Posts tonen met het label referendum. Alle posts tonen
Posts tonen met het label referendum. Alle posts tonen

dinsdag 8 november 2016

BUMA EN HET OEKRAÏNE VERDRAG


Ik was afgelopen week niet de enige die Buma opriep het Europese Oekraïne verdrag met de door Rutte voorgestelde aanvullingen te tekenen, zo las ik in een speciale, iets te lange rondzendbrief van Buma. Ik begrijp dat hij niet wil meewerken aan de door Rutte voorgestelde oplossing omdat hij het wantrouwen van de kiezers in de politiek niet wil vergroten. Een niet zo sterk argument want Rutte wil met zijn bijlage tegemoet komen aan dat wantrouwen.

Natuurlijk kun je de uitslag van het referendum niet negeren maar dat geldt ook voor de Nederlandse belangen in de EU. Als niet tekenen van het verdrag een ondermijning van de Nederlandse internationale belangen betekent dan moet er naar een compromis gezocht worden tussen het NEE van het referendum en het belang van Nederland. Het voorstel tot ene bijlage lijkt me een politiek compromis tussen de uitslag van het referendum, de Nederlandse politiek en Europa.

Compromissen behoren nu eenmaal bij democratische politiek dat beseffen de meeste nee-stemmers ook heus wel. Degenen die dat niet willen of kunnen begrijpen zijn op iets heel anders uit, namelijk Nederland uit de EU of een vernietiging van de EU.
Dat mogen ze vinden maar daar ging het referendum niet over. Als men dat wil, moet men volgend jaar maart stemmen op de partijen die uit de EU willen of de EU naar de knoppen willen helpen. Dan kunnen ze via die weg alsnog hun gelijk halen. 


Rutte wil in de bijlage o.a. de volgende zaken opnemen:
- Geen automatisch lidmaatschap van de EU voor Oekraïne
- Geen militaire samenwerking met Oekraïne
- Geen extra geld naar de EU

Eigenlijk allemaal onnodig omdat het verdrag hier niet over spreekt maar tijdens het referendum is door politici (Wilders en Roemers) en jeugdige onverlaten (Roos en Baudet) met droge ogen beweert dat het wel zo is en we zijn intussen zo ver dat dit soort leugens eerder worden geloofd dan wat Rutte c.s. zeggen. Een deel van de Nederlandse politieke elite kampt dus met ongeloofwaardigheid. Dat komt ervan als je politieke feiten in wollige taal verhult. 

Er is nog een overweging waarom Buma wat mij betreft dient mee te werken aan ondertekening van het Oekraïneverdrag. Vertrouwen in de politiek herstel je niet door het volgen van de kiezerskudde onder alle omstandigheden, in dit geval de Nee zeggers tegen het verdrag. Vertrouwen krijg je als je leiderschap vertoont, goed leiderschap wel te verstaan, dat wil zeggen transparant en verantwoord. Geen verhuld taalgebruik en meel in je mond. Vluchten voor je verantwoordelijkheid als leider levert daarentegen hoon en gelach op maar geen vertrouwen.


Vandaar dat ik vind dat Buma mee moet werken aan de door Rutte voorgestelde oplossing. Hij moet leiderschap tonen. 

woensdag 25 mei 2016

SEKS IN DE TWEEDE KAMER

Pagina uit de "Geïllustreerde Medische Encyclopedie",
De Geïllustreerde Pers N.V., Amsterdam MCMLXXI

Dat was pas nieuws, op de Vlaamse én de Nederlandse TV. Goedele Liekens op bezoek bij de commissie Onderwijs van de Tweede Kamer. Met de verschijning van deze Vlaamse seksuoloog in de Tweede Kamer werden maar liefst 2 taboes tegelijk onderuit gehaald. Vlamingen zijn slimmer dan de moppen ons doe geloven en seks mag en moet, ook in de Tweede Kamer. Je kunt het Goedele niet kwalijk nemen dat ze zo gek zijn in de Tweede Kamer, het bewijst alleen maar dat haar marketing prima werkt.

