DE MET BLOED BESMEURDE PALESTIJNSE VLAG

 

Dat je kritiek hebt op Israël vanwege de drastische bevrijdingsacties van 250 gijzelaars en de daarmee gepaard gaande strafexpeditie in Gaza, is normaal. Zelfs in blinde woede moet Israël de mensenrechten hoog houden, ook al hebben de Palestijnen die op de wreedst mogelijke wijze van de Israëlische burgers geschonden.

Naar schatting zijn 6000 Gazanen op 7 oktober 2023 de grens over gestoken, waarvan 3800 elite commandanten, getrainde strijders van de Nukhba eenheid van Hamas, en 2200 gewapende militanten en burgers. Ongeveer 1000 ondersteunende manschappen vuurden tegelijk raketten op het land af.

Deze strijders, jongeren van Gaza, zijn met een onvoorstelbare wreedheid tekeer gegaan. Het op 16 mei verschenen rapport “Silenced No More”  laat geen twijfel bestaan over de massaverkrachtingen, moorden in koele bloeden enz. ,kortom het afslachten van onschuldige ongewapende burgers.

Het rapport van ongeveer 290 pagina's is gebaseerd op een twee jaar durend onderzoek met meer dan 10.000 foto's en videofragmenten, ruim 1800 uur aan videomateriaal en meer dan 430 getuigenissen en interviews met overlevenden, vrijgelaten gijzelaars, getuigen, hulpverleners, medisch personeel en familieleden. 

Het rapport bevatte getuigenissen van voormalige gijzelaars, van wie sommigen, waaronder Romi Gonen, Arbel Yehud, Amit Soussana en Ilana Gritzewsky, zich eerder publiekelijk hadden uitgesproken over beschuldigingen van seksueel misbruik en gendergerelateerde mishandeling tijdens hun gevangenschap. Het rapport documenteert ook beschuldigingen van seksueel misbruik van minderjarigen die in Gaza gegijzeld werden gehouden, gebaseerd op vertrouwelijke getuigenissen die aan onderzoekers, medisch personeel en traumaspecialisten werden verstrekt.

De bevindingen van het rapport zijn bijna te gruwelijk om je een voorstelling te maken van wat er is gebeurd. De onderzoekscommissie identificeert dertien terugkerende categorieën van misbruik, waaronder verkrachting, groepsverkrachting, gedwongen naaktheid, seksuele marteling, seksuele verminking en seksueel misbruik tijdens gevangenschap.

Het rapport stelt dat het terugkeren van soortgelijke patronen op meerdere aanvalslocaties erop wijst dat het geweld niet geïsoleerd was. Het rapport bevatte getuigenissen van vrijgelaten gijzelaars die beschuldigingen van seksuele aanranding, bedreigingen met seksueel geweld en seksuele vernedering tijdens hun gevangenschap in Gaza beschreven. 

De commissie stelt dat ook mannen en kinderen tot de vermeende slachtoffers van seksueel en gendergerelateerd geweld behoorden. Sommige commentatoren en waarnemers merkten op dat het moeilijk was om bewijsmateriaal te verzamelen voor de misdaden die tijdens de aanvallen werden gepleegd, vanwege de vernietiging van lichamen, de omvang van het geweld en de beperkte forensische onderzoeken die direct daarna werden uitgevoerd.

Het rapport spreekt van mogelijke oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, marteling en daden van genocidaal geweld volgens het internationaal recht. Het identificeerde dertien vormen van seksueel en gendergerelateerd geweld, waaronder verkrachting, groepsverkrachting, seksuele marteling, verminking, gedwongen ontkleding, executies in verband met seksueel geweld, het filmen en verspreiden van aanrandingen, en aanvallen op mannen en jongens.

De voormalige Canadese minister van Justitie, Irwin Cotler, die het voorwoord van het rapport schreef, betoogt dat het ontkennen of afwijzen van beschuldigingen van seksueel geweld bijdraagt ​​aan straffeloosheid. In het voorwoord schrijft hij: "Gruwelijkheden beginnen niet met de machinerie van het doden. Ze beginnen met een onvermogen om slachtoffers te geloven.”

