Posts tonen met het label socialisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label socialisme. Alle posts tonen

woensdag 22 februari 2023

93. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. DE LINKSE WOLK VAN FRANS TIMMERMANS

 


Socialisten zijn van huis uit gecentraliseerde grootschalige plannenmakers ter verbetering van de maatschappij. Dat is veranderd in verbetering van de natuur. Het grootschalige van bovenaf dirigeren zit in het DNA van veel socialisten. Dat brengt de wijde blik op mens, maatschappij en geschiedenis met zich mee. Zij willen de toekomst plannen voor de burgers.

Natuurlijk moet een gemaakt land als Nederland van overheidswege gepland en gecoördineerd worden. Dat kan niet anders in een moerasdelta waar, als je niet uitkijkt, de zee of de rivieren zich in een oogwenk ontfermen over het ganse land met natuur en al, dus ook mensen en dieren.

Maar we hebben ook afgesproken dat we de besluitvorming over de inrichting van dat gemaakte land zo dicht mogelijk bij de burgers leggen. Wat dicht bij huis kan worden geregeld, regelen we dicht bij huis. Dat is soms op gemeentelijk niveau, soms op niveau van het waterschap,  soms op provinciaal niveau en soms nationaal niveau. Dat heet subsidiariteit.

Socialisten van het type Timmermans, zijn assistent Samsom (een man van Greenpeace) en Groen Links Europarlementslid Bas Eickhout zien dat niet zo. Zij zien in Brussel de kans om vanwege natuur, herstel van natuur, klimaatverandering, biodiversiteit enz. een nieuwe natuurorde aan de Europese burger op te leggen.

Zo heeft Timmermans een Natuurherstelwet bedacht waarin voor gans Europa de verplichting wordt vastgelegd dat elk land zijn natuur moet beschermen en herstellen. Herstellen tot wat? Tot natuur van voor de Tachtigjarige oorlog of van voor de Tweede Wereldoorlog? Wolven en beren terug in het land, moerassen terug?

Natuurlijk, ik overdrijf maar naar welke natuurlijke staat herstellen we? Kijk om je heen in de wereld en niemand weet het. Het is natte vinger werk vermengd met romantiek en nostalgie. Het ergst is dat ze alle Europese landen in een enkele mal willen stoppen, hoe dicht bevolkt ze zijn en wat hun economische activiteiten.

Gelukkig is er weerstand in het Europees parlement tegen deze Natuurherstelwet ook bij de Nederlandse afdeling. Ik lees dat JA21 Europarlementariër Rob Roos spreekt van een Nederland-op-slot-wet. Zijn SGP collega Bert-Jan Ruissen van een stikstofcrisis 2.0. Het is te hopen dat deze Linkse Wolk van Timmermans gauw een Stofwolk wordt.

zondag 26 maart 2017

KUNNEN GROENLINKS EN CDA DOOR EEN DEUR?


Mijn eerste stem bracht ik in mijn studententijd uit op de PSP, de pacifistisch socialistische partij. Die partij bestaat niet meer zoals er meer partijen in de loop der jaren verdwenen zijn. Ik noem de Politieke Partij Radicalen PPR en de Evangelische Volkspartij, ooit progressieve afsplitsingen van Christelijke partijen.

In de jaren tachtig werd de CPN, net als die andere partijtjes, een doctorandussen partij. Socialisme en communisme waren toen in bij studenten, vooral bij die van Christelijke huize. Geen wonder want daar waren die materialistische ideeën lang taboe geweest. Studenten van Christelijke huize stortten zich bijna massaal op de socialistische winkel. Het geloof in het goede en de vooruitgang van de mens had voor even een nieuw tehuis gevonden.

Er was geen arbeidersbasis meer voor een socialistische revolutie hoe de linkse studenten georganiseerd in de Studenten Vakbeweging, de Kommunistische Eenheidsbeweging Nederland KEN, de Marxistische Leninistische Studentenbond MLS en al die andere pseudo-Marxistische groepen, ook hun best deden. Sommigen gingen zelfs met hun krantje aan de poorten van de fabrieken staan om de arbeiders te overtuigen van de noodzaak van het socialisme.

De arbeiders waren ondertussen al lang weg bij het socialisme, die zaten bij de sociaal democratische PvdA. Die had de vooruitgang na de Tweede Wereldoorlog pas echt gestalte gegeven met een ouderdomsvoorziening (samen met de Christelijke partijen), betere (huur)woningen, studiebeurzen en leningen, goede scholen voor iedereen, betere gezondheidszorg en betere arbeidsomstandigheden mede dank zij de Christelijke en Sociaaldemocratische vakbeweging. 

