Posts tonen met het label turkije. Alle posts tonen
Posts tonen met het label turkije. Alle posts tonen

dinsdag 20 september 2022

OORLOGSBULLETIN 34. ERDOGAN

De oorlog is amper een maand oud (eind maart) en Erdogan weet de strijdende partijen al aan tafel te krijgen voor vredesonderhandelingen. te vroeg natuurlijk maar het is de inspanning die telt en die Turkije daarmee een plaats geeft in het conflict. Blijkbaar hadden Rusland en Oekraïne er belang bij om Turkije de positie van vredesonderhandelaar te gunnen.



Niks zo moeilijk als om de positie die Turkije in de Oekraïne oorlog inneemt in te schatten. Turkije is sowieso moeilijk in te schatten omdat het land in een heel andere geopolitieke context opereert dan Nederland en Westerse landen in het algemeen. Europa en de VS zijn sinds de Tweede Wereldoorlog en eigenlijk al daarvoor verbonden in een duurzaam Atlantisch bondgenootschap. 

De NAVO biedt Turkije een schuilplaats tegen Rusland en Iran. Rusland is de grote beer die een groot deel van de kust van de Zwarte Zee beheerst en invloed heeft in landen die grenzen aan Turkije. Met de rugdekking van de NAVO kan Turkije de Russische beer in die ogen kijken en er zaken mee doen.

Iran grenst in het zuiden aan Turkije en heeft net als Turkije aspiraties om een regionale grootmacht te zijn. Ook hier biedt het Atlantisch bondgenootschap via de NAVO rugdekking. Dat geldt in zekere zin ook voor zijn grenslanden Syrië en Irak, die inmiddels militair en economisch zodanig in de kreukels liggen dat ze geen bedreiging meer kunnen vormen voor Turkse aspiraties. Wel draagt Turkije de last van vluchtelingen uit die beide landen. Een deal daarover met de EU gaf Turkije enige financiële verlichting.

Een Turks lidmaatschap van de Europese Unie is een brug te ver voor beide partijen. Het zou beide uit hun geopolitieke balans halen. De Turkse leider Erdogan verstaat de kunst van het balanceren tussen NAVO, Rusland en Iran als geen ander daarbij altijd met het oog strak gericht op de belangen van Turkije.

Partij kiezen in de oorlog tussen Oekraïne en Rusland zou die balans hebben verstoord en dat kan Turkije zich niet permitteren. Vandaar dat hij na een maand oorlogvoering vredesonderhandelingen tussen de twee oorlogspartijen Oekraïne en Rusland wist te bewerkstelligen. Te vroeg natuurlijk maar dat geeft niet. Het is de inspanning die telt. Het zal een verrassing zijn geweest voor outsiders. Insiders als Europa (Frankrijk en Engeland) en de VS zullen met een goedkeurend oog gekeken hebben hoe Erdogan de bal rond speelt.

Uit de posities die Erdogan inneemt kunnen we aflezen hoe zorgvuldig hij de balans blijft bewaren. Hij leverde Oekraïne Turkse drones die een niet mis te verstane rol spelen op het slagveld. Hij heeft Rusland en Oekraïne tot een graanovereenkomst weten te bewegen. Ik veronderstel dat dit op de achtergrond goedkeurend is bekeken door de VS.

Erdogan slaagde erin een soort kleine top te houden onder de voogdij van Iran en met instemming van Rusland zodat Putinski in hoogst eigen persoon er bij aanwezig was. Iran trekt uiteraard meer de kaart van Rusland en daar wil Turkije bij zijn zodat hij weet hoe de hazen lopen.

Hoe angstvallig hij het evenwicht houdt tussen Rusland, Oekraïne en de NAVO blijkt uit zijn verklaring dat Rusland niks te zoeken heeft in de Krim en dat het Westen met zijn bewapening van Oekraïne de Russische beer provoceert. Hoe dan ook, de positie van Turkije met rugdekking van de NAVO komt de EU en de VS niet slecht uit. We kunnen gevoeglijk aannemen dat Erdogan ervoor waakt on speaking terms te blijven met beide. Hij hoeft daarvoor ook niet nog eens lid te zijn van de EU.


zondag 17 december 2017

OPEN BRIEF AAN LEONIE BREEBAART OVER HET WARE KARAKTER VAN DE ISLAM

Islamitische Staat is een extreem radicale poging een Staat te grondvesten op basis van de Koran.

