WAAR WONEN IN MIDDEN OOSTEN?

President Yitzak Rabin van Israel (links) schudt de hand van de Palestijnse PLO leider Arafat (rechts) onder toeziend oog van de Amerikaanse president Bill Clinton (1993) na het ondertekenen van de Oslo akkoorden. De Oslo-akkoorden zijn een reeks overeenkomsten tussen de PLO en Israël die tot doel hebben de eerste aanzet te zijn om het conflict tussen Israël en de Palestijnen op te lossen door de oprichting van Palestijns zelfbestuur onder een Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. In die akkoorden is (nog) geen sprake van een onafhankelijke Palestijnse staat waarover nu veel wordt gesproken.

Ik zou als niet-jood in Israel kunnen wonen ook al ligt het in een inherent instabiele regio met voortdurende oorlogsdreiging of zoals nu een openlijke oorlog op vele fronten. Ik zou er kunnen wonen omdat Israel een democratische staat is met een representatieve democratie, een parlementair stelsel, evenredige vertegenwoordiging en algemeen kiesrecht. Er is vrijheid van meningsuiting, de verkiezingen zijn geheim en vrij, er is vrijheid van vereniging en onafhankelijke rechtspraak.

Men kan vrijelijk kritiek hebben op regering en zijn beleid zoals bijvoorbeeld de kolonisering van de bezette Westelijke Jordaanoever en Oost Jeruzalem of de manier waarop premier Netanyahu nu oorlog voert. Er loopt zelfs een strafzaak i.v.m. corruptie tegen Netanyahu.  

Een zwaar kritiekpunt is de kolonisering van de bezette Westelijke Jordaanoever d.m.v. het bouwen van Joodse nederzettingen. De nederzettingen zijn een sta-in-de-weg voor toekomstige onderhandelingen voor een onafhankelijke Palestijnse staat zoals voorzien in de Oslo-akkoorden (1993-1995).

De annexatie van Jeruzalem door Israel gaat eveneens in tegen de Oslo-akkoorden. De annexatie wordt internationaal dan ook niet erkend behalve door de VS. De oorspronkelijke bedoeling was om Jeruzalem een internationale status te geven. Daar komt op dit moment niks van terecht. De stad blijft een twistappel tussen Jordanië, die Oost Jeruzalem in 1948 heeft bezet, de Palestijnen die het als hun hoofdstad zien en Israel dat Jeruzalem eveneens als zijn hoofdstad ziet. 

De Gazastrook is conform de Oslo akkoorden ontruimd (2005) en overhandigd aan de Palestijnse Autoriteit. Israel behield vanwege interne veiligheidsoverwegingen de militaire controle over het gebied, in het bijzonder het luchtruim. Dat heeft de Hamas pogrom op 7 oktober vorig jaar waarbij ongeveer 1200 weerloze mensen werden vermoord en 250 meegenomen als gijzelaars, niet kunnen voorkomen.De controle over de grensovergang aan de Egyptische kant is overgedragen aan Egypte.

Als ik in de Gazastrook zou wonen dan zou ik proberen zo snel mogelijk weg te komen uit dat gebied vanwege de absolute heerschappij die Hamas heeft waardoor het volledig is omgebouwd tot een groot oorlogsgebied, een groot fort met uitgestrekte ondergrondse tunnels met commandocentra, wapen- en munitie- opslagplaatsen. Al het geld wordt gestoken in oorlogvoering.

Gaza is onder de absolute heerschappij van Hamas een land zonder toekomst vanwege de permanente staat van oorlog tegen Israel zonder ook maar enige kans te hebben zo een confrontatie te kunnen winnen. Er is geen vrijheid van meningsuiting, geen vrijheid van vereniging en organisatie, geen onafhankelijke rechtspraak enz. 

Wat voor Hamas geldt, geldt ook voor Hezbollah. De partij is geschoeid op de politieke beginselen van de huidige Iraanse regering. Iran steunt de beweging politiek en militair, net als Hamas. 

Hezbollah is een Sjiitische politieke partij tevens beweging met religieus- sektarische opvattingen waarin net als in Iran zelf geen plaats is voor een democratische rechtsstaat met vrijheid van meningsuiting en vereniging, een onafhankelijke rechtspraak enz. We hebben enige tijd geleden gezien wat veel burgers en vooral vrouwen van de ayatollah dictatuur in Iran vinden.

