BRIEF AAN EEN MEXICAANSE VRIEND, 24 AGUSTUS 2025

Bruidspaar met familie in Tepoztlán, Mexico 1975 (ingekleurde en bewerkte foto: petrus)

 

Beste Zoon van Tlaloc, Tovenaar van San M, 

Hoe maak je het nu de zomer op zijn hoogtepunt is? Wordt het in Mexico ook warmer door de klimaatverandering of misschien juist kouder of meer regen? Zijn er bosbranden als gevolg van de droogte en hitte zoals in Spanje en Portugal? Ik heb er in de Nederlandse kranten niets over gelezen en ook niet op het acht uur Nieuwsjournaal op TV gezien. Maar misschien is Mexico te ver weg voor de Nederlandse kranten? 

Net als de burgeroorlog in Soedan. Daar zijn naar schatting 150.000 doden gevallen en miljoenen mensen op de vlucht. Ze wonen in kampen in een soort woestijnlandschap waar ze honger en dorst lijden. Er dreigt volgens de VN acute hongersnood maar men hoort en leest er weinig over.

Alle aandacht gaat uit naar Gaza dankzij de propaganda machine van de Palestijnse Hamas terreurgroep. Het is natuurlijk ook vreselijk en schandalig wat daar gebeurt maar zo lang Mr. Trump het goed vindt zal Israel doorgaan met wat ze noemen de vernietiging van Hamas. Voeg daarbij de altijd aanwezige anti-joodse sentimenten en je snapt waarom men in Europa meer met Gaza bezig is dan met Sudan. 

Er is uit Sudan ook geen politiek voordeel te halen, daarentegen uit het conflict in Gaza wel. Voor veel mensen hier is protesteren voor het onrecht in Gaza een vorm van verzet tegen Trump. Daar komt in Nederland nog een radicaal rechtse partij bij die Israel steunt. De leider van die partij is een uitgesproken anti-islam politicus. De Islam kwestie is daardoor in Nederland een splijtzwam tussen de veelal intellectuele linkse wereldburgers of globalisten en de meer praktische Nederlanders voor wie het behoud van welvaart en eigen cultuur belangrijker is.

Tot mijn verrassing las ik in een Nederlandse krant een artikel over de uitlevering van 26 leiders van Mexicaanse drugskartels aan Amerika. Betekent dit een flinke opruiming of is dit maar het topjes van een ijsberg?

Zoals jij ook al schreef, Trump heeft de drugskartels de oorlog verklaard. Dat kan een goeie zaak zijn, als het zou helpen om een einde te maken aan de banden tussen de kartels en de regering. Maar dat blijft moeilijk want er wordt veel geld mee verdiend en geld is een grote verleider.

Dat Mexico bereid is de kartelleiders uit de leveren aan de regering Trump verbaast mij. Mexico is er nogal op gesteld om zijn eigen zaken te regelen en dit soort zaken als een binnenlandse aangelegenheid te beschouwen. Misschien zijn deze gevangen genomen kartelleiders het offer dat Mexico aan Trump brengt om verhoging van invoertarieven door Trump te voorkomen?

Intussen heeft Trump de jacht geopend op illegale Mexicaanse migranten in Amerika. Dat kan Mexico hard in de portemonnee treffen. Niemand weet het precies hoeveel geld Mexicanen in Amerika naar hun eigen land sturen maar het zal om veel geld gaan, dat is zeker. Door de jacht van Trump zal dat misschien een stuk minder worden. Dat betekent voor veel arme Mexicanen verlies aan inkomen.

En dan las ik ook nog een artikel over Amerikaanse jongeren die naar Mexico-stad trekken om daar te profiteren van het goedkope leven en de lage woonkosten vergeleken met die in Amerika. Het schijnt een zodanig grote invasie te zijn dat de bewoners van Mexico-stad  protesteren tegen hun komst omdat ze de huizenprijzen in de stad opdrijven.

In Nederland woedt een fel debat over de komst van asielzoekers waaronder natuurlijk ook gelukszoekers uit Afrika en het Midden Oosten. Natuurlijk zijn er onder de asielzoekers mannen, vrouwen en kinderen die echt op de vlucht zijn voor oorlog en geweld, maar er zijn er ook die naar hier komen voor een beter leven. Die moeten terug naar hun eigen land maar velen verkiezen dan hier illegaal te blijven wonen en werken. 

