DE TECHNOCRATISCHE DWANGBUIS DIE STIKSTOFNORM HEET

Greenpeace is de grootste stemmingmaker tegen boeren en vent ongegeneerd technocratisch-wetenschappelijke opvattingen uit als maatgevend voor mens en natuur. 

Verandert de Nederlandse democratie langzaam maar zeker in een technocratie? Zo een vaart zal het niet lopen maar soms bewegen we er gevaarlijk dichtbij. Het treffendste voorbeeld daarvan is de stikstof kwestie. Dat is duidelijk een gevalletje van technocratie, goed bedoeld misschien maar technocratisch.

De goede bedoeling zou herstel van de natuur zijn, een uitvinding van ecologen.  Net zoiets als stadsherstel maar dan anders. Dat woord herstel kan men in verband met natuur natuurlijk nooit gebruiken. Men kan natuur niet herstellen. Neem nou de Peel die is ontstaan uit afgegraven veengrond. De grootvader van mijn vrouw heeft daar in diepe armoede aan meegewerkt.

Die veengrond kun je niet meer herstellen. Je kunt moeilijk veengrond terugleggen. Is het erg dat we de veengrond gebruikt hebben? Welnee, de natuur zorgt daarna prima voor zichzelf. Die past zich aan en verandert mee. Kijk maar naar bosbranden. Na een paar jaar groeit en bloeit het bos weer.

Waar de grootvader van mijn vrouw ook aan heeft meegedaan is de wolvenjacht. Wolven maakten het houden van koeien en paarden in dat gebied onmogelijk. Maar zonder koeien geen melk en zonder paarden geen trekkracht en dus geen landbouw. De tractor moest nog worden uitgevonden.

Wolven kun je in tegenstelling tot veen terughalen en dat gebeurt nu dus ook. In een romantische natuurbui willen mensen wolven terugzien in het landschap. Of dat kan en of het zin heeft? We zullen het zien maar ik denk dat het Nederlandse landschap vanwege de bevolkingsdichtheid niet leent voor een nieuw wolvenland.

Terug naar de technocratie. Om de natuur te herstellen (wat eigenlijk onzin is) moet volgens de ecologen minder stikstof worden uitgestoten. Stikstof is normaal hard nodig voor de groei van planten maar kan ook bepaalde planten verstikken en die willen we nou net terug hebben samen met allerlei kleine diertjes.

Om dat voor elkaar te krijgen wordt een stikstofnorm vastgesteld waaraan het boerenbedrijf zich moet aanpassen. Een technocratisch vastgestelde norm (een puur theoretisch norm want in werkelijkheid niet na te meten) wordt bepalend voor het leven van duizenden mensen en ook nog eens voor de toekomst van het platteland. Dat is doorgedreven technocratie.

 

Niet de mensen maken de dienst uit maar de wetenschappelijke norm. Hoe fout dat is, ontdekt de parlementaire onderzoekscommissie tijdens de verhoren over Corona beleid. Ter bestrijding van de Corona epidemie werden burgers op basis van technocratische normen daarin gesteund door de overheid (binnen de overheid stikt het op alle terreinen van technocraten) in een dwangbuis gestopt. 

Mensen in rusthuizen mochten niet meer naar buiten, hun geliefden niet naar binnen, stervenden konden geen afscheid nemen van hun geliefden enz. Scholen gingen dicht. De ingezette middelen bleken erger dan de kwaal.

Technocraten zijn een bedreiging voor de democratie in de brede betekenis van het woord. Boeren, hun gezinnen en het leven op het platteland wordt verdacht gemaakt alsof zij tegen de natuur zouden zijn. Een groep mensen wordt opzij gezet, overbodig en tot economisch nutteloos verklaard. 

Een beroepsgroep die ooit de ruggengraat van de Nederlandse samenleving was, dreigt te worden uitgebannen op grond van een technocratisch vastgestelde norm ten behoeve van wat met een groot woord natuurherstel heet. Nog even en de Veluwe wordt ontruimd om plaats te maken voor de wolven. 

 

GL-PVDA KIEZERS ZIJN DE GROOTSTE UITSLUITERS

 

De resultaten van het onderzoek van Ipsos van 17 september naar wederzijdse “uitsluiting”  laat zien dat onder GL-PvdA kiezers de meeste aanhangers zijn voor uitsluiting. Maar liefst 80% van de GL-PvdA aanhang vindt dat de PVV op voorhand moet worden uitgesloten van een coalitie. De groot deel van de aanhang van de PVV komt uit laag geschoolde groepen, groepen waar de PvdA vroeger juist veel aanhang had. 

