Posts tonen met het label jeroen wollaars. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jeroen wollaars. Alle posts tonen

woensdag 22 juli 2026

DE BEKLAAGDENBANK VAN JEROEN WOLLAARS

 

NOS Nieuwsuur Topjournalist Jeroen Wollaars (links) in gesprek met Reza Pahlavi in de Tweede Kamer.


NOS Nieuwsuur topjournalist Jeroen Wollaars had tegen de achtergrond van een bezoek aan de Tweede kamer Commissie Buitenland een interview met Reza Pahlavi wiens naam werd gescandeerd tijdens felle demonstraties tegen de Ayatollahs en de Revolutionaire Garde.


Wollaars moet weinig of niets hebben Reza Pahlavi, de zoon van de voormalige Sjah van Perzië die regeerde als een absolute koning met een door tegenstanders van zijn regering gevreesde geheime politie. Wie garandeert dat Pahlavi uiteindelijk niet van hetzelfde laken een pak is, een nieuwe Sjah in schaapskleren? 


Dat nu wilde Wollaars wel eens weten en dus kroop hij in zijn bij Nederlandse journalisten toch al gebruikelijke rol van scherprechter. Hij onderwierp Reza Pahlavi aan een doordringend kruisverhoor zodat wij kijkers zouden weten wat voor vlees we in de kuip hadden.


Weten we dat ook na dit verhoor? Welnee, het enige dat we weten is dat Pahlavi zijn stem niet verhief en fatsoenlijk bleef. Hij liet zich de behandeling als zijnde een man met een onbetrouwbare afkomst en ook nog eens onbetrouwbare achterban, ze uiten dreigende taal naar andere oppositieleden, over zich heen komen. Vermoedelijk omdat hij dacht dat het gesprek met een NOS topjournalist belangrijk is voor toekomst van Iran.


Wij kijkers bleven verweesd achter want we weten nu niet hoe het zo gekomen is dat Reza Pahlavi notabene als zoon van een voormalige mislukte Sjah nu ineens door demonstranten in Iran wordt gezien als een mogelijk nieuwe leider.


We weten ook niet wat hoe hij daar zelf over denkt, waarom hij zich presenteert als een democratisch leider en niet als een toekomstige Sjah. We weten ook niet hoe hij denkt de verdeeldheid onder de oppositie te overwinnen. 


Eigenlijk zijn ze geen steek wijzer geworden of toch wel? Is het dat Pahlavi niet deugt net zo min als zijn vader en daarom zo snel mogelijk afgeserveerd moet worden en dan kan de VVD ook meteen inpakken want die lopen met de verkeerde man weg. De VVD deugt ook niet.  Nederlandse journalistiek is wereldjournalistiek in een klein land.


donderdag 26 september 2024

KRITISCHE JOURNALISTIEK IN RECHTSE TIJDEN

 



Dat de media de grootste moeite hebben zich aan te passen aan de nieuwe - rechtse- werkelijkheid van het kabinet Schoof is begrijpelijk. Zelfs een achtenswaardige krant als FD ontsnapt niet aan het dilemma tussen vroeger en nu, de politieke werkelijkheid ten tijde van Rutte en de nieuwe werkelijkheid met de PVV als grootste partij.


In een voorbeschouwing over Prinsjesdag wordt terloops vermeld dat het kabinet Schoof niet uit liefde is geboren alsof dat ooit in de geschiedenis wel het geval is geweest. Verderop heet het dat “de coalitie geen vriendenclub is”. Dat zijn ze nooit en zullen ze ook nooit worden zelfs niet tussen partijen van min of meer gelijke strekking. D66 partijleidster Kaag stak Rutte tijdens een kamerdebat een mes in de rug in de vorm van een motie van wantrouwen om daarna toch weer in zijn kabinet te gaan zitten. 


Jeroen Wollaars van Nieuwsuur heeft ook grote moeite met de nieuwe politieke werkelijkheid. In plaats dat hij de kijker helpt om een beter inzicht te krijgen in de politiek werkelijkheid houdt hij zich onledig met een kruisverhoor. De drie vrouwen en een heer, tezamen de vier vice-ministers van het kabinet Schoof, laten zich echter niet het kaas van het brood eten. 


Hij meent Fleur Agema voor de zoveelste keer op haar plaats te moeten zetten voor haar misplaatste tweet. Die geeft geen krimp. Maar ja, hij moet de vraag stellen om te laten zien aan de goegemeente en zijn lager opgeleide collega's dat hij wel degelijk kritisch is.


Mona krijgt hij niet op de kast. Die laat zich niet eens onderbreken. Over het algemeen zijn kritische journalisten een slecht voorbeeld geworden voor gedrag. Ik heb nog geleerd van mijn moeder dat je mensen moet laten uitpraten. 


NOS journalist Xander van der Wulp voor Haagse zaken weet gelukkig wel ontspannen en zelfs met een glimlach om te gaan met de nieuwe politieke werkelijkheid. Overzichtelijk, kernachtig en op een verteerbare toon geeft hij de belangrijkste punten van de Troonrede aan de kijker door.


