WAT IS DAT TOCH MET YESILGÖZ EN HIRSI ALI?

Wordt dit de beste politiek foto van het jaar? Deze foto laat zien waar het op staat. Dilan Yesilgöz spreekt de VVD fractie de dag na na de Tweede Kamerverkiezingen in 2023. Het journaille mag vragen, luisteren en toekijken. Foto; Bart Maat. Jimmy en Jesse doen er goed aan deze foto boven hun bed te hangen.

Waar komt toch die linkse afkeer tegen Yesilgöz vandaan? Ik verbaas me daar net zo over als indertijd de afkeer van Ayaan Hirsi Ali. Beiden zijn voormalige asielzoekers of vluchtelingen die zich tot op het hoogste niveau uitstekend aangepast hebben aan Nederland, de Nederlandse cultuur en politiek.

Moet je ze daarom alleen al niet bewonderen? Ik denk dat veel Nederlanders het niet rooien in een ander land en zeker niet tot op de hoogte die deze twee gehaald hebben? Zou dat afgunst en jaloezie oproepen die je dan verbergt achter allerlei argumenten? Mensen kunnen heel hatelijk en venijnig zijn onder een dekmantel van burgerlijk conformisme.

Hoe zit dat met journalisten? Kunnen die ook jaloers zijn? Jaloers op hun intelligentie, hun snedigheid en hun positie? Menig journalist is een ploeteraar die weliswaar van alles mag vragen en schrijven maar zelden meetelt. Daarom is het zo fijn om je uit te leven aan praattafels.

Beiden zijn vrouwen, toch nog altijd een extra reden om ze te bewonderen. Vrouwen die met een totaal onnederlandse achtergrond in staat blijken om tot de Tweede Kamer door te dringen en een rol van betekenis te spelen in de politiek en bij de Nederlandse intellectuele elite. Voor hen geen glazen plafond waar zoveel vrouwen over klagen.

Een andere verklaring kan zijn dat ze politiek “verraad” aan links hebben gepleegd. Ze zijn beiden links begonnen en komen uiteindelijk uit bij de VVD. Dat is natuurlijk voor linkse mensen niet in de haak al hoewel mensen die ouder worden over het algemeen politiek naar rechts opschuiven. 

Niet zo gek als je bedenkt dat links voornamelijk jeugdig elan is dat vastloopt in de werkelijkheid. Maar als je dat niet onder ogen kunt zien (is ook moeilijk)  dan begrijp je zo een overstap van links naar rechts niet.

Bij Hirsi Ali kan ook nog een rol gespeeld hebben dat ze van een islam gelovige een openlijk criticus werd van de islam. Terwijl heel Nederland zowat van zijn geloof is gevallen, kan men in sommige kringen het niet velen dat de islam wordt bekritiseerd.

Kritiek op de islam wordt gezien als ongastvrij tegenover vluchtelingen en asielzoekers. Die gastvrijheid vinden sommige Nederlanders belangrijker dan respect voor gelovigen in eigen land. Het bezoek van Paus Johannes Paulus II in 1985 was op dat punt een dieptepunt van Nederlandse onbeschaamdheid en intellectuele zelfgenoegzaamheid.

Bij Dilan Yesilgoz speelt politieke rivaliteit een nog grotere rol omdat ze VVD partijleider is en als zodanig een kabinet met PVV heeft gevormd. Dat maakt haar in de ogen van veel linkse partijgangers tot antidemocraat. Ook bij  de schrijfster Alies Pegtel in haar boek ‘De negen levens van Dila Yesilgöz .Zij beseffen niet dat ze door de PVV uit te sluiten zichzelf scharen in de rijen der anti-democraten.

Zij denken dat democratie iets is van gezellig van mening  verschillen aan een poldertafel om vervolgens samen een bakkie koffie te doen. Democratie is gevaarlijk, moeilijk, vraagt om scherpte, risico’s nemen en om stevig leiderschap. Met slappe knieën kun je gene goeie democraat zijn, zeker niet als partijleider.