Posts tonen met het label den haag. Alle posts tonen
Posts tonen met het label den haag. Alle posts tonen

maandag 5 oktober 2026

INTERNATIONAAL STRAFHOF: DE LEGE HANDEN VAN PREMIER JETTEN



Op de jaarlijkse VN Algemene Vergadering nam premier Jetten het op voor het in den Haag gevestigde Internationaal Strafhof (ICC). Een paar dagen daarvoor had Trump zich op dezelfde vergadering venijnig uitgelaten over dat strafhof. Als het aan hem ligt komt er een einde aan. 


Jetten kan ferme taal uitslaan over internationaal recht en internationale rechtsorde maar over welke machtsmiddelen beschikt hij om het Strafhof overeind te houden tegen de aanval van de VS? Eigenlijk niks behalve goede wil en steun van een internationale gemeenschap tevens lidstaten van het Internationaal Strafhof. Veel staten zijn geen lid en die wel lid zijn, zijn niet opgewassen tegen Amerikaanse druk, niet afzonderlijk en niet gezamenlijk.


Alleen de EU kan enig gewicht in de schaal leggen. Sommige EU landen zullen daarin ver willen gaan maar een land als Duitsland of Belgie met zijn NAVO hoofdkwartier in Brussel. Frankrijk is natuurlijk altijd goe voor enig Frans chauvinisme tegen Amerika maar als het om machtspolitiek gaat, is het land een stem realistischer.


Staten als China, India en Rusland zouden als grootmachten nog enig gewicht in de schaal kunnen leggen maar die zijn geen lid van het Strafhof en zullen dat ook nooit worden. Rusland al helemaal niet vanwege verzoeken tot aanhouding van president Putin en andere Russische regeringsleden voor onderzoek naar mogelijke misdaden tegen de menselijkheid, oorlogsmisdaden en deportatie van kinderen begaan tijdens de agressieoorlog tegen Oekraïne. 


Het Internationaal Strafhof heeft deze Amerikaanse aanval mede aan zichzelf te danken.Wie gaat nu een onderzoek doen naar mogelijke misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden gepleegd door Amerikaanse militairen en de CIA sinds 2003 in de oorlog tegen de talibaan in Afghanistan terwijl de VS het Strafhof niet erkennen?


Binnen het Strafhof zelf werd dan ook getwijfeld of dit wel zo verstandig was. De navraag tot het onderzoek in 2017 werd daarom afgewezen vanwege de moeilijke samenwerking, de VS werken er niet aan mee, en dus vermoedelijk weinig kans op succes.


Maar in 2020 werd in hoger beroep de aanvraag toch goed gekeurd en kon het Strafhof van start met zijn onderzoek. Dat was natuurlijk tegen het zere been van de VS en met name dat van president Trump. Die noemt het onderzoek een schending van de Amerikaanse soevereiniteit.


De ondertekenaars van het Statuut van Rome (1998), dat de basis is van de oprichting van het Internationaal Strafhof, hadden wel oog voor de noodzaak van internationaal recht zeker als het gaat om oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid maar te weinig aandacht voor de noodzakelijke politieke machtsvorming om dat recht te ondersteunen.


Recht zonder steun van politieke macht is een lege doos. Rechtspraak in een land kan alleen als de staat het alleenrecht op macht heeft met het monopolie op geweld. Het Neurenberg oorlogstribunaal kon plaatsvinden nadat Nazi Duitsland verslagen was waardoor het tribunaal ondersteund werd door de macht (de facto bezetting van Duitsland) van de geallieerden.


Premier Jetten staat met zijn verdediging van het Strafhof tegen de aanval van president Trump c.s. met lege handen. Hij heeft weinig of geen middelen om het Strafhof te behoeden voor zijn ondergang of zachter uitgedrukt neutralisering. 