D66 kiezers zijn iets minder van het uitsluiten vooraf maar toch nog  bijna 60%, wat nog veel is voor een partij die democratie, redelijkheid en openheid hoog in het vaandel heeft staan of misschien juist daarom?

Bij het CDA zien we een krappe meerderheid voor uitsluiting vooraf van de PVV. Me dunkt dat voor een christelijke partij uitsluiten of niet een dilemma is. 

Bij de VVD zijn de minste aanhangers voor uitsluiting van de PVV, amper 30%. Dat is in evenwicht met het aantal VVD kiezers dat vindt dat GL-PvdA  moet worden uitgesloten. De VVD is in dit opzicht de meest open partij wat beter aansluit bij hun liberale beginselen.

Uitsluitingsbeleid vooraf wakkert de politieke polarisatie aan. Kiezers voelen zich dan bij voorbaat niet gehoord en dat is altijd een slechte zaak. Of dat bijdraagt tot het politieke geweld dat we onlangs in Den Haag zagen, weet ik niet maar uitsluiten vooraf is in ieder geval nooit goed.

Hoe zit het met de uitsluitingsmentaliteit ter rechterzijde? Daar waar maar liefst 80% van de GL-PvdA kiezers vindt dat de PVV moet worden uitgesloten, vindt onder de PVV kiezers dat slechts 50%. Nu ook niet direct een voorbeeld van democratische verdraagzaamheid maar wonderlijk genoeg statistisch groter dan bij GL-PvdA.

Voor de rechts partij  JA 21 geldt hetzelfde. Ook daar is de uitsluitingsmentaliteit lager dan bij GL-PvdA en ongeveer even groot als bij CDA en D66.

Het vooraf uitsluiten van een partij voor coalitie- en regeringsvorming staat haaks op  democratische waarden als verdraagzaamheid, openheid en respect. Het leidt tot politieke polarisatie. 

20. AMERICA LATINA. "DE BIJBEL" VAN EMILIO MASPERO

Emilio Maspero was een begenadigd spreker zeker voor Latijns Amerikanen die een goede spreker kunnen waarderen. Hier opent hij als Algemeen Secretaris van CLAT een Conferentie in Panama over rechten van arbeiders en mensenrechten (1978).

Het werkdocument van Emilio Maspero (Algemeen Secretaris van CLAT en Vice Voorzitter van het WVA) “Solidariteit en Bevrijding: perspectieven en basisbeginselen voor een WVA strategie” is een zo goed als allesomvattend werk over de stand van zaken in Latijns Amerika en internationaal vanuit het standpunt van de arbeidersklasse, op zich al een een woord dat bij sommige congresgangers tegenstand oproept. Het document is doordrenkt van radicale en revolutionaire opvattingen die sinds de Cubaanse revolutie in 1958 in Latijns Amerika rond waren. 

Maspero hoopt met dit werkdocument binnen en buiten het WVA een nieuwe visie tot stand te brengen op de rol van de internationale vakbeweging ten behoeve van de armen en minst ontwikkelden in de wereld. Hij hoopt op een meer actieve vakbeweging in plaats van een gevestigde en somtijds gebureaucratiseerde vakbeweging.

Maspero is een man van de derde weg, die van het radicaal christelijk-humanisme, een weg tussen kapitalisme en communisme, tussen de Sovjet Unie en Noord Amerika. Het WVA mag dan een minderheidsorganisatie zijn vergeleken met de socialistische IVVV en het communistische WVV, zij zou wel meer los maken in de wereld dan de andere twee internationale organisaties die als het ware vast zitten aan het communisme of kapitalisme.

Hij wil dat de internationale vakbeweging de onderdrukte mensen weer hoop geeft. Maar voor het zover is, analyseert Maspero in het document de situatie in de wereld als een die op springen staat. Daarin is een klassenstrijd (ook een woord waar sommige congresgangers veel moeite mee hebben) aan de gang. Een kleine overheersende klasse heeft de sleutel voor politieke, economische en culturele besluitvorming.