Het is de hele zomer goed fietsweer geweest. Fietsen is voor ons oudjes met geleende tijd, heel goed. Het houdt ons in beweging en we kunnen tegelijk vrienden in de omgeving bezoeken. 

We hebben een tijd lang twee parkieten in huis gehad vanwege vakantie van een van de kinderen. Het gekwetter van de vogels is best gezellig alleen zouden ze onder het TV journaal van 8 uur ’s avonds stil moeten zijn. Soms moet ik de TV hard zetten om het nieuws te kunnen horen. Gelukkig is dat geen ernstig ongemak.

Met lieve groeten uit Oss en een abrazo van een wanhopige leerling van Picasso

NOG MAAR WEER EENS OVER KLIMAATVERANDERING

 

Je hoort er in deze tijden van oorlog niet zoveel meer over. De activisten hebben het met andere zaken druk. Af en toe wordt een bosbrand, een hitterecord, een smeltende gletsjer of een verblekend koraalrif geframed als klimaatellende maar voor de rest valt het mee of tegen, afhankelijk waar je op de tijdlijn van de klimaatcrisis zit.

De hittegolf van dezer dagen was weer een gelegenheid voor KNMI en NOS om met behulp van een eenvoudig grafiekje ons geheugen op te frissen dat de opwarming meer hittegolven in de toekomst zal brengen. Een kwestie van de grafiek gewoon doortrekken en een enkele oorzaak aanwijzen, de opwarming door de CO2.

Men gelooft nog steeds dat slechts een oorzaak is voor een complex weerschijnsel als hittegolven CO2, alsof er geen golfstroom is, geen zonnevlammen, geen luchtvervuiling door andere oorzaken, geen wolkenformaties enz. enz. 

Die opwarming versneld ondertussen niet ondanks de nog steeds toenemende CO2.  Roy Spencer meet met behulp van en satellietstelsel vanaf januari 1979 de temperaturen wereldwijd, boven land en boven zee. In die 47 jaar blijft de marge van de opwarming binnen o,15 graden Celsius per tien jaar of wel 1,5 graden per honderd jaar. Over 54 jaar zal de temperatuur op aarde niet meer gestegen zijn dan 1,5 graden. Het loopt zo een vaart dus niet en dat is geruststellend. We hebben alle tijd om ons te buigen over de gevolgen en te bezien wat ons te doen staat. 

“Roy Spencer's recent UAH v6.1 global temperature data for May 2025 shows a global average anomaly of +0.50 degrees Celsius, with a linear trend of +0.15 degrees Celsius per decade since January 1979. This trend is slightly faster over land (+0.22 degrees Celsius per decade) and slower over oceans (+0.13 degrees Celsius per decade).”

De opwarming boven land is hoger (0,22 per 10 jaar) dan boven de oceanen (0,13 per tien jaar). Het warmste jaar in de periode 1979 tot nu toe is 2024 met 0,77 graden C. Boven het 30 jarige gemiddelde.

De globale CO2-metingen laten een stijgende trend zien. De wereldwijde gemiddelde hoeveelheid CO2 in de atmosfeer bereikte in 2024 een recordhoogte van 422,8 ppm (parts per million), wat een stijging van 3,75 ppm was ten opzichte van het vorige jaar, de grootste jaarlijkse stijging ooit. Deze metingen worden uitgevoerd door organisaties zoals NOAA's Global Monitoring Lab en NASA en Scripps Institution of Oceanography

Ondanks die toename wordt geen versnelling van de opwarming vastgesteld. Waarom dat niet gebeurd, is niet duidelijk. Ook dat is geruststellend want er is dus tijd om na te gaan wat precies het verband is tussen stijgende CO2 en opwarming en wat de gevolgen kunnen zijn. 

Voorlopig wordt de aarde niet bedreigd. Extinction Rebellion kan dus rustig op zijn twee oren gaan slapen.

DE MAAKBAARHEID VAN GELUK

 

Het paradijs volgens AI Designer Microsoft.

Statistieken bestonden in mijn jeugd niet, net zo min als klimaatverandering, biodiversiteit en duurzaamheid. Ik leerde statistieken kennen dankzij colleges statistieken tijdens de opleiding sociologie. Daar leerden we allerlei toepassingen en gebruikstechnieken waarvan ik het meeste vergeten ben.