Hamas-functionarissen ontkennen elke verantwoordelijkheid voor beschuldigingen van seksueel geweld en verklaarden in 2023 dat dergelijke daden, indien gepleegd, waren uitgevoerd door andere gewapende groepen of individuen die Israël waren binnengekomen na de doorbraak van het hek rond de grens met Gaza. 

Het rapport krijgt publieke steun van verschillende internationale figuren, waaronder voormalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton, voormalig speciaal VN-adviseur voor de preventie van genocide Alice Wairimu Nderitu, voormalig president van het Israëlische Hooggerechtshof Aharon Barak, voormalig Canadees minister van Justitie Irwin Cotler en technologie-executive Sheryl Sandberg leverden eveneens een belangrijke bijdrage.

Door deze wrede mensonterende acties van Palestijnse Hamas strijders, militanten en burgers is de Palestijnse vlag besmeurd met bloed. Met zo een vlag ga je niet staan zwaaien op demonstraties tegen het buitensporige optreden van Israël in Gaza en al helemaal niet als je een humanitaire vloot organiseert ten behoeve van de Gazanen.

IS DE NOS ANTI - ISRAËL?

Geert Wilders op het NOS Journaal van 2 juni 2025. (foto: petrus)

Ik denk niet dat de journalisten van NOS enge linkse activisten zijn of dat ze Israël haten zoals Geert Wilders op X beweert. Ik denk dat ze naar eer en geweten proberen zo feitelijk mogelijk te zijn. Maar hoe doe je dat in een oorlog als in Gaza? Onafhankelijke journalisten komen er niet in.

NOS correspondenten kunnen er geen kijkje gaan nemen behalve onder begeleiding van het Israëlische leger. Dat kan wel eens een keer informatief zijn maar geeft nooit een compleet beeld.

Om toch een beeld te krijgen van de situatie maakt de NOS en ook de Vlaamse VRT gebruik van beelden die via internet uit Gaza worden verspreid en van medewerking van lokale journalisten. Die journalisten kun je gerust Hamas-activisten noemen. 

Hamas oefent sinds 2007, toen haar brigades een korte burgeroorlog tegen de Palestijnse Autoriteit van Abbas voerde, de absolute controle uit over de bevolking van Gaza. Wie afwijkt van de opvattingen van Hamas moet vrezen voor zijn leven.

Het kan dus niet anders of de beelden afkomstig uit de Gazastrook onderschrijven of steunen de opvattingen en de positie van Hamas. Alle journalisten in de Gazastrook zijn noodgedwongen Hamas propagandisten.

Die propaganda gaat tot aan het onwaarschijnlijke. Zo is het onwaarschijnlijk dat een moeder een broodmager kind toont zonder zelf tekenen van uithongering te tonen.

Onwaarschijnlijk is ook dat een willekeurige man geteisterd door honger kritiek heeft op voedseldroppings. Gekker nog, hij schijnt te weten dat daarmee slechts 30% van de bevolking wordt bereikt. Hoe kan hij dat weten in het door oorlog geteisterde chaotische Gaza?

De kritiek op voedseldroppings komt vermoedelijk rechtstreeks van Hamas. Op deze manier kan Hamas de voedseltoevoer voor haar strijders niet controleren. Hetzelfde geld voor de voedseltrucks die door de hongerende bevolking worden overvallen.

Voedsel is ontegenzeggelijk een wapen geworden in de oorlog. Israël weet maar al te goed dat Hamasstrijders dringend voedsel nodig hebben, willen ze de strijd tegen het Israëlische leger vol kunnen houden en tegelijk controle houden over de bevolking van Gaza. Hamas heeft baat bij goed georganiseerde distributie van voedsel want dan behoudt ze de controle .

Voedsel tot wapen maken, mensen tot aan de rand van de hongerdood duwen is onmenselijk. Als bezetter is Israel verantwoordelijk voor deze ontmenselijking en moet daar dus op aangesproken worden. Dat de druk op Israël wordt verhoogd om humanitaire hulp toe te laten, is dan ook volkomen terecht en heeft niets te maken met Israël haat.