Het is deze klasse die het economisch groeimodel van de wereld bepaalt. De werkende klasse mag daarover af en toe meepraten maar heeft er verder geen invloed op.

Volgens het rapport is dat groeimodel niet gericht op het algemeen welzijn van mensen maar in functie van een marktgericht productieproces waarbij producten worden gemaakt die niet aan de  behoeften van de mensen beantwoord. Een economie van verspilling ten koste van de armen in de wereld.

Deze visie op een arbeidersklasse die strijd tegen een economische elite gaat voor gevestigde Europese vakbonden ver voor sommigen te ver. Zij zijn niet gewend om een termen van revolutie en klassenstrijd te denken en te handelen. Het zijn zwaar beladen woorden die tezamen met woorden als imperialisme en neokolonialisme de wenkbrauwen doen fronsen. Men vraagt zich in de wandelgangen af waar dit naar toe moet?

Maar als begenadigd spreker met veel charisma, zeker voor de Latijns Amerikaanse gedelegeerden, weet hij het congres te overtuigen. De angel is eruit als hij duidelijk maakt dat hij radicale veranderingen langs vreedzame en democratische weg tot stand wil brengen. Een zogenaamde dictatuur van de arbeidersklasse wijst hij vol overtuiging af, ook al wordt die met nog zulke goede bedoelingen gevestigd. In dictaturen hebben arbeiders en boeren nog minder te zeggen dan in kapitalistische elite regeringen zo luidt zijn analyse van de communistische dictaturen waaronder ook die van Cuba.  Het document wordt goedgekeurd. Het WVA heeft een nieuwe weg gevonden.

WILDERS ONDERMIJNT ONZE DEMOCRATIE. STEM NIET OP WILDERS

 

Wilders is een gevaar voor onze democratie. Nee, niet vanwege zijn praatjes, zijn fobieën, zijn onbeschofte optreden in de Tweede Kamer of zijn ongemakkelijke waarheden. Nee, hij is gevaarlijk omdat hij niet mee wil regeren en dus geen verantwoordelijkheid wil nemen voor land en volk.

Wie praatjes verkoopt en intussen aan de zijlijn blijft staan ondermijnt de democratie. Democratie betekent verantwoordelijkheid nemen zoals te gaan stemmen, lid te worden van een partij of om actief te worden in de politiek.

Lid van de PVV kun je niet worden want de partij bestaat maar uit een persoon en dat is Wilders zelf. Hij ontneemt de burger op deze manier zijn stem. Ook dat is ondemocratisch.

Voor politieke partijen betekent democratie meeregeren en verantwoordelijkheid dragen voor compromissen en besluiten. Tot nu toe heeft Wilders niet te kennen gegeven mee te willen regeren. Zijn kiezers staan straks dus bij voorbaat aan de zijlijn. Uit hun naam mag Wilders praatjes blijven verkopen in de Tweede Kamer. Dat noem ik ondermijning van de democratie.

Met zijn weigering mee te regeren zet hij willen en wetens zijn kiezers aan de kant. Ze worden niet gehoord, ze tellen niet mee in het landsbestuur. Dat is ondermijning van de democratie. 

Daarom mijn stemadvies voor de Provinciale Statenverkiezing. Stem niet op Wilders. Hij houdt zijn kiezers voor de gek met zijn pseudo- politieke partij en door niet mee te willen regeren. Hij laat uw stem aan de kant staan. Een stem op Wilders is een verloren stem.

AFGHANISTAN IS TALIBAAN

 

Politici hebben net als mensen geen of weinig lerend vermogen. Ze blijven tegen alle tekenen in geloven in hun opties, mogelijkheden en vooral hun ideologie. Neem nou Afghanistan. Na twintig jaar militair ingrijpen door de NAVO en duizend miljoen dollar is het land weer terug bij af: een land van  elkaar bestrijdende stammen die de macht niet willen delen tenzij die uit de loop van het geweer komt.

Het wantrouwen tussen die krijgsheren is dusdanig groot dat ze geen enkel vertrouwen hebben in regels en afspraken waarmee de macht vreedzaam wordt overgedragen op basis van getelde stemmen van het volk. Ondanks twintig jaar Westerse inspanningen bestaat dat volk niet. Er zijn stammen en elke stam heeft zijn eigen leider, op een leider van een andere stam stemmen betekent verraad en daar kan de doodstraf op staan.

