Posts tonen met het label suriname. Alle posts tonen
Posts tonen met het label suriname. Alle posts tonen

donderdag 12 februari 2026

RIJSTBOUW IN SURINAME

 

Koningin Juliana bezoekt in 1955 samen met Prins Bernhard het rijstproject Wageningen van de Stichting Machinale Landbouw SML in Suriname.

Als er een project is wat aantoont dat ontwikkelingssamenwerking bijzonder moeilijk zo niet onmogelijk is, dan is dat wel het rijstproject Wageningen in Suriname. Ondanks alle goede bedoelingen - zowel financieel als organisatorisch - gaat het project Wageningen na de onafhankelijkheid van Suriname (1975) langzaam maar zeker naar de knoppen. 


Zoals gebruikelijk is er niet een enkele oorzaak maar velen die elkaar in de loop der jaren opvolgen. Samengevat komt het erop neer dat na de Surinaamse onafhankelijkheid het Wageningenproject verwaarloosd wordt. De wisseling van regering blijkt in Suriname net zoals in veel Derde Wereld landen funest te zijn voor lange termijn projecten, zelfs als ze voordelig zijn voor het land. 


Een voorbeeld van zo een Derde Wereld land is Venezuela dat net als Suriname rijk is aan grondstoffen. Dankzij Shell werd Venezuela aan het begin van de 20ste eeuw een belangrijk olieland. Zo lang oliemaatschappijen hun bedrijven kunnen beheren gaat het goed, ook nadat een groter deel van de winst wordt opgeëist door het land. Maar complete nationalisaties (1976) zijn het begin van de ondergang.


In 2007 doet de militaire regering Chavez er nog een schepje bovenop, waarop de olieboeren het land te verlaten. De grootschalige confiscatie was bedoeld om armoede te bestrijden, maar de sector wordt uitgehold (geen investeringen, geen onderhoud), wat resulteert in sterk verminderde productie. Voeg daarbij het ontslag van alle werknemers met ervaring en het plaatje van de ondergang is compleet.


Terug naar Suriname, een groot land (ongeveer 4 keer Nederland), rijk aan grondstoffen (bauxiet, goud, hout en inmiddels ook olie) en dun bevolkt (een van de dunst bevolkte gebieden in de wereld). Toch slaagt het er niet in om de rijkdom in dienst te stellen van zijn ruim 600.000 inwoners. Of de recente olievondsten dat wel zullen doen, is maar zeer de vraag. Over het algemeen blijkt olie in derde Wereld landen eerder een vloek dan een zegen.


Na de onafhankelijkheid in 1975 kreeg Suriname “een florerend rijstbedrijf met zo’n duizend vakbekwame werknemers, inclusief een pelmolen en een drogerij, een pompgemaal met drie Storkmotoren, honderden kilometers aan bevloeiings- en lozingskanalen, een rijstareaal van 10.000 hectare, een veebedrijf met duizend koeien, het veredelingsstation in de Prins Bernhardpolder, een machinepark van tractoren en maaidorsers, ja, een compleet zelfvoorzienende Company Town met een postkantoor, een bibliotheek en een Hotel De Wereld - voor het symbolische bedrag van 1 Surinaamse gulden.” (Blz. 49/50 in ‘Hotel De Wereld’, Frank Westerman, Querido Fosfor 2025)


Voor de onafhankelijkheid was de rijstbouw winstgevend. 


