20. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. GRETA

 

Greta Thunberg (bewerking petrus nelissen)

Het VN Klimaatpanel voorspellen met hulp van media en politiek zoveel onheil voor de toekomst dat er wel paniek onder de mensen moet ontstaan. Veel mensen kunnen niet met de gedachte leven dat de mogelijke ondergang van de wereld wel eens zo dichtbij kan zijn. Dat kon men vroeger niet en ook nu niet. De mensheid wil immers overleven of in ieder geval dat zijn nageslacht blijft leven. Die drang is alle soorten op aarde eigen, wij mensen zijn daarop geen uitzondering.

In vroegere tijden waren onheilsboodschappen het terrein van religieuze sekten en groepen. Zij meenden op grond van allerlei min of minder bedreigende en onbegrepen verschijnselen, de pest of voortdurende oorlogen, dat het einde der tijden spoedig zou aanbreken. Ze waarschuwden de mensen zich te bekeren en boete te doen voor hun zonden zodat de goden zich zouden bedenken. Helaas doen de goden dat niet zoals we weten uit de verhalen over Noach en Sodom en Gomorra in het Oude Testament.

Sinds de Club van Rome en het VN Klimaatpanel is de onheilsboodschap weer terug op het wereldtoneel, maar nu in de seculiere variant van een wetenschappelijke voorspelling op basis van metingen en computermodellen. Was Al Gore nog een door de wol geverfd politicus met een wetenschappelijke achtergrond, zijn volgelinge de Zweedse Greta Thunberg is nog maar een kind. Toch krijgt zij met haar onheilsboodschap de belangstelling van allerlei wereldleiders alsof zij gezegend is met een speciale gave om de boodschap van het voorspelde klimaatonheil te verkondigen.

“Ze is geïnterviewd door Fareek Zakaria op CNN in het programma GPS, Global Publis Square, waar normaliter alleen wereldleiders, politici en diplomaten aan het woord komen. Ze mocht eind oktober in Londen een toespraak houden op een manifestatie die was georganiseerd door de radicale actiegroep Extinction Rebellion. Eind november 2018 sprak ze in het Poolse Katowice op de klimaatconferentie ten overstaan van wereldleiders. ‘Jullie zijn niet volwassen genoeg om de waarheid te zeggen zoals die is. Zelfs die last laten jullie over aan ons kinderen.’ Eind januari  2019 deed ze hetzelfde in Davos bij de jaarlijkse economische top ten overstaan van allerlei bankiers, zakenlieden en beroemdheden als Bono en Jane Goodall. De spijbelende Zweedse werd een inspiratiebron voor andere scholieren. In Brussel liepen er in begin 2019 tienduizenden scholieren door de stad, elke spijbelaar meer.” (Simon Rozendaal, Warme Aarde, Koel Hoofd, kanttekeningen bij de energietransitie, atlas contact Antwerpen/Amsterdam 2019, blz. 195 e.v.)

Waarom doen al deze wereldleiders en beroemde personen dat? Zien zij in de onschuldige en onervaren Greta de ideale boodschapper die de harten van de mensen gemakkelijker kan openen voor de onheilsboodschap met bijbehorende boetedoeningen als het aanschaffen van een elektrische auto, het leggen van zonnepanelen op het dak en de aardgasverwarming te vervangen door een warmwaterpomp? 

Of is zij de ideale persoon om de onheilsboodschap nog eens kracht bij te zetten en de mensen over te halen te geloven en mee te doen? Want daar gaat het om, de mensen overtuigen om het onheil af te wenden en zich te buigen naar de wensen van de politiek, wensen die door de milieubeweging met ongekende heftigheid en radicalisme wordt gebracht. Ze baseren zich op het psychologische beginsel dat  hoe groter het voorspelde onheil (opwarming, rampen, honger, uitsterven diersoorten, ecologische rampen enz.), hoe groter ook de neiging van de mensen om buigzaam en gehoorzaam mee te gaan in  de gewenste maatregelen. Moet je daarmee een meisje van 15 opzadelen?

De onheilsboodschap van de klimaatverandering mag dan seculier van aard zijn, de methode om de boodschap te brengen in de persoon van Greta doet denken aan de werkwijze van religieuze sekten en kerken. Van de Rooms Katholieke kerk is bekend dat zij vele boodschappers gehad heeft waaronder kinderen als die van het Portugese Fatima en de Franse Bernadette van Lourdes.  Kinderen zijn onschuldig en zuiver en daarom de ideale boodschapper tegen het kwaad. Het nieuwe toekomstige kwaad is de klimaatverandering en waarom zou je dan niet net als de RK Kerk gebruik maken van een kind als Greta om je boodschap overtuigend de wereld in te sturen? 