Geachte mevrouw Leonie Breebaart,

Uw vergelijking tussen communisme en politieke islam gaat meer op dan u zelf beseft. De Communistische landen waren dictaturen. Veel islamitische landen komen in de buurt daarvan of zijn het helemaal. Net als de communisten indertijd beschikken radicale moslims over een te mobiliseren vijfde colonne. Zie de terreur in Europa en het vertrek van gelovigen naar IS.

In tegenstelling tot het communisme dat geleid werd door Rusland als grootste staat van de Sovjet Unie, heeft de Islam geen leidersstaat. Dat is een geluk tot nu toe en misschien komt het wel nooit zo ver. Iran en Turkije proberen wel zo een positie te veroveren, maar ze zijn beide voorlopig nog niet ontwikkeld genoeg. Iran maakt voor zijn ambities ondertussen wel gebruik van terreur organisaties in o.a. Libanon.

Waar de Turkse president Erdogan mee bezig is, weten we niet maar hij is in ieder geval niet bezig met het versterken van de democratische Turkse staat maar wel met Islamisering van het openbare leven. Mocht Turkije onder Erdogan alsnog zo ver komen dat het een soort islamitische staat wordt, dan zitten we in Europa met miljoenen Turken waarvan we niet zeker weten waar hun loyaliteit ligt. Kiezen ze voor het democratisch pluralisme of geven ze de voorkeur aan een Islamitsiche staat? Hoe dan ook, de spanning in Europa zou dan om te snijden zijn, wat het trouwens nu ook al is als gevolg van door IS georganiseerde terreur.

Dat neemt niet weg dat de meeste Moslim burgers in ons midden vreedzaam zijn.

Maar machtsstrijd kan dat gemakkelijk wijzigen. Serviërs, Kroaten, Bosniërs leefden en waren decennnia lang buren, ze woonden vreedzaam bij en naast elkaar. Hun talen zijn inwisselbaar en velen waren door de jaren heen familie van elkaar geworden. Toen de machtsverhoudingen veranderden in Joegoslavië en politieke leiders als Milosevic en Tudjman kansen zagen om via nationalistische religieuze retoriek hun macht te vestigen, bleken brave orthodoxe Serviërs, katholieke Kroaten en Moslim Bosniërs, bereid elkaar naar het leven te staan.

Er waren bombardementen van de NAVO op Belgrado voor nodig om de vrede aan de grenzen van Europa af te dwingen. Brave Serviërs keken geschokt toe hoe beschaafde Westerse landen
midden in de stad TV stations, politie en militaire gebouwen bombardeerden waarbij ook burgerdoden vielen.

Er is nog een overeenkomst tussen communisme en islam. Anti-communisme was not-done in intellectuele kringen. Met de politieke Islam zien we een gelijksoortige afwijzing van het benoemen van problemen. Ze geloven liever in het sprookje of de mythe van de goede bedoelingen. Ik zou daar ook graag in geloven maar me dunkt dat de geschiedenis leert op onze hoede te zijn.

Ephimenco heeft daar oog voor. Hij wil ons alert houden en niet dat we door goede bedoelingen en machteloze braafheid in slaap worden gesukkeld.

Ik ben blij dat hij in Trouw daarvoor de ruimte geeft. Hij is een van de weinigen. Daarom moeten we hem koesteren.