Betekent dat het einde van de internationale rechtsorde. Dat hoeft niet. De VN staat nog altijd overeind evenals vele VN instellingen. Zelfs de grootmachten laten zich daar zien en horen. Misschien is het goed dat Nederland wat meer prioriteit geeft aan de VN in plaats van aan het ICC?

donderdag 11 september 2025

MET TRUMP WANKELT DE INTERNATIONALE RECHTSORDE

 

President Trump ontvangt in het Witte Huis de Israëlische premier Netanyahu (april 2025)


Onze zowat enige nationale geopolitieke denker Rob de Wijk denkt dat de NAVO verdwijnt vanwege fundamentele ontrouw van Trump’s Amerika (zie zijn interview in FD van 6 september). Tijd om de NAVO en de rol van de VS nader te bekijken.


Dat het niet goed met het het NAVO bondgenootschap is sinds Trump aan de macht is duidelijk geworden ook al wil de afgelopen Haagse NAVO top ons anders doen geloven. 


Dat is bijzonder ernstig voor Europa dat dankzij de NAVO sinds de Tweede Wereldoorlog vrede kent. Nu ja, niet helemaal. Bij het uiteenvallen van Joegoslavië, op zich weer het gevolg van de val van de Berlijnse muur (1989), was gewelddadig optreden van de NAVO in Servië noodzakelijk om president Milosevic tot de orde te roepen. 


In 1999 werden enkele doelen in de hoofdstad Belgrado door de NAVO gebombardeerd. Ik herinner mij de ontsteltenis onder de inwoners van de stad dat de NAVO zoveel geweld gebruikte tegen hun land. Ze waren totaal ontdaan dat westerse landen tot zoiets in staat waren.


President Milosovic koos eieren voor zijn geld. Nog in datzelfde jaar werd hij door een speciaal Joegoslavië tribunaal te Den Haag aangeklaagd. Drie jaar later, in 2002 stond hij terecht. Het proces eindigde met zijn dood in 2006. 


Later volgden bij hetzelfde tribunaal processen tegen generaal Mladic (2011-2017) en politiek leider Karadzic (2016-2019) vanwege hun wandaden tijdens de Bosnisch-Servische oorlog. Zij werden veroordeeld voor het plegen van misdaden tegen de menselijkheid waaronder genocide.


President Trump ontvangt Putin op de rode loper in Alaska (augustus 2025)


Hoewel Putin door het Internationaal Strafhof wordt aangeklaagd vanwege begane oorlogsmisdaden in Oekraïne (2023), met name de deportatie van duizenden kinderen uit bezet gebied, krijgt het internationale arrestatiebevel geen vervolg.


Sterker nog president Trump negeert het arrestatiebevel volledig. In zijn zoektocht naar een vredesregeling tussen Oekraïne en Rusland ontvangt hij Putin met alle egards van een staatshoofd van een machtig land en wacht hem  op de rode loper op in Alaska. 


De Chinese president Xi heeft het kort daarna nog eens dunnetjes overgedaan in Beijing, waar Putin eregast was bij een indrukwekkende Chinese wapenschouw. De hele opzet lijkt een demonstratie van de macht van China met in zijn kielzog Rusland tegenover het westen, d.w.z. op de eerste plaats Amerika met in diens kielzog Europa.


Het arrestatiebevel tegen de Israëlische president Netanyahu (2024) vanwege mogelijke genocide pleging tijdens de Gaza oorlog, heeft tot nu toe al evenmin veel effect. Ook hier zit de Amerikaanse president Trump tussen. 


Hij ontvangt na het door het Internationaal Strafhof te Den Haag uitgevaardigde arrestatiebevel, Netanyahu in het Witte Huis en blijft de oorlog in Gaza onverkort steunen ondanks de vele internationale protesten van westerse landen als Frankrijk, Spanje, Canada, Australië en de EU.


Het ziet er dus naar uit dat de internationale rechtsorde eventueel ondersteunt door het westerse NAVO bondgenootschap onder president Trump begint te wankelen en dat terwijl die internationale rechtsorde wordt bedreigd vanuit China en Rusland.


dinsdag 25 februari 2025

AMBTENAREN PROTEST

 

Acties voor een wapenstilstand in Israel zouden voor het Witte Huis in Washington daadwerkelijk meer succes kunnen hebben dan in Nederland. Nederland beschikt niet over machtsmiddelen ten aanzien van Israel behalve morele overtuigingskracht.