(wordt vervolgd)

17. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. HET VN KLIMAATPANEL (IPCC)

VN Klimaatconferenties zijn hoogmissen waar een klimaatakkoord wordt gevierd met een demonstratie van wereldwijde eenheid, samenwerking en solidariteit. Maar een klimaatakkoord is geen verdrag en als zodanig niet bindend. Niettemin hebben Nederland en Europa de akkoorden in wetgeving verankerd om ze aldus bindend te maken. De basis van het beleidsakkoord zijn IPCC rapporten over opwarming van de aarde. 

Onder leiding van het kabinet Rutte III heeft Nederland zich bekend als klimaatkampioen. waarom? De klimaatimpact van Nederland op wereldschaal is verwaarloosbaar. Is het onze aard om missie te bedrijven of zijn er nog andere politieke, economische of ethische overwegingen geweest? Waarschijnlijk is het zoals alles in het leven een mengelmoes van dit alles.

Het door Al Gore in zijn film ‘Een Ongemakkelijke Waarheid’ aangekondigde klimaatonheil vindt zijn grond in de rapportering van het VN Klimaat panel. De rapporten van het VN Klimaatpanel zijn zo bezwangerd met onheil voor de toekomst dat Al Gore misschien wel moest bezwijken voor een scenario dat vergelijkbaar is met een Hollywoodiaanse rampenfilm. 

Waarom het VN Klimaatpanel van meet af aan heeft gekozen voor de aankondiging van een mogelijke wereldramp op basis van extreme computermodellen is niet duidelijk. Zijn de klimatologen zelf zo geschrokken van de mogelijke uitkomsten dat ze elke voorzichtigheid uit het oog verloren? Is het een kwestie van opbieden, een groepsproces of de erfenis van de Club van Rome die aan het einde van de vorige eeuw de wereld waarschuwde voor zijn ondergang als gevolg van uitputting van grondstoffen? Is de activistische opstelling van wetenschappers tegen de atoombom een voorbeeld voor hen? Of is dit het onvermijdelijke gevolg van het feit dat het VN Klimaatpanel opereert op het snijvlak van wetenschap en internationale politiek?

“Het IPCC werd in 1988 gezamenlijk opgericht door het VN-Milieuprogramma (UNEP) en de Wereld Meteorologische Organisatie (WMO), met nog in hetzelfde jaar de bekrachtiging ervan door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.”
Sinds zijn oprichting heeft het IPCC een reeks rapporten gepubliceerd die gelden als referentiewerken voor beleidsmakers, wetenschappers, studenten en andere specialisten. Deze rapporten hebben een grote invloed op het milieubeleid van vele regeringen. Deze rapporten komen om de 5 à 6 jaar uit. Het vierde rapport is in verschillende delen uitgekomen in 2007, het vijfde in 2013 en 2014, het zesde in 2021.” (Wikipedia: Intergovernmental Panel on Climate Change.)

Het VN Klimaatpanel is niet de eerste VN instelling die opereert  op het snijvlak van internationale politieke en wetenschap. Een van de oudste VN instellingen te weten de Internationale Arbeidsorganisatie te Génève is zelfs een vorm van internationaal geïnstitutionaliseerd overleg tussen drie spelers op het speelveld van de arbeid: werkgevers, werknemers en overheden. Ik ben jaren te gast geweest op de jaarlijkse internationale conferentie waar gedebatteerd wordt en voorstellen gedaan worden voor verandering en verbetering van arbeidsomstandigheden wereldwijd. In die conferenties wordt gewikt en gewogen over maatregelen, aanbevelingen en acties.  

Het VN klimaatpanel bestaat uit overheden en wetenschappers die ongeveer om de 5 jaar een internationale klimaatconferentie houden. Door de schrikwekkende rapporten over mogelijk toekomstige klimaatveranderingen als gevolg van opwarming van de aarde hebben deze conferenties een grotere impact dan de ILO conferenties die toch ook gaan over het lot van honderdduizenden of miljoenen mensenlevens. De ervaring van de ILO deelnemers is dat verbeteringen een zaak zijn van overleg tussen de betrokken partijen en een lange adem vergen. 

Klimaatconferenties daarentegen wekken op zijn minst dat er haast is, geen tijd van overleg en dat men uit angst voor meer onheil extreme doelstellingen moet vaststellen waarbij de haalbaarheid naar de toekomst wordt verschoven. Op zulke conferenties zeggen regeringen toe zich aan de doelstellingen te houden zonder echter  te weten wat op de langere termijn haalbaar en mogelijk is tegen welke prijs. Er is vertrouwen in de wetenschap en het bedrijfsleven dat dit in de toekomst opgelost wordt. 