Wie dan weer meer moeite heeft met de nieuwe politieke werkelijkheid is Arjen Noorlander, de politieke duider van Nieuwsuur. Hij heeft altijd al de gewoonte om opgewonden te raken van zijn eigen politieke kijk, maar na de troonrede is het nog erger. 


Om de een of andere reden vindt Noorlander dat je de Nederlandse politiek als een sensationele happening moet benaderen, wat het natuurlijk helemaal niet is. We hebben het grote geluk in een land te wonen waar de politiek voornamelijk saai en voorspelbaar is. Laten we dat zo houden. Dan blijft er tijd over voor leuke dingen.


De wolf van het NPO TV programma Café Kockelmann


De journalist die kritisch zijn verward met onbeleefdheid tot op het onbeschofte af, is de in Hilversum wereldberoemde Sven Kockelmann. Hij spot met alle fatsoenswetten die ik thuis geleerd heb. Hij gedraagt zich als een wolf voor wie de ondervraagde een prooi is die in stukken gereten voor de hyena's gegooid moet worden. 


De goedlachse Nicolien van Vroonhoven, die net bezig is fractievoorzitter Piet Omtzigt te vervangen, wordt door hem als een roodkapje in het bos meedogenloos gevolgd als een prooi voor zijn sensationele scoop. Waarom worden zulke journalisten geduld in Hilversum. Moeten ze daar eens niet aan het werk met fatsoenlijke journalisten die de kijker vooruit willen helpen in plaats van zichzelf?

donderdag 16 november 2023

13. VOER VOOR POLITICOLOGEN. HET TV INTERVIEW

 

De verhoorkamer van Nieuwsuur met als gast Caroline van der Plas, lijsttrekker BBB, als interviewer journalist aan tafel Jeroen Wollaars en analystisch hulpje Arjan Noorlander rechts voor een scherm.

Als uw trouwe rapporteur van de aankomende verkiezingen van leden voor de Tweede Kamer, hét politieke machtscentrum van het land zoals Pieter Omtzigt bij zowat elk interview placht te benadrukken, volg ik de media met journalistieke argusogen.


Zo komt mijn journalistieke cursus op zolder van de faculteit voor sociale wetenschappen (politieke en communicatie-wetenschap) in Nijmegen nog mooi van pas. We leerden dat we met fatsoen en respect moesten omgaan met onze bronnen. Afspraken per telefoon moesten netjes bevestigd worden per brief, namen met aanhef correct geschreven worden. Er moest een sfeer van vertrouwen zijn tussen journalist en bron.


Kom daar nu nog maar eens om. Veel journalisten gebruiken hun positie (hun invloed en macht) om de geïnterviewde te intimideren en als het even kan in de hoek te zetten waar ze hem of haar willen hebben of nog erger in de val te lokken. Kritische journalistiek is ontaard in een brutaal spel waarin de journalist probeert de geïnterviewde zo klein mogelijk te maken.


Ik zag het van de week weer gebeuren in Nieuwsuur tijdens een interview met Caroline van der Plas, lijsttrekker van BBB, door Jeroen Wollaars en zijn  hulpje Arjan Noorlander. Het begon goed. Wollaars beloofde te interviewen als een nieuwsgierige kiezer die graag antwoord krijgt op zijn vragen. Prima uitgangspunt waar de kijker ook wat aan heeft.


Maar al snel bleek dat Wollaars en Noorlander een format hebben voorbereid om van der Pas met haar stikstofplannen, het onderwerp waarop ze in de Tweede Kamer is gekomen en de Provinciale Staten verkiezingen royaal heeft gewonnen, vast te pinnen. Uitgangspunt van de heren: er komt niks terecht van de belofte de stikstofmest van tafel te vegen.


Van der Plas, zelf tientallen jaren journalist geweest, liet zich niet in de hoek zetten door deze twee onverlaten, er wordt wel degelijk aan een nieuwe natuurwet gewerkt,  dus reageerde Wollaers verbeten en begon zelfs door van der Plas heen te praten. 


Onbeschofter dan dat kun je niet zijn zeker ook omdat van der Plas inhoudelijk reageert. Ze kraamt geen onzin uit of wollige praat maar legt argumenten en feiten op tafel die voor kijker en keer belangrijk zijn om te horen.


Wollaers en hulpje Noorlander hebben daar naar het schijnt lak aan. De tijd dringt, ze moeten door met hun plan. Het gevolg is dat je als kijker niet meer weet waar het over gaat. Een misser van jewelste, want uiteindelijk is het toch de bedoeling dat de kijker kan horen en zien wat voor vlees de kiezer in de kuip heeft. 