We maakten gebruik van statistieken tijdens de opleiding politicologie net als sociologie. Als je gedrag van mensen of hun mening kunt meten dat kun je iets over ze zeggen dat maatschappelijk van betekenis is en dat heet wetenschap. Statistische uitspraken zijn wetenschappelijk verantwoorden meningen en gedachten over mensen.

De enige kanttekening die ik tijdens dat onderwijs onthouden heb is de foutenmarge. Je steekproef van ondervraagden is nooit een complete afspiegeling van de maatschappij en dat kun je ook weer statistisch vaststellen.  De foutenmarge kan berekend worden.

Daarom worden peilingen met een foutenmarge gepresenteerd. In de praktijk houdt daar niemand rekening mee. Het brede publiek wil weten hoe het zit zonder allerlei wetenschappelijk voorbehoud, media en wetenschappers doen daar aan mee. Per slot van rekening willen zij graag publieke aandacht. 

Nu is het gebruik van statistieken bij peilingen voor verkiezingen en andere stemmingen nog tot daaraan toe. Je kunt een politieke partij met een foute peiling op het verkeerde been zetten maar er is nog altijd de verkiezingsuitslag zelf en die zet alles recht.

Hoe anders is als je statistieken gaat inzetten bij voorbeeld gezondheidsmaatregelen. Een voorbeeld zijn de maatregelen die genomen zijn tijdens de Coronapandemie. Tijdens die pandemie werden de effecten van maatregelen statistische in kaart gebracht en op grond daarvan werd het gedrag van mensen door de overheid dwingend geregeld. Het is een prachtig voorbeeld hoe de wetenschap het sociale leven kan bepalen.

Tijdens de Corona crisis bleken sommige mensen gevoelig voor overheidsdwang op basis van statistieken. Wetenschappelijk vastgestelde begrenzing van gedrag gehandhaafd door de overheid  roept weerstand op. Niet iedereen wil dat zijn bewegingsvrijheid wordt ingeperkt op grond van wetenschappelijke inzichten. Dat zien. we bijvoorbeeld ook bij rokers en drinkers en bij het eetgedrag.

Tot hoever wil je hierin gaan als overheid? Sommigen vinden dat het geoorloofd is om het gedrag van mensen in te parkeren of een mildere vorm daarvan aan te sturen door middel van bijvoorbeeld belastingheffing op bepaalde producten. Rookgerei wordt op deze manier zo goed als onbetaalbaar gemaakt.

De klimaatwetenschap heeft daar nog eens een brede maatschappelijke angstcultus aan toegevoegd met de bedoeling het gedrag van mensen aan te passen aan de wetenschappelijke veronderstellingen over klimaatverandering.

De inzet is het gedrag zo te wijzigen dat het klimaat zo min mogelijk verandert ofwel de maakbaarheid van het klimaat. Maar is het klimaat ook maakbaar en is die veronderstelde maakbaarheid de kosten waard? Wat als het allemaal meevalt, of als de mensheid zich net als de natuur aanpast aan die veranderingen? 

De maakbaarheid van het klimaat ligt in het verlengde van de maakbaarheid van de mens, zowel individueel als collectief. De gedachte daarachter is dat het ons gelukkig zal maken. Wanneer we onszelf en onze omgeving naar eigen inzicht kunnen maken dan zullen we uiteindelijk het menselijk geluk op aarde geregeld hebben, in een door mensen gemaakt paradijs leven. 

DE UITVINDING VAN KLIMAATVERANDERING EN BIODIVERSITEIT

 

Zo zag de natuur op school er uit maar ook in het echt. Ik ben opgegroeid met kievieten, ooievaars (ze zijn er nu weer en meer dan ooit), allerlei soorten eenden enz. Maar ja, toen in 1956  had Nederland amper 11 miljoen inwoners en ongeveer 250.000 auto's. Nu heeft Nederland 18 miljoen inwoners en bijna 10 miljoen auto's. Daar kan geen enkele natuur tegenop werken.

Jongeren van nu groeien op met handicaps die ik het grootste deel van mijn leven niet heb gekend: klimaatverandering en biodiversiteit. Het weer, dat bestond wel maar draaide toch voornamelijk om de vraag of je een regenjas moest meenemen of niet, of het weer was om te zwemmen en of het in de winter ging sneeuwen dan wel vriezen. In het laatste geval was dan de vraag wanneer je kon schaatsen. 

