JODENJACHT

 

Het woord Jodenjacht is gevallen. Joden werden in de nacht van 7 november door Amsterdamse jongens op scooters opgejaagd en in elkaar geslagen. Was het toeval dat er op scooters op Joden werd gejaagd? De datum 7 november valt toevallig (?) samen met de Hamas pogrom van 7 oktober vorig jaar in Israel.

De datum mag toevallig zijn, de actie was dat niet. Veel wijst erop dat de pogrom van 7 oktober een inspiratiebron is geweest voor de Amsterdamse scooter-jongeren. Die pogrom werd immers ook uitgevoerd met brommers en motoren, zo hebben we op TV beelden kunnen zien. Als ik Jood was dan zou ik de gelijkenis meteen zien.

Als dat zo is, dat het een vooropgezette pogrom is door Amsterdamse jongeren, dan hebben we te maken met een welbewuste actie, een geplande actie, bedoeld om de oorlog van Israel tegen Hamas naar Amsterdam te brengen en geen actie van losgeslagen jongeren die niet goed geïntegreerd zouden zijn. Dit gaat veel verder.

Verder ook dan veel Nederlanders zich kunnen voorstellen, gewend als ze zijn aan het idee dat deze jongeren slachtoffer zijn van hun migratie verleden, thuis te weinig begeleiding krijgen en in onderkomen wijken wonen.

Ze zijn geen slachtoffers. Ze zijn willens en wetens daders, naar het voorbeeld van hun land of geloofsgenoten in het Midden Oosten. Nederlandse wetten en regels zijn geen belemmering om tot de daad over te gaan. Dat zijn ze ook niet Libanon of voorheen in Jordanië en Egypte. Hun doel is boven elke wet verheven.

Met verbinding zoeken zoals VOLT Tweede Kamerlid Marieke Koekkoek tijdens het debat in de Tweede Kamer toe oproep, los je dit niet op. Ook niet door zoals Frans Timmermans en anderen doen door de zaak onschuldiger voor te stellen dan zij is om zodoende te voorkomen dat Nederlandse moslims zich ongemakkelijk of opzij gezet voelen.

Ze vergeten dan dat Nederlandse moslims zich net zo ongemakkelijk moeten voelen als alle andere Nederlanders die de Nederlandse normen en waarden, de Nederlandse democratie zijn toegedaan. Zij moeten net als de rest van Nederland met pijn in het hart zien dat vanwege een conflict in het Midden Oosten, Nederlandse normen en waarden bij het oud vuil worden gegooid. 

Ik vrees dat het nog wel een tijdje zal duren voordat men in Nederland beseft waar men mee te maken heeft. De pro-Palestijnse demonstraties op de universiteiten en in de straten van Amsterdam waren een voorproefje van wat er kan gebeuren. Ik hou mijn hart vast.

RANDSTAD SOCIALISME

Oud Groen Links Partijleider en Tweede Kamerlid Femke Halsema (rechts op de foto) 
en oud PvdA kamerlid en partijvoorzitter Hans Spekman 
geven een interview over samenwerking tussen hen beider politieke partijen. Een digitale compositie van Petrus.

Het was te verwachten na het dramatische verlies van de PvdA en het miniverlies bij Groen Links. De eerste oproep tot samenwerking is gesignaleerd. “Spekman en Halsema: snel linkse samenwerking”, kopt NRC on-line. Halsema? Ik dacht dat ze afscheid van de politiek had genomen en met een TV productie bezig is of zouden ze haar hulp ingeroepen hebben om een ballonnetje op te laten? Kan nooit kwaad. Als de achterban steigert kun je altijd nog afstand nemen. Spekman is nog regerend partijvoorzitter maar voor hem is het einde in zicht. Dus kan hij nog wel een ballonnetje oplaten. Zijn project om de PvdA weer groot te maken is mislukt. Teveel nostalgie en sentimenten, te weinig inzicht in de samenleving van vandaag.

Met de uitslag van de provinciale statenverkiezingen slaat de paniek bij de PvdA pas echt toe. Bij Groen Links ook, maar iets minder want aan de macht zijn ze nooit toegekomen. Maar beide partijen beseffen dat hun randstad socialisme zo maar bedreigd wordt door het volkse socialisme van provinciale afkomst van de SP. Vanuit zijn randstedelijke comfort zone heeft de PvdA al lang geleden het echte contact met de achterban verloren. Wanneer is dat begonnen? Onder voormalig partijleider en premier Wim Kok, ooit de voorman van de FNV? Moeilijk te zeggen. Met het afschudden van de ideologische veren van de PvdA heeft hij misschien ook wel de “natuurlijke achterban” van de PvdA afgeschud?