“Maar al in het eerste seizoen na de onafhankelijkheid blijken 23 van de 37 landbouwmachines voor zowel de droge als de natte grondbewerking aan vervanging toe. De directie wil investeren, maar het ministerie van Landbouw in Paramaribo heeft andere prioriteiten. De centraal geleide Company town komt pas echt in de knel wanneer sergeant Bouterse op 25 februari 1980 samen met 15 handlangers zijn eerste staatsgreep pleegt…. Voortaan vloeien de deviezen die Wageningen verdient met de rijstexport naar de kas van Bouterse en zijn kameraden. Geldnood dwingt de Stichting Machinale Landbouw al in 1981om honderd werknemers te ontslaan. Zij krijgen als dank een kapotte landbouwmachine mee naar huis, een grotere of een kleinere, al naargelang de duur van hun dienstverband.” (Blz 51/52 in voornoemd boek)


Hoewel Nederland het project heeft opgebouwd, kennis geleverd en de benodigde financiën voor de start krijgt het toch de schuld voor de ondergang.  Het was immers een koloniaal project en dat deugt sowieso niet ook al is het een winstgevend project en brengt het via export deviezen in het land. Kolonialisme als excuus voor eigen mislukking. Dat schiet niet op. Surinamers moeten de hand in eigen boezem steken.


De Surinamers die er gewerkt hebben denken daar heel anders over. “Zij zien een verschil tussen een suikerplantage met slavenarbeid (koloniale uitbuiting) en een rijstpolder uit de tweede helft van de twintigste eeuw (ontwikkelingshulp). De plantage was een vloek, de polder een zegen. Voortaan deden machines het zware werk. Niemand hoefde meer te bukken om de zaailingen over te planten in de bevloeide akkers, nu vliegtuigjes het zaad kwamen uitstrooien.” (Blz. 57. Frank Westerman)


woensdag 14 januari 2026

MADURO, OLIE EN DRUGS

 

In de jaren tachtig leek het er nog op dat Venezuela op weg was naar meer welvaart.

Media in Nederland geven de indruk dat de drugsoorlog van Trump een excuus is om Maduro te ontvoeren maar dat zijn eigenlijke doel de Venezolaanse olievoorraad is. Dat is waar, hij zegt het immers zelf. Dat neemt niet weg dat het ook een “war on drugs” is.


In Nederland worden drugs al gauw gebagatelliseerd. Men heeft hier nauwelijks enig besef hoe diep de drugsbendes en smokkel de overheden van landen als Venezuela, Mexico en andere landen in Latijns Amerika hebben aangevreten met als gevolg de alsmaar groeiende onveiligheid onder burgers. 


Er worden jaarlijkse duizenden mensen vermoord en ontvoerd door drugsbendes. De gewelddadigheid gaat gepaard met corruptie - omkoping van politie en autoriteiten - met als gevolg dat de gewone burgers aan hun lot worden overgelaten of erger uitgeleverd aan de macht van de drugsbendes.


In het gemoedelijke Nederland kan men dat maar moeilijk vatten met als gevolg een blinde vlek voor deze werkelijkheid. De veroordeling in Nederland van voormalig Surinaams president Bouterse heeft hier blijkbaar weinig indruk gemaakt. 


Het heet dat Venezuela geen belangrijk drugsland is maar dat was Suriname ook niet. Als de drugskartels greep weten te krijgen op de politici en bestuurders dan  is de narcostaat niet ver weg meer. Het wordt dan nog moeilijker om het vertrouwen in het gezag van de staat te herstellen.


De grafiek laat zien hoe het socialistisch bewind van Chavez en Maduro de olie-industrie ten gronde heeft gericht met als dieptepunt 2002-2003 toen Chavez naar aanleiding van een staking 18.000 werknemers van het nationale oliebedrijf PDVSA ontsloeg .  


Als de belangrijkste inkomstenbron van Venezuela, oliewinning en uitvoer al jarenlang op zijn gat ligt, hoe hield de regering Maduro zijn generaals c.s. dan te vriend? Generaals hou je zoet met speelgoed en veel, heel veel geld. Drugshandel is daarvoor een prima middel. De vraag is of de ontvoering van Maduro en straks zijn veroordeling een klap zal zijn voor de drugshandel in Venezuela.

Het land zal toch andere inkomsten moeten genereren om tot een zekere welvaart te komen al was het maar tot aan het niveau van voor het aantreden van Chavez en zijn opvolger Maduro. 


