Posts tonen met het label ecologen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ecologen. Alle posts tonen

donderdag 13 augustus 2026

HET EVANGELIE VOLGENS JOHAN VOLLENBROEK

 

Toen ik milieuactivist Johan Vollenbroek in debat zag en hoorde met Arnout Jaspers over de stikstofnormen moest ik denken aan het evangelie waarin Christus de mens boven regels stelt.


“Toen Hij op sabbat eens door de korenvelden liep, begonnen zijn leerlingen onderweg aren te plukken. ‘Kijk eens!’ zeiden de farizeeën tegen Hem. ‘Waarom doen ze iets dat op sabbat niet mag?’ Maar Hij antwoordde: ‘Hebt u dan nooit gelezen wat David deed toen hij en zijn metgezellen gebrek leden en honger hadden? Hij ging het huis van God binnen – Abjatar was toen hogepriester – en at van de toonbroden, waarvan alleen de priesters mogen eten. En hij gaf ze ook aan zijn mannen te eten.’ En Hij voegde eraan toe: ‘De sabbat is er voor de mens, en niet de mens voor de sabbat; en dus is de Mensenzoon ook heer over de sabbat.” (Het evangelie volgens Marcus hoofdstuk 2, verzen 23-28) 


Christus is duidelijk, mensen zijn belangrijker dan regels zelfs al gaan ze door voor goddelijke regels. Hoezeer geldt dit dan wel niet voor door mensen gemaakte regels.


Deze kijk op de verhouding tussen (goddelijke) regels en het lot van de mensen gaat aan Johan Vollenbroek voorbij. Tijdens het debat blijkt dat voor hem voorzitter van de MOB (Mobilisation for the Environment) de regels over stikstof belangrijker zijn dan het lot van boerenfamilies.


We hebben het hier over door de wetenschap vastgestelde regels, met name door ecologen. In de ogen van Vollenbroek hebben deze regels een zo goed als goddelijke status in de zin dat ze nooit of te nimmer geschonden mogen worden, zelfs niet als gerede wetenschappelijke twijfel over die regels mogelijk is.


Die gerede twijfel aan de wetenschappelijk vastgestelde regels wordt met harde en compromisloze woorden door Johan Vollenbroek terzijde geschoven. Voor hem zijn de regels belangrijker dan de boerengezinnen. 


Die gerede twijfel is volgens wetenschappelijk journalist Jaspers gerechtvaardigd omdat niet of nauwelijks is vast te stellen wie of wat precies verantwoordelijk is voor de neerslag van stikstof in natuurgebieden. Die neerslag is een natuurlijk proces dat niet valt te controleren. Stikstof komt bij heel veel activiteiten vrij en kan zich door de lucht en meegevoerd door de wind overal heen verspreiden. De idee dat stikstofneerslag wetenschappelijk te controleren valt is absurd.


Ook is er gerede twijfel mogelijk over het gewenste natuurherstel. Wat is richtinggevend voor dat herstel? In het debat werd het jaar 1900 genoemd maar in dat jaar woonden er iets meer dan 5 miljoen mensen in Nederland.


De staat van de natuur herstellen met als norm het jaar 1900 is absurd in een land dat bijna 5 keer zoveel inwoners heeft. Verkeer, woningbouw, industriële activiteiten enz, is nu vele malen groter. Het is wensdenken dat Nederland een natuur zou kunnen hebben die vergelijkbaar is met de staat van de natuur in 1900.


Natuurherstel is overigens op zich al een ondeugdelijk woord. De natuur in de brede zin van het woord herstelt zich altijd en overal zodra de mens uit het landschap verdwijnt. In de jaren zestig kon je in Frankrijk op afgelegen plekken geheel overwoekerde ruïnes van boerderijen aantreffen. De natuur had de plek weer in bezit genomen.


Zo zijn ook hele Mayasteden in Yucatan, Mexico door de natuur in de vorm van oerwoud zodanig overwoekerd dat ze niet eens meer te vinden waren. Niet de mens maar de natuur is heer en meester op onze planeet.