Of was het nog voor Wim Kok, toen de Groningse linkse intellectueel Max van den Berg PvdA partijvoorzitter werd en Wim Kok als partijleider binnenhaalde? Hoe dan ook, met de komst van Wouter Bos kwam er een definitieve breuk tussen de partij en diens natuurlijke achterban. Onbegrepen en vervreemd van de partij liep die naar lang aarzelen over naar partijen waarvan ze dachten dat die wel hun problemen begrepen, naar de PVV en de SP. Samsom dacht het nog recht te kunnen trekken maar met zijn op louter pragmatisme en machtspolitiek gebouwde coalitie met de VVD sneed hij de laatste banden met “de natuurlijke achterban” van de PvdA door. Nu is er geen redden meer aan en dat begint door te dringen tot de top van de partij. De PvdA is Groen Links geworden met een dun randje volkssocialisme.

Bij Groen Links heeft men al langer door dat hun progressieve ideeën nooit zullen aanslaan bij een brede achterban. Gewone mensen leiden nu eenmaal een heel ander leven dan een Groen Linkser en hebben dus ook heel andere zorgen. Zo lang de PvdA uitzicht bood op linkse machtsvorming kon men bij Groen Links met die beperking leven. Immers, eens zouden de linkse partijen samen hun idealen in beleid kunnen omzetten. Dat was een kwestie van tijd en natuurlijk ook een beetje geluk. Ondertussen waakte men ervoor het eigen zetelaantal in de Tweede Kamer op peil te houden.

Helaas is de SP deze randstedelijke linkse droom vakkundig komen verstoren, notabene een partij van provinciale afkomst. Deze provinciale socialisten hebben met veel geduld, inzet en geloof in de eigen zaak een natuurlijke achterban opgebouwd. De SP spreekt de taal van zijn achterban, kent de zorgen en weet de gevoelige snaren te raken. Bij de PvdA daarentegen lezen ze vooral beleidsstukken en theoretiseren ze over de progressieve toekomst van land en volk. Het verschil in leiderschap tussen de PvdA en SP zegt al genoeg. Aan de ene kant een goedlachse en goedmoedige schoolmeester uit Boxmeer, aan de andere kant een snelle jongen die goed is in het houden van Haagse speak.

De SP zal waarschijnlijk pro forma uitgenodigd worden voor gesprekken tot linkse samenwerking maar daar zal die weinig heil in zien. En gelijk hebben ze. Waarom zouden zij hun kiezers-kapitaal ter beschikking stellen van randstadsocialisten om ze alsnog aan de macht te helpen? Ze zijn gewoon te verschillend. In de loop der jaren zijn de partij en leiderschapscultuur van de PvdA en Groen Links naar elkaar toe gegroeid, terwijl die van de SP volks is gebleven en dat voorlopig ook zal blijven.

GROEN LINKS

Jolanda Sap toen ze nog een toekomst had in de Nederlandse politiek.

Links en rechts lees ik dat GL op sterven na dood is. Dat lijkt me overdreven. Een partij kan heel goed uit een verloren positie terugkomen. Maar er is natuurlijk wel wat aan de hand. Ons aller Femke (zalig haar nagedachtenis) had de koers van de partij al verlegd naar meeregeren en meer nadruk op liberale beginselen. Daar is niks op tegen, maar een deel van de partijleden voelde zich daar niet comfortabel bij. Meeregeren betekent vuile handen maken en daar hebben veel partijleden een hekel aan. Maar zolang Femke er stemmen mee won, vonden ze dat prima.

Haar opvolgster Jolanda volgde weliswaar de voetsporen van haar voetgangster maar miste het daarbij behorende charisma en de politieke gehaaidheid van Femke. Het gevolg was stemmenverlies en dan steken de spoken uit het verleden de kop op.

Groen Links is vanaf haar geboorte eerst en vooral een tegenpartij. De grondleggers van GL zijn de PPR, EVP, PSP en CPN. PPR en EVP waren beide progressieve tegenpartijen tegen de te conservatieve koers van de toenmalige Christelijke partijen. De PPR wilde nog wel meeregeren maar alleen in een progressief kabinet, d.w.z. een kabinet met de PvdA.

