Posts tonen met het label schuld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schuld. Alle posts tonen

donderdag 11 december 2025

SURINAME. TIJD VOOR EEN DIKKE STREEP ONDER HET SLAVERNIJ VERLEDEN


 

Suriname heeft met het Nederlandse slavernij verleden een gevoelige plek van Nederland gevonden. Ik bedoel ons schuldgevoel, een erfenis van ons streng religieuze protestantse verleden.

 

Ondanks de ontkerkelijking maakt schuldgevoel en de daaraan gekoppelde zendingsdrang nog altijd deel uit van de Nederlandse cultuur. Het progressieve deel van Nederland vindt het slavernijverleden dan weer een mooie manier om rijkdom, kapitalisme, hebzucht enz. aan de kaak te stellen.


Prima dat we onze excuses hebben gemaakt maar dat als vervolg daarop de koning van Nederland in Suriname aan een rivier moet gaan zitten om vergiffenis te krijgen is vreemd. Vergiffenis voor zonden van 200 jaar geleden? Wat is dit? Het laatste oordeel? 


Terwijl de slavernij al lang verleden tijd is heft de hoofdverantwoordelijke voor de decembermoorden (1982) nooit zijn straf heeft uitgezeten. Hij werd na de moordpartij zelfs tot president gekozen voor een periode van 10 jaar (2010-2020). Politieke moorden die met een presidentschap bekroond worden? 


Huidig president Jennifer Geerlings-Simons is erfgename van de doofpot mentaliteit als het gaat om rechtvaardigheid en straf voor moord. Als reactie op de veroordeling van Desi Bouterse in 1999 voor drugssmokkel zei Simons: "Over de drugsverdenking is nooit behoorlijk bewijsmateriaal geleverd. En als de Decembermoorden echt een issue zijn, hoe kan de NDP dan zo groot zijn?” Het zou de NDP sieren excuses te maken voor de moorden in plaats van ze "geen issue" te noemen.


Ernstiger is dat de daders van het bloedbad in het marrondorp Moiwana in het binnenland van Suriname (29 november1986) en in het dorp Tamanredjo (20 maart 1987) nooit zijn opgepakt en gestraft.


In Moiwana werden 39 onschuldige burgers, de meesten vrouwen en kinderen, door het nationale leger afgeslacht. Ondanks aandringen van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Mensenrechten zijn tot nu toe, bijna 40 jaar later, de verantwoordelijken nog steeds niet voor de rechter gebracht en gestraft.


De daders en verantwoordelijken voor het bloedbad in het dorp Tamanredjo (20 maart 1987) op ongeveer 30 km afstand van Paramaribo waarbij zeven mensen werden vermoord door het nationale leger, zijn ook nooit opgepakt en gestraft. 


Blijkbaar wegen in Suriname politieke moorden en executies minder dan een tweehonderd jaar oud slavernijverleden. Het is gemakkelijker om met het verleden bezig te zijn dan de verantwoordelijken voor hedendaagse moordpartijen voor het gerecht te brengen en te straffen.


Dat verguisde slavernij verleden heeft de nakomelingen van de slaven een rijk land opgeleverd dat 4 keer groter is dan Nederland en dat beschikt over enorme bodemschatten zoals bauxiet, goud, hout, olie, aardgas en kaolien.


Met deze schatten moeten het toch mogelijk zijn om daar met 650.000 inwoners  goed van te leven en een mooi land op te bouwen? Elke Surinamer beschikt in beginsel over 250.000 vierkante meter grond. Vergelijk dat eens met Nederland. Daar beschikt elke inwoner over nog geen 2500 vierkante meter.


Bij de onafhankelijkheid in 1975 kreeg Suriname het enorme bedrag van 3,5 miljard gulden van Nederland mee ter ontwikkeling van het land. Er woonden toen ongeveer 150.000 Surinamers. Per hoofd van de bevolking betekent dat een bedrag van  ruim 20.000 gulden. Ter vergelijking: in 1975 bedroeg het minimum jaarloon in Nederland ruim 7000 gulden. Dat betekent dat elke Surinamer 3x het minimumloon kreeg voor de ontwikkeling van zijn land. 


Het wordt tijd dat er een dikke streep wordt gezet onder het slavernijverleden en dat de Surinamers hun eigen lot in handen nemen.


donderdag 21 april 2022

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 7

 



Nu we dankzij de TV het lijden in Oekraïne van heel dichtbij kunnen zien, valt pas op hoe licht of zelfs lichtzinnig ons bestaan is. Tegenslagen worden ongelukjes, praattafels machteloze happenings, problemen futiliteiten, politieke conflicten akkefietjes. Het lijden van Oekraïne maakt ons leven hier in welvaart, welzijn en veiligheid tot een grimas.