Wat je wel kunt afvragen is hoe het mogelijk is geweest dat al decennialang door VN organisaties en internationale NGO’s massaal humanitaire hulp wordt verstrekt aan Gaza, zonder de dictatuur van Hamas aan de kaak te stellen.

Sterker nog, onder hun neuzen bouwde Hamas met hulp van Iran een terreurorganisatie op van vermoedelijk zo’n 30.000 strijders. Hebben ze daar nooit iets van gemerkt? Hebben zij zich nooit afgevraagd of zij met hun humanitaire hulp een onmenselijke dictatuur in stand hielden?

HET VERRAAD VAN GL/PVDA

                                  Fotocollage van petrus met hulp van AI.

De motie voor een tijdelijk volledig wapenembargo tegen Israël van GL/PvdA Tweede Kamerlid Kati Piri is een politiek gebaar tegen premier Netanyahu en tegen de Israëlische bevolking en daarmee een gebaar van politieke steun aan Hamas, een terroristische groep die al jaren een wrede dictatuur in de Gazastrook in stand houdt. 

Het levert Israël uit aan de raketten van Iran, jarenlang de steunpilaar van maar liefst drie terroristische groepen die Israël al sinds jaar en dag met raketten aanvallen. 

Het hoogtepunt van het terrorisme tegen Israël was de roekeloze aanval van Hamas in Israel op 7 oktober vorig jaar waarbij 1200 onschuldige burgers werden vermoord en ongeveer 200 burgers ontvoerd en opgesloten in Hamas tunnels. Daarmee is Hamas als agressor de oorlog begonnen. 

Iran is ook een van de militaire steunpilaren van Rusland in zijn oorlog tegen Oekraïne. Hetzelfde Rusland dat het vrije Europa wil onderwerpen aan zijn geopolitieke en imperiale belangen. Dankzij Iran beschikt Rusland over honderden drones die dood en verderf zaaien in Oekraïne dat volgens Rusland wordt geleid door een Nazi-regime.

Met zijn jarenlange pogingen om een atoombom te ontwikkelen bedreigt Iran niet allen zijn directe buren maar de gehele regio. Stel je voor, de Iraanse atoomparaplu ter bescherming van Hezbollah, Hamas en de Houthi’s. De wereldvrede en de naleving van de mensenrechten komt dan verder van huis dan ooit.

Het wapenembargo wordt in de motie gerechtvaardigd omdat Israël zich schuldig maakt aan etnische zuivering en genocide in Gaza. Het is een feit dat Israël een harde en genadeloze oorlog voert tegen Hamas dat zich letterlijk in Gaza heeft ingegraven. Het is duidelijk dat in de oorlog veel slachtoffers onder burgers vallen. Teveel vanwege het buitensporige gebruik van geweld. 

De verslaggeving uit het gebied komt voornamelijk van lokale Palestijnse journalisten onder streng toezicht staan van Hamas. Helemaal onafhankelijke vaststelling van de feiten is niet mogelijk. 

Kati Piri speelt hier met haar motie voor rechter in een onoverzichtelijke situatie ten koste van de staat Israel, de Joodse staat die na de Tweede Wereldoorlog met internationale instemming is opgericht om het Joodse volk een tehuis te bieden na de industrieel georganiseerd genocide tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Nederland draagt daar ook verantwoordelijkheid in. De hele wereld kent het verraderlijke lot van Anne Frank en haar familie in Amsterdam. Nog onlangs op 24 april heeft burgemeester Femke Halsema zich verontschuldigd voor de rol van de stad Amsterdam tijdens de Jodenvervolging. 

Wat stellen die excuses voor als GL/PvdA de staat Israel als een baksteen laat vallen tegen over haar bedreigers of vindt men in het verlengde van studenten activisten dat Israel een westerse kolonie is die bevrijd moet worden? Bevrijd van wie? Van de dictatuur van Hamas? 

Het doet denken aan de linkse activisten in de jaren zestig van de vorige eeuw die met hun kritiek op de Vietnam oorlog doorsloegen en maar meteen de dictatoriale communistische leider Ho Chi Minh van Noord Vietnam tot vrijheidsstrijder uitriepen.

