GEOPOLITIEKE BLUFPOKER VAN TRUMP MET RUSLAND?

Het is tragisch en komisch tegelijk om te zien dat Nederlandse politici en media zich druk maken over subtiele details als stikstofnorm, wolvenpopulatie en andere luxe problemen terwijl over hun hoofden heen een groot geopolitiek spel gaande is dat een regelrechte bedreiging vormt voor de welvaart en vrijheid van niet alleen Nederland maar heel Europa inclusief Oekraïne. De laatste land wordt in dat spel waarschijnlijk de grootste verliezer.

De regering Trump zet alle kaarten in op een nieuw spel met Rusland dat moet leiden tot een tot nu toe onvoorstelbaar bondgenootschap met Rusland waardoor in de nabije toekomst China tegenover deze twee komt te staan. Dat tenminste is de enig mogelijke uitleg van de aanval van Trump’s hofhouding op Europa in de persoon van Vance en de persoonlijke aanval van president Trump op president Zelensky waarvoor hij overigens dezelfde leugens als Putin gebruikt.

Heeft deze geopolitieke strategie van Trump, vergelijkbaar met die van de Republikeinse Nixon met zijn opening naar China in 1972, enige kans van slagen? Een ding is het vertrouwen winnen van Putin en daar is hij nu volop mee bezig door Zelensky een dictator te noemen met minimale steun onder zijn bevolking, een ander ding is Putin losweken van Xi.

Dat laatste zal moeilijk zijn. Putin heeft de laatste tien-vijftien jaar met Xi, Noord Korea, Iran enz. een stevige relatie opgebouwd. China en Rusland hebben de afgelopen jaren nieuwe internationale instellingen geschapen (BRICS en de Shanghai Cooperation Organization) als alternatief voor de op Westerse waarden gebouwde internationale orde. 

Het zou wel eens kunnen zijn dat deze gok van Trump om te proberen een nieuwe geopolitieke orde te scheppen ten koste van China verkeerd uitvalt voor de VS en voor het Westen. Een van de gevolgen zou de verzwakking kunnen zijn van de NAVO, de hoeksteen waarop de veiligheid van Europa en Amerika is gebouwd. Dat ernstig gevolgen kunnen hebben voor Europa ’s positie tegenover Rusland.

Het wantrouwen tussen de VS en Europa is nu al gezaaid binnen en buiten de NAVO. Het zal na het mogelijke vertrek van president Trump wel eens moeilijk kunnen zijn om dat te herstellen,  zo zijn opvolger dat al zou willen.

Trump c.s. zijn momenteel bezig met geopolitieke blufpoker die verkeerd kan uitpakken, zowel voor de VS als voor Europa. De schade zal het grootste zijn in Europa. Als de blufpoker van Trump slaagt, komt Europa aan de zijlijn van de geschiedenis te staan. Als het niet slaagt wordt het moeilijk om het transatlantische vertrouwen te herstellen.

Dat betekent dat Europa hoe dan ook aan de bak moet om zijn eigen veiligheid te te kunnen garanderen en zijn plek op het wereldtoneel te houden. Dat vergt meer dan spoedberaad en crisisberaad van de ene naar de andere vergadertafel. Dat vergt ook politieke leiders van  formaat. Momenteel is president Zelensky de enige leider van Europees en wereldformaat.

 

42. HET BELOOFDE LAND. HET GEZELSCHAP

 

Dora met Els en de honden aan de wandel in Suba

De 17e juli begint met verrassend nieuws. Nixon zal ingaan op een uitnodiging van China om het land te bezoeken. Volgens de kranten gaat Nixon omdat de VS een vredelievend land is dat vriendschap met alle landen in de wereld wil. Ik zie het eerder als de sprong van een kat in het nauw (Nixon) en als een overwinning van China. Het strategisch inzicht van Kissinger had Nixon er toe gebracht China uit zijn politieke isolement te halen en wie weet tot bondgenoot in de Koude oorlog te te maken.

’s Avonds komen Els, haar zus Trix, haar Moeder en een zekere Jorge bij ons eten. Moeder en Jorge moeten niks hebben van de revolutionaire Cubaanse muziek die we hebben opstaan. Jorge studeert electronica en werkt hele dagen. Volgens hem hebben de studenten zelf schuld aan de sluiting van de universiteit, een nogal beperkte blik op de gebeurtenissen, een burgerlijke opvatting. De Moeder wordt in de loop van de avond vrolijk van de wijn.

Later komt Efraïn met zijn Martha binnen. Die slapen in de weekeinden in het appartement. Ik nodig hen uit bij ons te komen zitten. Veel animo om er bij te komen, hebben ze niet. Ze zijn liever op zichzelf dan vermaakt te worden in een onbekend gezelschap. Ik kan ze geen ongelijk geven. Als de Moeder hoort dat Efraïn verdienstelijk gitaar speelt worden we allemaal uitgenodigd om de volgende dag bij haar op bezoek te komen.

’s Morgens bij het ontbijt laten Efraïn en Gloria weten niet zoveel zin te hebben om mee te gaan naar Suba. Hij klaagt over hoofdpijn wat natuurlijk kan maar ik denk dat beiden zich niet thuis voelen in het gezelschap dat hun te wachten zou staan. Efraïn is ook niet gemakkelijk in de omgang. Ik heb al vaak geprobeerd met Efraïn in gesprek te komen over van alles en nog wat, ook politiek, maar hij houdt het bij korte bijna afwijzende antwoorden.