Rijksambtenaren van Buitenlandse Zaken hielden een tijd lang een stil protest gehouden voor hun ministerie van Buitenlandse Zaken tegen het Nederlandse beleid ten aanzien van Israel. Ze vonden dat Nederland moet oproepen tot een permanent staakt het vuren in Gaza om een einde te maken aan het Israelisch oorlogsgeweld. 


De vraag was en is of zo een oproep zin heeft? Inmiddels is gebleken dat Nederland en zelfs Europa geen rol van betekenis spelen in het conflict in Gaza. De enige die greep heeft op het conflict zijn de VS. Als financiële en militaire steun en toeverlaat voor Israel moet het land naar de VS luisteren. Nederland en Europa hebben nauwelijks machtsmiddelen om Israel tot een koerswijziging in de richting van een wapenstilstand aan te zetten.


Dat weten de ambtenaren van het ministerie natuurlijk ook. Waarom wilden ze dan toch dat Nederland een oproep doet voor een wapenstilstand? Als symbolisch gebaar? Om te laten zien dat Nederland aan de goede kant staat, tegen geweld en voor vreedzame conflict oplossing is? Als het niet meer is dan dan dat, ben je dan niet meer bezig met het eigen morele -Nederlandse- straatje schoon te vegen dan bij te dragen aan een oplossing?


Was en is het huidige beleid van de Nederlandse minister dan niet beter; het gesprek gaande houden met Israel gericht op een langere termijn oplossing? Als we op de korte termijn geen rol kunnen spelen dan misschien op de langere termijn bijvoorbeeld bij het zoeken naar openingen voor een twee-staten oplossing.


Hebben de actievoerders rekening gehouden met het lot van de gijzelaars van Hamas? Nederland moet ervoor waken geen verraad aan hen te plegen. Dat zou een nieuwe schande zijn na wat er tijdens en na de Tweede Oorlog is gebeurd met de Nederlandse Joden. Vergeet niet dat het Anne Frank huis in Amsterdam ook een symbool van verraad is. 


Tot slot moet me van het hart dat het merkwaardig is dat ambtenaren van Buitenlandse Zaken tegen hun eigen ministerie protesteren, een ministerie dat zoals elk ministerie door een politiek verantwoordelijke minister wordt geleid en door de Tweede Kamer wordt gecontroleerd. Daar moeten ze dus zijn als ze het niet eens zijn met hun minster en anders vertrekken toch?


 




donderdag 8 februari 2024

ZEG PIETERTJE


 

Zeg Pietertje

(op de wijs van “Roodkapje waar ga je henen”)

Zeg Pietertje waar ga je henen
Zo alleen, zo alleen
Zeg Pietertje waar ga je henen
Zo alleen

Ik ga bij Plasterk een kabinetje maken
In den Haag, in den Haag
Ik ga bij Plasterk een kabinetje maken
In den Haag

In den Haag is Wilders
In den Haag, in den Haag
In den Haag is Wilders
In den Haag

Ben niet bang voor Wilders
Ben niet bang, ben niet bang
Ben niet bang voor Wilders
Ben niet bang

'k Zal eens zien of jij niet bang bent
'k Zal eens zien, 'k zal eens zien
'k Zal eens zien of jij niet bang bent
'k Zal eens zien

Pas maar op daar komt Wilders aan
Pas maar op, pas maar op
Pas maar op daar komt Wilders aan
Pas maar op



vrijdag 2 februari 2024

27. AMERICA LATINA. MODERNE EGYPTISCHE SLAAF

Fernando (rechts) was een van de studenten die meewerkte aan het onderzoek in de armenwijk Meissen in Bogotá.  Deze foto (1971) is gemaakt tijdens ons bezoek aan Fernandoin het het dorpje Chocontá alwaar hij in het kader van zijn antropologie studie onderzoek deed naar leven en werken van de dorpsgemeenschap. In het hoog in het Andesgebergte gelegen dorpje gebruikten we in een plaatselijk restaurantje een eenvoudige maaltijd van soep met brood. Links Frans Rosier die met ons meereisde. 