Klimaatakkoorden zijn politieke akkoorden vergelijkbaar met het door de Amerikaanse regering georganiseerd Manhattanproject waarin ten tijde van de Tweede Wereldoorlog vooraanstaande wetenschappers bij elkaar werden gebracht om samen met technici de Amerikaanse atoombom te ontwikkelen of het maanproject van NASA waar wetenschappers en technici bij elkaar werden gebracht om de eerste Amerikaanse landing op de maan mogelijk te maken. Bij beide projecten waren de kosten niet van belang. Het eerste project was koste wat koste nodig om de militaire overmacht van de VS te garanderen, het tweede project om ten koste van alles het prestige van de VS in de ruimte te herstellen. Het ziet er naar uit dat de klimaatakkoorden van dezelfde orde: ongeacht de kosten moeten klimaatmaatregelen genomen worden op de kortst mogelijke termijn.  

Dankzij het VN klimaatpanel is aldus op termijn een wereldwijde stop aangekondigd op het gebruik van fossiele brandstoffen ongeacht de kosten. Het is een ongeziene inperking door overheden van de vrije markt voor productie en kapitaal. Dat verklaart wellicht waarom VN Klimaatconferenties van meet af aan op brede steun konden rekenen van milieugroepen als Greenpeace en Wereldnatuurfonds maar ook van linkse politieke partijen en media. Zij geloven immers in de politieke maakbaarheid van mens en maatschappij en dus waarom ook niet van het klimaat? Bovendien hebben zij om verschillende redenen nooit vertrouwen gehad in vrije marktwerking, vooral niet als het gaat om multinationals. Het gevolg is een heropleving van de aversie tegen multinationals en in dit geval dan vooral tegen de oliereuzen, per slot van rekening de wereldwijde leveranciers van fossiele brandstoffen. Geen wonder dat in Nederland een organisatie als Milieudefensie de oliemultinational Shell voor het gerecht heeft gedaagd.

(wordt vervolgd)
 

16. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. AL GORE:EEN ONGEMAKKELIJKE WAARHEID

 

Een ijzersterk beeld van de ondergang van de wereld door klimaatverandering blijkt de eenzame, liefst hongerige ijsbeer te zijn die verdwaasd rond loopt tussen het smeltende ijs, zijn oorspronkelijke habitat  aan de Noordpool. Intussen is een strijd ontstaan of en in hoeverre de ijsbeer daadwerkelijk door uitsterven wordt bedreigd door smeltend ijs. (fotocollage: petrus)

Een van de politici die in de onheilsboodschap van het VN klimaatpanel zijn kans zag om zijn gemiste presidentschap van Amerika te compenseren met aandacht van de hele wereld was Al Gore. Hij was de eerste klimaatprofeet die ons waarschuwde ons te bekeren tot een “gezond klimaat” voordat het te laat zou zijn.

“Na zijn nederlaag bij de verkiezingen van 2000, begaf Gore zich in het lezingencircuit. Hierbij uitte hij voornamelijk zijn bezorgdheid over de ecologische evolutie van onze planeet en de rol van de mens daarin. Gores lezingen vormden de basis voor de documentaire An Inconvenient Truth, een film over het broeikaseffect en de gevolgen ervan voor de mens in de komende vijftig jaar. Deze film was een groot succes in Amerikaanse bioscopen. Het is zelfs de op twee na meest bezochte documentaire ooit in Amerika, na Fahrenheit 9/11 en March of the Penguins. De film kreeg zeer lovende kritieken, maar ook kritische kanttekeningen uit wetenschappelijke hoek. Ook zorgde Gores verschijning in de film ervoor dat velen hem opnieuw naar voren schoven als kandidaat voor de presidentsverkiezingen van 2008. Op 25 februari 2007 kreeg deze documentaire tijdens de 79e uitreiking van de Oscars de prijs voor 'Beste documentaire'. De Oscar werd uitgereikt aan filmmaker Davis Guggenheim. “ (Wikipedia) 

Dankzij de combinatie van een machtig politicus als Al Gore, de genoemde film, de Verenigde Naties, het VN klimaatpanel en de VN klimaatconferenties  kwam “het klimaat” met een klap op nummer een te staan op het wereldwijde vergadercircuit en politici.  Nooit tevoren was het gelukt om een onderwerp zo effectief op de wereldagenda te zetten, niet ontwikkelingssamenwerking, niet de multinationals, niet de bevolkingsexplosie en ook niet een dreigende atoomoorlog.