“Er was nog een reden waarom de strijdlust van het Afghaanse leger niet zo groot was. Ze waren vaak ver van huis gestationeerd, tussen mensen met wie zij weinig deelden. En als het erop aankomt is het landsbelang voor veel Afghanen ondergeschikt aan etniciteit, stam en familiebanden. “ (“Hoe kon het Afghaanse leger zo imploderen”, Financieel Dagblad, 16 augustus 2021)

De enige band die ze hebben is hun religie, hun radicale moslim geloof. Dat is de basis waarop ze elkaar kunnen vinden, dat is de basis van de Talibaan. Het is een islamitische strijdgroep die zijn identiteit aan een radicale interpretatie van de Islam vindt en daarmee aansluit bij de bevolking van de stammen die Afghanistan bevolken. Ze hebben hun eigen vlag en dat is de echte Afghaanse vlag en niet de andere "Westerse intimidatievlag" die een scheiding tussen kerk en staat voorstaat en breekt met de macht van de stammen.

Kunnen wij dat vanuit het Westen veranderen?Nee dat kunnen we niet tenzij we de macht uit de loop van het geweer laten komen en op die manier onze “democratische wil” opleggen maar terwijl ik dat opschrijf voel je al aan dat zoiets niet kan. Je kunt geen democratie en een rechtsstaat afdwingen met militaire machtsmiddelen. Kijk naar wat er in Egypte is gebeurd, in Syrië, Irak, de Gazastrook, Iran enz. Democratie en rechtsstaat met een scheiding tussen kerk en staat zijn het resultaat van een sociaal politieke cultuur, een door leiders uitgedragen cultuur die bij de Islam nog lang niet is doorgedrongen.

Les geleerd, wegblijven uit dat soort landen. Het enige wat je kunt doen is hun leiders zodanig intimideren met geweldsmiddelen dat ze zich niet wagen aan militaire avonturen buiten hun eigen stammengebied of regio. Moeilijk te vatten voor al degenen die ervan overtuigd zijn dat we ons geloof in democratie over de wereld kunnen verspreiden zonder gewelddadig optreden.

Wat ook nog kan is lange termijn werk, heel lange termijn werk waardoor de gewenste democratisering en opbouw van de natie van binnenuit ontstaat, gedragen door eigen mensen en leiders maar dat kan tientallen jaren of langer duren en dat geduld hebben we vaak niet. 

STEMBILJET MET VEEL WANHOPIGE PARTIJTJES

Het stembiljet voor de verkiezingen op 17 maart met het record aantal van 32 partijen bedekt een hele keukentafel .
 

Ik heb het stembiljet uitgevouwen op tafel en gefotografeerd zodat u een beeld heeft van het stembiljet met 32 partijen. Voor Nederland waarschijnlijk een record. Er staan echt, heus waar 32 partijen op met namen als Bij1, JA21, Code Oranje, Volt, Nida, Piratenpartij, Libertaire Partij, Jong, Splinter, BBB, NLBeter, Jezus Leeft, Oprecht en nog wat andere namen. 

De kiezer heeft keus genoeg maar is meer keuzes ook meer democratisch? Hebben al die partijen zo'n verschillende opvattingen over politiek, mens en maatschappij dat daarvoor een eigen partij nodig is? Kunnen ze hun verhaal niet kwijt bij een al bestaande partij? Toegegeven dat kost moeite, veel moeite maar is dat meer moeite dan een eigen partij oprichten? Ik denk het niet.

Heeft dit gedrag te maken met de tijdgeest die zegt dat je pas meetelt, geleefd hebt of van betekenis bent  als je op het publieke scherm bent geweest, hoe kortstondig ook? Een andere mogelijkheid is ijdelheid, we leven immers in een tijd van ongebreidelde ijdelheid, persoonlijke ijdelheid die zich niets aantrekt wat anderen al klaar gespeeld hebben. Gebrek aan nederigheid en overschatting van het eigen ego staat het besef dat ideeën en gedachten vaak helemaal niet nieuw zijn, in de weg.   

