DE ELEKTRISCHE AUTO EN HET MYSTERIE VAN HET LEVEN

 

Zelfportret op het Tiananmen plein in Beijing met mijn elektrische Volvo, China. (AI Meta gegenereerd)

Ondanks alle aanmoedigingen in kranten en TV, vroeger noemden we dat propaganda, zal ik geen elektrische auto kopen. Mijn Volvo diesel is nog altijd een prima werkpaard dat op de snelweg met gemak op een liter diesel zestien tot twintig kilometer rijdt, afhankelijk van gewicht en rijstijl. Het is een degelijke auto en veilig, waar Volvo om bekend stond.

Ondertussen is het een Chinese auto geworden en die willen dat wij in Europa in elektrische auto’s gaan rijden want ze zijn beter in het maken van elektrische auto’s dan diesel en benzine auto’s. De ontploffingsmotor is te ingewikkeld voor hun industrie.

De elektrische auto is duur en wat mij betreft teveel gedoe. In de politieke wordt alsmaar gesteggeld over de wegenbelasting die hoger gaat worden. Dat is net als met de zonnepanelen, eerst subsidie en saldering en dan alles afschaffen zodat nu de verkoop van de thuisbatterij wordt aangejaagd.

Je moet er maar het geld voor hebben liggen om alweer zo'n elektrisch dingetje aan te schaffen naast je zonnepanelen, je elektrische auto en je elektrisch aangedreven warmtepompen. Op die manier wordt elke woning een kleine elektriciteitscentrale. Is dat nu zo milieuvriendelijk?

Heb je straks alles op orde, al je spaargeld geïnvesteerd en dan is er geen of zoals nu al het geval is te weinig elektriciteit. De zo dringend gewenste energietransitie stokt. Het net wordt instabiel met al die kleine elektriciteitscentrales die er aan hangen. Geen stabiele elektriciteitsvoorziening meer. Dat is achteruitgang in plaats van vooruitgang.

Maar ik heb gemakkelijk praten. Ik geloof niet in de ondergang van de wereld door CO2 uitstoot. Ons klimaat is veel te complex en ingewikkeld voor slechts een enkele oorzaak tot klimaatverandering. Het zullen tientallen, honderden of misschien wel duizenden oorzaken zijn. Ga daar maar eens aanstaan. 

Het is net als met ons bestaan van leven op aarde. We hebben er leuke verklaringen voor en best wel aardige inzichten maar echt weten doen we het niet. Het leven op de planeet aarde is een mysterie en het grootste mysterie op die planeet zijn wij mensen. Wat doen we in 's hemelsnaam hier?

Ondertussen kunnen we best maar de raad van de Deense milieuprof Bjorn Lomborg opvolgen en doen wat we altijd hebben gedaan, ons aanpassen aan de omstandigheden: beter bosbeheer om bosbranden te voorkomen, beter waterbeheer om droogte of overstroming te voorkomen enz.  Aanpassen aan de natuur doe je uit respect voor de natuur.

XI THEEBLAADJES

 

Xi Jinping op het congres van de Chinese Communistische Partij

Nog voor het Congres van de Chinese Communistische Partij in oktober hing een onbekende Chinees twee spandoeken op aan de Sitong brug in Beijing, met de tekst:.

“No COVID tests, I want to make a living. No cultural revolution, I want reforms. No lockdowns, I want freedom. No leaders, I want to vote. No lies, I want dignity. I won’t be a slave, I’ll be a citizen,”

"Go on strike at school and work, remove dictator and national traitor Xi Jinping! We want to eat, we want freedom, we want to vote!"

Het protest wordt van de brug verwijderd maar het kwaad is geschied. Foto’s van dit moedige en gedurfde protest gaan wereldwijd rond op social media.

Het protest krijgt wereldwijd navolging onder Chinese studenten buiten China. Er worden min of meer in het verborgene anti-Xi Jinping Posters opgehangen of op Instagram accounts gezet.

In China gebruiken studenten openbare toiletten als enige openbare ruimtes die niet bewaakt worden door de Chinese overheid, om met eenvoudige pamfletten te protesteren tegen ‘Dictator Xi-Jinping.'

In de gevangenis moet Ai Wewei zelfs poepen onder toezicht van twee agenten. Levensechte installatie te zien op de Weense Ai Weiwei tentoonstelling "In search for Humanity" (foto: petrus nelissen)

Dit doet me denken aan wat ik zag op de tentoonstelling van de Chinesse kunstenaar en activist Ai Weiwei in Wenen getiteld ‘In search of humanity’. In een serie levensgrote installaties bootst hij de absurde situaties na waarin hij zich bevond tijdens zijn drieëntachtig dagen durende gevangenschap in het jaar 2011.

Hij werd al die dagen 24 uur per dag bewaakt door twee agenten, wat hij ook aan het doen was. In een van de installaties is te zien hoe hij door twee agenten bewaakt wordt terwijl hij zit te poepen, in andere terwijl hij ligt te slapen. Poepend of slapend, de Chinese bazen bewaken je 24 uur per dag met twee man.

De controle drift en de angst voor opstandigheid van de Chinese communistische autoriteiten reikt verder dan het absurde.

Na zijn gevangenschap zat er voor Ai Weiwei niets anders op dan in ballingschap te gaan. De autoriteiten zouden hem, zijn gezin en familieleden anders nooit met rust laten.