De Tweede Kamer commissie wil van haar als deskundige horen wat de problemen tussen de seksen zijn. Meisjes moeten bijvoorbeeld nee kunnen zeggen, maar ze weten niet hoe. Daar wil de Commissie wat aan gaan doen door -naar ik aanneem- regel en wetgeving. Het Nederlandse onderwijs als de Grote Opvoeder of het nu gaat om culturele integratie, seksueel gedrag, gezond leven of gezond eten. Haagse regelgeving zorgt dat het goed komt met ons allemaal.

Het wachten is op het voorstel om kinderen vanaf hun tweede jaar over te dragen aan een staatsinstelling waarin ze dan vervolgens tot hun twintigste worden opgevoed tot oppassende en productieve burgers. Dat heet vooruitgang. Alleen een handjevol conservatieven van vooral Christelijke huize verzet zich daartegen. Vergeefs natuurlijk. Den Haag met D66 voorop is vastbesloten om onze samenleving efficiënt en doelmatig in te richten, gesteund door wetenschappelijke inzichten van deskundigen. Goedele is er een van.

Dat onze onderwijs instellingen als gevolg van deze misvatting ondertussen ernstig overbelast zijn, kan iedereen met het blote oog zien. Zo lang men niet beseft dat niet regelgeving maar een levensovertuiging de basis is voor een goede opvoeding, zal de trein van de regelgeving voort denderen. Die trein stopt voorlopig ook niet want in den Haag weten ze zelfs niet meer wat een levensovertuiging is.

Nog lachwekkender is dat de Tweede Kamer ondertussen bezig is zichzelf buitenspel te zetten met behulp van referenda. Hun eigen besluitvorming kan voortaan getoetst worden aan referenda. Daarmee leggen ze de besluitvorming terug bij de burger. Kunnen we dan niet net zo goed ophouden met het verkiezingscircus? Een technische commissie bereidt voortaan de referenda voor die de burger ’s morgens vanuit zijn luie zetel via internet met ja of nee kan beantwoorden. Exit Tweede en Eerste kamer, scheelt meteen ook weer veel geld en gedoe over wachtgeld en nevenbanen.


Even lachwekkend is dat terwijl in de Tweede Kamer met Goedele over seks wordt gepraat, ze in hun midden een partij toelaten die niet democratisch is georganiseerd. Ik bedoel de PVV van kamerlid Wilders. Half Nederland maakte zich een tijdje geleden druk over de positie van de vrouw in  een Christelijk partijtje maar dat de burger geen enkele positie heeft in de PVV interesseert blijkbaar niemand, zelfs de partijen in de Tweede Kamer niet. Zijn ze bang om  “het volk”, dat een autoritaire ondemocratische Wilders blijkbaar prima vindt, tegen de schenen te schoppen? Dat zou pas populisme zijn. Of denken ze dat het wel zal overwaaien? Dat dachten ze in Duitsland en Italië in de jaren dertig  namelijk ook.

woensdag 24 april 2013

DE HOND MAAKT HET TE BONT

Maurice de Hond meent dat met procedurele aanpassingen de kiezer meer betrokken kan worden bij de politiek en aldus medeverantwoordelijk zal worden voor het bestuur van ons land. Te vrezen valt dat dergelijke" technische" aanpassingen het vertrouwen in de politiek niet zullen herstellen maar eerder vergroten. (een digitale fotomontage van Petrus, met dank aan de Bossche schilder Hyronimus Bosch)

Het is grappig dat na al het gedoe rond het Koningslied opiniepeiler (of is het opiniemaker) Maurice de Hond met het idee komt om de kiezers “ de controleknop” in handen te geven van bestuur en wetgeving in Nederland en ze daarmee medeverantwoordelijk te maken. Zo wordt volgens hem het tekort aan volskwil gerepareerd in ons staatsbestel. 

Een van zijn modieuze, pardon moderne voorstellen, is “een on-line referendum” eventueel aangevuld door een “correctief referendum” dat “kan worden ingeroepen als de Kamer wel een regeringsvoorstel aanneemt. Volgens De Hond “ kunnen kiezers binnen vier weken om een correctief referendum vragen. Doen meer dan 5% van de kiezers dat, dan wordt zo'n referendum georganiseerd.”