Zowel zwemmen en schaatsen hebben een grote rol gespeeld in mijn jonge liefdesleven. Mijn eerste afspraakjes na de dansles waren op de schaatsbaan van Oss, een ondergespoten deel van het sportpark. De ijsbaan was met zijn verlichting, zijn muziek uit eenvoudige luidsprekers en zijn bescheiden kantine waar je warme chocolademelk kon drinken tegen een schappelijke prijs, betoverend romantisch voor ons als verliefde teenagers. Een mooier begin voor een opbloeiende liefde kan ik me nu nog niet voorstellen.

De zomers waren voor het zwemmen in een, zeker vergeleken met een sportzwembad van tegenwoordig, romantisch natuurbad. Het bad was omgeven door grasvelden met hier en daar een stukje strandzand. De meisjes paradeerden in badpakken. De bikini was nog verboden. Maar ja wie mist een bikini als je zo al van de meisjes in badpak kon genieten?

Voor de rest was het weer vooral een zorg voor de akkerboeren. Wat ik zag op de zwart-wit televisie was dat het vooral niet te nat of te droog moest zijn maar daar ergens tussenin. Als het weer zich als ergens tussenin gedroeg dan hoorde of zag je geen boeren op TV. 

Had het langdurig geregend dan stonden om acht uur op het TV journaal een boer en een verslaggever met flinke laarzen aan in het veel te natte veld. De broer bukte om een paar nog kleine aardappelen uit de natte kleigrond te trekken om ons kijkers rottende aardappelen te tonen. Daar ging een deel van het inkomen van de boer.

Was het al een tijd droog dan kreeg je een verslag van het platteland over uitdrogend gewas op de velden wat ook een aanslag was op het inkomen van de boer. Soms in het vroege voorjaar waren de fruitboeren de klos vanwege de nachtvorst waardoor de fruitoogst mislukte.

Het weer was een ernstige zorg voor de boeren en dat was het dan. Klimaatverandering bestond niet. Van levensbedreigende klimaatverandering of de algehele ondergang van moeder planeet als gevolg van het handelen van de mens was in mijn jeugd en tot ver daarna geen sprake. Het klimaat was een gegeven. Je kon warme of natte zomers hebben, harde winters of een kwakkelende winter, een te nat najaar of voorjaar maar daar was het wel mee bekeken.

Zorgen over biodiversiteit bestonden toen ook niet. We leerden het niet op school en hoorden het ook niet thuis. In kranten, op radio en TV sprak nooit iemand over het verlies van biodiversiteit. Het was een begrip wat eenvoudigweg niet bestond en er kon dus ook niet over gepraat worden laat staan dat je er bezorgd over kon zijn.

Tegenslagen die je konden treffen waren woningnood, werkloosheid en ziektes als kanker. Andere zorgen waren de koude oorlog, het  communisme en de armoede in de wereld met bijbehorende rampen. De honger in het Afrikaanse Biafra greep het halve land aan en leidde tot acties ter bestrijding van de honger en ondervoeding. 

Bij de bijna jaarlijks terugkerende overstromingen in Bangladesh waar maar geen einde aan leek te komen,  vroegen we ons af waarom ze daar in Bangladesh nog steeds niet bezig waren fatsoenlijke dijken aan te leggen. 

Om de haverklap vernam je dat er ergens in een Derde Wereld land massaal honger werd geleden, kinderen ondervoed en de medische hulp gebrekkig. Dat leidde tot allerlei menslievende initiatieven bij jong en oud om de armoede de wereld uit te helpen. Ontwikkelingshulp was de nieuwe missie van de vrije wereld.

Maar biodiversiteit, nee dat bestond niet, net zo min dus als klimaatverandering. Die twee verschijnselen zijn pas later uitgevonden door biologen en klimatologen. Zij ontdekten dat we met angst en beven naar de toekomst moeten kijken vanwege het verlies aan biodiversiteit en als gevolg van de klimaat verandering. Daarom, oh Nederland let op uw zaak of we gaan ten onder.

KLIMAAT EEN MENSENRECHT. HOE VERZIN JE HET? NU HET WEER NOG!

De bovenstaande grafiek laat zien dat de sterftekans in Zwitserland onder de verschillende leeftijdscategoriën vrouwen ondanks 'klimaatverandering' nog steeds afneemt. Ik vrees dat het Europees Hof voor de Mensenrechten niet naar deze cijfers heeft gekeken.