Ecologen doen er goed aan dat bescheiden gezichtspunt als uitgangspunt van hun wetenschappelijke activiteiten te nemen. Vanuit dat gezichtspunt is er nog veel goeds te doen om natuur en mens met elkaar te doen samenleven. 

woensdag 15 juli 2026

DE TECHNOCRATISCHE DWANGBUIS DIE STIKSTOFNORM HEET

Greenpeace is de grootste stemmingmaker tegen boeren en vent ongegeneerd technocratisch-wetenschappelijke opvattingen uit als maatgevend voor mens en natuur. 


Verandert de Nederlandse democratie langzaam maar zeker in een technocratie? Zo een vaart zal het niet lopen maar soms bewegen we er gevaarlijk dichtbij. Het treffendste voorbeeld daarvan is de stikstof kwestie. Dat is duidelijk een gevalletje van technocratie, goed bedoeld misschien maar technocratisch.


De goede bedoeling zou herstel van de natuur zijn, een uitvinding van ecologen.  Net zoiets als stadsherstel maar dan anders. Dat woord herstel kan men in verband met natuur natuurlijk nooit gebruiken. Men kan natuur niet herstellen. Neem nou de Peel die is ontstaan uit afgegraven veengrond. De grootvader van mijn vrouw heeft daar in diepe armoede aan meegewerkt.


Die veengrond kun je niet meer herstellen. Je kunt moeilijk veengrond terugleggen. Is het erg dat we de veengrond gebruikt hebben? Welnee, de natuur zorgt daarna prima voor zichzelf. Die past zich aan en verandert mee. Kijk maar naar bosbranden. Na een paar jaar groeit en bloeit het bos weer.


Waar de grootvader van mijn vrouw ook aan heeft meegedaan is de wolvenjacht. Wolven maakten het houden van koeien en paarden in dat gebied onmogelijk. Maar zonder koeien geen melk en zonder paarden geen trekkracht en dus geen landbouw. De tractor moest nog worden uitgevonden.


Wolven kun je in tegenstelling tot veen terughalen en dat gebeurt nu dus ook. In een romantische natuurbui willen mensen wolven terugzien in het landschap. Of dat kan en of het zin heeft? We zullen het zien maar ik denk dat het Nederlandse landschap vanwege de bevolkingsdichtheid niet leent voor een nieuw wolvenland.


Terug naar de technocratie. Om de natuur te herstellen (wat eigenlijk onzin is) moet volgens de ecologen minder stikstof worden uitgestoten. Stikstof is normaal hard nodig voor de groei van planten maar kan ook bepaalde planten verstikken en die willen we nou net terug hebben samen met allerlei kleine diertjes.


Om dat voor elkaar te krijgen wordt een stikstofnorm vastgesteld waaraan het boerenbedrijf zich moet aanpassen. Een technocratisch vastgestelde norm (een puur theoretisch norm want in werkelijkheid niet na te meten) wordt bepalend voor het leven van duizenden mensen en ook nog eens voor de toekomst van het platteland. Dat is doorgedreven technocratie.

 

Niet de mensen maken de dienst uit maar de wetenschappelijke norm. Hoe fout dat is, ontdekt de parlementaire onderzoekscommissie tijdens de verhoren over Corona beleid. Ter bestrijding van de Corona epidemie werden burgers op basis van technocratische normen daarin gesteund door de overheid (binnen de overheid stikt het op alle terreinen van technocraten) in een dwangbuis gestopt. 


Mensen in rusthuizen mochten niet meer naar buiten, hun geliefden niet naar binnen, stervenden konden geen afscheid nemen van hun geliefden enz. Scholen gingen dicht. De ingezette middelen bleken erger dan de kwaal.


