WAT MOETEN WE MET EEN NATUURHERSTELWET AAN?

 

We brachten met de verkenners in de jaren vijftig en zestig veel weekeinden door in Maupertuus, wat nu Maashorst heet. Buiten de verkenners kwam je zo goed als geen recreanten tegen.

Wat moet ik me bij de de Brusselse natuurherstelwet voorstellen? In de krant lees ik dat de klok van de natuur 70 jaar terug moet worden gezet. Toen was ik 7 jaar. Wat ik me van die jaren herinner is een heel andere natuur dan nu. Oss was een rustig stadje met 20.000 inwoners waar nog paard en kar rond reden met hier en daar een enkele auto.

Ik deed voor mijn moeder boodschappen op mijn doortrap kinderfietsje, tweedehands uiteraard, bij de plaatselijke Spar. Dat was een kwartier fietsen van huis. Eerst een stukje Berghemse weg, het enige geasfalteerde stuk weg op mijn route, daarna over een zandpad langs de boerenbedoening van mijn opa en oma op Schaijksveld, een brede grindweg waarna ik verder fietste over een zandpad binnendoor naar de Spar die aan de Linkensweg lag.

Onderweg kwam ik niemand tegen, ook niet op de Berghemseweg, een voor die tijd drukke weg vonden mijn ouders. Langs de zandpaden stond voornamelijk rogge waarvan we soms na schooltijd de graankorrels aten. Her en der stonden boerenhuizen of boerderijen met kippen en varkens mer er omheen een wei met enkele koeien.  In de bermen groeiden onkruid en bloemen door elkaar.

Er was een gemeentelijk natuurbad bij de Wetering in de polder. De weg er naar toe bestond voornamelijk uit grindwegen. In die tijd werden de eerste polderwegen van betonplaten aangelegd. De toegang tot de omliggende dorpen  werd comfortabeler voor fietsers, bromfietsers, paard en wagen en enkele auto’s. De vooruitgang diende zich aan.

Naar die tijd terug gaan, kan natuurlijk niet. Keuterboeren zijn veranderd in efficiënt producerende vee of akkerboeren. De landbouw is dankzij de vooruitgang geïndustrialiseerd. Oss zelf is een uitgedijde industriestad geworden met een grote dienstensector en een bevolking van rond de 80.000 inwoners, de ingelijfde Maasdorpen meegerekend.

In de uitgestrekte bossen aan de zuidkant van Oss werd vroeger wat hout gekapt door de gemeente. Er waren geen geasfalteerde paden. Het was voor mij vooral een prachtig kampeerbos voor verkenners. Verder zag je er zo goed als niemand. Nu is het een groot recreatiepark voor wandelaars, fietsers, mountainbikers, paardrijders, hondenliefhebbers en niet te vergeten oerossen. 



Maar met oerossen, wisenten genaamd, en wie weet straks wolven kun je echt niet de natuur herstellen van 70 jaar geleden. Die waren er 70 jaar geleden ook al niet meer. Voor herstel zullen er eerst 50.000 mensen weg moeten, moet er minder industrie en minder grote landbouwbedrijven komen. Daar is geen beginnen aan. Dus vraag ik me af wat we met de Brusselse natuurherstelwet aan moeten? 

93. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. DE LINKSE WOLK VAN FRANS TIMMERMANS

 

Socialisten zijn van huis uit gecentraliseerde grootschalige plannenmakers ter verbetering van de maatschappij. Dat is veranderd in verbetering van de natuur. Het grootschalige van bovenaf dirigeren zit in het DNA van veel socialisten. Dat brengt de wijde blik op mens, maatschappij en geschiedenis met zich mee. Zij willen de toekomst plannen voor de burgers.

Natuurlijk moet een gemaakt land als Nederland van overheidswege gepland en gecoördineerd worden. Dat kan niet anders in een moerasdelta waar, als je niet uitkijkt, de zee of de rivieren zich in een oogwenk ontfermen over het ganse land met natuur en al, dus ook mensen en dieren.

Maar we hebben ook afgesproken dat we de besluitvorming over de inrichting van dat gemaakte land zo dicht mogelijk bij de burgers leggen. Wat dicht bij huis kan worden geregeld, regelen we dicht bij huis. Dat is soms op gemeentelijk niveau, soms op niveau van het waterschap,  soms op provinciaal niveau en soms nationaal niveau. Dat heet subsidiariteit.

Socialisten van het type Timmermans, zijn assistent Samsom (een man van Greenpeace) en Groen Links Europarlementslid Bas Eickhout zien dat niet zo. Zij zien in Brussel de kans om vanwege natuur, herstel van natuur, klimaatverandering, biodiversiteit enz. een nieuwe natuurorde aan de Europese burger op te leggen.

Zo heeft Timmermans een Natuurherstelwet bedacht waarin voor gans Europa de verplichting wordt vastgelegd dat elk land zijn natuur moet beschermen en herstellen. Herstellen tot wat? Tot natuur van voor de Tachtigjarige oorlog of van voor de Tweede Wereldoorlog? Wolven en beren terug in het land, moerassen terug?

Natuurlijk, ik overdrijf maar naar welke natuurlijke staat herstellen we? Kijk om je heen in de wereld en niemand weet het. Het is natte vinger werk vermengd met romantiek en nostalgie. Het ergst is dat ze alle Europese landen in een enkele mal willen stoppen, hoe dicht bevolkt ze zijn en wat hun economische activiteiten.

Gelukkig is er weerstand in het Europees parlement tegen deze Natuurherstelwet ook bij de Nederlandse afdeling. Ik lees dat JA21 Europarlementariër Rob Roos spreekt van een Nederland-op-slot-wet. Zijn SGP collega Bert-Jan Ruissen van een stikstofcrisis 2.0. Het is te hopen dat deze Linkse Wolk van Timmermans gauw een Stofwolk wordt.