De over de wereld uitgestrooide filmbeelden spraken voor zich: afbrokkelende ijskappen, dolende hongerende ijsberen, smeltende gletsjers, stijgende zeespiegel waarin eilanden en wie weet straks ook Nederland zullen verdwijnen, ontdooiende permafrost, bosbranden van Griekenland tot Siberië, orkanen, overstromingen, enz. Alles bleek plotseling met alles samen te hangen met klimaatverandering als middelpunt ook al wist niemand precies hoe. De aarde warmt op en dat zegt genoeg. Dat zegt zoveel dat er al gesproken wordt over aanstaande klimaatvluchtelingen zonder dat daar ook maar enige aanwijzing voor is.

Een gevolg van de onheilsboodschap is dat de industrialisering en het wereldwijde transport door zijn CO2 uitstoot zogezegd verantwoordelijk voor de opwarming, niet langer de mens bevrijden van zijn zorgen om voedsel, betere levensomstandigheden, meer bewegingsvrijheid geven en een min of meer comfortabel leven mogelijk maken maar integendeel voor een nieuw soort bezorgdheid zorgt.  Industrialisering is van een groot goed tot bevrijding van de mensheid van zijn bloed, zweet en tranen leven in een ernstig kwaad veranderd. Als we zo doorgaan dan zullen we op termijn uitsterven als soort. Ondertussen zullen ons verschrikkelijke rampen treffen tenzij we ons bijtijds bekeren tot de energietransitie van fossiele  naar groene energie. Ondanks dat de fossiele brandstoffen uit de schoot van moeder aarde zelf komen, zijn ze een dodelijk gif voor ons mensen.

 (wordt vervolgd)

OM HOEVEEL GRADEN GAAT HET EIGENLIJK?

 

Figuur 1. Volgens satellietwaarnemingen is de gemiddelde 'opwarming' van de aarde 0,091 graden per 10 jaar. Volgens 130 klimaatmodellen zou dat 0, 214 graden per tien jaar moeten zijn. de modellen zitten er dus voor 100% naast. Zoals je ziet op de grafiek is sinds 2016 sprake van een daling.

Gesteld dat CO2 uitstoot daadwerkelijk de aarde opwarmt, wat niet met zekerheid gezegd kan worden, hoeveel warmt die dan op als we blijven verbranden alsof er niets aan de hand is? De vraag stellen is eenvoudig, het antwoord niet gemakkelijk.

De Koninklijke Nederlandse Academie houdt een flinke slag om de arm bij het antwoord op deze vraag. “Als we het scenario volgen van het gebruik van steeds meer fossiele brandstoffen geven de modelprojecties aan dat de gemiddelde temperatuur op aarde in het jaar 2100 tussen de 1,1 en 6,4 graden hoger zou kunnen zijn dan in 1990.” (‘Klimaatverandering, wetenschap en debat ’ verschenen in 2011, blz.34)

Maar ook deze vaststelling staat ter discussie zo schrijft de Koninklijke Academie zelf. “In het klimaatdebat spelen speculaties over die onder - en bovengrens een belangrijke rol. Er zijn klimaatonderzoekers die redenen hebben te denken dat het klimaat minder gevoelig is en dat stijging van de temperatuur bij een verdubbeling van het kooldioxidegehalte hooguit 1 graad zal zijn, en onderzoekers die menen dat het door de toename van kooldioxide helemaal niet warmer zal worden; er is eigenlijk niemand die meent dat de toename leidt tot afkoeling.” (blz.19)

Andere deskundigen stellen vast dat wat de modellen voorspellen niet overeenkomt met satellietmetingen en dat er volgens die metingen veel minder opwarming is.

“Volgens het gemiddelde van 120 climate model runs zou de opwarming van de atmosfeer vanaf 1979 0, 214 graad Celsius per decennium bedragen. De (gemeten) werkelijkheid tussen 1979 en 2015 is 0, 091 graad Celsius per decennium. De laatste jaren is er zelfs sprake van een daling. Zie de rode lijn in figuur 1 hierboven." (Ap Kloosterman, Is de klimaatfobie nog te keren?) 

Het is op zijn minst verontrustend dat de modellen en de metingen niet met elkaar overeenkomen. Ligt dit aan de modellen gebouwd op basis van veronderstellingen of aan de metingen? Hoe dan ook,  zo lang de klimatologie niet in staat is om een eenduidig antwoord te geven op de vraag anders dan bij meerderheidsbesluitvorming van het VN panel, is het verstandig om behoedzaam te zijn met het nemen van vergaande en kostbare maatregelen.