In NRC lees ik een recensie van het boek “In de ban van Vietnam” van VU docent Rimko van der Maar dat dit te danken is aan zorgvuldig opgebouwde beeldvorming door Noord Vietnam waarbij de dictator liefkozend “Oom Ho” werd genoemd. Is het bij Kati Piri c.s. niet opgekomen dat ook dit nu het geval zou kunnen zijn? 

Tot slot stelde partijleider Timmermans teleur door in plaats van een volwassen politiek debat te houden, als een vormingswerker opriep om elkaar vast te houden. Dat heeft hij ook geroepen na de winst van PVV bij de Tweede Kamer verkiezingen. Geen politieke analyse maar de taal van een vormingswerker.

 

WAAR WONEN IN MIDDEN OOSTEN?

President Yitzak Rabin van Israel (links) schudt de hand van de Palestijnse PLO leider Arafat (rechts) onder toeziend oog van de Amerikaanse president Bill Clinton (1993) na het ondertekenen van de Oslo akkoorden. De Oslo-akkoorden zijn een reeks overeenkomsten tussen de PLO en Israël die tot doel hebben de eerste aanzet te zijn om het conflict tussen Israël en de Palestijnen op te lossen door de oprichting van Palestijns zelfbestuur onder een Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. In die akkoorden is (nog) geen sprake van een onafhankelijke Palestijnse staat waarover nu veel wordt gesproken.

Ik zou als niet-jood in Israel kunnen wonen ook al ligt het in een inherent instabiele regio met voortdurende oorlogsdreiging of zoals nu een openlijke oorlog op vele fronten. Ik zou er kunnen wonen omdat Israel een democratische staat is met een representatieve democratie, een parlementair stelsel, evenredige vertegenwoordiging en algemeen kiesrecht. Er is vrijheid van meningsuiting, de verkiezingen zijn geheim en vrij, er is vrijheid van vereniging en onafhankelijke rechtspraak.

Men kan vrijelijk kritiek hebben op regering en zijn beleid zoals bijvoorbeeld de kolonisering van de bezette Westelijke Jordaanoever en Oost Jeruzalem of de manier waarop premier Netanyahu nu oorlog voert. Er loopt zelfs een strafzaak i.v.m. corruptie tegen Netanyahu.  

Een zwaar kritiekpunt is de kolonisering van de bezette Westelijke Jordaanoever d.m.v. het bouwen van Joodse nederzettingen. De nederzettingen zijn een sta-in-de-weg voor toekomstige onderhandelingen voor een onafhankelijke Palestijnse staat zoals voorzien in de Oslo-akkoorden (1993-1995).

De annexatie van Jeruzalem door Israel gaat eveneens in tegen de Oslo-akkoorden. De annexatie wordt internationaal dan ook niet erkend behalve door de VS. De oorspronkelijke bedoeling was om Jeruzalem een internationale status te geven. Daar komt op dit moment niks van terecht. De stad blijft een twistappel tussen Jordanië, die Oost Jeruzalem in 1948 heeft bezet, de Palestijnen die het als hun hoofdstad zien en Israel dat Jeruzalem eveneens als zijn hoofdstad ziet. 

De Gazastrook is conform de Oslo akkoorden ontruimd (2005) en overhandigd aan de Palestijnse Autoriteit. Israel behield vanwege interne veiligheidsoverwegingen de militaire controle over het gebied, in het bijzonder het luchtruim. Dat heeft de Hamas pogrom op 7 oktober vorig jaar waarbij ongeveer 1200 weerloze mensen werden vermoord en 250 meegenomen als gijzelaars, niet kunnen voorkomen.De controle over de grensovergang aan de Egyptische kant is overgedragen aan Egypte.

Als ik in de Gazastrook zou wonen dan zou ik proberen zo snel mogelijk weg te komen uit dat gebied vanwege de absolute heerschappij die Hamas heeft waardoor het volledig is omgebouwd tot een groot oorlogsgebied, een groot fort met uitgestrekte ondergrondse tunnels met commandocentra, wapen- en munitie- opslagplaatsen. Al het geld wordt gestoken in oorlogvoering.

