Posts tonen met het label milosevic. Alle posts tonen
Posts tonen met het label milosevic. Alle posts tonen

donderdag 11 september 2025

MET TRUMP WANKELT DE INTERNATIONALE RECHTSORDE

 

President Trump ontvangt in het Witte Huis de Israëlische premier Netanyahu (april 2025)


Onze zowat enige nationale geopolitieke denker Rob de Wijk denkt dat de NAVO verdwijnt vanwege fundamentele ontrouw van Trump’s Amerika (zie zijn interview in FD van 6 september). Tijd om de NAVO en de rol van de VS nader te bekijken.


Dat het niet goed met het het NAVO bondgenootschap is sinds Trump aan de macht is duidelijk geworden ook al wil de afgelopen Haagse NAVO top ons anders doen geloven. 


Dat is bijzonder ernstig voor Europa dat dankzij de NAVO sinds de Tweede Wereldoorlog vrede kent. Nu ja, niet helemaal. Bij het uiteenvallen van Joegoslavië, op zich weer het gevolg van de val van de Berlijnse muur (1989), was gewelddadig optreden van de NAVO in Servië noodzakelijk om president Milosevic tot de orde te roepen. 


In 1999 werden enkele doelen in de hoofdstad Belgrado door de NAVO gebombardeerd. Ik herinner mij de ontsteltenis onder de inwoners van de stad dat de NAVO zoveel geweld gebruikte tegen hun land. Ze waren totaal ontdaan dat westerse landen tot zoiets in staat waren.


President Milosovic koos eieren voor zijn geld. Nog in datzelfde jaar werd hij door een speciaal Joegoslavië tribunaal te Den Haag aangeklaagd. Drie jaar later, in 2002 stond hij terecht. Het proces eindigde met zijn dood in 2006. 


Later volgden bij hetzelfde tribunaal processen tegen generaal Mladic (2011-2017) en politiek leider Karadzic (2016-2019) vanwege hun wandaden tijdens de Bosnisch-Servische oorlog. Zij werden veroordeeld voor het plegen van misdaden tegen de menselijkheid waaronder genocide.


President Trump ontvangt Putin op de rode loper in Alaska (augustus 2025)


Hoewel Putin door het Internationaal Strafhof wordt aangeklaagd vanwege begane oorlogsmisdaden in Oekraïne (2023), met name de deportatie van duizenden kinderen uit bezet gebied, krijgt het internationale arrestatiebevel geen vervolg.


Sterker nog president Trump negeert het arrestatiebevel volledig. In zijn zoektocht naar een vredesregeling tussen Oekraïne en Rusland ontvangt hij Putin met alle egards van een staatshoofd van een machtig land en wacht hem  op de rode loper op in Alaska. 


De Chinese president Xi heeft het kort daarna nog eens dunnetjes overgedaan in Beijing, waar Putin eregast was bij een indrukwekkende Chinese wapenschouw. De hele opzet lijkt een demonstratie van de macht van China met in zijn kielzog Rusland tegenover het westen, d.w.z. op de eerste plaats Amerika met in diens kielzog Europa.


Het arrestatiebevel tegen de Israëlische president Netanyahu (2024) vanwege mogelijke genocide pleging tijdens de Gaza oorlog, heeft tot nu toe al evenmin veel effect. Ook hier zit de Amerikaanse president Trump tussen. 


Hij ontvangt na het door het Internationaal Strafhof te Den Haag uitgevaardigde arrestatiebevel, Netanyahu in het Witte Huis en blijft de oorlog in Gaza onverkort steunen ondanks de vele internationale protesten van westerse landen als Frankrijk, Spanje, Canada, Australië en de EU.


Het ziet er dus naar uit dat de internationale rechtsorde eventueel ondersteunt door het westerse NAVO bondgenootschap onder president Trump begint te wankelen en dat terwijl die internationale rechtsorde wordt bedreigd vanuit China en Rusland.


woensdag 17 juli 2024

VICTOR ORBAN

 

Victor Orban spreekt de in het ongerede geraakte leden van de Raad van Europa toe. (een bewerking van de tekening "The meeting of the Pickwick club" van Harry Furnis) 

Ik kan Orban's politiek moeilijk in overeenstemming brengen met mijn ervaringen in Hongarije van vlak na de val van de muur, de ineenstorting van het Sovjet-communisme.