De enorme voorraad olie kan ten gelde gemaakt worden ten bate van het land maar daar zijn wel investeringen voor nodig, enorme investeringen die het land zelf niet kan opbrengen. Daarom is het zo gek nog niet dat Trump de oliemaatschappijen oproept om in Venezuela te investeren. 


Natuurlijk, oliemaatschappijen doen niet aan liefdadigheid, Trump trouwens al helemaal niet dus komt er ook eigenbelang bij kijken. Maar is dat zo verkeerd als de partners wederzijdse belangen hebben bij een economische activiteit? 


China en Rusland steunden Maduro ook niet uit liefdadigheid maar vanwege economische - China is een groot afnemer van Venezolaanse olie - en geopolitieke belangen. En natuurlijk heeft Amerika er alle belang bij om die twee grootmachten buiten de deur van de Westelijke Hemisfeer te houden. 


Cuba kreeg olie van Venezuela. Onder Chavez zijn hechte banden gesmeed tussen beide landen. Venezuela volgde stap voor stap het Cubaanse model van de eenpartij staat. De Partido Socialista Unido de Venezuela heeft een socialistisch en nationalistisch uithangbord, dat van Marx en dat van de negentiende eeuwse bevrijder Simon Bolivar. 


Olie is voor het economisch zeer wankele Cuba van levensbelang. Het wegvallen van Venezuela als goedkope leverancier en wie weet straks ook Mexico, zou wel eens het begin van het einde kunnen zijn van de eenpartijstaat Cuba. Of het zover komt, is voorlopig onzeker. Het communistisch regime van Cuba heeft sinds de jaren vijftig al veel crises weten te overleven.


Met de inval in Venezuela staat ook Mexico onder toenemende druk van Trump. Die druk voegt zich bij het groeiend verzet tegen de huidige regering van president Scheinbaum. Zij wordt ervan beschuldigd banden met de drugskartels te onderhouden, banden die begonnen zouden zijn tijdens het bewind van haar voorganger en partijgenoot Lopez Obrador. 


Scheinbaum ontvoeren zal een brug te ver zijn voor Trump. Er staan hem andere drukmiddelen ter beschikking die misschien wel effectiever zijn, zoals de geëiste uitlevering van kopstukken van drugskartels aan Amerika, de economische afhankelijkheid van de Mexicaanse industrie van Amerika met als centrum de noordelijke Mexicaanse stad Monterrey en de massa migratie van Mexicanen naar Amerika die voor druk financieel verkeer tussen de beide landen zorgt.

donderdag 11 december 2025

SURINAME. TIJD VOOR EEN DIKKE STREEP ONDER HET SLAVERNIJ VERLEDEN


 

Suriname heeft met het Nederlandse slavernij verleden een gevoelige plek van Nederland gevonden. Ik bedoel ons schuldgevoel, een erfenis van ons streng religieuze protestantse verleden.

 

Ondanks de ontkerkelijking maakt schuldgevoel en de daaraan gekoppelde zendingsdrang nog altijd deel uit van de Nederlandse cultuur. Het progressieve deel van Nederland vindt het slavernijverleden dan weer een mooie manier om rijkdom, kapitalisme, hebzucht enz. aan de kaak te stellen.


Prima dat we onze excuses hebben gemaakt maar dat als vervolg daarop de koning van Nederland in Suriname aan een rivier moet gaan zitten om vergiffenis te krijgen is vreemd. Vergiffenis voor zonden van 200 jaar geleden? Wat is dit? Het laatste oordeel? 


Terwijl de slavernij al lang verleden tijd is heft de hoofdverantwoordelijke voor de decembermoorden (1982) nooit zijn straf heeft uitgezeten. Hij werd na de moordpartij zelfs tot president gekozen voor een periode van 10 jaar (2010-2020). Politieke moorden die met een presidentschap bekroond worden? 


