Posts tonen met het label rutte III. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rutte III. Alle posts tonen

dinsdag 6 oktober 2026

DE TELOORGANG VAN DE PVDA. DEEL 14. HERSTEL VAN VERTROUWEN.

 

Een met hulp van AI gemaakte illustratie.


Rutte liep na zijn eigen kabinet Rutte II bij de verkiezingen in 2017 ook een flinke deuk op. Zijn partij verloor 8 zetels maar bleef met 33 zetels de grootste fractie in de Tweede Kamer. Rutte was wat je noemt een politieke tuimelaar. 


Hij werd het voorbeeld van een politiek leider die zich niet laat leiden door een ideologie, visie of gedachtengoed maar zich opstelt als een manager in dit geval van BV Nederland. Zijn jeugdig elan kwam hem daarbij goed van pas tezamen met slimme maatregelen  als een draagvlak buiten de Tweede Kamer te maken door o.a. klimaattafels en de marketing van de maakbaarheid van Nederland.


Dat was niet moeilijk want Nederland is zichzelf steeds meer als maakbaar gaan zien mede dankzij maar liefst drie planningbureau’s. Nederland wordt vanuit deze bureau’s gevoed met data met tot 2 cijfers achter de komma. De Tweede Kamer bijt zijn tanden stuk op koopkrachtplaatjes, groeiscenario’s, klimaatdoelen, stikstofregels, bouwvolumes, grafieken, toekomstverwachtingen en wat al niet meer. 


Nederland is een land van technocraten en bureaucraten geworden waardoor het voortaan permanent in de steigers staat. De samenleving met zijn burgers wordt aangepast aan de modellen van de planbureau's daarbij gesteund door aanmoedigings - of ontmoedigingsbeleid van de overheid door middel van belastingwetgeving. Zo fungeren bijvoorbeeld klimaatmodellen en klimaatdoelen als aanjagers van economische veranderingen en gedragsverandering van burgers daarbij gesteund door de media. 


Nu lobby organisaties ofwel goede doelen NGO’s gezien werden als draagvlak voor beleid werden zij steeds politieker. Ze voerden acties en stapten voortaan naar de rechter om hun gelijk te halen. Rechters werden politieke scheidsrechters. Het enige echte draagvlak van de Nederlandse politiek, de Tweede Kamer en de politieke partijen hadden het nakijken.


Rutte probeerde eerst nog een kabinet in elkaar te timmeren met winnaar Groen Links. Voor Jesse Klaver geen punt. Met de handen in de zaken verklaarde hij de voorstellen over migratie mensonwaardig en deed niet mee. De Christenunie was bereid het gat op te vullen zodat Rutte III met D66 en CDA na de langste formatie sinds de Tweede Wereldoorlog kon starten. 


Aangezien de nieuwe managers van Nederland beseften dat het vertrouwen onder de kiezers in de vaderlandse politiek was afgenomen, besloten ze om aan het herstel van vertrouwen te gaan werken. Hoe dat moest, was niet duidelijk maar de intentie was er in ieder geval.


Maar helaas loopt niet alles of vrijwel bijna niets zoals door deskundigen, technocraten, bureaucraten en al die andere deskundigen was voorzien. Het noodlot sloeg toe, de goden lieten Nederland in de steek en de sterren stonden verkeerd.


maandag 20 mei 2024

VOER VOOR POLITICOLOGEN 39: LINKS CYNISME TEGENOVER RECHTSE HOOP, LEF EN TROTS

 

Het zou toch normaal moeten zijn in een democratisch land dat deze vier partijleiders het voordeel van de twijfel krijgen al was het alleen maar vanwege het evenwicht man-vrouw. De twee vrouwen zijn bovendien een bewijs van emancipatie en vasthoudendheid. De mannen zijn ervaren politici. 


"Wie het roer van het schip van staat hanteert, moet slechts het algemeen belang en niet zichzelf dienen." (Erasmus, Lof der Zotheid,  1511)


Dat er een groot ongeloof rondwaart in progressieve kringen over de aanstaande rechtse, radicaal rechtse, extreem rechtse of uiterst rechtse regering - je verzint het maar - kan ik billijken. Zeker als je jezelf jaren hebt wijs gemaakt dat Wilders het allergrootste kwaad op aarde is. 


Maar dat er openlijk zoveel cynisme zou worden geëtaleerd en persoonlijke aanvallen gelanceerd is verrassend. Natuurlijk, Wilders heeft zelf met die bal gekaatst en kan hem dus terug verwachten, maar dat men zich ter linker zijde zo zou laten gaan, valt me tegen. 


Vorige regeringscoalities konden het in de ogen van economen natuurlijk ook nooit goed doen maar deze rechts-conservatieve coalitie bakt er volgens onze nationale kruideniers helemaal niks van. Het motto ‘hoop, lef en trots’, wat doet denken aan de drie katholieke deugden hoop, geloof en liefde, wordt tot een lachertje gemaakt.


Maar was het motto “Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst” van Rutte IV zoveel beter? De vorming van dat kabinet duurde maar liefst 299 dagen (bijna 10 maanden) terwijl het slechts een voortzetting van Rutte III was. Dan valt 6 maanden onderhandelen door deze coalitie best mee.


En wat te denken van het motto van het meest linkse kabinet dat Nederland ooit heeft gehad, dat van het eerste kabinet den Uyl (1973-1977): “spreiding van kennis, macht en inkomen”. Dat motto houdt progressief Nederland tot op de dag van vandaag in zijn ideologische greep. 


De spreiding van kennis is ondanks de “wetenschappelijk verantwoorde aanpak” uitgemond in gebrekkige taal en rekenvaardigheden. De spreiding van macht is uitgedraaid op een versplintering van de Tweede Kamer, handig voor de regeringsvorming. De spreiding van inkomen is uitgedraaid op een woud aan toeslagen waarin burgers de weg kwijt raken met als gevolg o.a. de beruchte toeslagenaffaire. 


De kritiek op het coalitieakkoord bevat een heel hoog  “het kan niet’ gehalte. De ingeplande 1,6 miljard minder bijdrage aan Europa kunnen ze wel op hun buik schrijven. Een meevaller van 1 miljard vanwege strenger asielbeleid kunnen ze ook wel vergeten. Een vijfde van het ambtenarenapparaat ontslaan kost geld en is eerder ook niet gelukt. De woningbouwplannen van deze malle coalitie gaan mislukken want de vorige regering lukte het ook niet. Hetzelfde geldt voor de 4 kerncentrales.


Wat al helemaal niet deugt zijn lekkere populistische maatregelen zoals het afschaffen van de verplichting een warmtepomp te kopen, terugkeer van de goedkope rode diesel, halvering van het eigen risico bedrag enz.


Maar zo vraag ik me af, is het niet het proberen waard?  Waarom mogen rechtse partijen niet eens proberen maatschappelijke problemen op te lossen? Dat veronderstellen gaat velen blijkbaar veel te ver. Eigenlijk mogen zij helemaal niet aan de macht komen, zoals een gastmeisje aan een TV praattafel zei. Ze had helemaal niet door dat de nieuwe coalitie een ruime meerderheid in Nederland vertegenwoordigt. Dat nu vind ik héél erg.