DE ELEKTRISCHE AUTO EN HET MYSTERIE VAN HET LEVEN

 

Zelfportret op het Tiananmen plein in Beijing met mijn elektrische Volvo, China. (AI Meta gegenereerd)

Ondanks alle aanmoedigingen in kranten en TV, vroeger noemden we dat propaganda, zal ik geen elektrische auto kopen. Mijn Volvo diesel is nog altijd een prima werkpaard dat op de snelweg met gemak op een liter diesel zestien tot twintig kilometer rijdt, afhankelijk van gewicht en rijstijl. Het is een degelijke auto en veilig, waar Volvo om bekend stond.

Ondertussen is het een Chinese auto geworden en die willen dat wij in Europa in elektrische auto’s gaan rijden want ze zijn beter in het maken van elektrische auto’s dan diesel en benzine auto’s. De ontploffingsmotor is te ingewikkeld voor hun industrie.

De elektrische auto is duur en wat mij betreft teveel gedoe. In de politieke wordt alsmaar gesteggeld over de wegenbelasting die hoger gaat worden. Dat is net als met de zonnepanelen, eerst subsidie en saldering en dan alles afschaffen zodat nu de verkoop van de thuisbatterij wordt aangejaagd.

Je moet er maar het geld voor hebben liggen om alweer zo'n elektrisch dingetje aan te schaffen naast je zonnepanelen, je elektrische auto en je elektrisch aangedreven warmtepompen. Op die manier wordt elke woning een kleine elektriciteitscentrale. Is dat nu zo milieuvriendelijk?

Heb je straks alles op orde, al je spaargeld geïnvesteerd en dan is er geen of zoals nu al het geval is te weinig elektriciteit. De zo dringend gewenste energietransitie stokt. Het net wordt instabiel met al die kleine elektriciteitscentrales die er aan hangen. Geen stabiele elektriciteitsvoorziening meer. Dat is achteruitgang in plaats van vooruitgang.

Maar ik heb gemakkelijk praten. Ik geloof niet in de ondergang van de wereld door CO2 uitstoot. Ons klimaat is veel te complex en ingewikkeld voor slechts een enkele oorzaak tot klimaatverandering. Het zullen tientallen, honderden of misschien wel duizenden oorzaken zijn. Ga daar maar eens aanstaan. 

Het is net als met ons bestaan van leven op aarde. We hebben er leuke verklaringen voor en best wel aardige inzichten maar echt weten doen we het niet. Het leven op de planeet aarde is een mysterie en het grootste mysterie op die planeet zijn wij mensen. Wat doen we in 's hemelsnaam hier?

Ondertussen kunnen we best maar de raad van de Deense milieuprof Bjorn Lomborg opvolgen en doen wat we altijd hebben gedaan, ons aanpassen aan de omstandigheden: beter bosbeheer om bosbranden te voorkomen, beter waterbeheer om droogte of overstroming te voorkomen enz.  Aanpassen aan de natuur doe je uit respect voor de natuur.

KLIMAAT ALARMISME VAN DE WORLD HEALTH ORGANIZATION

Klimatoloog, voormalig NASA medewerker en hoofdonderzoeker Roy Spencer van de University of Alabama in Huntsville meet sinds 1979 met behulp van satellieten de opwarming van de aarde. Hij geeft daarvan een maandelijkse update zoals hierboven van de afgelopen maand juni 2026. Belangrijkste details uit de UAH-update van juni 2026: Anomalie in juni: +0,46 °C (lager dan de +0,53 °C in mei) Basisperiode: Vergeleken met het gemiddelde van 1991-2020 Langetermijntrend: De algehele temperatuurtrend van januari 1979 tot en met juni 2026 blijft +0,16 °C per decennium. (De trend is +0,22 °C boven land en +0,13 °C boven de oceanen.)

Dezer dagen dreigt vanwege de hittegolven het alarmisme rond klimaat een flinke impuls te krijgen. Wat wil je. Voor het gevoel beleven we uitzonderlijke tijden en daar moet een verklaring voor zijn. Die is er ook maar niet zo alarmerend als sommigen ons willen laten geloven.

De Deens prof Bjorn Lomborg heeft de moeite genomen om de cijfers er bij te halen en daarmee beweringen die we via de media over ons uitgestrooid krijgen, in het juiste perspectief te plaatsen.