Tussen zijn beslommeringen over het einde van zijn contract met den Haag en de vraag hoe het nu verder moet in zijn leven, krijg ik van hem soms adviezen over mijn leven en toekomst.

“We zitten beiden in hetzelfde schuitje, overladen met werk, met als gevolg dat vele dingen niet op tijd afkomen of dat men het een en ander moet afzeggen, wat dan gemakkelijk geïnterpreteerd wordt als gebrek aan belangstelling of verantwoordelijkheidsbesef. Al meer dan 25 jaar ben ik bezig mij te verzetten tegen de druk van de wereld om mij tot een machine of een robot om te vormen. Ik neem eigenlijk alleen maar tijd voor mijzelf om te slapen. Niemand betaalt een zestienurige werkdag en niemand snapt wat ik nu eigenlijk uitvoer. Vele bezoeken, niet de jouwe, maken mij nerveus omdat stapels werk te wachten liggen. Iedereen die beslag op mij legt schijnt te denken dat ik niets anders te doen heb dan te luisteren naar drama waarin weinig of niets aan kan doen….

Beste Piet, ik spoor je niet aan tot egoïsme als ik je aanraad om te trachten menselijk te leven ondanks je drukke bezigheden. Met enige uitzonderingen voor zeer goede vrienden moet je je huisgezin als een kleine oase behouden om de kracht te behouden om je in te zetten voor anderen. Mijn doktoren zeggen, ofschoon ik geen huisgezin heb, dat ieder normaal mens rondom zeven uur ’s avonds zijn privé leven begint. Dat is existentieel even noodzakelijk als ademhalen en eten. Maak je geen moderne Egyptische slaaf. Ik mag dat wel zijn, omdat het ergens mijn roeping is en ik geen gezin heb. Men mag mij ook onnodig vermoorden, maar jou niet. En in feite, is het resultaat van je arbeid wellicht beter als je enige tijd uittrekt voor je zelfverwerkelijking, welke onmogelijk abstract kan zijn in je inzet voor noden van miljoenen op afstand. Blijf optimistisch, al zie je geen resultaten. Al je doen is waardevol, al bouw je geen klokkentorens, ziekenhuizen of scholen. Ik hoop dat het geen zelfmisleiding is als ik je zeg dat ik op deze wijze praktisch heel mijn publieke leven verwerkelijk. Ik zaai soms iets verstandigs vaak wellicht dwaasheden, wie weet het, als de boer uit het Evangelie. Een gedeelte van het zaad viel in vruchtbare aarde, een gedeelte op rotsen, een gedeelte tussen doornen. Als iemand alleen maar successen wil zien frustreert hij zichzelf omdat hij geen notie heeft van de menselijke existentie. Dit soort lieden zal je wel bij bosjes omringen. Ondanks hun zogenaamd succes zijn ze massa gris of “das Man” in de terminologie van Heidegger. Je brieven zijn voor mij een een verkwikking. Hoewel je het misschien niet altijd met me eens bent, hoe zou je het kunnen en ik vraag je dat ook niet, weet ik of ervaar ik hoever we aan elkaar gelijk zijn. Jij een jongere editie van iemand die op het punt staat te verdwijnen.” (passages uit brief van Frans Rosier, 25 oktober 1973)

Frans legt verderop in de brief uit waarom ik geen brieven meer krijg van Fernando.