In die tijd leerde ik diverse nieuwe democratische vakbonden kennen die zich wilden aansluiten bij de Europese vakbeweging. Sommige van die vakbonden waren niet veel meer dan een restyling van de oude communistische bonden. 


Andere bonden waren authentiek en nieuw. Zij voelden zich vrij om zich naar eigen inzicht op basis van Europese waarden te organiseren. Een van die bonden beschouwde zich als de erfgenaam van de Hongaarse opstand in 1956 tegen het Sovjet communisme.


Een opstand die naar Russische gewoonte met veel machtsvertoon en gebruik van geweld (tanks in Boedapest) werd neergeslagen. De kogelgaten waren nog te zien in de muren van gebouwen in het oude centrum van de stad.  De Russen, maar ook de communisten in West Europa (de voormalige Nederlandse CPN) , beschouwde hen als fascisten en niet als vrijheidsstrijders. Een predikaat dat Putin nu samen met zijn tanks van stal heeft gehaald in zijn oorlog tegen Oekraïne.


Je zou denken dat ze in Hongarije en andere Oostblok landen hun lesje geleerd hebben. Dat was vlak na de val van de Sovjet Unie ook zo. De nieuwe pas gekozen politieke leiders, wilden aansluiten bij de Europese Unie ten eerste om deel uit te maken van het welvarende Europa (de oude communistische landen waren zo arm als ratten) en om veiligheidsredenen. 


De Europese Unie en de NAVO werden door hen gezien als veiligheidsgaranties voor de toekomst want Rusland is en blijft de Grote Onbetrouwbare Beer waartegen je maar beter goed voorbereid en bewapend kunt zijn. 


Maar hoe past Orban in dit plaatje en al die andere conservatieve nationalistische politieke leiders die in de Oostblok landen aan de macht waren of zijn, zoals voorheen in Polen, nu in Slowakije, voorheen Milosevitjs in Servië en Orban dus in Hongarije en die op de een of andere manier flirten met Putin?  


Hoe zijn ze aan de macht kunnen komen? Waar komen hun kiezers vandaan? Die schijnen vooral van het platteland te komen, waar de angst voor veranderingen groter is geworden dan de vreugde om de bevrijding. Europa bracht weliswaar welvaart maar ook onzekerheid over de toekomst van de eigen cultuur, opvattingen en geloof.


Bovendien vereist vrijheid eigen verantwoordelijkheid en dat is wat hele generaties onder het communisme is afgeleerd. Als iets mensen bang maakt die geleefd hebben conform het opgelegde communistische patroon dan is het wel eigen verantwoordelijkheid te nemen want dat brengt onzekerheid mee.


Die onzekerheid zag ik na verloop van tijd overal in de voormalige  Oostbloklanden. Hoe organiseer je een democratische vakbond, hoe ga je om met de nieuw verkozen overheid en de al even nieuwe werkgevers? 


De tijden waren verwarrend. Overheid en werkgevers, vaak oude communistische bazen in een nieuwe jasje, waren net zo onzeker. Politieke partijen trouwens ook. Ze hadden geen ervaring en slechts beperkte ideeën over hoe een partij in een democratie behoort te werken.


Is Orban een product van deze tijd van bevrijding maar ook van verwarring en onzekerheden? Als ik de Wikipedia pagina over hem lees dan is dat het geval. Hij past in het rijtje van autoritair conservatieve politieke leiders die enige tijd na de val van de muur aan de macht kwamen dankzij een conservatieve achterban, zoals het die tot voor kort in Polen het geval was, sinds kort in Slowakije het geval is, zoals in Oekraïne het geval was voor Zelensky, het geval was met de Servische president Milosevic en uiteraard de grootste onder hen Putin.