Dat geeft een gevoel van schuld. Waarom moeten zij lijden en ik niet? Het is niet voor het eerst dat ik me deze vraag stel. Toen ik als vakbondsinternational de werkelijkheid van de armoede van dichtbij leerde kennen in Latijns Amerika, Afrika en Azië vroeg ik mij telkens opnieuw af waarom ik in een rijk land geboren ben en al die mensen die ik daar ontmoet niet. Dezelfde vraag kwam weer boven toen ik de landen achter het voormalige IJzeren Gordijn bezocht. Waarom werden mijn leeftijdgenoten aan de andere kant van het gordijn geboren?

Ik heb tot op de dag van vandaag geen antwoord gevonden op die vraag behalve dan het lot en dat is geen bevredigend antwoord. Dat de een aan de goede kant van de grens wordt geboren en de ander aan de verkeerde kant is en blijft een mysterie, iets waar ons verstand niet bij kan.

Het symbool van Russische macht, het slagschip ‘De Moskou’ is gezonken, hoogst waarschijnlijk door raketten van het leger van Oekraïne. Dat is de tweede overwinning van Oekraïne. De eerste was de slag om Kiev. De slag om Marioepol is nog niet gestreden. Het Russische leger slaagt er niet in om de soldaten van Oekraïne helemaal uit de stad te verdrijven. Het aantal slachtoffers onder soldaten moet aan beide kanten enorm zijn evenals onder de burgers.

Heb je je wel eens voorgesteld wat het betekent dat Polen meer dan twee miljoen vluchtelingen uit Oekraïne opvangt? Vergelijken we dit met Nederland op basis van het inwoneraantal dan zou ons land net geen miljoen vluchtelingen moeten opvangen! Neem je als uitgangspunt het aantal vierkante kilometers, Polen is veel groter dan Nederland, dan nog zouden we ruim een kwart miljoen vluchtelingen moeten opvangen. Begin daar maar eens aan. Nu kost het al heel wat moeite om 50.000 plekken te vinden.

Polen heeft dus een heel groot hart voor z'n buren, het land levert een enorme prestatie. Wij doen ook ons best door ook vluchtelingen uit andere landen dan Oekraïne op te vangen. We hoeven ons dus zeker niet te schamen maar dat laat onverlet dat de Polen een groots gebaar maken naar hun buren.Het land mag dan zijn fouten hebben, het heeft ook veel goede kanten zoals nu maar weer blijkt.

En dan nog dit. Uit onderzoek van het Kiel Institute for the World Economy blijkt dat afgezet tegen het nationaal inkomen Nederland bij de onderste helft van Europese Unie-lidstaten scoort als het gaat om steun aan Oekraïne. Landen als Polen, Litouwen en Zweden doen het beter. In absolute bedragen geven de Esten ook opvallend veel militaire steun aan Oekraïne. Nederland (Rutte en Kaag) is en blijft een zuinig landje. 

Nederland is nooit warm gelopen voor Oekraïne als lid van de EU of de NATO zo kunnen we zien in de Zembla uitzending "Een dans voor Oekraïne". Ons land heeft geen strategische visie op Europa en gedraagt zich als een boekhouder aldus de voormalige Nederlandse ambassadeur in Oekraïne Robert Serry. Hij neemt de woorden uit mijn mond. Het tragische is dat op de dag van vandaag Nederland nog steeds achter de feiten aanloopt.

woensdag 19 november 2014

WAAROM OFFEREN CHRISTENEN GEEN DIEREN?

Petrus, Zwarte Zon, acrylverf op papier, 57 X 77 cm

Toch alweer een tijdje geleden was er gedoe over ritueel slachten bij Joden en Islamieten. De emoties liepen hoog op en plotseling was Nederland weer verkeerd bezig met zijn dierenliefde en dierenpartij. Kort geleden, zag ik op TV dan weer een dierenliefhebber die aan Turken vroeg om geen lam of schaap te slachten voor het offerfeest. De man had weinig kans. Eeuwenoude rituelen verander je zo maar niet. Kijk maar eens naar Zwarte Piet. Ook nuchtere, rationele, klerikale moderne mensen hebben toch nog altijd iets van de stam in ons. Tegenwoordig noemen we dat identiteit. Voer voor antropologen, sociologen en politicologen.

Ondertussen vroeg ik me verbaasd af waarom wij katholieken, geen dieren offeren of ritueel slachten. Zo diervriendelijk zijn we als katholieken nu ook weer niet, al mocht je op vrijdag – de dag waarop Christus aan het kruis stierf - geen vlees eten. Gelukkig mocht je in plaats daarvan wel vis eten, een gewoonte die goed was voor mijn smaakopvoeding. Mijn oma ging heel ver in het versterven van vlees op vrijdag. Die deed dan zelfs geen boter op haar brood. De komst van plantaardige boter bracht op dat punt verlossing.

Maar waarom offeren katholieken geen dieren? Ik denk omdat het niet meer nodig is sinds Jezus Christus als zoon van god zijn leven aan het kruis offerde voor alle mensen en zo alle schuld van de mensen delgde die ze opgelopen hadden in paradijselijke ongehoorzaamheid. Het heet dat hij met zijn offer van de dood definitief een einde heeft gemaakt aan de erfschuld van alle mensen. Een groter offer dan je eigen zoon offeren is niet mogelijk en dus zijn daarna alle offers overbodig geworden. Exit dieren offeren dank zij het genereuze offer van Jezus Christus als zoon van god aan het kruis.


Maar mensen moeten wel iets om handen hebben en het kan uiteraard ook geen kwaad dat ze het gebrachte offer nooit vergeten. Daarom stelde Jezus op de avond voor zijn sterfdag een ritueel in ter herdenking van zijn offer dat hij de volgende dag aan het kruis zou gaan brengen. Hij organiseerde een laatste avondmaal met zijn 12 apostelen. Tijdens dat maal instrueerde hij zijn volgelingen om na zijn dood het avondmaal te herhalen als een herdenking van zijn offer voor alle mensen.


Een geniale vondst: een eenvoudig avondmaal met brood en wijn ter herdenking van het laatste en grootste offer dat aan god gebracht is, dat van zijn eigen zoon Jezus Christus aan het kruis. Na de dood van Christus aan het kruis, werd het avondmaal dan ook onder de naam heilige de mis het centrale ritueel van alle Christenen. Tijdens de mis wordt wijn gedronken als zijnde het bloed van Christus dat hij vergoten heeft aan het kruis, en brood gegeten zijnde het lichaam van Christus dat gestorven is aan het kruis. Mooier symboliek ter herdenking van de dood van een geliefde is niet te bedenken.


Maar mensen zijn geen mensen als ook over deze symboliek niet getwist zou worden. Is het wel symboliek of veranderen de wijn en brood tijdens de mis als bij wonder in echt bloed en lichaam van Christus? Een kwestie van geloof zou je zeggen, maar ja je hebt nu eenmaal altijd mensen die de puntjes op de i willen zetten en beginnen te mekkeren over bijzaken. Het zij zo. Ik vind het prachtige symboliek van geniale eenvoud die je bij wijze van spreken zo kunt navolgen. Na seks is niks zo intiem als samen eten en wat is mooier ter nagedachtenis van een geliefde dan dat familie, vrienden enz. een gezamenlijk maal organiseren?


Zijn we nu als Christenen definitief verlost van het offer? Blijkbaar niet want er zijn nog altijd mensen die zich schuldig voelen aan het kwaad in de wereld, de ellende, de oorlogen of de kleine oorlogen binnenskamers en daarom vinden dat ze een of ander offer moeten brengen. Er zijn zelfs gelovigen die het offer van Christus nabootsen door zichzelf te geselen of te laten geselen. In sommige processies tijdens de Paasdagen in Spanje wordt nog publiekelijk aan zelfkastijding gedaan. Sommigen gaan nog verder en laten zich aan een kruis nagelen met spijkers door hun handen en voeten. Ik zag dergelijke taferelen op TV die zich afspeelden op de Filipijnen.
Misschien is dit een extreme uiting van liefde voor Jezus. Wie zal het zeggen? De menselijke psyche is en blijft een groot raadsel.


Andere offers horen meer thuis in de categorie voor wat hoort wat: ik vraag god om een gunst en in ruil daarvoor breng ik hem een offer. Dat offer kan van alles zijn. Een voettocht naar Rome of Santiago de Compostela, een novene bidden, op je knieën naar de kerk kruipen enz. God als een Grote Sinterklaas die gunsten geeft als genezing van ongeneeslijke zieken, moederschap aan onvruchtbaren, het halen van een eindexamen of het rijbewijs. Het kan allemaal als je maar bereid bent om een offer te brengen. Het is bijgeloof, ook volgens de Christelijke leer, maar mensen zijn hardleers.