Posts tonen met het label curaçao. Alle posts tonen
Posts tonen met het label curaçao. Alle posts tonen

maandag 1 december 2025

DE KRUISTOCHT VAN TRUMP TEGEN VENEZUELA

Daar staan ze dan belangrijk te wezen, deze Venezolaanse hoge marine officieren. Op de achtergrond hun Chavez met rode baret die zijn leger ongekende financiële mogelijkheden heeft gegeven met met drugshandel, smokkel, corruptie enz. Ze weten maar al te goed dat ze geen partij zijn voor de Amerikaanse marine, maar ze spelen het spel mee in de hoop het alsnog te redden en anders kun je altijd nog overlopen.

Het luchtruim van Venezuela is volgens Trump gesloten. Wat is Trump van plan? Hijzelf beweert een oorlog te zijn met de drugsmaffia. Dat zou zo maar kunnen. Venezuela is onder Maduro net als Suriname onder Bouterse een doorvoerland voor drugs geworden en dan natuurlijk vooral naar de grootste in de buurt liggende markt, de VS. 

En net als in Suriname is het meer dan waarschijnlijk dat de regering van Maduro daar tot in de hoogste regionen bij betrokken is. Waarom zouden de generaals anders de kant van deze operette president blijven kiezen? Hoogst waarschijnlijk verdienen zij met de drugssmokkel miljoenen dollars, verdiensten die ze onder een andere president waarschijnlijk zouden moeten leveren


Trump heeft besloten deze ketting van drugssmokkel, corruptie en politiek desnoods met geweld te doorbreken. Dat hij daarbij Venezuela heeft uitgekozen als zijn eerste doel ligt voor de hand.


Sinds het aantreden van de zogenaamde linkse regering van couppleger kapitein Chavez (1999-2013) en zijn volkse opvolger Maduro is Venezuela veranderd van een min of meer stabiele democratie in een instabiele dictatuur waar de hele regio last van heeft.


Zodra Chavez het Cubaanse model invoerde, een vorm van tropisch communisme dat Cuba al meer dan 60 jaar in zijn greep houdt, begon het uit de hand te lopen. Het land verarmde in razendsnel tempo terwijl de verkiezingen volledig door de machthebbers werden geblokkeerd waardoor de middenklasse massaal op de vlucht sloeg. 


Naar schatting ontvluchtten 7 miljoen Venezolanen hun land. Dat zijn een miljoen vluchtelingen meer dan uit Oekraïne aan het begin van de Russische inval. De meesten zijn gevlucht naar buurlanden als Colombia en Brazilië en zelfs naar het voor de Venezolaanse kust gelegen eilandje Curacao dat behoort tot het koninkrijk der Nederlanden. Intussen verblijven ongeveer een miljoen Venezolanen illegaal in de VS. 


Voeg daarbij de instabiliteit als gevolg van de drugsmaffia die dankzij hun enorme rijkdom in staat zijn om over heel Midden Amerika hun netwerk van drugssmokkel en handel te organiseren met als gevolg toenemende onveiligheid onder de bevolking, corruptie tot in de hoogste regionen van regeringen en groeiend geweld.


Dan is er ook nog altijd diepe armoede en je snapt waarom er zich ongeveer 500 vluchtelingen per uit Midden Amerika aan de Mexicaanse zuidgrens melden in de hoop om met hulp van mensensmokkelaars door te kunnen stromen naar de VS waar ze ondanks alles hopen een beter en fatsoenlijker leven te kunnen leiden dan in eigen land.


Tot overmaat van ramp gebruiken de drugsmaffia’s deze kwetsbare groepen om hun smokkelnetwerk van drugs uit te breiden, zo niet met geld dan met geweld. Er zijn massagraven gevonden van vluchtelingen aan de grens met Mexico die weigerden met de drugsbendes samen te werken.


Hoe deze fatale ketting van het kwaad die op den duur de VS dreigen te instabiliseren te doorbreken? Trump heeft blijkbaar gekozen voor de weg van militair ingrijpen en wel in het minst populaire en meest corrupte bewind van de regio, de dictatuur van Maduro. 


De tijd van de zachte aanpak is voorbij, moet Trump gedacht hebben. Het wordt tijd om de ijzeren vuist van de VS maar weer eens te voorschijn te halen, een vuist die al vanaf de bevrijding van het continent van zijn koloniale overheersers heeft gebruikt. 