 

Het klimaat tot mensenrecht verklaart. Nu het weer nog. Alle gekheid op een stokje. Ik had nooit in mijn leven kunnen bedenken dat klimaat een mensenrecht zou worde. Dankzij een groepje Zwitserse ouderen is dat onlangs toch maar mooi gebeurd door het Europese Hof van de Mensenrechten. Maar er zijn al zoveel mensenrechten en geen enkele wordt wereldwijd nageleefd ondanks alle inspanningen van de VN en allerlei andere internationale -kostbare- instellingen. 

Op de webpagina van Amnesty International tel ik maar liefst 114 mensenrechten verdeeld over 9 rubrieken: Algemene rechten en integriteitsrechten, Vrijheidsrechten, Participatierechten, Rechten van arrestanten, beklaagden en gedetineerden, Rechten van beschermde groepen, Rechten van vreemdelingen en vluchtelingen, Sociale en economische rechten, Culturele rechten en Collectieve rechten.

Bijna alle mensenrechten blijven in grote delen van de wereld niet veel meer dan vrome wensen of het nu om kinderarbeid gaat of recht op schoon water. Zou het niet beter zijn om een lijst te maken van enkele, de belangrijkste mensenrechten en de naleving daarvan  met alle mogelijke middelen na te streven? In de beperking kent men de meester.

Het Europees Klimaat Mensenrecht hebben we te danken aan vier Zwitserse ouderen die samen met de Verein Klima Seniorinnen Schweiz, gesponsord door o.a. Greenpeace,  een zaak hebben aangespannen tegen de Zwitserse regering. Zwitserland is het rijkste en meest luxueuze land ter wereld en daar zou men te weinig doen om klimaat verandering tegen te gaan waardoor zij meer dan nodig is, te lijden zouden hebben van hun leeftijdgerelateerde aandoeningen. 

“Eén van hen, die chronische jicht en een pacemaker heeft, was twee keer flauwgevallen en moest “haar levensstijl aanpassen” om het warme weer het hoofd te kunnen bieden. Een ander, die aan niet nader omschreven “cardiovasculaire gezondheidsproblemen” lijdt, moest thuis blijven “met de gordijnen dicht en de airconditioning aan”. Een derde lijdt aan astma en chronische obstructieve longziekte en voelde zich “geïsoleerd” tijdens hittegolven. En de vierde, die aan astma lijdt, “klaagde dat de hittegolven al haar energie wegnamen” – wat betekende dat “ze het niet aankon om haar huis te verlaten en te gaan zwemmen”. (Klimaatverandering is geen menserechtenkwestie) 

Het Europees Hof heeft naar aanleiding van deze getuigenissen geoordeeld dat de Zwitserse regering de mensenrechten van een grote kwetsbare, oudere vrouwen in het licht van de klimaatnoodtoestand niet heeft gerespecteerd. Klimaatnoodtoestand? Waar halen ze dat nu weer vandaan?

De uitspraak verplicht de Zwitserse regering om beleid te voeren dat voldoet voldoen aan de overeenkomst van Parijs, waaronder het verhogen van de belasting op fossiele brandstoffen. De uitspraak is ook van invloed op elke staat die het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens heeft ondertekend, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Statistisch bekeken houdt het verhaal van de ouderen geen steek. Weliswaar zijn er afgelopen jaren meer hittegolven geweest in stedelijke gebieden dan in het verleden, maar ze zijn statistisch gezien geen voorbode van de dood. Integendeel, de levensverwachting stijgt nog steeds of anders gezegd de sterfte kans neemt nog steeds af (zie grafiek hierboven).

Ook de sterftekans voor minder gezonde mensen neemt nog steeds af. In 1990 was het sterftecijfer van chronische ademhalingsziekten 37,8 per 100.000 mensen. Nu is dat 35,8. Hart- en vaatziekten eisten 386 levens per 100.000 mensen in 1990, maar 279 vandaag. Infecties aan de onderste luchtwegen doodden 38,4 per 100.000 mensen in 1990, maar slechts 22,7 vandaag. En zo gaat het maar door. Als klimaatverandering het leven van oude Zwitserse vrouwen negatief beïnvloedt, dan is dat niet te zien in de sterftecijfers.

Het merkwaardige van de hele rechtszaak is dat alleen klimaatclubs als Greenpeace, Oxfam en Client Earth zijn gehoord.  Wat de bevolking denkt doet er niet toe. Die heeft per referendum laten weten tevreden te zijn met het klimaatbeleid van hun regering. Hoe de Zwitserse overheid denkt om te gaan met deze klachten en uitspraak van het Europese Mensenrechten Hof is (nog) niet bekend.