Gaza is onder de absolute heerschappij van Hamas een land zonder toekomst vanwege de permanente staat van oorlog tegen Israel zonder ook maar enige kans te hebben zo een confrontatie te kunnen winnen. Er is geen vrijheid van meningsuiting, geen vrijheid van vereniging en organisatie, geen onafhankelijke rechtspraak enz. 

Wat voor Hamas geldt, geldt ook voor Hezbollah. De partij is geschoeid op de politieke beginselen van de huidige Iraanse regering. Iran steunt de beweging politiek en militair, net als Hamas. 

Hezbollah is een Sjiitische politieke partij tevens beweging met religieus- sektarische opvattingen waarin net als in Iran zelf geen plaats is voor een democratische rechtsstaat met vrijheid van meningsuiting en vereniging, een onafhankelijke rechtspraak enz. We hebben enige tijd geleden gezien wat veel burgers en vooral vrouwen van de ayatollah dictatuur in Iran vinden.

Hezbollah beweert een vrijheidsbeweging te zijn die met oorlog en terreur haar doelstellingen wil bereiken: een Islamitische staat te vestigen in Libanon en Jeruzalem te bevrijden van de Israëlische bezetters. 

Hezbollah is met haar politiek-militaire aanwezigheid gesteund door Iran een destabiliserende factor in het toch al politiek complexe Libanon. Zo lang Hezbollah bestaat zal het moeilijk zijn een stabiel, democratisch en welvarend Libanon op te bouwen. Je kunt daarom maar beter niet in Libanon wonen. 

PALESTIJNS-JOODS CONFLICT, EEN KWESTIE VAN RIVALISEREND NATIONALISME.

 

Onderstaand artikel is een deel van een opiniestuk geschreven door Peter Rutland en gepubliceerd op de website van CNN. Rutland is professor aan de Wesleyan University en gespecialiseerd in  hedendaags nationalisme.

Hij pleit voor een echt debat over mogelijke oplossingen voor het conflict tussen Israël en de Palestijnen in plaats van over de ruggen van de Palestijnen en de Joden een links-rechtse cultuur oorlog uit te vechten. Amerika is het enige land met genoeg politiek gewicht om de oorlog te de-escaleren. 

“Hoewel de meeste Amerikanen Israël steunen, blijkt uit peilingen dat een meerderheid van de jonge Amerikanen, waaronder veel studenten, sympathiek staat tegenover de Palestijnse zaak. Voor hen is de Holocaust geschiedenis, terwijl ze de schrijnende dood van Palestijnen in realtime zien op hun sociale media.

Veel studenten wordt geleerd dat de Amerikaanse samenleving het product is van het ‘kolonialisme’ – een geschiedenis van verovering en uitbuiting. In dit simplistische kader is het lot van de Palestijnen slechts één voorbeeld van het bekende kwaad van het kolonialisme. Voor degenen die het conflict door deze lens zien, wordt de oprichting van Israël behandeld als het equivalent van de Europese kolonisatie van Amerika.

De oorlog in Gaza kan beter worden begrepen als een conflict tussen twee concurrerende nationalistische projecten dan als een geval van kolonialisme. Er zijn een aantal ongemakkelijke historische waarheden die het verhaal van het ‘kolonialisme’ compliceren.

Het is een conflict waarin beide partijen zichzelf – terecht – zien als een omstreden en bedreigde minderheid. De Palestijnen worden enorm overtroffen door de machtige Israëlische veiligheidstroepen, maar Israël leeft in de schaduw van de Holocaust en is met vijftig tegen één in de minderheid van zijn Arabische buren.

Aan de Palestijnse kant begint de geschiedenis met de Balfour-verklaring uit 1917, toen de Britse minister van Buitenlandse Zaken de Joden een thuisland in Palestina beloofde. Of ze gaan terug naar de stichting van Israël in 1948 en de nakba, de verdrijving van 750.000 Palestijnen.

Voor joden begint de geschiedenis niet in 1948 of 1917. Het zionisme was geen product van het Britse imperium. Het werd geboren in Wenen, Vilnius en Lviv. Het was een reactie op het besef dat er geen plaats was voor joden, geassimileerd of niet, in het Oostenrijkse en Russische rijk. Het woord pogrom komt uit het Russisch en kwam eind 19e eeuw in het Engels terecht met berichten over door de staat gesponsorde moord op Joden in het Russische rijk. Het woord genocide werd tijdens de Tweede Wereldoorlog bedacht door Raphael Lemkin, een Jood uit Galicië, waar in 1921 meer dan 100.000 Joden werden gedood bij pogroms.