“Het is begrijpelijk dat Fernando je niet schrijft. Niet dat hij iets tegen je heeft. Integendeel, we hebben samen je artikels in het Spaans vertaald. Maar hij leeft in een enorme frustratie omdat hij geen perspectieven heeft voor de toekomst. Hij lijdt aan een soort psychische verlamming, wat je hem natuurlijk niet moet schrijven. In het leven van vele begaafde mensen komen momenten voor die St. Jan van het Kruis donkere nachten noemt. En in een donkere nacht schrijf je geen brieven. Merkwaardigerwijs zegt Sartre dat Sint Jan van het Kruis de enige auteur is die geheel in zijn denkwijze ligt, hoewel de een atheïst is en de ander heilige.” (idem 25 oktober 1973)

De brief gaat verder over de nog staats gaande beslommeringen als gevolg van het einde van zijn contract met Den Haag. Hij heeft weinig vertrouwen in een commissie van het ministerie die half november naar Colombia zal komen en bestaat uit hooggeleerde heren, “die waarschijnlijk alleen maar uitgaven weten op te tellen en af te trekken.”

Aan het eind van zijn brief kondigt hij zijn komst naar Nederland aan in verband met een medische keuring. Dit is de tweede keer dat hij sinds ik terug ben uit Colombia, naar Nederland komt. De eerste keer was in 1971 op doktersadvies. Hij kwam toen volledig uitgeput aan en is met een ambulance van Schiphol direct naar het ziekenhuis Dekkerswald in Groesbeek gebracht. Na een paar maanden is hij weer teruggegaan naar Colombia om zijn professoraat en werk te hervatten.

De reden van zijn komst nu is dat zijn contract met Den Haag stopt en hij geen idee heeft hoe het nu verder moet. Het liefst zou hij met zijn werk doorgaan in Colombia maar of dat financieel mogelijk is, is maar zeer de vraag. Hij schrijft dat hij uitgenodigd is om naar Amerika te komen, maar hij zou niet weten wat hij daar moet doen en “in Nederland ben ik ook welkom, maar wat ik daar moet doen is mij evenmin duidelijk.” 

Dat laatste begrijp ik goed. Sinds ik terug ben uit Colombia heb ik het idee dat Nederland zo goed als af. Natuurlijk, er moeten hier en daar nog details worden bijgewerkt maar het grote geheel is gedaan. Dijken, rivieren en wegen, boerderijen en hun land, steden en dorpen liggen er verzorgd bij. Niemand hoeft te leven in armoede. Daarentegen is er in de rest van de wereld nog veel te doen.

vrijdag 26 januari 2024

26. AMERICA LATINA. FRANS ROSIER

Frans Rosier in zijn appartement in Bogotá, 1971.


Sinds mijn vertrek uit Colombia schrijven Frans Rosier en ik elkaar regelmatig. In Colombia zijn we vrienden geworden en de vriendschap zet zich nu al schrijvend voort. Voor mij is hij een betrouwbare en vooral ook dierbare raadgever geworden. 

Ik schrijf hem over mijn licht filosofische zoektocht naar houvast in mijn leven. Sinds ik uit de katholieke kerk ben gestapt - letterlijk opgestapt tijdens een preek - ben ik op zoek naar een nieuw houvast. Teleurgesteld in Marx en zijn aanhang, voel ik me genoodzaakt andere mogelijkheden te onderzoeken. Frans kan me daar bij helpen. 

Maar hij heeft ook zijn eigen zorgen. Zijn grootste zorg is tijd te vinden om de studie van de krottenwijk Meissen te kunnen uitschrijven. Al een paar jaar doet hij samen met enkele studenten onderzoek naar problemen van bewoners van de krottenwijk Meissen, een miljoenenstad aan de rand van Bogotá. 

Een aantal studenten heeft daarvoor langere tijd in die wijk bewoond. Terwijl ze daar woonden, bespraken ze onder begeleiding van Frans  met elkaarhun bevindingen. Frans maakte een verslag van die gesprekken. Hij zou al die verslagen willen verwerken in een alomvattende studie.

Frans ziet het verblijf van de studenten en de besprekingen van hun ervaringen als een tweesnijdend zwaard. Aan de ene kant maakt het wonen tussen arme gezinnen onder precaire omstandigheden zijn studenten, waarvan sommigen uit de hogere klasse komen en anderen uit de lagere middenklasse,  bewust van het leven van  miljoenen arme Colombianen. 