De enige overgebleven erfgenaam van dit “harde” socialistische geloof is niet GroenLinks maar de Socialistische Partij. Geïnspireerd door het Maoïsme en geduldig gebouwd op het activisme van de jaren tachtig in de fabrieken van Oss en elders, wist deze partij het vuur van het socialisme een tijd brandend te houden. In Oss, de stad van Unilever en Organon, Unox en Zwanenburg begon bijna de revolutie. Bijna, want uiteindelijk legt het socialisme met zijn doorgevoerde collectivisme het af tegen de tijdgeest van individualisering.

GroenLinks als verzameling van opstandige links progressieve partijtjes uit de jaren zeventig, zoals PPR en EVP maar ook CPN en PSP is sinds zijn oprichting een bredere partij dan de SP. Als een combinatie van links materialisme en christelijk sociaal denken is GL een geducht concurrent van de PvdA die ooit zelf een sterke christelijke vooruitstrevende vleugel had (georganiseerd rond het tijdschrift Tijd & Taak). 

GL leider Jesse Klaver komt uit een Christelijk nest. Je zag het toen hij tijdens een TV debat CDA leider Buma nadrukkelijk uitdaagde de sociaal-christelijke waarden te respecteren. Klaver is vanuit zijn tijd als voorzitter van de CNV jongeren bekend met de sociaal-christelijke leer. Met die achtergrond vult hij de “harde” of materialistische kant van Groen Links aan, een kant die ze bij de SP missen en bij de PvdA is bezweken aan veroudering. 

Maar GL blijft wel een doctorandussen partij. Dat is niet erg want ze kan als zodanig een rol in de Nederlandse politiek spelen. Maar een volkspartij zullen ze nooit worden zoals de PvdA dat ooit was en misschien ook weer wordt (een fusie met GL zou dat misschien mogelijk maken) en het CDA en de VVD nog altijd zijn.

Klaver heeft gelijk door Buma met zijn sociaal-christelijke waarden te confronteren. Het CDA is daarop immers gebouwd. Deze waarden komen voort uit een mensvisie waarin Personaliteit (elk mens is uniek en tegelijk gelijkwaardig), Solidariteit (de mens is een sociaal wezen), Subsidiariteit (elk niveau kent zijn eigen verantwoordelijkheid van individu naar gezin, van gezin naar gemeenschap, van gemeenschap naar maatschappij van maatschappij naar staat enz.) en het Algemeen Welzijn centraal staan.

Aangezien de samenleving altijd in beweging is, moeten deze kernopvattingen telkens opnieuw getoetst worden. Dat doet het CDA dan ook maar wel voorzichtig. Oude schoenen gooi je niet weg voor je nieuwe hebt. Dat betekent dat de partij een ingebouwd conservatisme heeft. Dat is prima, want mensen houden niet van veranderingen, zo lang ze jong zijn, gaat het nog wel maar eenmaal ouder en in zekere mate gevestigd, houden ze het liever bij het oude en gekende.


Zo bezien, zou je kunnen zeggen dat GroenLinks meer de dynamiek organiseert van de sociaal christelijke beginselen en het CDA meer het maatschappelijk behoud ervan. Beide partijen zouden elkaar dus wel kunnen aanvullen. Dat zal niet gemakkelijk zijn want wat voor de een niet snel genoeg gaat, gaat voor de ander veel te vlug. Niettemin zouden deze twee partijen het materialistisch georiënteerde liberale individualisme van D66 en VVD in toom kunnen houden ten bate van gemeenschapszin, solidariteit en respect voor natuur en mens.

vrijdag 28 februari 2014

MENSBEELD EN POLITIEKE PARTIJ

Een schilderij van Bennie Jolink.

Van de week zat de Achterhoekse zanger Bennie Jolink aan onze nationale borreltafel samen met de de Amsterdamse PvdA lijsttrekker Pieter Hilhorst. Het spijt me dat ik moet vaststellen dat tegenover de nuchtere Jolink mijn collega politicoloog Hilhorst afsteekt als een gladde prater die nog moet leren luisteren. Absoluut ongeschikt voor het lijsttrekkerschap tenzij ze daar in Amsterdam zo verknocht zijn aan de PvdA dat het niet uitmaakt wie de PvdA lijst aanvoert.