Desondanks zullen er wel mensen zijn die deze overdaad een prachtig voorbeeld van Hollandse democratie vinden, maar wat moet je er als kiezer mee? Ga er maar aanstaan, een keus maken uit 32 partijen dat is nog erger dan een keus maken uit zorgaanbieders of aanbieders van energie. De ervaring leert dat veel kiezers zich niet in  nieuwe partijen verdiepen om er vervolgens op te stemmen. Daarom zijn ze op voorhand veroordeeld tot de marge en als ze onverhoopt een of twee zetels krijgen, zullen ze aan ruzie ten onder gaan als gevolg van persoonlijke ambities, ijdelheid en zelfoverschatting en ja gebrek aan politieke ervaring, dat ook leert de ervaring. Het is om treurig van te worden.

HOERA, RUTTE BLIJKT ALSNOG VISIE TE HEBBEN.

Premier Mark Rutte met visie (cartoon van petrus nelissen)

Rutte beweerde ooit geen visie te hebben. Volgens een krantenkop in de NRC van 3 september 2013 verzette’De liberaal in Rutte zich tegen visie’ De reportage verscheen naar aanleiding van de H.J. Schoo lezing door Rutte. Volgens het artikel vergelijkt Rutte “visie met een olifant die het uitzicht belemmert”. Hij zei dat “als visie een blauwdruk voor de toekomst betekent, zich alles wat liberaal is in hem zich daartegen verzet.” 

Jammerlijke onzin natuurlijk, zeker voor een premier. De uitspraken zijn geen schoolvoorbeeld van geoefend en gedisciplineerd denken. De premier bevestigt met zulke kort door de bocht beschouwingen dat het in de Nederlandse politiek helemaal niet goed gaat met wat langer nadenken. Met langer nadenken, zou hij beseft hebben dat hij een liberale visie heeft.

Maar nu wordt Rutte toch nog gedwongen zijn liberale visie te tonen samen met politiek leiderschap. Hij vindt dat hij het naar eer en geweten niet maken kan het Europese Oekraïne verdrag niet te ondertekenen ook al heeft een meerderheid in het Oekraïne referendum zich daartegen gekeerd.

Volgens Rutte zou het niet ondertekenen van het verdrag de politiek van destabilisering door de Russische heerser Putin in de kaart spelen en dat zou een gevaar zijn voor onze nationale veiligheid. Rutte heeft dus een visie op politiek bedrijven (handelen naar eer en geweten), leiderschap en op onze nationale veiligheid.

En passent geeft hij ook nog een les in democratische politiek. Hij zoekt en vindt een compromis tussen zijn opvattingen en het "Nee" tegen het Europese Oekraïne verdrag. Dat is wat politiek normaal maar een flinke tegenvaller voor de nihilisten (Geen Peil), populisten (Geert Wilders) en nostalgische socialisten (SP) die democratie uitleggen als het slaafs volgen van de volkswil.

Maar er bestaat natuurlijk geen eenduidige volkswil. Die is daarvoor veel te diffuus en moet dus politiek geïnterpreteerd en beoordeeld worden. Compromissen zijn dan weer nodig om de tegenstellingen vreedzaam te overbruggen. Bij politici die beweren slechts de volkswil te volgen, draait het uiteindelijk altijd op hetzelfde uit, namelijk autoritair of zelfs dictatoriaal leiderschap. 

Wat achteraf betreurt moet worden,  is dat Rutte niet eerder beseft heeft dat hij wel degelijk een visie heeft op democratische politiek, referenda, volkswil en nationale veiligheid. Dan had hij waarschijnlijk ook voorafgaand aan het Oekraïne referendum meer inzet getoond. Dan had hij ook veel beter zijn populistische tegenstander op de rechterflank beter weerwoord kunnen geven. Nu heeft hij teveel speelruimte gegeven aan nihilisten, populisten en nostalgische socialisten. 

Nu Rutte alsnog visie en leiderschap vertoont, wordt het dan geen tijd dat ook andere politieke leiders (Buma waar ben je?) dat gaan doen.

SEKS IN DE TWEEDE KAMER

Pagina uit de "Geïllustreerde Medische Encyclopedie",
De Geïllustreerde Pers N.V., Amsterdam MCMLXXI

Dat was pas nieuws, op de Vlaamse én de Nederlandse TV. Goedele Liekens op bezoek bij de commissie Onderwijs van de Tweede Kamer. Met de verschijning van deze Vlaamse seksuoloog in de Tweede Kamer werden maar liefst 2 taboes tegelijk onderuit gehaald. Vlamingen zijn slimmer dan de moppen ons doe geloven en seks mag en moet, ook in de Tweede Kamer. Je kunt het Goedele niet kwalijk nemen dat ze zo gek zijn in de Tweede Kamer, het bewijst alleen maar dat haar marketing prima werkt.