Zij allen zijn tot op zekere hoogte bezig om de onzekerheden die vrijheid en democratie nu eenmaal met zich meebrengen te bestrijden met behulp van nationale, traditionele waarden van hun land met  ter legitimering van hun macht een licht sausje van democratie met de nadruk op licht. Het moet met de vrijheden niet te gek worden. 


Orban heeft zijn postuur mee om gewicht en autoriteit uit te stralen maar voor wie verder kijkt ook iets lachwekkends. Hij beweegt en kijkt net iets te gewichtig en belangrijk om geloofwaardig te zijn voor ervaren kiezers. Hij doet denken aan de karikaturale politici van Charles Dickens in zijn boek De Pickwick Papers.


Maar hun gedrag is niet lachwekkend. Wat deze autoritaire leiders bindt is hun nationalisme, de schijnzekerheid van de eigen stam die hun desnoods het recht geeft om geweld te gebruiken tegen de gevaren van buiten. Milosevic zag er geen been in om met oorlogsgeweld de nationale Servische stam te verenigen in een staat. Putin doet nu hetzelfde. 


Misschien dat Orban voor zijn Groot Hongaarse gedachte ook wel oorlogsgeweld of dreiging zou willen gebruiken, ware het niet dat zijn land in de EU zit en daar een deel van zijn welvaart aan heeft te danken. 


Misschien moeten we ons gelukkig prijzen dat hij ondanks alle onenigheid die hij teweeg brengt met zijn Groot Hongaars Nationalisme deel uitmaakt van de Europese Unie waardoor oorlogsgeweld zo goed als is uitgesloten.


Niettemin zoekt hij met enkele medestanders binnen de Europese Unie mogelijkheden om die zover mogelijk op te rekken met hun nationalistische conservatieve gedachtegoed. In hoeverre dat gaat lukken is maar de vraag en waar dat toe zou moeten leiden, weten ze vermoedelijk zelf ook niet precies. 


Autoritair, conservatief nationalistisch stamdenken stuit al snel op zijn eigen grenzen, bijna letterlijk, ook bij medestanders of juist bij hen. De kans is groot dat hun eigen nationalistische conservatieve denkbeelden hen in conflict met elkaar brengen. Hoeveel nationalisme kan Marie Le Pen verdragen van Orban en omgekeerd?


Hoe gaan ze de onderlinge meningsverschillen en tegenstellingen te lijf?  De tijd zal het leren. Ondertussen zullen de andere Europese leiders al hun politieke intelligentie en vaardigheden moeten gebruiken om deze uitdaging van de EU aan te gaan. 


Wij in Nederland zijn er met het kabinet Schoof al aan begonnen.Welke kant gaat Wilders op? Welke risico's is hij bereid te nemen en hoe houdt hij zich overeind tussen andere nationalistische wolven als Orban, Le Pen enz.? En hoe houden wij intussen een lachende derde als Putin van ons vege lijf?


maandag 2 mei 2022

OORLOGSBULLETIN 10

De Serven betuigen hun steun aan Putinski.

 

De Hongaren hebben me bij de laatste verkiezingen waarbij Putinski vriend Orban opnieuw royaal heeft gewonnen, zwaar teleurgesteld. Zijn de Hongaren dan de Russische tanks die in 1956 Boedapest binnenrolden en hun opstand tegen de Russische bezetting genadeloos neersloegen, vergeten? Ik dacht altijd dat ze hun helden van de opstand in 1956 in ere zouden houden en geen gemene zaak met Putinski zouden maken. Ze hebben gelukkig wel afstand genomen van de Russische invasie en etnische Hongaarse vluchtelingen in hun land opgevangen. Dat is dan tenminste wat.

Sinds de bombardementen van de NAVO op Servische doelen (1999) om Milosevic terug te fluiten van zijn etnische schoonmaak in Kosovo, zijn er veel Serven die de NATO als agressor zien en Rusland als hun beschermheer. Hoeveel Serven uiteindelijk voor nu Rusland kiezen in plaats van Oekraïne is moeilijk in te schatten. Het zou helpen als in Servië meer zou worden gedaan aan kritische zelfreflectie over de rol van hun president Milosevic die per slot van rekening terecht heeft gestaan voor het speciaal Joegoslaviëtribunaal in Den Haag op beschuldiging van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.