In Suba blijkt dat er nog een Nederlands echtpaar, Harry en Jos, is uitgenodigd. Ze zijn vol van zichzelf, hun belangrijkste hobby's reizen en geld. Ze zijn trots op hun verzameling van 5000 dia’s van al hun reizen. Het lijkt mij vermoeiend om voortdurend met jezelf bezig te zijn. De wereld is meer dan de kring om je heen met jezelf als middelpunt maar leg dat maar eens uit aan zulke mensen. Ik begin er niet aan.

Jorge heeft een oogje op zus Trix maar Moeder houdt een oogje in het zeil. Trix doet voor haar leeftijd kinderachtig. Ma heeft problemen met haar zoon en neef Jan waar ze maar niet over uitgepraat raakt. Wij snappen er met z'n allen niks van maar op deze manier kan ze haar verhaal en zorgen kwijt. Els vindt alles best. Na de lunch gaan we wandelen. Om vijf uur zat ons bezoek er op. Moe maar tevreden stappen we op de bus terug naar ons appartement.

Opgetekend zaterdag 17 en zondag 18 juli 1971

(wordt vervolgd)
 

TRUMP

Donald Trump (een digitaal bewerkte foto van Petrus)

Het regent beschouwingen over Trump. Moet er daar dan nog een bij? Ik waag een poging als buitenstaander maar toch ook al wel een levenslange Amerika-watcher. Om te beginnen sluit ik me aan bij de veel gehoorde opinie gebaseerd op het beginsel “eigen schuld, dikke bult”. 

De Republikeinse partij krijgt met Trump een koekje van eigen deeg. Jarenlang hebben ze op de meest destructieve manier oppositie gevoerd tegen Obama. Ze hebben elk compromis afgewezen en gedaan alsof het land weer van hun zal zijn zodra ze Obama zouden hebben buiten gegooid. Politieke arrogantie en gebrek aan compromisbereidheid, hét kenmerk van democratie, tekende hun opstelling naar Obama en zijn Democratische partij in het Congress. Trump is nu als het ware de vlees geworden arrogantie, zelfingenomenheid en gebrek aan compromisbereidheid van de Republikeinse Partij. Trump is het monster dat de Republikeinse partij zelf geschapen heeft.

De morele en democratische neergang van de Republikeinse Partij is al begonnen onder de Democratische President Clinton (1993-2001), de man van huidige kandidate Hillary Clinton. De Republikeinen hebben zich toen eindeloos vastgebeten in de seksaffaire van Clinton met Monica Lewinsky. Zonder enig mededogen werd alles uit de kast gehaald om de frustratie van het verlies van de macht in het Witte Huis alsnog goed te maken. Clinton moest en zou de eerste Democraat worden die vanwege een seksschandaal uit de macht gezet zou worden. Clinton moest de zoete wraak worden voor de afzetting van de Republikeinse President Nixon (1969-1974), de eerste en tot nu toe enige door het Congress afgezette President als gevolg van het Watergate schandaal.

Wat een frustraties dat het met Clinton niet lukte. Hij was hen met al hun juridische scherpslijpers te slim af. Hij diende zijn presidentschap uit en als klap op de vuurpeil is nu zijn vrouw Hillary, die het hele door de Republikeinen opgefokte seksschandaal heeft moeten uitzitten, nu ook nog een van de kandidaten voor het Presidentschap bij de Democraten, met ook nog een heel goeie kans dat ze straks tot President wordt gekozen. Met Trump als tegenkandidaat heeft ze vermoedelijk bij voorbaat al gewonnen, aannemend dat de gemiddelde Amerikaanse kiezer nog enig zelfrespect heeft en gevoel voor waardigheid. Geen wonder dat de paniek toeslaat in de Republikeinse Partij.

Maar er is meer. Trump is ook de wraak op de Zwarte President in het Witte Huis. Voor de gemiddelde progressieveling in Europa en ook zelfs in een enkel geval in de VS, is Obama een doetje die er niks van gebakken heeft. Een man die zijn beloftes niet heeft waar gemaakt. Hun zoveelste teleurstelling in hun messianistisch ideeën over de vooruitgang in de wereld.

Ze onderschatten, zoals altijd trouwens, de symboliek van Obama en de zijnen in het Witte Huis. Voor veel blanke Zuidelijke Amerikanen, is het of met de komst van het gezin Obama in het Witte Huis, de voormalige slaven de macht hebben overgenomen van de blanken. Voor de zwarte minderheid in de VS was dat ook zo. Met Obama kwam daarmee onvermijdelijk de Amerikaanse burgeroorlog tussen de Noordelijken en de Zuidelijken, die onder andere ging over de afschaffing van de slavernij, terug in de politiek. Mensen leven nu eenmaal lang met hun geschiedenis, langer dan ze zelf beseffen. 

Niet voor niets werden niet aflatende pogingen door Republikeinen ondernomen om te bewijzen dat Obama eigenlijk geen echte Amerikaan is en geen echte Christen zou zijn maar een heimelijke moslim. De Republikeinse Partij heeft deze rancuneuze onlustgevoelens over het presidentschap van Obama ook nog eens gevoed met een Zuidelijk georiënteerd politiek programma tegen de Federale overheid, minder belastingen, de zogenaamde morele verderfelijkheid van de politieke elite in Washington,  het recht van elke burger om wapens te dragen, steun aan Christelijk fundamentalisme enz.

Voor de rancuneuze blanke kiezer is Trump met zijn grove bek,  zijn brutaliteit, zijn openlijke seksisme en broeiend racisme de ideale man om de zwarten op hun plaats te zetten. Met Trump herleeft de burgeroorlog. Laten we hopen dat deze verkiezingskoorts niet te lang gaat duren.