Referendum en correctief referendum. Het kan niet op. Waarom ook nog niet een twietreferendum als het correctief referendum niet erkend wordt? Het gedoe rond het Koningslied zal daarmee vergeleken niks blijken te zijn. Als burgers elkaar al om een liedje de oren wassen, met scheldpartijen en bedreigingen, wat moet dat dan niet worden als er persoonlijke belangen op het spel staan? Dat worden on-line oorlogen en twiet offensieven.

Met zijn voorstellen versterkt De Hond de idee dat democratie alleen maar draait om de volkswil en dan ook nog in de betekenis van je zin krijgen. In crisistijd krijgen steeds minder kiezers hun zin en dus vreest De Hond dat er binnenkort wel eens een opstand zou kunnen komen. Om dat te voorkomen betrekken we de kiezer via on-line referenda en correctieve referenda bij het bestuur en dat betekent verantwoordelijkheid nemen en dragen. Weg opstand, denkt De Hond. Was het maar zo eenvoudig.

Wil ik nu elk voorstel dat de Hond in zijn toespraak doet (zie Volkskrantartikel: de Hond:'Het electorale bestel dreigt onderuit te gaan', 23 april 2013) onder de tafel werken? Nee, zo bont wil ik het niet maken. Het afschaffen van de Eerste Kamer valt te overwegen net als het kiezen van de premier die dan als een pseudo-president zijn eigen kabinet samenstelt zonder dat de Tweede kamer daar enige invloed opheeft. Dat verhoogt het dualisme in onze democratie, maar ook de conflict gevoeligheid. Het draagvlak in de Tweede Kamer wordt een stuk minder of verdwijnt zelfs en wordt bij de referenda en het correctieve referendum gelegd.  

Leveren die laatste twee -referendum en correctief referendum - meer verantwoordelijke politiek op en bijgevolg meer betrokkenheid van de burger? Dat valt zeer te betwijfelen. In de VS zien we dat het conflictmodel tussen president en parlement kan leiden tot een heilloze polerasatie tussen de politieke partijen met als gevolg verlammming van het bestuur. De kiezers doen daar vrolijk aan mee met allerlei lobbygroepen zoals bv. de Teaparty. Nieuwe verkiezingen hebben daar tot nu toe niets aan veranderd  laat staan dat referenda en corrective referenda dat zouden doen. Ik vermoed dat de conflicten met ons meerpartijen stelsel nog verder uit de hand zullen lopen dan in de VS met alle bestuurlijke gevolgen van dien.

Democratie is meer dan het organiseren van het politieke conflict. Democratie is ook het organiseren van vertrouwen en daar heeft De Hond en en met hem veel politici, opniemakers, journalisten en bekende Nederlanders geen oog voor. Vertrouwen herstel je ook niet met nieuwe procedures en structuren (dat zouden ze bij D66 ook eens een keer moeten gaan beseffen). Vertrouwen is een kwestie van politieke cultuur en het scheppen van een politieke cultuur van vertrouwen is veel en veel moeilijker dan het maken van nieuwe politieke structuren en instellen van nieuwe procedures. In de politiek is het net als op de beurs: het vertrouwen gaat te paard en komt te voet terug.

Vertrouwen is een onderbelicht thema omdat het tot voor kort vanzelfsprekend was. Vertrouwen betekent dat je bereid bent om met je politieke tegenstander een akkoord te sluiten, rekening wil houden met de wensen van de tegenstander, andermans belangen meeweegt enz. Vertrouwen herstel je niet door referendums en correctieve referendums opeen te stapelen of door het landsbestuur op basis van een conflictmodel te organiseren. 

Een cultuur van politiek vertrouwen moet je koesteren en van jongs af aan de burgers aanleren. Politici moeten dat vertrouwen voeden door hun voorbeeldige gedrag en opvattingen. Ze moeten zich dienend opstellen, een duidelijke scheiding brengen in wat algemeen belang is en wat particulier of groepsbelang is. Helaas gebeurt dat al jaren niet meer. Politici praten de kiezers naar de mond (populisme) en kiezers laten zich opnaaien door zelfbelang, media, bekende Nederlanders, en de idee dat ze mogen zeggen wat ze willen en dat ze altijd gelijk hebben. Mooi niet dus. Bij samen in een land leven komt meer kijken dan praatjes hebben. De Hond zit te sleutelen aan de marge terwijl het gaat om het hart van de democratie, namelijk vertrouwen dat je er samen uitkomt.