Aan de andere kant helpt het verblijf met de opgedane inzichten en ervaringen om inzicht te krijgen wat armoede betekent en wat er aan gedaan kan worden. Studie en praktijk dragen daarmee bij aan sociale bewustwording bij een groep studenten. Wat nu ontbreekt is om het in een overzichtelijk verhaal te gieten zodat ook anderen er hun voordeel mee kunnen doen. Door zijn professoraat aan de Andes Universiteit, meegefinancierd door Nederland, komt hij daar niet aan toe.

Hij schrijft mij dat hij Den Haag enige tijd geleden tijd heeft gevraagd voor het uitschrijven van zijn gedachten en ervaringen zonder de verplichting colleges te geven. “De Andes is daar sterk voor, maar als ik Harry van den Hout (eveneens uitgezonden door Den Haag) goed begrepen heb is Den Haag niet in staat mij die faciliteiten te geven. Alsof universitair werk alleen maar bestaat in het geven van colleges. In de wirwar waarin ik op het ogenblik leef, komt van schrijven niet veel terecht. Het schijnt dat ik in van mijn momentele functie moet afzien ondanks het feit dat ik verbonden blijf met de Andes. Als zogenaamde deskundige geldt een contract in principe slechts voor twee jaar. ik ben nu al vijf jaar in dienst van Den Haag. Mijn aanvraag om mijn taak enige tijd te wijzigen zal een welkome gelegenheid zijn om mij uit staatsdienst terug te trekken. Dit heeft het voordeel dat ik vrijer ben om mijn meningen te uiten maar het nadeel dat ik geen bestaansmiddelen meer heb tenzij op een zeer laag niveau. Mijn voorstel heb ik al in januari ingediend maar ik heb nog steeds geen antwoord. Men weet er schijnbaar geen goed raad mee. Intussen struggle ik verder.” (brief van 25 april 1973)

Ondanks zijn bekendheid als schrijver, zijn faam als priester -arbeider, kenner van Latijns Amerika, geestelijke en sociaal psycholoog blijkt ook Frans grote moeite te hebben om voldoende tijd te vinden om zich te kunnen wijden aan het schrijven van zo een studie. 

Zijn volgende brieven gaan over zijn onzekere toekomst. Eind december houdt zijn contract met Den Haag op. Dan is hij al langer in dienst geweest van Den Haag dan gebruikelijk. De vraag is wat daarna? de universiteit wil wel dat hij met haar verbonden blijft, maar dat betekent een salaris waar je amper van kunt bestaan. 

Hij schrijft dan dat hij nog nog wat wil blijven “op de eerste plaats om mijn vrienden en onmiddellijke medewerkers te begeleiden bij de inzet voor de emancipatie van hun land en vervolgens ook omdat het uitwerken van mijn ervaringen een milieu nodig heeft dat nu niet precies Nederland is. Mijn verbondenheid met dit continent is nu eenmaal van dien aard, dat ze niet lijkt op een emmertje water waar ik Nederlandse bloemetjes mee kan begieten. Verder is het ook niet mijn aard om in long distrance preocupation te werken. Enfin, voor eind december kan nog veel gebeuren.” (brief van 22 augustus 1973)

Rosier zelf is ontworteld. Dat kan ook moeilijk anders als je zo lang van huis bent, in zoverre je van huis kunst spreken bij een kloosterling. Hij is al vroeg in zijn leven pater Karmeliet geworden en paters hebben geen thuis in de gebruikelijke betekenis van het woord. Hun thuis is onder normale omstandigheden een klooster, maar Frans is nooit een vaste bewoner van een klooster geweest. 

Meteen na zijn priesterwijding en intrede bij de Karmelieten is hij aanvankelijk in opdracht en daarna op eigen initiatief op zoek naar Gods afwezigheid onder de arbeiders in mijnen en staatsbedrijven gegaan. Hij deelde leven en werk bij mijnwerkers en staalarbeiders in verschillende Europese landen. Dan kun je moeilijk nog van een thuis spreken. 