Wat mij aansprak aan Jolink was zijn stemadvies om ten eerste te gaan stemmen en ten tweede op mensen te stemmen die je kent en dus kunt vertrouwen. Een prima advies. Jolink vertelde daarop op een CDA'er te gaan stemmen omdat hij die kende. Het gejoel dat vervolgens opsteeg rond de tafel was zo jaren zeventig vorige eeuw dat ik er zelf verbaasd van stond. Ik wist niet dat ze bij de VARA zo vastgeroest waren.

Ik zou het stemadvies van Jolink nog willen aanvullen met een derde criterium namelijk het mensbeeld van de politieke partij. Dat mensbeeld bepaalt immers hun kijk op mens, maatschappij en overheid en bijgevolg de wijze waarop de aanhangers van die partij over het algemeen in de politiek staan. Een feilloos criterium is het natuurlijk nooit want er lopen nu eenmaal in elke politieke partij opportunisten rond. Dus een mens moet altijd gewaarschuwd blijven.Uiteindelijk zijn we allemaal geneigd tot het kwaad en politici misschien nog wel het meest.

Het mensbeeld van liberalen, in het geval van Nederland terug te vinden bij VVD en D'66, is dat van het autonome en vrije individu. Vandaar dat volgens deze partijen de wetgeving gebouwd is op het individu net als de belastinginning enz. De staat moet zich zo weinig mogelijk met het individuele burger bemoeien. D'66 erkent niettemin - meer dan de VVD – de sociale dimensies van de mens zodat de overheid waar nodig mag ingrijpen om de individuele burger terzijde te staan, waarbij wel gewaakt moet worden tegen wat heet de uitholling van de individuele verantwoordelijkheid door te veel overheidsbemoeienis. Economische efficiency en marktwerking zijn belangrijke instrumenten om de contract samenleving soepeltjes te laten functioneren.

Het mensbeeld van de socialisten en aanverwanten, in Nederland vertegenwoordigd door de SP, PvdA en Groen Links, is dat van de sociale mens die opgaat in de gemeenschap. Voor veel socialisten vallen gemeenschap en staat samen, al blijkt dat in de praktijk niet mogelijk te zijn. Het burgerschap is voor socialisten op de eerste plaats een sociaal burgerschap dat desnoods van bovenaf, d.w.z. door de overheid mag worden opgelegd, eventueel ten koste van de individuele vrijheid. Om ervoor te zorgen dat iedereen niet alleen in beginsel gelijk is -we zijn allemaal mensen - maar ook zo gelijk mogelijk leeft, mag de staat naar believen ingrijpen om materiële zaken te herverdelen. Socialisme is van staatswege georganiseerde solidariteit.

Daar tussenin zitten de Christelijke partijen – in Nederland zijn dat CDA, Christen Unie en SGP - met hun opvatting dat de mens enerzijds zelf verantwoordelijk is voor de inrichting van zijn leven maar anderzijds onmiskenbaar een sociaal wezen is dat zonder de ander geen volwaardig mens kan zijn. Aan dit mensbeeld ontlenen de Christelijke partijen hun middenpositie tussen links en rechts. Het gevolg van dit mensbeeld is dat zij zowel de individuele vrijheden met de eigen verantwoordelijk wensen te handhaven maar anderzijds toch ook de sociale kant en de medeverantwoordelijkheid voor de samenleving erkennen. Het blijft daarom schipperen tussen enerzijds en anderzijds, een balans die in de praktijk nogal eens moeilijk te vinden is en daarom naar rechts en dan weer naar links doorslaat.



Een variant op dit alles is het populisme van de PVV. In het populisme is elk mensbeeld, links, rechts of Christelijk ondergeschikt aan de wil om aan de (politieke) macht te komen. Vele middelen zijn daartoe geoorloofd. De andere politieke partijen delen met de PVV die wil tot (politieke) macht maar worden daarbij ingetoomd door hun mensbeeld. Althans dat mogen we veronderstellen want nogmaals opportunisme is van alle tijden en van alle politieke partijen. Echter in een populistische partij is opportunisme tot een deugd verheven en dat maakt zo'n PVV gevaarlijk zodra ze aan de macht komt. Jolink had dan ook gelijk met zijn schilderij om de mensen te waarschuwen voor Wilders. Je weet nooit wat die man verzint om aan de macht te komen en als het zover is om aan de macht te blijven.

zaterdag 5 oktober 2013

MARX IN BERLIJN



In Berlijn is niet veel meer over van het socialisme. Hier of daar nog een monument of een wandmozaïk maar veel stelt het niet voor. De Westerse modernisering walst met veel bouwgeweld en nieuwe kunst over het oude of is het verouderde socialisme heen. Alleen straatnamen herinneren nog aan de oude tijd zoals Karl Liebknecht Strasse of natuurlijk de Karl Marx Allee. Maar dit zijn net als bijvoorbeeld ook Rosa Luxemburg belangrijke figuren uit de geschiedenis van Duitsland en dus passen hun namen ook zonder Oost Duitsland in het stratenplan van de Duitse hoofdstad.