Hezbollah beweert een vrijheidsbeweging te zijn die met oorlog en terreur haar doelstellingen wil bereiken: een Islamitische staat te vestigen in Libanon en Jeruzalem te bevrijden van de Israëlische bezetters. 

Hezbollah is met haar politiek-militaire aanwezigheid gesteund door Iran een destabiliserende factor in het toch al politiek complexe Libanon. Zo lang Hezbollah bestaat zal het moeilijk zijn een stabiel, democratisch en welvarend Libanon op te bouwen. Je kunt daarom maar beter niet in Libanon wonen. 

DE PALESTIJNSE VLUCHTELINGEN ECONOMIE EN HET MISLUKTE VN BELEID

 

De VN hulporganisatie UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East)werd opgericht met VN resolutie 302 in 1949 met als doel de ongeveer 750.000 Palestijnse vluchtelingen als gevolg van het Arabisch-Israelische conflict in dat jaar van voedsel en onderdak te voorzien.

75 jaar later, is het aantal vluchtelingen opgelopen tot bijna 6 miljoen. Dat is het gevolg van de VN definitie voor Palestijnse vluchteling. Alle nakomelingen van de oorspronkelijk groep vluchtelingen gelden ook als vluchtelingen.

De Palestijnse vluchtelingen met hun nakomelingen leven verspreid over 58 erkende kampen in Jordanië, Libanon, Syrië, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost Jeruzalem.

Om deze enorme hoeveelheid vluchtelingen te bedienen beschikt de UNRWA over 12.000 medewerkers, voor het grootste deel Palestijnen. Het budget bedroeg in 2003 440 miljoen dollar, in 2014 was dat opgelopen tot ver boven de miljard dollar.

Het grootste donorland is de Verenigde Staten met 218 miljoen dollar. De tweede grootste donor is de Europese Unie met bijna 100 miljoen dollar. 

Van de afzonderlijke Europese landen zijn de grootste donoren Frankrijk met 53 miljoen $, Zweden, Duitsland en Nederland met elk 40 miljoen , Zwitserland 24 miljoen, Verenigd Koninkrijk 23,8 miljoen, Noorwegen 19,6 miljoen , Denemarken 19,3 miljoen, Ierland 18 miljoen, Turkije 10 miljoen, Luxemburg 8,8 miljoen en België 8,4 miljoen.

Andere Westerse donoren zijn Canada met 20 miljoen, Australië 14 miljoen en Japan 3,6 miljoen.

Grootmacht Rusland draagt 2 miljoen bij, China 1 miljoen en het armere India nog altijd 5 miljoen.

In de Arabische wereld zijn de grootste donoren voor de UNRWA Quatar met 9 miljoen dollar, Jordanië 3,6 miljoen, Oman 3 miljoen, Saudi Arabië en Kuweit elk 2 miljoen dollar.

Iran komt op de donorlijst van de UNRWA niet voor. Dat land zorgt voor wapens, raketten en drones aan de Palestijnse Jihad bewegingen Hamas, Hezbollah e.a.

Dat het met het personeel van UNRWA niet goed zit, blijkt uit de bijgaande foto van een Israëlische bewakingscamera. De men met de zwarte muts is UNRWA medewerker Faisal Ali Mussalem Al Naami. Hij assisteert een bepalende terrorist met het wegdragen van een lijk. Links op de foto zie je een gedode burger liggen. 

Tijdens de huidige oorlog in de Gazastrook zou bewezen zijn dat Palestijnse UNRWA werknemers betrokken waren bij de door HAMAS uitgevoerde schatpartij met gijzelneming in Israel op 7 oktober vorig jaar. Sindsdien hebben een aantal landen hun bijdrage aan het UNRWA opgeschort. 

Door tientallen jaren de vluchtelingenstatus van Palestijnen te laten voortbestaan heeft de UNWRA de Palestijnen in een vluchtelingen economie geduwd waar het haast niet meer uit kan komen. De Palestijnse gemeenschap heeft niet geleerd voor zichzelf te zorgen met uitzondering van de vorming van een leger door Hamas in de Gazastrook en Hezbollah in Libanon. Het zou wel eens kunnen dat zo’n naar verhouding groot leger in de Gazastrook mede wordt gevoed door de UNWRA. 