KLIMAATMODELLEN

Op deze grafiek zie je dat de voorspellingen van klimaatmodellen altijd hoger uitkomen dan de feitelijk gemeten gemiddelde mondiale temperaturen. Normaal gesproken zou dit tot scepsis over de modellen moeten leiden, maar in de wereld van de klimatologen is het verboden sceptisch te zijn. Daarvoor is de zaak te urgent.

"In deze grafiek wordt het gemiddelde van vijf verschillende op waarnemingen gebaseerde datasets (blauw) vergeleken met het gemiddelde van 36 klimaatmodellen die deelnemen aan het zesde IPCC Climate Model Intercomparison Project (CMIP6). De modellen komen gemiddeld tot een 43 procent snellere opwarming dan is waargenomen van 1979 tot 2022. Dat is de periode met de snelste stijging van de mondiale temperatuur en de antropogene uitstoot van broeikasgassen en komt ook overeen met de periode waarvoor satellietwaarnemingen beschikbaar zijn. Deze discrepantie tussen modellen en waarnemingen wordt zelden genoemd, ondanks het feit dat het (ruwweg) het gemiddelde van de modellen (of zelfs de meest extreme modellen) is dat wordt gebruikt om beleidsveranderingen in de VS en daarbuiten te promoten."

Sinds ik ben gaan lezen over klimaatveranderingen en klimaatcrisis, zijn naar mijn idee drie belangrijke vragen zo goed als onbeantwoord gebleven. Ik heb meer vragen maar deze drie vormen de kern van mijn scepsis.

Mijn eerste scepsis vloeit voort dat klimaatverandering normaal is terwijl de gehanteerde klimaatmodellen uitgaan van het tegendeel. Onveranderlijkheid van klimaat is het uitgangspunt bij klimaatmodellen, eenzelfde uitgangspunt dat we ook aantreffen bij ecologen. 

Maar verandering is normaal, onveranderlijkheid is abnormaal. De hele natuur van universum tot microkosmos verandert voortdurend als gevolg van natuurlijke verschijnselen en niet dus alleen als gevolg van menselijk ingrijpen. 

Klimaatexpert Roy Spencer, hoofdonderzoeker aan de universiteit van Alabama in Huntsville, zegt er het volgende over:

“Wat ook niet genoemd wordt bij het bespreken van klimaatmodellen is dat ze uitgaan van de veronderstelling dat er geen natuurlijke bronnen zijn van klimaatverandering op lange termijn. De modellen moeten worden ”getuned” om geen klimaatverandering te veroorzaken, en vervolgens wordt een menselijke invloed toegevoegd in de vorm van een zeer kleine, ruwweg 1 procent verandering in de mondiale energiebalans. De uit het model resulterende opwarming zou dan bewijzen dat de mens verantwoordelijk is, maar dat is duidelijk een cirkelredenering. Het betekent niet noodzakelijkerwijs dat de bewering fout is, alleen dat het gebaseerd is op geloof in aannames over het natuurlijke klimaatsysteem waarvan op basis van waarnemingen niet kan worden aangetoond dat ze waar zijn.”

Dat brengt mij op de tweede onbeantwoorde vraag. Hoe verhouden klimaatmodellen zich tot de feitelijke waarnemingen, metingen op aarde en in de ruimte?  Ook daarover lees ik zelden in de reguliere pers en media. Spencer, zelf een waarnemer, die sinds 1972 maandelijks een grafiek publiceert van satellietwaarnemingen in de troposfeer die je hier  kunt vinden, zegt er het volgende over.

“Klimaatmodellen produceren te veel opwarming in vergelijking met waarnemingen van de afgelopen vijftig jaar, de periode waarin de opwarming en de toename van CO2 in de atmosfeer het snelst verliepen. De discrepantie varieert van meer dan 40 procent voor de mondiale oppervlaktetemperatuur van de lucht, ongeveer 50 procent voor de mondiale lagere atmosfeertemperaturen en zelfs een factor twee tot drie voor de Verenigde Staten in de zomer. Deze discrepantie wordt nooit genoemd wanneer diezelfde modellen worden gebruikt als basis voor beleidsbeslissingen.”