Ik heb een foto gemaakt van bovenstaand plakkaat in brons omdat me weer eens opviel dat geweld en vrede in de socialistische slogan en beeldcultuur zo vaak gemakkelijk samengaan. “Es lebe die soziale Revolution, es lebe der Frieden der Völker” zo lezen we naast de indrukwekkende kop van Marx. We zien daar onder mannen gekleed als negentiende eeuwse arbeiders vervaarlijk met geweren en vlaggen zwaaien en uiteraard met opgeheven vuist of liever knuist. Er is er altijd wel een die naar de verte verwijst. Naar de toekomst neem ik aan, die natuurlijk nog niet in zicht is. Er moet eerst nog veel gestreden worden. Over de rol van de vrouw kunnen we kort zijn. De stevige arbeidersvrouw klemt een kind tegen zich aan terwijl ze angstig en bevreesd de gevolgen afwacht van de strijd.

De kop van Marx steekt manhaftig boven het hele tafereel uit alsof hij zijn goedkeuring geeft aan het tafereel. Een treurig lot lijkt me voor een filosoof die de wereld wilde veranderen maar nu als een soort heilige zijn zegen geeft aan de revolutionaire strijd. Maar veel revolutionairs was er niet aan de door de Sovjet Unie gepromote staatsgrepen in de bezette gebieden. Ook al meende Marx dat hij de wetten van de geschiedenis ontdekt had, toch heeft hij zich waarschijnlijk nooit kunnen voorstellen dat zijn communisme nog eens zou dienen als een imperiale ideologie voor notabene een industrieel onderontwikkeld land als Rusland.

Door te denken dat de arbeiders als slachtoffers van het kapitalisme als vanzelf een betere wereld zouden brengen, was Marx een sentimentele romantische idealist. Wat dat betrfet hoort hij thuis bij de Duitse romantiek. Dat zie je terug in de kunstwerken die uit zijn naam gemaakt zijn: cliché arbeiders, cliché sentimenten samengevoegd in een vreemde mengeling van geweld en vrede. Zo ken ik de arbeiderswereld niet.

zondag 22 september 2013

KLASSIEKE VERZORGINGSSTAAT

Een digitaal fantasieke van Petrus


Dat uitgerekend de PvdA de partij moet zijn die officieel het einde van de klassieke verzorgingsstaat aankondigt (mooi die toevoeging van 'klassiek', daarmee wordt de verzorgingsstaat al meteen bij de oudheid bijgezet) om daarvoor in de plaats een Christen Democratische getinte participatiesamenleving aan te kondigen. Daarmee valt de PvdA eerst in haar eigen zwaard en dan ook nog eens in dat van het CDA dat al onder Balkenende reclame maakte voor de participatiesamenleving. Immers, meer dan welke partij ook heeft de PvdA het geloof in de verzorgingsstaat verspreid en mee helpen opbouwen. De PvdA is nu van dat geloof afgevallen maar haar kiezers nog niet, dus die vluchten nu massaal naar partijen die dat geloof in de verzorgingsstaat nog wel verkondigen, dat wil zeggen de SP en de PVV.

Het geloof van de SP in de verzorgingsstaat is normaal voor een socialistische partij. In tegenstelling tot de PvdA die voor meer socialisme terugdeinst, kiest de SP juist voor meer socialisme als antwoord op de economische crisis met zijn staatsschuld en werkloosheid. Voor de SP moet Den Haag zijn greep op de samenleving verhogen, liefst tot in elke hoek van de samenleving. De SP blijft trouw aan het ideaal dat staat en samenleving dienen samen te vallen. De PvdA ziet dat niet (meer) zitten. Die wil zich beperken tot een beetje nivelleren hier en daar. Een socialistische staat is voor de PvdA geen optie meer.