Een ander verhaal zijn de Latijns Amerikanen. Sommige vakbondsvrienden en linkse intellectuelen op dat continent zijn buitengewoon sceptisch tot op het vijandige af over de solidariteit van West Europa en de VS met Oekraïne. Rusland krijgt het voordeel van de twijfel. Zij kunnen niet geloven dat je ondanks alles beter de VS als buur kunt hebben dan Rusland.

Ze kennen Rusland niet als buurland, de VS wel. Ze hebben zich ook nooit een goed beeld kunnen vormen van de Russische overheersing in Midden en Oost Europa ten tijde van de Sovjet Unie. Sommigen maalden daar zelfs niet om. Ik denk omdat ze bang zijn dat ze hun wereldbeeld zouden moeten bijstellen. Russisch imperialisme bestaat in hun ogen niet. Nu met de militaire inval in Oekraïne het Russisch imperialisme zich alsnog in al zijn wreedheid en absurditeit aan de wereld toont, blijft het voor hen alsnog moeilijk om afscheid te nemen van hun oude bondgenoot.

Daar komt bij dat linkse intellectuelen en leiders als gevolg van de decennia lange polarisatie tussen kapitalisme en communisme, tussen de VS en Cuba,  door de VS zelf onverschillig zijn gemaakt  voor democratie. Was het niet de democratische VS die soms met geweld intervenieerde in landen met een linkse gekozen regering als bijvoorbeeld Chili en Nicaragua? En was het niet de democratische VS die staatsgrepen van generaals tegen democratisch gekozen regeringen oogluikend steunde zoals in Argentinië en Brazilië? Voor de VS was in de tijd van de Koude Oorlog anti-communisme belangrijker dan democratie en dat wreekt zich.

De Falkland oorlog tussen Argentinië en Groot Brittannië heeft eveneens bijgedragen aan een vijandig beeld van NATO en Europa in Latijns Amerika. 

"In 1982 besloot de Argentijnse junta van Leopoldo Galtieri in te spelen op de nationalistische gevoelens bij zijn landgenoten door de Falklandeilanden te bezetten. Hij wist zo de aandacht af te leiden van interne problemen zoals de verslechterende economische situatie en onvrede over het bewind van de junta (onder andere de Vuile Oorlog). De Argentijnse legerleiding nam ten onrechte aan dat het Verenigd Koninkrijk, dat in die tijd ook grote economische en sociale problemen kende, niet op de bezetting zou reageren. Dit bleek een misvatting, juist ook omdat premier Margaret Thatcher de aanval wist te gebruiken om het land te verenigen en tegelijkertijd haar herverkiezing veilig te stellen. "(Wikipedia)

De Britten wonnen de oorlog o.a. met het tot zinken brengen van de pantserkruiser Generaal Belgrano.

"De General Belgrano was de voormalige Amerikaanse kruiser USS Phoenix, die de aanval op Pearl Harbor had doorstaan. Zij werd op 2 mei 1982 aangevallen door de HMS Conqueror, een Britse atoomonderzeeër, die drie torpedo's 21 inch Mark 8 mod 4 afvuurde die nog uit de Tweede Wereldoorlog dateerden, hoewel het schip ook de nieuwere Mark 24 Tigerfish aan boord had. De aanval op de Belgrano kostte 323 mensen het leven. De gehele Argentijnse vloot werd als gevolg van deze actie naar haar havens teruggeroepen, waardoor ze geen gevaar meer vormde voor de Britse vloot."(Wikipedia)

Ondanks dat de oorlog door extreem rechtse, opportunistische dictator-generaals was begonnen en verloren, is het voor linkse Argentijnen en hun Latijnse vrienden onverteerbaar dat de Britten hun land een nederlaag hebben bezorgd. Nationalistische gevoelens zijn sterker Linkse idealen.