Met vriendelijke groeten,

*Leonie Breebaart heeft in Trouw een column over religie en filosofie. _Deze open brief is geschreven naar aanleiding van haar column "Het ware karakter van de Islam" verschenen in Trouw op 17 december.

zondag 17 april 2016

ICH BIN KEIN SCHWANZ


woensdag 1 oktober 2014

KOERDEN IN BRUSSEL

Koerdische vrouw die bij de hongerstakers hoort.
Vandaag (Woensdag 1 oktober) in Brussel op het Luxemburg plein tegenover het Europees Parlement zie ik een tent staan met Koerdische hongerstakers. Ze zitten allemaal op een rijtje achterin de tent. Op een tafeltje in het midden voor hen staan drie flessen water. Onder de flessen liggen pamfletten. Het is de tweede dag dat ze daar zitten. In een pamflet in verschillende talen waaronder Nederlands vragen ze aandacht voor wat heet “ISIS-slachtpartij in Kobane kanton van West-Koerdistan.” Voor de geregelde journaalkijker intussen bekend terrein. Daar heet het Syrië, hier heet het West Koerdistan. Alles is politiek.

Het pamflet is getekend door KCD-E (Congres van de Democratische Gemeenschap van Koerden in Europa). Het lijkt heel wat maar of dat ook zo is, weet ik niet. Achter de tent en in de tent zie ik vlaggen hangen met het portret van PKK leider Öcalan. In Wikipedia lees ik het nog eens na: “Abdullah Öcalan (Ömerli (provincie Urfa, Turkije), 4 april 1948) is een leider van de PKK, een gewapende separatistische groepering die strijdt voor Koerdische onafhankelijkheid. Öcalan werd op 15 februari 1999 in Kenia door de Turkse Rode baretten gearresteerd met behulp van de inlichtingendienst en werd door een Turks gerechtshof ter dood veroordeeld. Zijn straf werd later onder druk van de Europese Unie omgezet in levenslang.” Is het Congres misschien een mantelorganisatie van de PKK?

Elke hongerstaker heeft een Tshirt met opschrift "Hongerstaking Kobane". Voor op de tent staat dat het de derde dag van de hongerstaking is.
In het pamflet lees ik harde taal tegen Turkije. Ik citeer: “De ISIS bendes worden in hun opzet gesteund door het Turks leger, zowel logistiek als politiek. De Turkse regering heeft de 49 Turkse gegijzelden als pasmunt gebruikt en beloofd de andere kant uit te kijken terwijl ISIS een genocide in de steigers zet. Maar het akkoord behelst meer dan dat. De Turken hebben in het geheim en op een illegale manier tanks en wapentuig overhandigd aan ISIS door ze simpelweg over hun grens heen te transporteren.”

Alles is politiek. Ik heb van TV en kranten begrepen dat Turkije ambivalent is in zijn strijd tegen ISIS omdat ze de positie van de Koerden niet wil versterken. Slecht beleid als gevolg van de decennia lange discriminatie van de Koerdische minderheid in Turkije. De NATO en de EU zullen toch nog een hartig woordje moeten spreken met president Erdogan.

Terwijl ik fotografeer begint begint achter het tafeltje met de flessen water een soort van persconferentie. Er is ondertussen wat belangstelling van de pers.

De anti-ISIS coalitie krijgt er ook van langs. “De terroristen hebben de wijken van Kobane bijna bereikt dankzij Amerikaans zwaar wapentuig. Honderdduizenden mensen staan oog in oog met de brutaalste genocide in de moderne geschiedenis. Het volk van Kobane verdedigt zich met slechts lichte wapens in handen van de volksverdedigingseenheden van Rojava, YPG en YPJ. Echter internationale steun blijft uit. ISIS kan niet gestopt worden met slechts deze wapens. Ondanks de dagelijks zeer dringende oproepen van het Koerdische volk en de YPG/YPY aan het adres van de anti-ISIS coalitie, hebben de Koerden van niemand steund ontvangen.”

Ik begrijp de frustraties en de angsten van de Koerden maar wat ze hier schrijven, is intussen door de ontwikkelingen achterhaald. De Koerden in en rond Kobane worden wel degelijk met luchtbombardementen op ISIS stellingen gesteund. In Turkije wordt ook gepraat over militair ingrijpen. Om je vrienden in de strijd tegen ISIS niet alsnog te verliezen is het misschien verstandig om de hongerstaking te stoppen en het pamflet in te trekken? 

Ik mis overigens in het pamflet aandacht voor de tienduizenden Koerdische vluchtelingen die in Turkije worden opgevangen. Ook daarover kun je berichten. Alles is immers politiek.