Tot slot de derde kwestie die van de mate van onzekerheid die nu eenmaal geldt voor alles wat me op basis van modellen berekenen. Kijk maar naar voorspellingen op basis van economische modellen of peilingen. Het gedrag van mensen is waarschijnlijk even onvoorspelbaar als het klimaat.

“Tot slot zullen mogelijke chaotische interne variaties altijd leiden tot onzekerheid in zowel de voorspellingen van de opwarming van de aarde als de verklaring van veranderingen in het verleden. Gezien deze onzekerheden moeten beleidsmakers voorzichtig te werk gaan en zich niet laten beïnvloeden door overdreven beweringen op basis van aantoonbaar gebrekkige klimaatmodellen.”

Op grond van het voorgaande zouden wetenschappers en beleidsmakers prudenter moeten zijn in hun maatregelen en veel minder op de alarmistische trom van een mogelijke klimaatcrisis moeten slaan. 

4. KLIMAATVERANDERING: NET ZERO 2050, EEN ONREALISTISCH PROJECT (GROENE DROOM VERANDERT IN NACHTMERRIE)

foto: petrus nelissen

Tekst: Robert Girouard

vertaling: Martien de Wit

De National Infrastructure Commission van het Verenigd Koninkrijk heeft onlangs een schatting gemaakt, waarin wordt geconcludeerd dat het halen van de doelstelling voor 2050 het bedrag dat normaal gesproken nodig is voor infrastructuur in de komende 27 jaar ruwweg zal verdubbelen tot 2.000 miljard pond, oftewel 1.000 miljard pond extra voor de groene agenda. Een biljoen pond alleen al voor het Verenigd Koninkrijk is gewoon onthutsend… en waarschijnlijk enorm onderschat.

Stel je eens voor wat dit op wereldschaal betekent: 200.000 miljoen Amerikaanse dollars volgens een studie van Bloomberg, bijna 10 keer het BBP van de Verenigde Staten!

Het grootste deel van dit geld zal worden gebruikt om benzineauto’s te vervangen door elektrische auto’s en gasketels door elektrische warmtepompen, maar ook om de extra elektriciteit die nodig is voor deze twee toepassingen op te wekken, te transporteren en te distribueren. Het gaat ook om een groot aantal andere investeringsprojecten, waaronder betere isolatie van huizen.

Voor dit alles zijn enorme hoeveelheden metalen nodig. Koper en aluminium zijn de belangrijkste materialen die worden gebruikt om kabels en leidingen te maken. Hoogspanningsleidingen hebben ook isolatoren nodig, zoals vernet polyethyleen en ethyleenpropyleenpolymeer, beide verkregen uit fossiele brandstoffen. Lithium, nikkel, kobalt, mangaan en grafiet worden gebruikt in batterijen, terwijl zeldzame aardmetalen essentieel zijn voor turbines en elektromotoren. De vraag naar deze cruciale materialen zal exploderen, met alle negatieve gevolgen van dien, vooral voor het milieu dat de Groenen beweren te willen beschermen.

Je moet wel naïef of flink in de war zijn om te denken dat het voor de hele mensheid mogelijk zal zijn om de materiële, menselijke en financiële middelen te mobiliseren die nodig zijn om in minder dan drie decennia Netto Nul te bereiken, terwijl men nu al niet in staat is om miljarden mensen fatsoenlijke levensomstandigheden te bieden en we te kampen hebben met echte crises zoals pandemieën, oorlogen en natuurrampen. Naarmate de deadlines naderen, blijkt de omvang van de uitdaging steeds onrealistischer.

Alsof dat nog niet genoeg is, beschikt de mensheid nog niet over de technologieën die nodig zijn om deze transitie te voltooien, en is er ook geen garantie dat ze op tijd beschikbaar zullen zijn. In het bijzonder moet de technische en economische haalbaarheid van netwerken met alleen hernieuwbare energiebronnen en batterijen nog worden aangetoond. Bovendien zijn groene waterstof en het afvangen en opslaan van CO2 nog geen bewezen technologieën.

“Proberen om Netto Nul te bereiken zonder een volledig bewezen en doorgerekende oplossing voor het probleem van energieopslag, is als uit een vliegtuig springen zonder parachute, en hopen dat de parachute tijdens de vlucht op tijd wordt uitgevonden, geleverd en bevestigd om je te redden voordat je de grond raakt.” 