De Tweede Kamer commissie wil van haar als deskundige horen wat de problemen tussen de seksen zijn. Meisjes moeten bijvoorbeeld nee kunnen zeggen, maar ze weten niet hoe. Daar wil de Commissie wat aan gaan doen door -naar ik aanneem- regel en wetgeving. Het Nederlandse onderwijs als de Grote Opvoeder of het nu gaat om culturele integratie, seksueel gedrag, gezond leven of gezond eten. Haagse regelgeving zorgt dat het goed komt met ons allemaal.

Het wachten is op het voorstel om kinderen vanaf hun tweede jaar over te dragen aan een staatsinstelling waarin ze dan vervolgens tot hun twintigste worden opgevoed tot oppassende en productieve burgers. Dat heet vooruitgang. Alleen een handjevol conservatieven van vooral Christelijke huize verzet zich daartegen. Vergeefs natuurlijk. Den Haag met D66 voorop is vastbesloten om onze samenleving efficiënt en doelmatig in te richten, gesteund door wetenschappelijke inzichten van deskundigen. Goedele is er een van.

Dat onze onderwijs instellingen als gevolg van deze misvatting ondertussen ernstig overbelast zijn, kan iedereen met het blote oog zien. Zo lang men niet beseft dat niet regelgeving maar een levensovertuiging de basis is voor een goede opvoeding, zal de trein van de regelgeving voort denderen. Die trein stopt voorlopig ook niet want in den Haag weten ze zelfs niet meer wat een levensovertuiging is.

Nog lachwekkender is dat de Tweede Kamer ondertussen bezig is zichzelf buitenspel te zetten met behulp van referenda. Hun eigen besluitvorming kan voortaan getoetst worden aan referenda. Daarmee leggen ze de besluitvorming terug bij de burger. Kunnen we dan niet net zo goed ophouden met het verkiezingscircus? Een technische commissie bereidt voortaan de referenda voor die de burger ’s morgens vanuit zijn luie zetel via internet met ja of nee kan beantwoorden. Exit Tweede en Eerste kamer, scheelt meteen ook weer veel geld en gedoe over wachtgeld en nevenbanen.

Even lachwekkend is dat terwijl in de Tweede Kamer met Goedele over seks wordt gepraat, ze in hun midden een partij toelaten die niet democratisch is georganiseerd. Ik bedoel de PVV van kamerlid Wilders. Half Nederland maakte zich een tijdje geleden druk over de positie van de vrouw in  een Christelijk partijtje maar dat de burger geen enkele positie heeft in de PVV interesseert blijkbaar niemand, zelfs de partijen in de Tweede Kamer niet. Zijn ze bang om  “het volk”, dat een autoritaire ondemocratische Wilders blijkbaar prima vindt, tegen de schenen te schoppen? Dat zou pas populisme zijn. Of denken ze dat het wel zal overwaaien? Dat dachten ze in Duitsland en Italië in de jaren dertig  namelijk ook.

IK STEM - JA - OP HET OEKRAÏNE REFERENDUM

Straattekenaar aan het werk in Kiev, 2008 (foto: petrus nelissen)

MET EEN - JA -

OP HET REFERENDUM

ZEG JE - JA -

TEGEN DE HOOP

VAN JONGE MENSEN

IN OEKRAÏNE

OP EEN BETERE TOEKOMST

MET EUROPESE WAARDEN

Drie Kievse Schonen, 2008 (foto: petrus nelissen)

ALS 

DEMOCRATIE, 

ONAFHANELIJKE RECHTSPRAAK

EERLIJKE VERKIEZINGEN

VRIJHEID VAN MENINGSUITING

VRIJHEID VAN VERENIGING

EN

MEER GELIJKHEID 

De Aanbidder, Kiev 2008 (foto: petrus nelissen)

MET EEN - JA -

OP HET REFERENDUM

ZEG JE - NEE -

TEGEN

ANTI - EUROPESE ZUURPRUIMEN

Rode Laarsjes in Kiev, 2008 (foto: petrus nelissen)