WK voetbal in Quatar was warmer dan in de VS

“Voor het wereldkampioenschap voetbal in de Verenigde Staten suggereerden sensationele krantenkoppen dat de wedstrijden door de hitte wel eens de ‘gevaarlijkste ooit’ zouden kunnen worden als gevolg van klimaatverandering. Die bewering is absurd: het vorige WK werd onder warmere omstandigheden in Qatar gespeeld. Toch illustreert dit perfect de alarmistische klimaatverhalen die iedere zomer opduiken. Ook de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) lijkt de grens tussen wetenschappelijk onderbouwde volksgezondheid en klimaatactivisme te vervagen. Een invloedrijke WHO-commissie, bestaande uit wetenschappers, politici en klimaatactivisten, riep op klimaatverandering uit te roepen tot een ‘noodsituatie voor de volksgezondheid van internationaal belang’.”

Overlijdens bij hitte

“Volgens de studie steeg het risico op overlijden door hitte in Europa sinds 1990 met 82%. Maar dat risico neemt sterk toe naarmate mensen ouder worden, en Europa vergrijsde in diezelfde periode fors. Sinds 1990 nam het aandeel Europeanen van zeventig jaar en ouder met 78% toe. Die vergrijzing verklaart al vrijwel volledig de stijging van het aantal sterfgevallen door hitte. Zowel de studie als de WHO-commissie negeren dat.

Een eerlijke vergelijking zou gebruikmaken van naar leeftijd gestandaardiseerde sterftecijfers, zodat cijfers over verschillende jaren werkelijk vergelijkbaar zijn. De WHO doet dat niet. De Global Burden of Disease, de belangrijkste internationale databank voor sterftecijfers, past die correctie wél toe. Daaruit blijkt dat het gestandaardiseerde risico op overlijden door hitte in Europa sinds 1990 nauwelijks veranderde. Bij de huidige bevolkingsomvang en leeftijdsopbouw komt dat neer op minder dan 850 extra sterfgevallen per jaar. De commissie overdrijft de omvang van het probleem dus met een factor van meer dan vijftig.”

Weggelaten cijfers

“Op elk continent overlijden nog altijd veel meer mensen door kou dan door hitte. Volgens de gestandaardiseerde methode blijkt dat het aantal sterfgevallen door kou in Europa sinds 1990 bijna halveerde. Bij de huidige bevolkingsomvang betekent dat 210.000 minder sterfgevallen per jaar. De WHO-commissie vermeldt niet dat de afname van sterfte door kou ongeveer 250 keer zo groot is als de toename van sterfte door hitte.

‘De WHO-commissie laat onvermeld dat hogere temperaturen zorgen voor minder sterfgevallen door kou’”

Duurder voedsel

“Door het klimaatbeleid betalen Europese consumenten drie tot vier keer zoveel voor elektriciteit als die in de VS en China. Meer dan een derde van de Europeanen zegt zich geen airconditioning te kunnen veroorloven. Nóg strengere emissiereducties verhogen de energiekosten verder. Daardoor worden hittegolven gevaarlijker voor mensen zonder airconditioning en koude periodes dodelijker voor zij die geen verwarming kunnen betalen.

Bovendien maken hogere energieprijzen kunstmest en gemechaniseerde landbouw duurder, waardoor voedsel minder betaalbaar wordt. Het medicijn dreigt daarmee schadelijker te worden dan de kwaal.”

De geciteerde fragmenten komen uit een bijdrage van Lomborg gepubliceerd in Het Financieele Dagblad van 12 juli 2026

 

72. HET KAN VRIEZEN.HET KAN DOOIEN. GROEN IDEALISME HELPT ARME LANDEN NIET.

 

Foto gemaakt in van de vele reparatieplekken in Dakar (2005). Buiten op een open terrein wordt de auto onder het toeziend oog van collega's onder handen genomen. Soms worden in een nabijgelegen werkplaats onderdelen nagemaakt ter vervanging van oude onderdelen. Met moderne auto's vol met electronica en chips wordt dat moeilijker. Het handwerk zal verdwijnen en daarmee een manier van levensonderhoud. Het onderhoud en repareren van auto's wordt een high tech zaak en dus waarschijnlijk onbetaalbaar.

De Deense professor Bjorn Lomborg heeft gelijk als hij stelt dat het Westen de armen lokt in wat hij een groen fantasie noemt. De meeste armen in de wereld hebben geen of amper toegang tot energie en nu moeten ze van Westerse groene idealisten de sprong maken naar groene energie van windmolens en zonnepanelen. Als het Westen als niet genoeg geld en kennis heeft om dat voor elkaar te boksen, hoe moet dat dan wel niet in de arme landen zijn?