Tot slot spreekt de casus van Duitsland voor zich. Ondanks enorme investeringen in de energietransitie (Energiewende) is de uitstoot niet veel afgenomen, zijn de elektriciteitstarieven onhoudbaar geworden, lijdt de economie eronder, verplaatst de industrie zich, enzovoort. De groene droom verandert in een nachtmerrie. Dit is het lot dat elk ander land wacht dat zich blindelings waagt aan de utopische weg naar Net Zero 2050. 

2. KLIMAATVERANDERING: NET ZERO 2050, EEN ONREALISTISCH PROJECT

foto: petrus nelissen

Tekst: Robert Girouard

Vertaling: Martien de Wit

In de aanloop naar de Top van Rio vroegen de Verenigde Naties het IPCC om een update (‘Rio Supplement‘) in de hoop dat het meer doorslaggevend zou zijn… ten gunste van het antropogene signaal, natuurlijk. Maar hier is het antwoord van de wetenschappers:

Het klimaatsysteem kan reageren op vele forcings en het moet nog worden bewezen dat het broeikaseffect-signaal voldoende te onderscheiden is van andere signalen om te worden gedetecteerd, behalve als een grove stijging van de troposferische temperatuur die zo groot is dat andere verklaringen niet waarschijnlijk zijn.

Er bleef dus onzekerheid

Het UNFCCC werd desondanks aangenomen, gered door het inmiddels heilig verklaarde voorzorgsbeginsel. Met het oog op de potentieel zeer ernstige risico’s van klimaatverandering erkenden de ondertekenende landen, te beginnen met de westerse landen, formeel de noodzaak om de uitstoot van broeikasgassen, en CO2 in het bijzonder, te verminderen, zelfs bij gebrek aan wetenschappelijke validatie. Alea jacta est (de teerling is geworpen). In de woorden van klimaatwetenschapper Judith Curry,

“we hebben het paard van de wetenschap achter de politieke wagen gespannen”.

Precies het tegenovergestelde van wat algemeen wordt gehoord. (“Volg de wetenschap”).

Het verdrag verplicht de ondertekenende staten, d.w.z. hun vertegenwoordigers, ook tot een collectieve aanpak onder streng toezicht van UNEP en onderwerpt hen aan groepsdenken. De ‘partijen’ zijn overeengekomen om eenmaal per jaar bijeen te komen om de voortgang te evalueren en verdere stappen te bespreken. De eerste COP (Conferentie van de Partijen) werd in 1995 in Berlijn gehouden. Op de Kyoto-conferentie in 1997 deden de geïndustrialiseerde landen hun eerste concrete toezeggingen. COP 21 in Parijs ging nog een stap verder met een nieuwe, zogenaamd ‘wettelijk bindende’ overeenkomst die door 196 partijen werd ondertekend en impliciet gebaseerd was op het concept van Net Zero 2050. Et voilà !

Laten we niet vergeten dat dit Akkoord van Parijs, dat in in achterkamertjes is bekokstoofd, als belangrijkste doelstelling heeft om “de stijging van de gemiddelde temperatuur wereldwijd ruim onder de 2°C boven het pre-industriële niveau te houden” en om door te gaan met de inspanningen “om de temperatuurstijging te beperken tot 1,5°C boven het pre-industriële niveau”, allemaal zonder een duidelijk idee van wat dit in de praktijk betekent en hoe dit te bereiken. Het is aan elke staat om zijn ‘bijdragen’ te bepalen.

Het is belangrijk om te benadrukken dat het UNFCCC en de daaruit voortvloeiende overeenkomsten door staten zijn geratificeerd of geïmplementeerd zonder enig echt nationaal debat of kennis van de ins en outs. In de meeste democratische landen waren de regeringen die aan de macht waren al overtuigd van het idee en was het niet meer dan een ’tekenen-bij-het-kruisje’ operatie. In Frankrijk bleek het ‘ongekende experiment in overlegdemocratie van de Citizens’ Climate Convention‘ in de praktijk het negeren te zijn van de normale democratische processen. In de Verenigde Staten werd, als ik me niet vergis, een uitvlucht gebruikt: omdat er al een wet bestond over luchtvervuiling (Clean Air Act), was het voldoende dat het Environmental Protection Agency (EPA) een ‘Endangerment Finding‘ publiceerde waarin werd verklaard dat CO2 een vervuilende stof is om de CO2-uitstoot te kunnen reguleren. Hoe is het mogelijk dat een project dat zo radicaal en allesomvattend is als Net Zero 2050 als een brief op de post is gegaan?