Het resultaat van die zwerftocht waren twee boeken met de titel "Ik zocht Gods afwezigheid, psychologische peilingen inzake religieus-sociale toestanden in Europa."  Deel I gaat over zijn ervaringen in Frankrijk en Spanje. Deel II  over Italië en Oostenrijk. 

Toen hij vanwege zijn verschenen boeken, naar Rome werd geroepen, maakte hij het ook daar zich niet gemakkelijk. In Rome zoekt hij de mensen op die leven in de marge van de stad, in de armoede wijken. Daar ontmoet hij de zwerver Renzo waarvan hij in het tweede deel van “Ik zocht Gods afwezigheid” verslag doet. 

"Het hier volgende verhaal is, in tegenstelling met het voorafgaande, de beschrijving van een enkele ontmoeting, waarin men echter de mentaliteit en de problemen van het gehele Romeinse sub-proletariaat kan beluisteren. Het is een geschiedenis vol clair-obscur van leugen en oprechtheid, van immoraliteit en geloof, van geraffineerdheid en kinderlijkheid, kortom van een welhaast artistiek levensspel, dat de Latijns volkeren en bij uitstek het Italiaanse volk in het bloed zit. Het is geen litteraire roman maar de weergave van mijn regelmatige notities betreffende mijn contact met een der vele jonge mensen, die in Italië verloren dreigen te lopen in delinquentie vanwege de materiële en morele ellende van het milieu waaruit zij voorkomen." ( blz.306 van deel II)

Na 8 jaar Rome komt hij via een Chileense bisschop terecht in Chili alwaar zijn liefde voor Latijns Amerika begint (1959). Vandaar komt hij uiteindelijk terecht in Bogotá waar hij een thuis heeft geïmproviseerd samen met enkele van zijn studenten. In zijn  boek "Een wereld van mensen, Odyssee door de Amerikas" verschenen in Bogotá, 1970 vertelt hij in fragmenten over zijn ervaringen in dat continent.

Het is op dat moment dat we elkaar leren kennen. In Bogotá heeft hij een bescheiden appartement met twee slaapkamers. Een huishoudster houdt het schoon en kookt voor hem als het zo uitkomt. Verder is het een zoete inval voor elke student die zijn pad kruist waaronder ik ook mezelf reken. Het einde van zijn contract met Den Haag zou wel eens het einde kunnen betekenen van dit zijn eigen bescheiden thuis. 

dinsdag 7 juli 2020

DE ANATOMISCHE LES VAN DR. NICOLAES TULP

Bewerkte foto van "De Anatomische Les van Dr. Nicolaes Tulp" van Rembrandt van Rijn, 1632, Mauritshuis, Den Haag

De foto is als poster te zien op de expositie Kunst en Corona in de Galerie van K26, Hèt Kunstpodium van Oss.




 Op de Expositie is ook onderstaande bewerkte foto van een ets van Rembrandt te zien, andere bewerkte foto's en foto's gemaakt in Oss in Coronatijd.





maandag 29 oktober 2018

MUSEUM VOORLINDEN

Museum Voorlinden is gebouwd op het terrein van het voormalige landgoed Voorlinden tussen Den Haag en Wassenaar. De benedenverdieping van het voormalige landhuis gebouwd in 1912 in Engelse stijl is een sfeervol restaurant waar u ook als niet museum bezoeker welkom bent.

Het museumgebouw zelf ligt niet ver van het centraal gelegen Landhuis. Het is van een adembenemende eenvoud en ruimtelijk zoals een museum hoort te zijn.

Museumgebouw en Landhuis worden verbonden door een sierlijk pas en een tuin ontworpen door Piet Oudolf. De tuin balanceert net als kunst tussen natuurlijke wanorde en menselijke orde. de kleuren van de tuin zeker in de herfstmaand oktober zijn harmoniërend en rustgevend.

Zoals je ziet is de entree ruimtelijk en van een eenvoud zoals je die maar in weinig musea ziet. Je ziet direct dat het museum plaats maakt voor de kunst en niet andersom zoals sommige musea menen te moeten doen.