De stichting van Israël moet ook worden gezien in de context van staatsopbouw en etnische zuivering in de hele regio. Naast de Palestijnen die uit Israël werden verdreven, werden er halverwege de 20e eeuw 900.000 Joden uit hun huizen in Arabische landen verdreven. Nog in 1991 werden 14.000 Ethiopische Joden, op de vlucht voor de hongersnood, geëvacueerd naar Israël. Egypte en Jordanië bezetten respectievelijk Gaza en de Westelijke Jordaanoever van 1948 tot 1967 en stonden onverschillig tegenover de rechten van de Palestijnen.

Een ander probleem met het verhaal van het ‘kolonialisme’ is dat het beide partijen als monolithische actoren behandelt, die respectievelijk de rol van kolonisator en slachtoffer spelen. In werkelijkheid bestaat er zowel in het Israëlische als in het Palestijnse kamp een diversiteit aan ideeën en belangen.

De tragedie van de afgelopen dertig jaar is dat gematigden aan beide kanten, die geïnteresseerd zijn in het sluiten van echte vrede, herhaaldelijk worden overvleugeld door radicalen die schreeuwen dat een compromis verraad betekent. Dit proces van ‘etnisch overbieden’ is terug te vinden in veel conflicten, van Bosnië tot Noord-Ierland.

Jarenlang heeft Netanyahu pogingen belemmerd om een compromisvrede met de Palestijnen te bereiken. Hij hielp Hamas feitelijk nadat de groep aan de macht kwam in Gaza, omdat dat betekende dat de Palestijnen verdeeld waren en geen vrede met Israël konden sluiten. Israël kan de veiligheid echter niet alleen met militaire middelen bereiken.

Hamas begon de oorlog op 7 oktober om het imago van Israël in de wereld te ondermijnen en andere Arabische staten zoals Saoedi-Arabië ervan te weerhouden het voorbeeld te volgen van de Abraham-akkoorden van 2020, waarin de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Marokko en Soedan vrede sloten met Israël. 

Pro-Palestijns links op Amerikaanse campussen lijkt zich te verzetten tegen het sluiten van vrede door Israël met zijn buurlanden, op grond van het feit dat het niet verbonden is met de oprichting van een Palestijnse staat. Ik was geschokt toen ik een Palestijnse professor in een Zoom-lezing hoorde betogen dat hoe meer burgers door Israël gemarteld worden, hoe dichter ze bij de bevrijding zullen zijn.

De strategie van Hamas lijkt te werken, met een toenemende mondiale veroordeling van de Israëlische aanval op Gaza en een toename van de steun voor Hamas onder de Palestijnen.

Hamas krijgt steun van Iran, Turkije en Qatar. Maar de gematigde Arabische landen vrezen Hamas meer dan Israël. Dat is de reden waarom de Arabische Liga er tijdens haar bijeenkomst van 21 oktober in Caïro niet in slaagde met een gezamenlijke verklaring te komen.

Niets van dit alles is een excuus voor de massamoord op burgers in Gaza of het bezettingsregime op de Westelijke Jordaanoever – een letterlijk geval van kolonialisme. Maar vrede zal alleen mogelijk zijn als we erkennen dat er aan beide kanten legitieme grieven zijn. Het is geen strijd tussen goed en kwaad, hoewel partizanen het vaak in die termen formuleren.

De Verenigde Staten spelen een cruciale rol. Het is de enige actor die Netanyahu kan dwingen te de-escaleren, zoals het herhaaldelijk heeft gedaan in eerdere oorlogen die door Israël werden uitgevochten. Tegelijkertijd werkt het land samen met zijn Arabische bondgenoten aan een oplossing die het mogelijk maakt dat Israëli's en Palestijnen in vrede naast elkaar kunnen bestaan.