Huidig president Jennifer Geerlings-Simons is erfgename van de doofpot mentaliteit als het gaat om rechtvaardigheid en straf voor moord. Als reactie op de veroordeling van Desi Bouterse in 1999 voor drugssmokkel zei Simons: "Over de drugsverdenking is nooit behoorlijk bewijsmateriaal geleverd. En als de Decembermoorden echt een issue zijn, hoe kan de NDP dan zo groot zijn?” Het zou de NDP sieren excuses te maken voor de moorden in plaats van ze "geen issue" te noemen.


Ernstiger is dat de daders van het bloedbad in het marrondorp Moiwana in het binnenland van Suriname (29 november1986) en in het dorp Tamanredjo (20 maart 1987) nooit zijn opgepakt en gestraft.


In Moiwana werden 39 onschuldige burgers, de meesten vrouwen en kinderen, door het nationale leger afgeslacht. Ondanks aandringen van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Mensenrechten zijn tot nu toe, bijna 40 jaar later, de verantwoordelijken nog steeds niet voor de rechter gebracht en gestraft.


De daders en verantwoordelijken voor het bloedbad in het dorp Tamanredjo (20 maart 1987) op ongeveer 30 km afstand van Paramaribo waarbij zeven mensen werden vermoord door het nationale leger, zijn ook nooit opgepakt en gestraft. 


Blijkbaar wegen in Suriname politieke moorden en executies minder dan een tweehonderd jaar oud slavernijverleden. Het is gemakkelijker om met het verleden bezig te zijn dan de verantwoordelijken voor hedendaagse moordpartijen voor het gerecht te brengen en te straffen.


Dat verguisde slavernij verleden heeft de nakomelingen van de slaven een rijk land opgeleverd dat 4 keer groter is dan Nederland en dat beschikt over enorme bodemschatten zoals bauxiet, goud, hout, olie, aardgas en kaolien.


Met deze schatten moeten het toch mogelijk zijn om daar met 650.000 inwoners  goed van te leven en een mooi land op te bouwen? Elke Surinamer beschikt in beginsel over 250.000 vierkante meter grond. Vergelijk dat eens met Nederland. Daar beschikt elke inwoner over nog geen 2500 vierkante meter.


Bij de onafhankelijkheid in 1975 kreeg Suriname het enorme bedrag van 3,5 miljard gulden van Nederland mee ter ontwikkeling van het land. Er woonden toen ongeveer 150.000 Surinamers. Per hoofd van de bevolking betekent dat een bedrag van  ruim 20.000 gulden. Ter vergelijking: in 1975 bedroeg het minimum jaarloon in Nederland ruim 7000 gulden. Dat betekent dat elke Surinamer 3x het minimumloon kreeg voor de ontwikkeling van zijn land. 


Het wordt tijd dat er een dikke streep wordt gezet onder het slavernijverleden en dat de Surinamers hun eigen lot in handen nemen.


maandag 1 december 2025

DE KRUISTOCHT VAN TRUMP TEGEN VENEZUELA

Daar staan ze dan belangrijk te wezen, deze Venezolaanse hoge marine officieren. Op de achtergrond hun Chavez met rode baret die zijn leger ongekende financiële mogelijkheden heeft gegeven met met drugshandel, smokkel, corruptie enz. Ze weten maar al te goed dat ze geen partij zijn voor de Amerikaanse marine, maar ze spelen het spel mee in de hoop het alsnog te redden en anders kun je altijd nog overlopen.

Het luchtruim van Venezuela is volgens Trump gesloten. Wat is Trump van plan? Hijzelf beweert een oorlog te zijn met de drugsmaffia. Dat zou zo maar kunnen. Venezuela is onder Maduro net als Suriname onder Bouterse een doorvoerland voor drugs geworden en dan natuurlijk vooral naar de grootste in de buurt liggende markt, de VS. 

En net als in Suriname is het meer dan waarschijnlijk dat de regering van Maduro daar tot in de hoogste regionen bij betrokken is. Waarom zouden de generaals anders de kant van deze operette president blijven kiezen? Hoogst waarschijnlijk verdienen zij met de drugssmokkel miljoenen dollars, verdiensten die ze onder een andere president waarschijnlijk zouden moeten leveren


Trump heeft besloten deze ketting van drugssmokkel, corruptie en politiek desnoods met geweld te doorbreken. Dat hij daarbij Venezuela heeft uitgekozen als zijn eerste doel ligt voor de hand.


