Gerven als wethouder van volksgezondheid met het ziekenhuisbestuur in contact was, maar tegelijkertijd ook actie voerde. Dat werkte niet echt, en daarom gingen we kijken of er een andere locatie was, en toen kwamen we op het Vorstengrafdonk. Uiteindelijk, met terugwerkende kracht, is al in 2003 besloten: het gaat naar Uden toe. En eigenlijk is er nooit een eerlijke kans geweest voor ons om een alternatieve locatie te onderzoeken. Ruub, de gedeputeerde van ruimtelijke ordening, heb ik toen mijn plannen gepresenteerd. Maar, zo zei hij, zou hij het altijd fout doen. Want of hij nou voor Uden of voor Oss zou kiezen,

kritiek zou hij toch wel krijgen. Maar het punt is eigenlijk geweest, dat de SP het gedaan zou hebben. We zouden veel te hard actie hebben gevoerd en het ziekenhuisbestuur tegen het zere been hebben aangetrapt. En dat is wel blijven hangen, en daar hebben wij wel een flinke klap voor gehad.” (Rood Oss, de geschiedenis van de SP in Oss)

Bij de verkiezingen in 2006 verliest de SP als gevolg van het debacle maar liefst 4 zetels. Met een fractie van 11 leden in de gemeenteraad blijft de SP wel de grootste partij in Oss. Het CDA is opnieuw de tweede partij met 7 zetels. De lokale partij VDG wordt de derde partij met 6 zetels gevolgd door de PvdA met 5 zetels. De VVD blijft stabiel met 4 zetels in de raad. Groen Links behaalt ook nu weer 1 zetel.

Met de VDG vormt de SP een coalitie die ondanks de tegenslag met het ziekenhuis vier jaar stand houdt. Maar dan kondigt MSD, het moederbedrijf van de Organon, een reorganisatie van het bedrijf aan dat wel eens veel arbeidsplaatsen zou kunnen kosten. 

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 18

Mijn moeder en ik toen er nog niks aan de hand was.

Ik overleef de hersenvlies ontsteking met hulp van pijnlijk venijnige rugprikken en liefdevolle zorg in het Sint Anna ziekenhuis van de Congregatie van de Zusters van Liefde. Ze wassen mij en zorgen voor schone lakens, voor drie maaltijden per dag en in de namiddag een kop thee met snoepgoed. Tijdens het eten en de thee mag het tuigje los en kan ik rechtop in bed zitten. De rest van de dag lig ik op doktersbevel plat op mijn rug, voor de zekerheid vastgebonden in het tuigje.

Mijn moeder komt mij trouw elke dag rond de theepauze bezoeken. Ze staat buiten voor het raam van het glazen huis waarin ik afgezonderd van de rest lig. Af en toe komt mijn vader mee. Praten kan niet, hooguit wat gebaren maken. We zijn als mimespelers. Zij kunnen niet veel anders doen dan naar me kijken in de hoop dat het goed komt. Ik laat zien waar ik mee bezig ben: kleuren, puzzels in elkaar zetten en lezen, vooral lezen want dat kan ik liggend doen.  Ik lig warm binnen, zij staan in de kou, in weer en wind. Het zijn de winterse dagen voor Pasen, het feest van de dood en de verrijzenis van Onze Lieve Heer.

In mijn glazen huis hangt de stilte van het ziekenhuis. Ik lees het katholieke kinderblad De Engelbewaarder, Puk en Muk in China, boeken met de avonturen van prins Wipneus en Pim, een boek met een spannend circusverhaal enz. Het is een groot geluk dat ik kan lezen. Zou Onze Lieve Heer daar aan gedacht hebben toen ik het ziekenhuis in moest? Ik weet dat natuurlijk niet maar het zou kunnen. Hij ziet immers alles.

Vanuit de verte, in de ommuurde tuin van het ziekenhuis zie ik soms een zwarte vogel zitten tussen de kale takken van de struiken. Met mijn eenogige verrekijker, zo eentje die kapiteins ter zee ook hebben, kijk ik naar de vogel tot hij wegvliegt. Het al even eenzame meisje in het glazen huis naast me zie ik soms in haar bed bewegen of zitten. Ook wij kunnen niet met elkaar praten. Mijn moeder vertelt me later dat haar ouders een schoenwinkel hebben. Ze heeft na mijn vertrek uit het ziekenhuis niet lang meer geleefd. Zou zij net als mijn oudste zus na haar dood ook een bruidje van Jezus C. zijn geworden? Door zo jong te sterven heeft ze dat zeker wel verdiend.

(verschijnt elke dinsdag)