Studenten en docenten van Amerikaanse universiteiten moeten samenwerken om een oplossing te helpen vinden, en het conflict niet gebruiken om een nieuw front te openen in de cultuuroorlogen en om punten te scoren tegen hun politieke tegenstanders in de VS." 

HET PALESTIJNSE VRAAGSTUK

De open oorlog tussen Israël en Hamas leidt tot een bijna totale vernietiging van de Gazastrook. Ruïnes die doen denken aan Marioepoel en Bachmut in Oekraïne waar ook een open oorlog woedt maar dan met Rusland. Zou Hamas niet geweten hebben dat de pogrom van 7 oktober wel eens tot deze totale vernietiging zou kunnen leiden? Ik kan het me niet voorstellen. Misschien hopen zij dat de Arabische wereld zal ingrijpen als er maar genoeg slachtoffers vallen? Tot nu toe blijft het bij veel overleg. Blijkbaar willen de Arabische landen geen escalatie. Quatar bemiddelt tussen Israel, Egypte en de VS.  

De vraag is of de Palestijnen bereid zouden zijn te aanvaarden dat het mogelijk is om op basis van beginselen van een rechtsstaat en een parlementaire democratie te accepteren dat meerdere bevolkingsgroepen met verschillende religieuze achtergrond en cultuur vreedzaam naast elkaar kunnen leven of houden ze vast aan de idee dat een staat moet berusten op religieuze beginselen van de Islam?

Hamas wil dat laatste volgens hun handvest. Geen Joodse democratische staat maar een Palestijns islamitische staat. Een vervelende bijkomstigheid is dat Israël daarvoor moet wijken en dat kan niet. Daar is men het in de wereldgemeenschap wel over eens. Zelfs Rusland vindt dat en ook China staat niet te popelen om Israël op te heffen.

De geschiedenis van het gebied is ook niet gemakkelijk. Vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn tussen Joden (Zionisten) en Palestijnen bloedige gevechten gevoerd over wie het voor het zeggen heeft in het voormalige Britse Mandaat Gebied Palestina. De Britten hadden geen zin om onder die omstandigheden als scheidsrechter op te treden en gaven het gebied terug aan de Verenigde Naties.

Die nam op 3 september 1947  resolutie 181 aan waarin het voormalige Mandaatgebied Palestina werd opgedeeld in een Arabische staat (42,9%), een Joodse staat (56,4%) en Jeruzalem (0,7%) onder internationaal bestuur. 

"De grootste Joodse delegaties gingen hiermee akkoord, maar de Arabische delegaties weigerden een tweestatenoplossing omdat zij Palestina als een geheel wilden houden, en een in verhouding te klein deel kregen toegewezen. Op 29 november 1947 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties het verdelingsplan aan als resolutie 181. Nadat bekend was geworden dat resolutie 181 niet geaccepteerd werd door de Arabische delegaties, brak er een burgeroorlog uit tussen Joodse en Palestijns-Arabische gemeenschappen in het Mandaatgebied, waarbij ook de Arabische buurlanden betrokken raakten." (Wikipedia: Israel)

De tweestaten oplossing werd dus niet geaccepteerd. Blijkbaar was het voor de Arabieren en Palestijnen een ondraaglijke gedachte dat het land gedeeld moest worden met andersgelovigen. Tot op de dag van vandaag blijven fundamentalistische Palestijnen gesteund door fundamentalistische Arabieren (Iran bijvoorbeeld) oorlog voeren tegen Israël zelfs nog toen de internationale gemeenschap via de Oslo akkoorden een hernieuwde tweestaten  oplossing steunde. 

“De Oslo-akkoorden ("Oslo Accords") zijn een reeks overeenkomsten tussen de PLO en Israël die tot doel hadden de eerste aanzet te zijn om het Israëlisch-Palestijns conflict op te lossen door de oprichting van Palestijns zelfbestuur onder een Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Zij bestaan uit respectievelijk het Oslo I-akkoord van 13 september 1993 en het Oslo II-akkoord van 24 september 1995. Op 4 mei 1994 werd een tussenakkoord gesloten, dat bekend staat als het "Gaza-Jericho-akkoord" of "Caïro-akkoord". Kenmerkend voor de Oslo-akkoorden zijn de talloze annexen, waarin specifieke onderdelen tot in de kleinste details zijn uitgewerkt.” (Wikipedia: Oslo akkoorden)

Nadat Israel zich had teruggetrokken uit de Gazastrook (in 2005) behaalde in 2007 de fundamentalistische organisatie Hamas de overwinning. Vanaf die dag voerden zij een schrikbewind onder de bewoners. De gematigde Palestijnen waaronder voornamelijk PLO aanhangers werden het land uitgezet of vermoord.