Of dat zal helpen? Ingrijpen in een ander land blijft een heikele zaak. Zo lang die landen zelf geen orde op zaken weten te stellen, is het voor de VS als vreemde mogendheid moeilijk en kostbaar om orde naar Amerikaans model op te leggen. Latijns Amerikaans nationalisme is onverwoestbaar, zo heeft de geschiedenis van het continent intussen bewezen.   

zaterdag 18 mei 2013

HET ONGEMAK VAN DE NEDERLANDSE ANTILLEN

de inmiddels overleden venezuelaanse president Chavez op het TV scherm in een Curacaose bar.


Sinds de onafhankelijkheid van Indonesië en zeker na die van Suriname ontbreekt bij Nederland de politieke wil om de Antilliaanse eilanden nog langer als kolonies onder zijn hoede te hebben. We zien er de zin niet van in en het past niet meer in deze tijd. Nederland als koloniale mogendheid heeft afgedaan. We beseffen dat wel degelijk maar weten niet hoe we een einde moeten maken aan die erfenis.

Op de Antillen beseft men dat en maakt er bewust of onbewust gebruik van. Aan de ene kant wijzen ze op onze verantwoordelijkheid als oud kolonisator. Ze herinneren Nederland aan zijn koloniale schulden die nog zouden dateren uit de tijd van de slavenhandel. Dat maakt dat Nederland zich altijd ongemakkelijk voelt met de Antillen. Aan de andere kant vinden de Antillianen dat we ons niet moeten bemoeien met wat daar gebeurt. Dan eisen ze hun eigen verantwoordelijkheid op. Daar geven we dan ook aan toe uit angst voor onze koloniale schuld.

Dat spel tussen Nederland verantwoordelijk stellen en tegelijkertijd zoveel mogelijk eigen verantwoordelijkheid opeisen, heeft de Antillen geen windeieren gelegd. Per slot van rekening zijn het zeer welvarende eilanden vergeleken met de rest van Latijns Amerika, waar ze geografisch toe behoren of ze dat nu leuk vinden of niet.

Het gevolg van deze patstelling tussen oud koloniale verantwoordelijkheid en Antilliaanse zelfbestuur is dat de Antillen met het Nederlandse geld kunnen doen en laten wat ze willen. Nederlandse politici durven hun handen niet te branden om die patstelling te doorbreken bang om voor kolonisator te worden uitgemaakt, gebrek aan kennis en ervaring (politici willen meestal zo gauw mogelijk van de Antilliaanse portefeuille af) of ze zijn bang voor het verwijt geen verantwoordelijkheid te nemen voor onze historische erfenis.

Er is namelijk een eenvoudige oplossing voor deze patstelling. De Antillen maken bestuurlijk, economisch enz. of volledig deel uit van Nederland of ze worden onafhankelijk en houden voortaan hun eigen broek op. Dat vereist politieke moed van Nederland en daaraan ontbreekt het de Nederlandse politiek dus. Daar komt nog bij dat de Verenigde Staten er de voorkeur aan geven dat Nederland politiek (en militair) aanwezig blijft in de Caraïben.

Vertrek van Nederland uit deze regio zou op termijn destabiliserend kunnen werken. Het is nu al een politiek instabiel gebied. Na tientallen jaren van een zekere politieke stabiliteit is Venezuela politiek sinds de opkomst van de intussen gestorven president Chavez zeer volatiel geworden. Niemand kan voorspellen hoe dit land zich in de komende jaren zal ontwikkelen maar dat de politieke conflicten en economische problemen er zich voorlopig blijven opstapelen, is duidelijk.

Evenmin kan niemand voorspellen wat er met Cuba zal gebeuren zodra de gebroeders Castro door de man met de zeis het graf in zijn geholpen. Komt er een vreedzame overgang naar een of andere vorm van democratie, blijft het een politieke dictatuur of komt er een burgeroorlog? Haïti is een mislukte natie waar zo langzamerhand niemand nog raad mee weet. Het mag een wonder heten dat de Dominicaanse republiek als buurland van Haïti een nog enigszins stabiele regering heeft, maar ook dat kan snel veranderen als de omstandigheden daartoe aanleiding geven.

De moord op politicus Wiels drukt Nederland nu maar weer eens met de neus op de Antilliaanse feiten. Curacao is letterlijk een stuk achtertuin van Nederland en niet zoals Suriname toen daar 15 mensen vermoord werden, een onafhankelijk land. Ondanks dat Curacao tot het Koninkrijk behoort, kan Nederland ternauwernood zo goed als niets doen op Curacao. Curacao en de andere eilanden zoeken namelijk altijd een weg om wel de lusten te hebben maar niet de lasten van het Koninkrijk te dragen. Op den duur is dat politiek onhoudbaar.