Het mag dan tijd zijn voor een nieuwe bestuurderscultuur nog dringender is een nieuwe journalistieke cultuur nodig. Een van fatsoen en respect voor de gast die geïnterviewd wordt. 

dinsdag 26 juli 2022

LOUISE FRESCO: MAATWERK VOOR BOER EN NATUUR

 

Louise Fresco (1952) heeft een indrukwekkende loopbaan achter de rug, zowel wetenschappelijk als adviseur bij nationale en internationale instellingen. (Zie: Wikipedia Louise Fresco)

Je moet ze met een lantaarntje zoeken, wetenschappers die tegen de stroom in genuanceerd durven denken over stikstof en klimaat en daarbij beslagen ten ijs komen. Zelfs het plaatsen van vraagtekens bij wetenschappelijke rapporten wordt als ‘not done’ beschouwd want het geeft de boeren hoop, valse hoop om met de woorden van Jeroen Wollaars van Nieuwsuur te spreken. Alsof het niet normaal is om kritische vragen te stellen over wetenschappelijke onderzoeken en de daaruit vloeiende beleidsmaatregelen. Alsof wetenschappers en politici onfeilbaar zijn.

Neem nu Louise Fresco. Ik ken haar van haar columns in de NRC. Ze zette in haar columns scherpe kanttekening bij hypes in de voedsel en voedingswereld. Onlangs in een afscheidsinterview in Financieel Dagblad als voorzitter van de universiteit van Wageningen zette ze vraagtekens bij het Nederlandse stikstofbeleid.

'Maatwerk moet én voor de boeren én voor de natuur gelden. We hebben twee typen natuurgebied die onder Natura 2000 vallen. Daar spreekt niemand over. We hebben de natte stukken van Nederland, die uniek zijn, zoals de Wadden of de Biesbosch.'

'We hebben ook de hoge zandgronden. Die zijn niet uniek voor Nederland. Probleem daarmee is dat wij die bewust schraal maken en houden. Als je de natuur zijn gang laat gaan, komt er bos. Zandverstuivingen op de Hoge Veluwe zijn het resultaat van middeleeuwse landbouw. Het is niet per se natuur.'

'Die schrale gronden zijn heel gevoelig voor stikstof, en daar zit het probleem. De Habitatrichtlijn zegt niet per se dat je daar stikstof moet verminderen, maar je moet die gronden in stand houden. Dat is óók een keuze. Je moet ook durven nadenken of een robuustere natuur een betere optie is op die plekken en of al die stukjes schrale grond het behouden waard zijn. Niet alles kan overal, zei Remkes. Die nuance moet je ook bij natuur hebben.'


Over de relatie tussen natuur en boeren zegt ze het volgende.

“Als ik zie hoeveel natuur wij hebben ontwikkeld de laatste decennia: dat is fantastisch. Maar ook bij natuur mag je vraagtekens plaatsen. Welke natuur is voor ons het belangrijkst, wat heb je ervoor over, en waar? We hebben ooit ervoor gekozen om veel kleine Natura 2000-gebieden te definiëren. Sommige zijn maar 10 hectare of kleiner.'

'Ik vind ook dat burgers, inclusief de natuur- en milieuorganisaties, te weinig erkenning hebben voor dat moeilijke, risicovolle werk van boeren. Wij vinden het vanzelfsprekend dat wij elke dag alles kunnen kopen. Boeren zorgen daarvoor.”
  (zie interview met Louise Fresco, "Voedsel is geen wegwerp product, het is niet slecht dat mensen nu beseffen.")
 

maandag 10 september 2018

SOFIA LOREN EN STORMY DANIELS

 
Links Sofia Loren in de film 'Ieri, Oggi e Domani' (Gisteren, Vandaag en Morgen) in 1963. Rechts Stormy Daniels als lingerie model.
Onlangs waren twee sterren uit de filmwereld op bezoek in twee verschillende TV programma’s. De sinds kort wereldberoemde porno actrice Stormy Daniels en kortstondige minnares van president Donald Trump zat in de RTL late show aan tafel bij de eerzuchtige journalist Twan Huys. De al heel lang beroemde en bekende Italiaanse filmactrice Sofia Loren werd in het NOS Nieuwsuur geïnterviewd door de brave journalist Jeroen Wollaars.

Een perfecte rolverdeling tussen 2 zenders en 2 journalisten. De praatjesmaker Huys met een hang naar roem bij een reclamezender met een glamour porno actrice en de nette  journalist Wollaars bij wie het gaat om serieuze informatie bij de openbare omroep met een klassieke filmactrice. Een duidelijk geval van gepast onderscheid tussen twee zenders, 2 journalisten en 2 vrouwen.

Sofia Loren is het klassieke Rome, de vrouw van het schilderij ‘Venus van Urbino’ van de Italiaanse schilder Titiaan, van de film met inhoud over leven, en dood, van de balans tussen erotiek en liefde, van de combinatie acteertalent en levenskunst.

Stormy Daniels is de vrouw uit het kitscherige Las Vegas, van de pornofoto’s en beeldjes van de Amerikaanse kunstenaar Jef Koons, van de film met seks, lust, en onmiddellijke bevrediging, van de combinatie van seks en geld, van sensatie en kortstondige roem.