De PSP was een ideologisch elitaire tegenpartij tegen hét Kapitalisme, anti-NAVO en de atoombom. Net als de CPN had ze een hekel aan de PvdA, de sociaal democraten die verraad zouden hebben gepleegd aan de goede zaak. De CPN was een arbeiders PSP, d.w.z. ook tegen de NAVO, tegen de Europese Gemeenschap (een clubje kapitalisten), de atoombom en vooral voor de Sovjet Unie totdat die partij in handen viel van de jaren zestig generatie waardoor ze veranderde in een feministisch georiënteerde protestpartij.

Gescheiden hadden deze partijtjes nauwelijks nog een toekomst. De opkomst van groene politiek leek het cement om deze verscheidenheid samen te brengen. Maar uiteindelijk bleek GL niet in staat om haar groene ideeën te combineren met sociaal-economische reaalpolitiek. Groen Links bleef vooral tegen tot Femke kwam.

Waar gaat de partij nu heen? Terug naar het protest en geen regeringsverantwoordelijkheid of voort met de erfenis van Femke, meeregeren, sociaal economisch links en cultureel liberaal? Ik ben benieuwd maar het zou me niet verbazen als de partij uiteindelijk toch langzaam verdwijnt. Je kunt immers niet altijd tegen zijn.

STEM WIJZER MET DE KIESQUIZ 8

AFSCHEID VAN JOB COHEN IN 8 BEELDEN

Onderstaande 8 digitale fotomontages van Job Cohen heb ik gemaakt sinds hij politiek leider was van de PvdA. Toen ik ze nu naar aanleding van zijn vertrek uit de politiek nog eens bekeek, zag ik pas dat veel van wat nu wordt geschreven over zijn falend leiderschap, toen al aanwezig was in de prenten. Als iemand in de Nederlandse politiek zijn lot is mis gelopen is dat Job Cohen wel. Hollands drama van de bovenste plank dat hij zelf nog goed weet te dragen ook! Dat is moedig en maakt het drama schrijnender. Voor degenen die het nog niet weten, politiek is hard!

Cohen in spijkerpak. Dit was de eerste digitale fotomontage die ik van Job Cohen maakte. Cohen als de man die opgroeide in de jaren zestig toen het zogenaamde regentendom van na de Tweede Wereldoorlog plaats moest maken voor de naoorlogse babyboomers. Het spijkerpak uit die tijd past Cohen niet helemaal. (27 april 2010).

 

 

 

 

 

Een montage naar aanleiding van speculaties over de mogelijkheid een links kabinet te vormen (29 april 2010) De oudere Cohen naast de jongere generatie vertegenwoordigt door Femke Halsema en Emile Roemer.

Deze fotomontage is ontstaan naar aanleiding van de formatiegesprekken o.l.v. Rosenthal en Wallage over een nieuw soort paars kabinet (17 juli 2010) Cohen buigt zich als enige politieke leider aandachtig over de Nederlandse maagd. De anderen hebben meer belangstelling voor de fotograaf of nemen een bestudeerde pose aan.

Op 21 juli 2010 lijkt Cohen bij de kabinetsformatie alweer in het defensief te zijn geraakt. Wallage en Bos kijken nog hoopvol naar hem op maar hij lijkt het pleit voor een paars kabinet al verloren te hebben.

Cohen had eens een keertje uit eten moeten gaan met Rutte. Dan hadden ze elkaars nieren kunnen proeven en op die manier eventueel een basis kunnen leggen voor een paars kabinet (fotomontage 24 juli 2010)

Femke Halsema, Alexander Pechtold en Cohen zijn verrast te horen dat er een rechts kabinet van VVD en CDA komt met de PVV van Wilders als gedoogpartner (2 augustus 2010). Blijkbaar een door links zwaar onderschatte variant terwijl die in Denemarken al was uitgeprobeerd.

Tegen de verwachtingen in wordt Cohen dus oppositieleider. Een rol doe hem niet ligt zoals je in deze fotomontage van 20 december 2010 kunt zien.

Uiteindelijk nagelt PvdA voorzitster Lilianne Ploumen (links boven met roos) partij en fractieleider Cohen aan de schandpaal. Volgens haar is hij te weinig zichtbaar. Dank zij haar wordt nu wel zijn martelaarschap zichtbaar (fotomontage 7 oktober 2011).