Dat gaat niet lukken, teveel idealisme en te weinig besef van de praktijk. Sowieso wordt de technologische kloof tussen arme en rijke landen met de dag groter en die zal door groen idealisme alleen nog maar groter worden. 

Een voorbeeld is de computerisering (een rot woord) van ons wagenpark. Met tweedehandse auto’s van die generatie auto’s kan men in Afrika niet veel meer mee aanvangen. 

Aan de oude generatie tweedehandse auto’s kon men naar hartenlust sleutelen, desnoods improviseren met zelf gemaakte onderdelen. De nieuwe tweedehandse computer auto’s vereisen meer technische kennis en technologisch geavanceerde garages. Improviseren zal zo goed als niet meer kunnen. De tweedehandse elektronica-wagens zijn technologisch complex en dus zo goed als onbruikbaar in arm Afrika.

Wat voor auto’s geldt, geldt ook voor zonnepanelen en windmolens. 

 

Autobanden worden met de hand gerepareerd. Geld voor machines om het karwei te doen is er niet. (Dakar, 2005)

 

Het Afrikaanse elektriciteitsnetwerk en in het algemeen elektriciteitsvoorzieningen in arme landen zijn niet toegerust voor het gebruik van zonnepanelen en windmolens. Ze functioneren amper in de huidige fossiele situatie laat staan in een transitieperiode.

Een transitieperiode waar zelfs de Nederlandse elektriciteitsvoorziening grote moeite mee heeft. Het netwerk van hoogspanningskabels kan de vraag niet meer aan zodat het voorlopig op slot gaat. Nieuwe netwerken kosten miljarden waar moeten ze die in arme landen vandaan halen?

Een paar jaar geleden zag ik in een Mexicaans dorpje een kleinschalige poging om zonnepanelen te gebruiken voor stroomlevering aan een stel afgelegen huizen. Als na een jaar gingen de panelen naar de schroot als gevolg van gebrek aan onderhoud, geld en kennis van zaken. Uit arren moede heeft men de gebruikelijke bovengrondse elektriciteitsleiding doorgetrokken vanuit het dorp. Dat was goedkoper.

Lomborg heeft gelijk. “Zonne en wind-energie zijn niet in staat de stroom te leveren die nodig is voor industrialisatie, het aandrijven van waterpompen, tractoren en machines - alle ingrediënten die nodig zijn om mensen uit de armoede te halen.”  (zie Bjorn Lomborg in EW van 3 sept. 2022)

Groene fantasie of misplaatst idealisme, wat het ook moge zijn, arme landen zijn er niet mee geholpen.

(wordt vervolgd)
 

39. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. 50 JAAR DOEMDENKEN

 

Simon Rozendaal (links) studeerde scheikunde in Delft en werkte vervolgens bij NRC Handelsblad, waarvoor hij de wetenschapsbijlage opzette. Hij ontving in 1979 voor zijn werk de Glaxo-award. Sinds 1986 is hij wetenschapsredacteur van Elsevier. Rozendaal is erelid van de Koninklijke Nederlandse Chemische Vereniging.  Dr. Bjorn Lomborg is voorzitter van het Copenhagen Consensus Center en visiting fellow aan de Hoover Institution van de Stanford University. Het Copenhagen Consensus Centre is een denktank die onderzoek doet naar de slimste manieren om goed te doen. Voor dit werk werd Lomborg uitgeroepen tot een van de 100 meest invloedrijke mensen ter wereld van het tijdschrift TIME. 

 

Mijnheer Simon Rozendaal is een van de zeer spaarzame wetenschapsjournalisten tevens columnist in het weekblad EW die regelmatig kritische noten kraakt bij de algemeen aanvaarde klimaatleer en de klimaatfobie in het bijzonder. Hij krijgt daarvoor de ruimte in EW, het voormalige Elseviers Weekblad. Hij is een lichtpuntje in de duisternis van de doemdenkers. Hij houdt het hoofd koel in de verhitte debatten over smeltende gletsjers, uitstervende ijsberen, klimaatrampen, windmolen en zonnepaneel gekte en de jacht op fossiele bedrijven als Shell. Zijn wetenschappelijk mes is analytisch scherp met een soms  ironische ondertoon.