Technocraten zijn een bedreiging voor de democratie in de brede betekenis van het woord. Boeren, hun gezinnen en het leven op het platteland wordt verdacht gemaakt alsof zij tegen de natuur zouden zijn. Een groep mensen wordt opzij gezet, overbodig en tot economisch nutteloos verklaard. 


Een beroepsgroep die ooit de ruggengraat van de Nederlandse samenleving was, dreigt te worden uitgebannen op grond van een technocratisch vastgestelde norm ten behoeve van wat met een groot woord natuurherstel heet. Nog even en de Veluwe wordt ontruimd om plaats te maken voor de wolven. 

 

woensdag 21 september 2022

HET KAN VRIEZEN.HET KAN DOOIEN. IS ECOLOGIE OOK MAAR EEN MENING?

 

De natuur zijn we zelf

Ecologen hebben net als ieder ander mens het volste recht om te beweren dat natuur geconserveerd of beschermd moet worden. Maar dat ze dat doen uit naam van de wetenschap, deugt niet. In het algemeen is wetenschap onderzoekend en niet norm stellend. De Wikipediapagina ecologie is daar duidelijk over.

“Ecologie of oecologie is een biologische vakwetenschap. De ecologie bestudeert zowel de wisselwerking tussen organismen onderling, binnen populaties en levensgemeenschappen (de biotische milieufactoren), als de relaties van deze biologische eenheden met hun niet-biologische omgeving (de abiotische milieufactoren). Biotische en abiotische factoren samen vormen een ecosysteem. De autoecologie is de studie op het niveau van een individueel organisme, van een willekeurige soort, binnen een gegeven ecosysteem. De synecologie of gemeenschapsecologie bestudeert alle soorten organismen, ofwel de levensgemeenschap, van een gegeven ecosysteem. De populatiebiologie onderzoekt de dynamiek en evolutie (van populaties) van soorten. “

De ecologie zelf stelt niet vast of een ecosysteem, een organisme of een natuurgebied moet blijven of dat soorten niet mogen verdwijnen. Dat vinden wij als mensen. Het is een mening over natuur en iedereen is vrij die te hebben. Helaas wordt dat onderscheidt vaak niet gemaakt. Daar worden maar al te vaak meningen gegeven door ecologen over bijvoorbeeld natuur of soort behoud waarmee de indruk wordt gewekt dat dit de uitkomst is van wetenschappelijk onderzoek.

Stel dat ik als politicoloog het Nederlandse politieke systeem onderzoek en vervolgens op grond daarvan vaststel dat we de PvdA en de PVV dienen te behouden. Ik denk dat op zo een moment iedereen beseft dat dit niks met wetenschap te maken heeft maar mijn mening is, niks meer en niks minder.

Hetzelfde geldt voor ecologen. Alles wat zij beweren over natuurbehoud of bescherming is een mening over natuur beargumenteert met feiten.  Je kunt je afvragen of het wel zo verstandig is van ecologen zo massaal de mening uit te dragen dat de natuur behouden moet worden.

In de praktijk komt namelijk nergens behoud van de natuur voor. Waar we mee bezig zijn is een soort monumentenzorg voor de natuur, die vreemd is aan de natuur zelf. Natuur is per definitie verandering, een permanenten wisselwerking tussen natuurverschijnselen en onszelf want ook wijzelf zijn deel van de natuur.  

In de loop der tijd zijn soorten verdwenen en nieuwe soorten bijgekomen zonder dat daar een mensenhand aan te pas kwam. Niet alleen zijn in de loop van de evolutie diersoorten maar ook mensensoorten verdwenen, onze voorgangers. De verschijning van de mens in de natuur is een bewijs van de voortdurende wisselwerking tussen de verschillende natuurverschijnselen.

Natuurbehoud is hoe dan ook een politieke keuze en zoals over elke keuze die gemaakt wordt door mensen kunnen politieke meningsverschillen ontstaan. Vanuit dit standpunt bezien hebben de boeren het volste recht om te protesteren tegen een gemaakte politieke keus.

(wordt vervolgd)