Sinds het aantreden van de zogenaamde linkse regering van couppleger kapitein Chavez (1999-2013) en zijn volkse opvolger Maduro is Venezuela veranderd van een min of meer stabiele democratie in een instabiele dictatuur waar de hele regio last van heeft.


Zodra Chavez het Cubaanse model invoerde, een vorm van tropisch communisme dat Cuba al meer dan 60 jaar in zijn greep houdt, begon het uit de hand te lopen. Het land verarmde in razendsnel tempo terwijl de verkiezingen volledig door de machthebbers werden geblokkeerd waardoor de middenklasse massaal op de vlucht sloeg. 


Naar schatting ontvluchtten 7 miljoen Venezolanen hun land. Dat zijn een miljoen vluchtelingen meer dan uit Oekraïne aan het begin van de Russische inval. De meesten zijn gevlucht naar buurlanden als Colombia en Brazilië en zelfs naar het voor de Venezolaanse kust gelegen eilandje Curacao dat behoort tot het koninkrijk der Nederlanden. Intussen verblijven ongeveer een miljoen Venezolanen illegaal in de VS. 


Voeg daarbij de instabiliteit als gevolg van de drugsmaffia die dankzij hun enorme rijkdom in staat zijn om over heel Midden Amerika hun netwerk van drugssmokkel en handel te organiseren met als gevolg toenemende onveiligheid onder de bevolking, corruptie tot in de hoogste regionen van regeringen en groeiend geweld.


Dan is er ook nog altijd diepe armoede en je snapt waarom er zich ongeveer 500 vluchtelingen per uit Midden Amerika aan de Mexicaanse zuidgrens melden in de hoop om met hulp van mensensmokkelaars door te kunnen stromen naar de VS waar ze ondanks alles hopen een beter en fatsoenlijker leven te kunnen leiden dan in eigen land.


Tot overmaat van ramp gebruiken de drugsmaffia’s deze kwetsbare groepen om hun smokkelnetwerk van drugs uit te breiden, zo niet met geld dan met geweld. Er zijn massagraven gevonden van vluchtelingen aan de grens met Mexico die weigerden met de drugsbendes samen te werken.


Hoe deze fatale ketting van het kwaad die op den duur de VS dreigen te instabiliseren te doorbreken? Trump heeft blijkbaar gekozen voor de weg van militair ingrijpen en wel in het minst populaire en meest corrupte bewind van de regio, de dictatuur van Maduro. 


De tijd van de zachte aanpak is voorbij, moet Trump gedacht hebben. Het wordt tijd om de ijzeren vuist van de VS maar weer eens te voorschijn te halen, een vuist die al vanaf de bevrijding van het continent van zijn koloniale overheersers heeft gebruikt. 


Of dat zal helpen? Ingrijpen in een ander land blijft een heikele zaak. Zo lang die landen zelf geen orde op zaken weten te stellen, is het voor de VS als vreemde mogendheid moeilijk en kostbaar om orde naar Amerikaans model op te leggen. Latijns Amerikaans nationalisme is onverwoestbaar, zo heeft de geschiedenis van het continent intussen bewezen.   

donderdag 6 maart 2025

HANS VAN DEN BROEK

 


Onlangs is voormalig minister en Eurocommissaris Hans van den Broek op 88 jarige leeftijd gestorven. Er is de laatste dagen veel gezegd in de media over zijn leven en werk. 


Wat geen aandacht heeft gekregen en naar mijn idee wel zo belangrijk is geweest, is dat Minister van den Broek de man is geweest die voor het eerst in de geschiedenis van Nederland verkiezingswaarnemers heeft uitgezonden en wel naar de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in El Salvador, in maart 1984.