Doemdenken is van alle tijden. Vroeger was het religieus, de ondergang van de wereld als straf van God en zo, tegenwoordig wetenschappelijk: de ondergang statistisch vastgelegd in grafieken. Een van de eerste doemdenkers was Malthus die waarschuwde voor overbevolking. De Club van Rome waarschuwde in 1972 voor overbevolking en uitputting van de aarde met zijn rapport‘Grenzen aan de groei’. In Nederland kreeg dit rapport veel gehoor. Ik denk omdat men in Nederland als een van de dichtst bevolkte landen in de wereld met een zwaar calvinistische achtergrond erg gevoelig is voor dit probleem. 

Rozendaal signaleert een aantal moderne klimaat doemdenkers.

“In 1969 voorspelde de Amerikaanse bioloog Paul Ehrlich dat Engeland in 2000 niet meer zou bestaan. Rond die tijd poneerde zijn collega George Wald dat wanneer er geen drastische maatregelen zouden worden genomen, de beschaving in vijftien tot dertig jaar zou eindigen. In 1982 zei de directeur van het VN-milieuprogramma dat wanneer er niet naar hem werd geluisterd, er in 2000 een milieucatastrofe kwam met de impact van een kernoorlog.
In 1989 voorspelde een hoge VN-ambtenaar dat zonder drastische maatregelen na 2000 hele landen onder de zeespiegel zouden verdwijnen. In 2006 voorzag Al Gore dat we in tien jaar tijd het ‘point of no return’ gingen passeren. Dat had zich dus zes jaar geleden moeten afspelen, maar in een vers rapport van het Breakthrough National Centre for Climate Restoration is dit kantelpunt naar 2050 doorgeschoven: dan is de aarde grotendeels onbewoonbaar en houden naties op te bestaan.” (Simon Roozendaal, Waarom burgerlijke ongehoorzaamheid tegen ‘klimaatcatstrofe’ onzin is, EW 3 januari 2022)

Burgerlijke ongehoorzaamheid waar de schrijver Reybrouck voor pleit in zijn Huizingalezing brengt een oplossing van het klimaatprobleem geen millimeter dichterbij aldus Roozendaal in dezelfde column.

“Hét probleem van dit probleem is dat er geen oplossing voor is.
Greta Thunberg, David Van Reybrouck en Extinction Rebellion mogen het CO2-probleem dan pas sinds kort ontdekt hebben, er wordt al tientallen jaren van alles en nog wat geprobeerd om de CO2-concentratie te laten zakken. Dat lukt niet. De concentratie zakt niet, ze stabiliseert niet, ze blijft maar doorstijgen. Er valt zelfs geen minuscuul knikje in de grafiek te ontdekken.”

Vanwaar die somberheid van Van Reybrouck? 
"Hij heeft het over een mogelijke temperatuurstijging van 4 à 5 graden aan het eind van deze eeuw, maar dat is gebaseerd op een oud business as usual-scenario van de internationale klimaatwetenschap (ook wel RCP8.5 geheten) dat inmiddels achterhaald is. Zoals twee toonaangevende klimaatwetenschappers in 2019 schreven in het gerenommeerde blad Nature: ‘Gelukkig – en dat is een woord dat wij als klimatologen heel weinig kunnen gebruiken – wordt de wereld die in RCP8.5 is verbeeld met elk jaar minder waarschijnlijk.’
Veel waarschijnlijker, ook gegeven de afspraken die zelfs landen als China en India bij de recente klimaattop in Glasgow maakten, is dat er de komende decennia nog anderhalve graad bijkomt, boven op die ene graad die we al achter de rug hebben. Dat gaat problemen veroorzaken, vooral nabij de polen, voor gletsjers en in het hooggebergte, maar het zijn temperatuurschommelingen die het leven op aarde eerder heeft meegemaakt en overleefd."

Roozendaal schaart zich in de rijen van de Deense econoom-klimatoloog Bjorn Lomborg, ook hij vindt dat de wereld veel te veel sombert over de klimaatverandering.

“De recente VN-klimaattop in Glasgow werd voorspelbaar bestempeld als onze "laatste kans" om de "klimaatcatastrofe" aan te pakken en "de mensheid te redden". Net als vele anderen waarschuwde de Amerikaanse klimaatgezant John Kerry ons dat we nog maar negen jaar hebben om het grootste deel van de "catastrofale" opwarming van de aarde af te wenden. Maar bijna elke klimaattop is gebrandmerkt als de laatste kans. Het instellen van kunstmatige deadlines om aandacht te krijgen is een van de meest voorkomende milieutactieken. