Posts tonen met het label decembermoorden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label decembermoorden. Alle posts tonen

donderdag 11 december 2025

SURINAME. TIJD VOOR EEN DIKKE STREEP ONDER HET SLAVERNIJ VERLEDEN


 

Suriname heeft met het Nederlandse slavernij verleden een gevoelige plek van Nederland gevonden. Ik bedoel ons schuldgevoel, een erfenis van ons streng religieuze protestantse verleden.

 

Ondanks de ontkerkelijking maakt schuldgevoel en de daaraan gekoppelde zendingsdrang nog altijd deel uit van de Nederlandse cultuur. Het progressieve deel van Nederland vindt het slavernijverleden dan weer een mooie manier om rijkdom, kapitalisme, hebzucht enz. aan de kaak te stellen.


Prima dat we onze excuses hebben gemaakt maar dat als vervolg daarop de koning van Nederland in Suriname aan een rivier moet gaan zitten om vergiffenis te krijgen is vreemd. Vergiffenis voor zonden van 200 jaar geleden? Wat is dit? Het laatste oordeel? 


Terwijl de slavernij al lang verleden tijd is heft de hoofdverantwoordelijke voor de decembermoorden (1982) nooit zijn straf heeft uitgezeten. Hij werd na de moordpartij zelfs tot president gekozen voor een periode van 10 jaar (2010-2020). Politieke moorden die met een presidentschap bekroond worden? 


Huidig president Jennifer Geerlings-Simons is erfgename van de doofpot mentaliteit als het gaat om rechtvaardigheid en straf voor moord. Als reactie op de veroordeling van Desi Bouterse in 1999 voor drugssmokkel zei Simons: "Over de drugsverdenking is nooit behoorlijk bewijsmateriaal geleverd. En als de Decembermoorden echt een issue zijn, hoe kan de NDP dan zo groot zijn?” Het zou de NDP sieren excuses te maken voor de moorden in plaats van ze "geen issue" te noemen.


Ernstiger is dat de daders van het bloedbad in het marrondorp Moiwana in het binnenland van Suriname (29 november1986) en in het dorp Tamanredjo (20 maart 1987) nooit zijn opgepakt en gestraft.


In Moiwana werden 39 onschuldige burgers, de meesten vrouwen en kinderen, door het nationale leger afgeslacht. Ondanks aandringen van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Mensenrechten zijn tot nu toe, bijna 40 jaar later, de verantwoordelijken nog steeds niet voor de rechter gebracht en gestraft.


De daders en verantwoordelijken voor het bloedbad in het dorp Tamanredjo (20 maart 1987) op ongeveer 30 km afstand van Paramaribo waarbij zeven mensen werden vermoord door het nationale leger, zijn ook nooit opgepakt en gestraft. 


Blijkbaar wegen in Suriname politieke moorden en executies minder dan een tweehonderd jaar oud slavernijverleden. Het is gemakkelijker om met het verleden bezig te zijn dan de verantwoordelijken voor hedendaagse moordpartijen voor het gerecht te brengen en te straffen.


Dat verguisde slavernij verleden heeft de nakomelingen van de slaven een rijk land opgeleverd dat 4 keer groter is dan Nederland en dat beschikt over enorme bodemschatten zoals bauxiet, goud, hout, olie, aardgas en kaolien.


Met deze schatten moeten het toch mogelijk zijn om daar met 650.000 inwoners  goed van te leven en een mooi land op te bouwen? Elke Surinamer beschikt in beginsel over 250.000 vierkante meter grond. Vergelijk dat eens met Nederland. Daar beschikt elke inwoner over nog geen 2500 vierkante meter.


Bij de onafhankelijkheid in 1975 kreeg Suriname het enorme bedrag van 3,5 miljard gulden van Nederland mee ter ontwikkeling van het land. Er woonden toen ongeveer 150.000 Surinamers. Per hoofd van de bevolking betekent dat een bedrag van  ruim 20.000 gulden. Ter vergelijking: in 1975 bedroeg het minimum jaarloon in Nederland ruim 7000 gulden. Dat betekent dat elke Surinamer 3x het minimumloon kreeg voor de ontwikkeling van zijn land. 