Daarmee luidde van den Broek een tijdperk in waarin verkiezingswaarnemingen een politiek methode zouden worden om democratische ontwikkelingen in een land te toetsten. 


Met zijn keuze voor het sturen van verkiezingswaarnemers naar controversiële verkiezingen zoals in El Salvador, Nicaragua en Suriname heeft Hans van den Broek een belangrijke bijdrage geleverd aan de processen voor democratisering in landen waar nog  geen democratische politieke cultuur bestond of nog gebrekkig ontwikkeld was.


Van den Broek is zorgvuldig te werk gegaan bij het stellen van voorwaarden waaronder waarnemers hun werk moeten doen.   


Op de eerste plaats garandeerde hij de onafhankelijkheid van de waarnemers. Waarnemers bepalen zelf hun agenda, wat ze willen zien, wie ze willen spreken en waarover ze rapporteren aan de regering.


“De waarnemers zullen geheel vrij zijn om zonder enige restricties. Van welke aard dan ook, te rapporteren. Zij hebben tot taak om zich een oordeel te vormen over het verloop van de verkiezingen. De regering neemt op zich het rapport van de waarnemers onmiddellijk na ontvangst aan de Staten-Generaal te doen toekomen en tezelfdertijd openbaar te maken.” (Referentiekader Nederlandse Waarnemers Presidentsverkiezingen El Salvador en antwoorden van de Minister van Buitenlandse Zaken, op vragen van de Tweede Kamerleden mevrouw Herfkens en de heer Ter Beek van de PvdA.)


Deze basisvoorwaarde werd gevolgd door een aantal aanvullende voorwaarden:


De waarnemers toetsen of de verkiezingen een belangrijke stap zijn in de richting van democratisering, in het bijzonder in die landen waar eerlijke en vrije verkiezingen via de geheime stem nooit of bijna nooit hebben plaatsgevonden.


De waarnemers toetsen of de verkiezingen een nuttige stap zijn op weg naar een dialoog tussen strijdende partijen in landen waar gewapend geweld deel uitmaakt van de politieke cultuur.


Het sturen van waarnemers door de regering betekent geen voorafgaande legitimering van het heersende regime.


Gezien de bovenstaande voorwaarden kan de waarneming niet beperkt blijven tot een soort boekhoudkundige controle van de verkiezingsprocedure en de verkiezingen als zodanig. 


Integendeel, de waarneming dient zich uit te strekken tot het gehele politiek veld waarbij de verkiezingen een momentopname zijn van de volkswil. Daarom behoren de waarnemers de politieke campagnes te volgen, de vrijheid van meningsuiting te toetsen, de rol van de media in aanmerking te nemen, de vrijheid van partijvorming en vereniging te bezien, enz. Al deze zaken vormen de basis voor een democratisch politiek proces.


Van de waarnemers wordt verwacht dat zij daarom ongeveer twee weken voor de verkiezingen in het land zijn. De waarnemers dienen over voldoende kennis van land en volk beschikken en de taal spreken.


De ervaringen met verkiezingswaarnemers als een instrument tot controle van het verkiezingsproces en als steun voor democratische ontwikkelingen in El Salvador 1984 waren dusdanig dat Minister van den Broek min datzelfde jaar opnieuw twee waarnemers stuurde naar de presidentsverkiezingen in Nicaragua.


In 1987 stuurde van den Broek een team van zeven waarnemers naar de verkiezingen in Suriname. In 1990 stelde hij de VN verkiezingsmissie ONUVEN 5 waarnemers ter beschikking tijdens de algemene verkiezingen in Nicaragua.


dinsdag 18 juni 2024

WAAR IS ONTWIKKELINGSSAMENWERKING GEBLEVEN?

 

Als wetenschapper, sociaal democraat en Nobelprijswinnaar legde Jan Tinbergen de basis voor onze Nederlandse planbureau's die tot op de dag van vandaag een hoofdrol spelen in de Nederlandse politiek en het bestuur. In zijn latere leven wijdde hij zich als voormalig adviseur van de Volkerenbond aan ontwikkelingshulp later genoemd ontwikkelingssamenwerking.