HAAT ZAAIERS

POLITIEKE OPORTUNISTEN

EN 

DE SLUIPMOORDENAAR

PUTINSKI

Uitzicht, Kiev 2008 (foto: petrus nelissen)

PAUS FRANCISCUS OP CUBA

Servizio Fotografico de L'Osservatore Romano

Van huis uit katholiek zonder wrok, blijf ik geïnteresseerd in het geestelijk leven en het doen en laten van de paus. De paus mag dan geen leger hebben en een klein lullig stadje als vaderland, met zijn tientallen miljoenen volgelingen moet je zijn politieke impact, zeker op de lange termijn, niet onderschatten. Zo is het een feit dat de Poolse paus Johannes Paulus II (1920-2005) een grote bijdrage heeft geleverd aan de val van het communisme in zijn land en uiteindelijk van de hele Sovjet Unie. Het is echter moeilijk te achterhalen hoe groot precies die invloed is. Dat blijft een kwestie van inschatting. 

Dat geldt ook voor de pas gekozen paus Franciscus die vanwege zijn Latijns Amerikaanse achtergrond (Argentinië net als koningin Maxima van de Nederlanden) tot wat heet de progressieve kerk gerekend kan worden, tenminste als het gaat om sociale onrechtvaardigheid, armoede, onderdrukking, uitbuiting, kritiek op het kapitalisme enz. Maar als geestelijk leider van de katholieke kerk houdt hij vast aan de traditionele katholieke geloofswaarden met betrekking tot bijvoorbeeld abortus, homo huwelijk, euthanasie enz. Hij schept hier en daar wel wat meer lucht dan zijn voorgangers, maar daar blijft het bij.

Met zijn bemiddeling tussen Cuba en de VS, met als resultaat dat er een einde is gekomen aan de ongeveer 50 jarige diplomatieke breuk tussen Cuba en de VS, heeft ook deze paus op zijn minst een voetnoot in de geschiedenis gezet. Door bij te dragen aan een minimale verzoening tussen Cuba en de VS, ook te danken aan president Obama,  heeft hij de grootste angel en ergernis uit de betrekkingen tussen de VS en Latijns Amerika gehaald. Een goeie zaak voor de VS en Latijns Amerika, al rekenen de Republikeinen de Democraat Obama het herstel van de betrekkingen met Cuba aan als een nieuwe verliespost op zijn conto.

Dat de paus Cuba bezocht om dit diplomatieke succes te vieren, is zijn goed recht. Zoals het ook zijn goed recht is om van deze gelegenheid gebruik te maken om de katholieke kerk in Cuba te promoten en nieuwe vrijheiden voor de geloofsbeleving van de kerkgangers te bewerkstelligen. De man is immers gekozen om het geestelijke welzijn van RK gelovigen te bevorderen en daarvoor heb je wereldse goederen als kerken en andere gebouwen nodig. Daar is ook niks op tegen want op die manier kan de katholieke kerk beter bijdragen aan de strijd tegen onrecht, (geloofs)onvrijheid en armoede want dat alles bestaat nog steeds op Cuba. 

Voor strijd tegen onrecht zijn politieke vrijheden nodig en daar schort het op Cuba na meer dan 50 jaar socialistische revolutie nog altijd aan. Een van de argumenten was en is de economische blokkade van Cuba door de VS. Een gelegenheidsargument waar de dictatuur lang gebruik van gemaakt heeft om het land volledig onder controle te houden.

Dat het niet goed gaat op Cuba blijkt ook uit het onderstaande citaat uit de berichtgeving van Cubaweblog “De woordvoerder van het Vaticaan, Federico Lombardi, zei gisteren tijdens een persconferentie niet op de hoogte te zijn van arrestaties van leden van de oppositie tijdens het pausbezoek. Op een vraag van een journalist van El País over mogelijk 50 arrestaties toonde hij zich ongemakkelijk en zei ‘niets meer over dit onderwerp te zeggen te hebben.’ Over de arrestaties van Berta Soler, Martha Beatriz Roque en Miriam Leyva op het moment dat zij de paus wilden begroeten, herhaalde hij dat een ontmoeting met de dissidenten niet voorzien was en erkende dat een poging om de vrouwen te paus te laten groeten in de kathedraal was ‘mislukt’, door het optreden van de geheime dienst. Een activist van de Unie van Cubaanse Patriotten UNPACU slaagde er zondagochtend wel in de paus persoonlijk een brief te overhandigen. Hij werd later gearresteerd.”