De zalen zijn eveneens ruim en rustgevend zodat de kunstwerken aan de muur volledig tot hun recht komen. Door het dak valt diffuus natuurlijk strijklicht op de schilderijen.

Nog een voorbeeld van een strakke ruimtelijke zaal met daarin het sensationele zwembad van Leandro Erlich (Swimming Pool 2016)

Atelier in het museum

Keus genoeg in de museumwinkel

Zelfs de kranen in de toiletten zijn kunst.

donderdag 26 maart 2015

NEW MINIMALISM 62

New Minimalism Number 103, Brussels, 2 April 2014


New Minimalism Number 104, Den Haag, 12 April 2014

vrijdag 26 december 2014

DUTCH-LAND 36

Hofvijver Den Haag, 2007
Tot nu toe heb ik deze serie de foto's geplaatst zonder begeleidende tekst. Ik ging er vanuit dat de foto's wel voor zichzelf zouden spreken. Ik ben daar op  terug gekomen door eens goed naar fotoseries in kranten te bekijken en de daarbij gegeven uitleg te negeren. Dan blijkt het van veel foto's moeilijk ze te plaatsen. De uitleg geeft de foto extra betekenis. Dus geef ik voortaan een korte toelichting. Mijn uitleg is niet dwingend bedoeld voor de kijker, hooguit richting gevend.

Om met de bovenstaande foto te beginnen. Wat mij betreft een oer Nederlandse foto. Twee degelijke mannen, waarvan een in een slordige regenjas en de ander met een paraplu om zijn pak tegen de regen te beschermen. Beiden dragen een sleetse tas met zich mee. Wereldse ijdelheid is hun vreemd. Met de hofvijver en de parlementsgebouwen als achtergrond is het duidelijk dat hun werk te maken met het landsbestuur. De regen en de fiets maken de scène nog Nederlandser. 

Museum Beelden aan Zee, Den Haag 2007

Ogenschijnlijk wedijveren op de bovenstaande foto natuur en cultuur met elkaar. In feite vullen ze elkaar aan. De gratie van de kleine meeuw accentueert het monumentale bronzen beeld. Omgekeerd accentueert het monumentale brons met zijn zware donkere kleuren het zachte wit en grijs van de meeuw. Het beeld is onbeweeglijk. De meeuw daarentegen kan elk moment wegvliegen in de stralend blauwe lucht.


Stel in het wit, Den Haag 2007
De foto hierboven en de 3 Rotterdamse foto hieronder horen om verschillende redenen bij elkaar. De eerste en meest voor de hand liggende is dat het allemaal stelletjes zijn. De tweede is dat ze laten zien dat elk stel zijn manier van kleden heeft en dat de kleding meteen ook uitdrukt wie ze samen willen zijn. Niks nieuws natuurlijk maar wel altijd leuk om te zien. De Haagse foto straalt een zekere melancholie uit. De jongen kijkt wat afwezig in de verte terwijl het meisje haar best doet om zijn aandacht te krijgen. De man en de vrouw in der bus bekijken het tafereel van de fotograaf en het stel  en denken het hunne.

Vrolijk Stel, Rotterdam 2007
Van dit stel spat de vrolijkheid op en zomerse dag af. Ze zijn beiden onbezorgd en gelukkig. Ze weten dat en vinden het goed dat ik als fotograaf dat vereeuwig. Een mooi moment tussen hen en mij. Straatfotografie op zijn mooist.

Punk Stel, Rotterdam 2007
Dit stel was verrast toen ik met mijn camera in de aanslag vroeg of het goed was dat ik een foto van ze maakte. De jongen interesseerde het niet. Hij laat zijn intimiteit met het meisje niet storen. Het meisje daarentegen reageert verstoord en een beetje wantrouwig, maar zegt toch geen nee.

Lezend Stel, Rotterdam 2007
Dit stel maakte het helemaal niets uit of ik wel of niet een foto van hen maak. Ze liggen daar te genieten van elkaar, van het boek, van de zomer en de zon. Gewoon geluk op een zomerse dag.