Als dat het geval is dan hebben de VN met Westerse steun tientallen jaren een beleid van verrotting gevoerd, verrotting van de Palestijnse gemeenschap dat hun beroofd van hun menselijke waardigheid en de trots voor zichzelf te kunnen zorgen. Het hele proces heeft hen geen democratisch leiderschap opgeleverd dat in staat is een visie en strategie te ontwikkelen voor een Palestijnse toekomst.

Dat zo een verrottingsproces ook nog eens leidt tot krankzinnige oorlogsvoering met steun van Iran en andere Anti-Westerse krachten maakt het alleen maar erger.

HET PALESTIJNSE VRAAGSTUK

De open oorlog tussen Israël en Hamas leidt tot een bijna totale vernietiging van de Gazastrook. Ruïnes die doen denken aan Marioepoel en Bachmut in Oekraïne waar ook een open oorlog woedt maar dan met Rusland. Zou Hamas niet geweten hebben dat de pogrom van 7 oktober wel eens tot deze totale vernietiging zou kunnen leiden? Ik kan het me niet voorstellen. Misschien hopen zij dat de Arabische wereld zal ingrijpen als er maar genoeg slachtoffers vallen? Tot nu toe blijft het bij veel overleg. Blijkbaar willen de Arabische landen geen escalatie. Quatar bemiddelt tussen Israel, Egypte en de VS.  

De vraag is of de Palestijnen bereid zouden zijn te aanvaarden dat het mogelijk is om op basis van beginselen van een rechtsstaat en een parlementaire democratie te accepteren dat meerdere bevolkingsgroepen met verschillende religieuze achtergrond en cultuur vreedzaam naast elkaar kunnen leven of houden ze vast aan de idee dat een staat moet berusten op religieuze beginselen van de Islam?

Hamas wil dat laatste volgens hun handvest. Geen Joodse democratische staat maar een Palestijns islamitische staat. Een vervelende bijkomstigheid is dat Israël daarvoor moet wijken en dat kan niet. Daar is men het in de wereldgemeenschap wel over eens. Zelfs Rusland vindt dat en ook China staat niet te popelen om Israël op te heffen.

De geschiedenis van het gebied is ook niet gemakkelijk. Vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn tussen Joden (Zionisten) en Palestijnen bloedige gevechten gevoerd over wie het voor het zeggen heeft in het voormalige Britse Mandaat Gebied Palestina. De Britten hadden geen zin om onder die omstandigheden als scheidsrechter op te treden en gaven het gebied terug aan de Verenigde Naties.

Die nam op 3 september 1947  resolutie 181 aan waarin het voormalige Mandaatgebied Palestina werd opgedeeld in een Arabische staat (42,9%), een Joodse staat (56,4%) en Jeruzalem (0,7%) onder internationaal bestuur. 

"De grootste Joodse delegaties gingen hiermee akkoord, maar de Arabische delegaties weigerden een tweestatenoplossing omdat zij Palestina als een geheel wilden houden, en een in verhouding te klein deel kregen toegewezen. Op 29 november 1947 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het verdelingsplan aan als resolutie 181. Nadat bekend was geworden dat resolutie 181 niet geaccepteerd werd door de Arabische delegaties, brak er een burgeroorlog uit tussen Joodse en Palestijns-Arabische gemeenschappen in het Mandaatgebied, waarbij ook de Arabische buurlanden betrokken raakten." (Wikipedia: Israel)

De tweestaten oplossing werd dus niet geaccepteerd. Blijkbaar was het voor de Arabieren en Palestijnen een ondraaglijke gedachte dat het land gedeeld moest worden met andersgelovigen. Tot op de dag van vandaag blijven fundamentalistische Palestijnen gesteund door fundamentalistische Arabieren (Iran bijvoorbeeld) oorlog voeren tegen Israël zelfs nog toen de internationale gemeenschap via de Oslo akkoorden een hernieuwde tweestaten  oplossing steunde. 