Als ik het goed begrijp dan heeft de paus hier een behoorlijke steek op het vlak van de mensenrechten laten vallen. Dat brengt me dan ook meteen op de vraag in hoeverre de paus geïnteresseerd is in de democratisering van Cuba. 

Een belangrijke vraag omdat in Latijns Amerika democratie zowel door links als rechts vaak als bijzaak wordt gezien. Naar het schijnt is democratie een luxe als het gaat om bestrijding van sociaal onrecht en armoede. Kletskoek natuurlijk. Het omgekeerde is het geval. Democratische landen hebben over het algemeen betere sociale voorzieningen en er is meer welvaart en welzijn. Nu er een einde is gekomen aan de patstelling tussen Cuba en de VS er eindelijk ruimte komt in Latijns Amerika om democratie serieuzer te nemen als basis voor vooruitgang en ontwikkeling. 

HELDRING

J.L. Heldring tijdens een forum van de solidariteitsvereniging met de Latijns Amerikaanse vakbeweging  CLAT-Nederland (1982). Aan zijn zijde Wim Jansen van het dagblad Trouw.

Begin jaren tachtig waren de buitenland columns van Heldring in NRC Handelsblad een houvast voor me. Ik was het grotendeels eens met zijn kijk op buitenlandse politiek die uitging van machtspolitieke verhoudingen, een analyse van nationale belangen en rekening hield met de rol van personen in de politiek als ook die van geschiedenis en tijdgeest.

Nu wordt dit als normaal beschouwd maar in de idealistische jaren tachtig waren machtspolitiek en nationaal belang voor de spraakmakende actievoerders verdacht en verwerpelijk. Het ontwikkelings - en vredeswereldje van actiegroepen en comités, NOVIB, de katholieke CEBEMO (tegenwoordig Cordaid), de protestantse ICCO, het Interkerkelijk Vredesberaad IKV, Pax Christi , PvdA Latijns Amerika Commissie (voorzitter Piet Reckman) en journalisten waren zwaar besmet door het socialistische virus. Zelfs democratie als basis voor ontwikkeling werd in vraag gesteld.

Dat was na mijn ervaringen in Midden Amerika onverteerbaar. Toen ik een verslag las van een IKV studiedag getiteld “Kleine landen politiek, een strategie tegen de politiek van de grootmachten” waarin misprijzend werd gesproken over Heldring en democratie, besloot ik hem te schrijven. Hij bleek de nota te kennen en schreef dat hij bitter teleurgesteld was, niet door de strekking, maar door de gebrekkige kwaliteit van het stuk.

Bijna 2 jaar later stuurde ik hem een interview toe met IKV secretaris internationaal Wim Bartels waaruit bleek dat het IKV van plan was zich ook op Derde wereld landen te gaan richten. In zijn column van 31 mei 1983 signaleerde Heldring daarop dat het IKV zich overschatte door te menen dat ze vanwege hun actie tegen de modernisering van de kernwapens op een welwillend oor konden rekenen van de Russische heersers.

In hetzelfde artikel constateert Heldring dat het IKV beleid in Midden en Oost Europa tegenstrijdig was door enerzijds vredesgroepen en dissidenten in Midden en Oost Europa te willen steunen maar anderzijds een dialoog te willen voeren met de regimes in die landen. Een spagaat die niet was vol te houden en door de dissidenten aldaar ook niet begrepen werd. Voor hen was dat vredespolitiek ten koste van hun strijd voor de mensenrechten.

We weten nu hoe het feitelijk is gegaan. De door president Reagan op gang gebrachte modernisering van de kernwapens, waar het IKV fel tegen was, heeft mede –niet alleen – Rusland en de Midden en Oost Europese dictaturen verzwakt en de dissidenten versterkt in hun oppositie (waaronder de Poolse vakbond Solidarnosc en de Tsjechische mensenrechtenbeweging Charta 77) wat uiteindelijk tot de val van de regimes aldaar leidde.

Waarschijnlijk heeft Heldring nooit beseft wat zijn stukken en mijn correspondentie met hem voor mij betekende. Des te meer dank ik hem voor beide. Ik beschouw hem als een leermeester en als een toeverlaat in tijden dat het wel eens moeilijk was om op het eigen kompas te vertrouwen.