Het wordt tijd dat er een dikke streep wordt gezet onder het slavernijverleden en dat de Surinamers hun eigen lot in handen nemen.


zondag 22 juli 2018

IS SURINAME EEN MISLUKTE STAAT?

 Minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok
©petrus nelissen

Natuurlijk kruipt Stef Blok diep door het stof over zijn omstreden uitlatingen. Ministers behoren geen omstreden uitlatingen te doen, zeker Ministers van Buitenlandse Zaken niet die behoren de wereldvrede en onze wereldhandel te bewaken en voor de rest politiek correcte taal uit te slaan.

Een Minister van Buitenlandse Zaken kan Suriname nu eenmaal niet een mislukte staat noemen. Als dat al zo is, dan kan Nederland zich dat natuurlijk ook aantrekken. Suriname is pas sinds 1975 onafhankelijk, dat is bijna 400 jaar later. De Republiek der Nederlanden dateert van 1582 met de publicatie van de Acte van Verlatinghe. Suriname heeft dus nog maar weinig tijd gehad om een staat te worden.
 

Nederland heeft met zijn slavenhandel en contractarbeid  de smeltkroes Suriname, zo kun je het land gerust noemen met zijn afstammelingen van Afrikaanse slaven, Hindoestanen, Javanen, enkele inheemsen en Chinezen, opgebouwd.  Dat er in zo een smeltkroes spanningen zijn, spreekt vanzelf.

Dat begon al voor de onafhankelijkheid. Die hoefde van de Hindoestanen niet zo nodig. Ironisch genoeg vonden zij het al lang goed onder Nederlands bestuur met een zekere eigen verantwoordelijkheid sinds 1954. Nederland betekende voor hen een zekere garantie voor politieke en economische stabiliteit ongeveer vergelijkbaar met de rol die Nederland nu speelt op de Nederlandse Antillen. Geen gemakkelijke rol trouwens waardoor uiteindelijk Nederland ervoor koos om Suriname op weg de helpen naar onafhankelijkheid.

De staatsgreep van Desi Bouterse vijf jaar na de onafhankelijkheid (1980) zaaide nieuw wantrouwen tussen de bevolkingsgroepen. Met name een deel van de Hindoestaanse bevolkingsgroep wachtte de bui niet af en vertrok naar Nederland, de ontsnappingsroute voor Surinamers als het op de een of andere manier fout loopt. Met de Decembermoorden (1982) op 15 vooraanstaande tegenstanders van het militaire regiem van Bouterse dreigde het land te vervallen tot een obscure militaire dictatuur. 

Door druk van buitenaf, waaronder Nederland, moest Bouterse topoverleg beginnen met de politieke leiders van de verschillende politieke partijen die overigens langs etnisch-religieuze zijn georganiseerd (een verschijnsel waar we sinds kort met o.a. Denk  ook in Nederland kennis mee maken). Dat leidde in 1987 tot verkiezingen die er toe leidden dat de democratie hersteld werd.

Dat heeft de verdere ondergang van Suriname voorkomen. Ondanks de Decembermoorden ten tijde van het Bouterse Bewind, de door Bouterse mede op gang gebrachte drugshandel, de gewapende strijd tussen diverse groepen ten tijde van het Bewind Bouterse, de corruptie en het wantrouwen tussen de diverse religieus-etnische groepen is het skelet van democratie en rechtsstaat in Suriname overeind gebleven. 


Suriname is geen mislukte staat al heeft het soms niet veel gescheeld. Of het Suriname zal lukken om een volwaardige rechtsstaat te worden met een parlementaire democratie met genoeg ruimte voor de verschillende bevolkingsgroepen, moet de toekomst uitwijzen.