Dat zal de gemiddelde kiezer worst wezen. Die wil houden wat hij heeft en dat is een verzorgingsstaat. Geert Wilders snapt dat en speelt daar op in. Wilders heeft weliswaar geen politieke visie op de Nederlandse staat en de samenleving maar wel een scherpe neus voor politieke macht. Wilders is een opportunist die de kiezer belooft wat hij wil horen en dat is behoud van de verzorgingsstaat. Het recept daarvoor is bij Wilders eenvoudig. Terug naar vroeger dus weg met Europa en het hebberige Brussel, weg met de vreemdelingen en terug naar de gulden. De PVV wijst naar het verleden als oplossing voor de crisis.

De SP wijst naar de toekomst als oplossing van de crisis. Via de weg van behoud van de verzorgingsstaat als het voorportaal naar de echte socialistische staat waar we ooit van alle zorgen bevrijd zullen zijn: 's Morgens werken, 's middags doen waar je zin in hebt en 's avonds ook. Zoiets dan toch. Tussendoor verzorgen we van staatswege de zieken en gewonden, de ouderen en gehandicapten, de werklozen en de minst bedeelden. De ideale samenleving waarin solidariteit van allen met allen van staatswege wordt geregeld vanuit het bedelingscentrum Den Haag.

Maar wat is dan de participatiemaatschappij die PvdA en VVD samen per troonrede afkondigen? Geen mens die het weet. Als cynische burgers en media beginnen we er daarom maar mee te spotten. Ja, ik moet zeker mijn oudjes in huis nemen, luiers gaan verwisselen in het bejaardenhuis, bij zieken waken, soep gaan koken voor mijn buren en thuis blijven om zelf voor de kinderen te zorgen? Daar beginnen we dus mooi net aan. Daar hebben we namelijk geen tijd meer voor. Er moet carrière gemaakt worden, geld verdiend voor huis, tuin en auto enz., op vakantie gegaan worden, verre reizen gemaakt, boeiende mensen ontmoeten enz. enz. Die verbouwing van verzorgingsstaat naar participatiesamenleving gaat nog veel pijn en moeite kosten. Als dat maar geen puinhoop wordt.  

donderdag 7 maart 2013

PANIEK IN VENEZUELA

President Hugo Chavez op bezoek bij Fidel Castro net als Chavez een typische Latijns Amerikaanse caudillo die aan de macht blijven met behulp van een mix aan volks charisma, legersteun en uitschakeling van politieke vijanden. Fidel Castro ging met dat laatste veel verder dan Chavez. Die is in grote lijnen binnen de door hemzelf opgestelde grondwettelijke lijnen gebleven. De foto is trouwens meteen ook een voorbeeld van 'ideologische constructie'. Castro zit voor een groot portret van de Cubaanse opstandelingenleider, dichter en schrijver José Marti (1853 -1895). Naast Marti het portret van generalissimo Simon Bolivar (1783 - 1830), de man die Venezuela, Colombia (inclusief Panama), Peru, Bolivia en Ecuador bevrijdde van de Spaanse koloniale macht. Bolivar was de grote politieke inspirator van Chavez. Tijdens zijn bewind werd Venezuela een Bolivariaanse Republiek.


Je mag dan vinden dat de zopas gestorven president Chavez van zijn land een puinhoop heeft gemaakt, een geruïneerde economie, almaar stijgende criminaliteit, polarisering tot op het bot, confrontatie met de Westerse wereld, een verwaarloosde infrastructuur enz., hij zou de armen in de sloppenwijken dan toch maar waardigheid en respect hebben gegeven. Maar als ik de beelden zie van de huilende, krijsende en paniekerige volgelingen van Chavez dan zie ik daarin maar weinig waardigheid. Integendeel, het doet me denken aan TV beelden die we wel vaker zien bij de dood van dictators zoals bijvoorbeeld de Noord Koreaanse president Kim Il Sung en niet te vergeten vadertje Stalin van Rusland.

Die huilende en krijsende aanhangers bij de dood van Chavez getuigen eerder van angst en verlatenheid dan van waardigheid. Nu ook hun vadertje is gestorven, zijn ze doodsbang voor hun toekomst want zonder vadertje immers geen toekomst. Dat is de tragiek van Latijns Amerikaanse caudillo's als Chavez. Zij maken van hun volk hun kinderen en dan vooral van de kwetsbaren – de sloppenwijkbewoners, de werklozen en de sloebers – onder hen. In plaats van te zorgen dat ze waardigheid en respect krijgen door werk en inkomen, worden ze tot bedelaars gemaakt met gaarkeukens, gesubsidieerde supermarkten voor de trouwe volgelingen, gratis gezondheidszorg, urenlange toespraken in de gelijkgeschakelde media enz. De kritici worden geïntimideerd en verstoten. Hij predikt liefde voor zijn volgelingen maar haat tegen degenen die het niet met hem eens zijn in binnen en buitenland.