Hamas blijft een tweestaten oplossing weigeren ten koste van elke ontwikkeling van de Palestijnse bevolking. Volgens het handvest streeft “Hamas naar een islamitische staat in Palestina tussen de Middellandse Zee en de Jordaan, het vroegere Mandaatgebied Palestina, "waarin alle godsdiensten, jodendom, christendom en islam veilig met elkaar kunnen leven onder de vleugels van de islam". Met betrekking tot Israël: "Israël zal bestaan en voortbestaan totdat de islam het elimineert zoals hij voordien anderen heeft geëlimineerd. (Wikipedia: Hamas)

Hamas begon vanuit Gaza steeds meer terroristische acties tegen Israël te organiseren: bomaanslagen, schietpartijen tegen willekeurige burgers enz. Het gevolg was voorspelbaar. Israël nam steeds strengere maatregelen om aanslagen te voorkomen wat op zijn beurt weer een voedingsbodem is voor nieuwe aanslagen tot en met raketten toe op steden en dorpen.

Zo lang Hamas de tweestaten oplossing weigert te aanvaarden is er geen oplossing voor het Palestijnse-Israëlische conflict dat zich nu al 80 jaar voortsleept. 

Israël heeft naar aanleiding van de pogrom op 7 oktober gekozen voor de vernietiging van Hamas. Of dat mogelijk is, valt te bezien. Het lijkt ondoenlijk om Hamas volledig te vernietigen.

Tot nu toe kijken de Arabische landen passief toe ondanks de vele burgerslachtoffers die er zijn gevallen. Zullen ze een oorlog beginnen om alsnog Hamas als heerser te installeren over wat nu Israël heet inclusief de Gazastrook, de West bank en de Golan hoogte?

Ik denk het niet, zeker niet zo lang de VS duidelijk maken dat ze in een oorlog achter Israël zullen staan. Bovendien, de Arabische leiders zijn niet eensgezind. Hoewel beide Islamitische fundamentalistische staten zijn, zijn Saudie-Arabië en Iran gezworen vijanden. Geen van beide ziet de ander als overwinnaar zitten.

Egypte heeft geen zin om opnieuw in een avontuur met de Moslimbroederschap  - Hamas is een tak van de Moslimbroederschap - terecht te komen en houdt daarom de grens met Gaza zoveel mogelijk dicht. 

Het nabijgelegen Rusland heeft vanwege de oorlog in Oekraïne niet het militaire noch economische vermogen om enig gewicht in de schaal te leggen. China kijkt op een afstand toe hoe de zaken zich ontwikkelen.

Europa is zoals altijd verdeeld. Als Europa zelfs niet eensgezind kan zijn over de Russische aanvalsoorlog in Oekraïne, hoe zou ze dat dan kunnen zijn over een ingewikkelde geopolitieke kwestie als Israël, de Palestijnen en de Arabische landen? 

Europa zelf heeft daarenboven ook nog een lange geschiedenis van anti-semitisme achter zich waar veel bloed bij is gevloeid waaronder de industrieel georganiseerde moord op zes miljoen joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In Europa wordt vaak bij gewelddadige conflicten - bij gebrek aan andere machtsmiddelen - de mensenrechten kaart getrokken. Dat valt te prijzen maar die voornamelijk legalistische kijk op de werkelijkheid levert over het algemeen geen bijdrage aan de oplossing van geweldsconflicten. 

Integendeel, het draait uit op pappen en nat houden en met veel geld de Gazastrook op de been houden. Je zou kunnen stellen dat dit het onverantwoorde radicalisme van Hamas mogelijk maakt of zelfs in stand houdt.