“De Oslo-akkoorden ("Oslo Accords") zijn een reeks overeenkomsten tussen de PLO en Israël die tot doel hadden de eerste aanzet te zijn om het Israëlisch-Palestijns conflict op te lossen door de oprichting van Palestijns zelfbestuur onder een Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Zij bestaan uit respectievelijk het Oslo I-akkoord van 13 september 1993 en het Oslo II-akkoord van 24 september 1995. Op 4 mei 1994 werd een tussenakkoord gesloten, dat bekend staat als het "Gaza-Jericho-akkoord" of "Caïro-akkoord". Kenmerkend voor de Oslo-akkoorden zijn de talloze annexen, waarin specifieke onderdelen tot in de kleinste details zijn uitgewerkt.” (Wikipedia: Oslo akkoorden)

Nadat Israel zich had teruggetrokken uit de Gazastrook (in 2005) behaalde in 2007 de fundamentalistische organisatie Hamas de overwinning. Vanaf die dag voerden zij een schrikbewind onder de bewoners. De gematigde Palestijnen waaronder voornamelijk PLO aanhangers werden het land uitgezet of vermoord.

Hamas blijft een tweestaten oplossing weigeren ten koste van elke ontwikkeling van de Palestijnse bevolking. Volgens het handvest streeft “Hamas naar een islamitische staat in Palestina tussen de Middellandse Zee en de Jordaan, het vroegere Mandaatgebied Palestina, "waarin alle godsdiensten, jodendom, christendom en islam veilig met elkaar kunnen leven onder de vleugels van de islam". Met betrekking tot Israël: "Israël zal bestaan en voortbestaan totdat de islam het elimineert zoals hij voordien anderen heeft geëlimineerd. (Wikipedia: Hamas)

Hamas begon vanuit Gaza steeds meer terroristische acties tegen Israël te organiseren: bomaanslagen, schietpartijen tegen willekeurige burgers enz. Het gevolg was voorspelbaar. Israël nam steeds strengere maatregelen om aanslagen te voorkomen wat op zijn beurt weer een voedingsbodem is voor nieuwe aanslagen tot en met raketten toe op steden en dorpen.

Zo lang Hamas de tweestaten oplossing weigert te aanvaarden is er geen oplossing voor het Palestijnse-Israëlische conflict dat zich nu al 80 jaar voortsleept. 

Israël heeft naar aanleiding van de pogrom op 7 oktober gekozen voor de vernietiging van Hamas. Of dat mogelijk is, valt te bezien. Het lijkt ondoenlijk om Hamas volledig te vernietigen.

Tot nu toe kijken de Arabische landen passief toe ondanks de vele burgerslachtoffers die er zijn gevallen. Zullen ze een oorlog beginnen om alsnog Hamas als heerser te installeren over wat nu Israël heet inclusief de Gazastrook, de West bank en de Golan hoogte?

Ik denk het niet, zeker niet zo lang de VS duidelijk maken dat ze in een oorlog achter Israël zullen staan. Bovendien, de Arabische leiders zijn niet eensgezind. Hoewel beide Islamitische fundamentalistische staten zijn, zijn Saudie-Arabië en Iran gezworen vijanden. Geen van beide ziet de ander als overwinnaar zitten.

Egypte heeft geen zin om opnieuw in een avontuur met de Moslimbroederschap  - Hamas is een tak van de Moslimbroederschap - terecht te komen en houdt daarom de grens met Gaza zoveel mogelijk dicht. 

Het nabijgelegen Rusland heeft vanwege de oorlog in Oekraïne niet het militaire noch economische vermogen om enig gewicht in de schaal te leggen. China kijkt op een afstand toe hoe de zaken zich ontwikkelen.

Europa is zoals altijd verdeeld. Als Europa zelfs niet eensgezind kan zijn over de Russische aanvalsoorlog in Oekraïne, hoe zou ze dat dan kunnen zijn over een ingewikkelde geopolitieke kwestie als Israël, de Palestijnen en de Arabische landen? 

Europa zelf heeft daarenboven ook nog een lange geschiedenis van anti-semitisme achter zich waar veel bloed bij is gevloeid waaronder de industrieel georganiseerde moord op zes miljoen joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In Europa wordt vaak bij gewelddadige conflicten - bij gebrek aan andere machtsmiddelen - de mensenrechten kaart getrokken. Dat valt te prijzen maar die voornamelijk legalistische kijk op de werkelijkheid levert over het algemeen geen bijdrage aan de oplossing van geweldsconflicten. 

Integendeel, het draait uit op pappen en nat houden en met veel geld de Gazastrook op de been houden. Je zou kunnen stellen dat dit het onverantwoorde radicalisme van Hamas mogelijk maakt of zelfs in stand houdt.

HAMAS ROCKETMAN CLAIMS VICTORY