Socialisme van de 21ste eeuw noemde Chavez dat maar in de praktijk was het ouderwets paternalisme en uitdeelsocialisme gebaseerd op 's lands rijkdom aan grondstoffen in het bijzonder olie. Chavez schiep geen arbeidsplaatsen maar brak ze juist af door werkgevers, Venezuelaans of buitenlands, tot persona non grata te verklaren, door de onafhankelijke bonden te intimideren en te verdelen, door het land te verdelen zonder begeleidende opleidingen, kredieten en kennis, door de economie te corrumperen, door familieleden en vertrouwelingen op gevoelige openbare posten te zetten enz.

Dat neemt niet weg dat Chavez indertijd (1992) gelijk had met zijn kritiek op de traditionele politieke partijen van sociaaldemocratische en christendemocratische huize. Die partijen waren vermolmd door voortdurende interne strijd om de macht, door corruptie, gebrek aan visie op de toekomst van hun land en onverschilligheid voor de armen. Chavez had gelijk met zich het lot aan te trekken van de armen en de werklozen. Zijn presidentschap was na zijn gestrande coup in 1992 dan ook dik verdiend. Zijn verkiezing in 1998 was een eerste stap op weg naar waardigheid voor de armen en behoeftigen o.a. door hen te betrekken bij de politiek en de economie van hun land.

Waar ging het dan fout? Waarom maakte hij van zijn project voor de armen en de werklozen een project van polarisatie, van politieke manipulatie, van vijandschap tegenover werkgevers in binnen en buitenland, van retoriek tegen iedereen en alles die zich niet kritiekloos bij hem aansloten? Was het de binnen en buitenlandse tegenstand die hem bitter en onverzoenlijk maakte ( de tegencoup van 2002) , zijn gebrek aan democratische visie en economisch inzicht, zijn behoefte tot aanbidding van zijn kiezers en volgelingen? De geschiedenis zal oordelen.

Nelson Mandela (1918) heeft een bewogen geschiedenis achter de rug. Als een van de jonge leiders van de opstandelingenbeweging ANC tegen de apartheid werd hij veroordeeld door het blanke regime en zat 27 jaar in de gevangenis. In 1994 werd hij in de eerste echte vrije democratische verkiezingen tot president verkozen. In 1999 stelde hij zich niet verkiesbaar. 

Ondertussen blijft Mandela de enige moderne politicus die zijn volk na een lange strijd en persoonlijke gevangenschap inderdaad waardigheid en respect heeft gegeven. Mandela liet zich ondanks een genadeloos apartheidsregime van een blanke minderheid niet leiden door haat en wrok, door macht of geld daarin gesteund door bisschop Tutu. Hij gaf het goede politieke voorbeeld door democratisch terug te treden, door niet achter de schermen macht te willen blijven uitoefenen, door te streven naar verzoening en depolarisatie, door zijn volk niet als kinderen maar als volwassenen te behandelen die hun eigen lotsbestemmingen dienen te bepalen, door wereldwijde vriendschap na te streven zonder zijn principes te verloochenen.  

zondag 10 juni 2012

DE SLUIPROUTE NAAR HET SOCIALISME



Dat Diederik het kleine broertje van Emile wordt, lijkt na de peilingen van vandaag wel vast te staan. Maar zal Diederik ook mee doen aan het eerste kabinet Roemer? Hij zei van niet, maar in de politiek is niet nooit definitief niet. Dus moeten we de verkiezingen afwachten voordat we weten wat Diederik eigenlijk wil.

Het ziet er ook naar uit dat het kabinet Roemer een behoudend kabinet met een progressief randje zal worden.  Het behoud van verworven rechten voor de gewone man met behoud van staatsschuld en betaald door iedereen die geen gewone man is, d.w.z. dé rijken en dé winsten van de grote bedrijven.

Langs de weg van de belastingen zal het geld door den Haag herverdeeld worden. Nog meer macht voor de Haagse politiek. Dat heet een sluiproute naar het socialisme langs de weg van de portemonnee. Als dat maar goed gaat.