Waar is ontwikkelingssamenwerking gebleven? Het was hét onderwerp van de toekomst in de jaren zestig en zeventig, de tijd dat ik studeerde aan de universiteit en op zoek was naar een levensdoel. Het heeft decennialang op de internationale agenda gestaan. De VN speelde een hoofdrol in het formuleren van doelstellingen en organisatie van de samenwerking.


Een van de grote wetenschappelijke sponsors van het idee van ontwikkelingssamenwerking was de Nederlandse econoom en Nobelprijswinnaar prof. Dr. Jan Tinbergen (1903-1994). Zijn idee was in wezen eenvoudig. Rijke landen voorzien de arme landen van het benodigde kapitaal om zich uit te armoede te werken. 


Op een VN conferentie werd vastgelegd dat de rijke landen jaarlijkse 0,7% van hun bruto nationale inkomen naar ontwikkelingslanden zouden overhevelen in de vorm van projecten, programma’s enz. Nederland liep over van enthousiasme voor het idee. Iedereen deed op de een of andere manier mee.


Het werd een wereldwijde inspanning vol optimisme om de armoede de wereld uit te helpen tot bleek dat het niet eenvoudig een kwestie van geld is. Regeringen in Derde Wereld landen zijn instabiel, onervaren en hebben gebrek aan kennis. Er zijn grote en kleine uitbraken van burgeroorlog en conflicten. Er is omvangrijke corruptie. Iedereen kan dat dagelijks zien op het NOS journaal.


Maar sommigen zijn hardleers. Zo zag ik in de Volkskrant een oproep om de superrijken meer te belasten en dat te geven aan de armen. Alsof geld uitdelen ook maar iets uithaalt. Als geld niet productief besteed wordt dan verandert er niks. Dan blijven de armen afhankelijk van de geldgevers. De ellende is nu dat in veel landen geld, ook ontwikkelingsgeld, niet productief besteed wordt. Het verdwijnt in de verkeerde zakken.


Het aanvankelijke optimisme over de ontwikkeling van Suriname nadat het in 1975 onafhankelijk was geworden, verdween snel toen bleek dat het land er niet in slaagde op eigen benen te staan, ondanks de hulp die het uit Nederland had gekregen. De broodnodige politieke stabiliteit werd ondermijnd door een militaire staatsgreep. Er was geen gemeenschappelijke visie op de toekomst. Corruptie, gebrek aan fatsoenlijke wetgeving en kennis deed de rest.


Andere voormalige koloniën kenden hetzelfde lot. Landen als Mozambique, Angola en Congo kwamen terecht in langdurige burgeroorlogen waardoor economische en sociale ontwikkeling onmogelijk werd. De Arabische wereld bleek niet in staat zich te bevrijden uit oude, paternalistische structuren, de corruptie en het gebrek aan transparantie.


Zuid Afrika had na de afschaffing van de apartheid in 1994, gevolgd door vrije verkiezingen waarbij Nelson Mandela president werd, een prima uitgangspunt om te behoren tot de ontwikkelde landen. Helaas, bleek na verloop van tijd de ANC niet in staat om het land verder te ontwikkelen. Zuid Afrika werd armer in plaats van rijker.


Ondertussen heeft ook de VN, ontwikkelingssamenwerking als maakbaar ideaal voor de toekomst laten vallen. Daarvoor in de plaats is klimaatverandering en opwarming van de aarde gekomen. 


Er zijn ondertussen meer dan 25 jaarlijkse klimaat-wereldconferenties geweest, die van alles hebben opgeleverd behalve waarvoor ze bedoeld zijn namelijk de vermindering van de uitstoot van CO2 zijnde het broeikasgas dat de wereldtemperatuur gevaarlijk zou opdrijven.


Zou het kunnen dat de VN de maakbaarheid van de wereld of het nu om armoede of klimaat gaat, overschat?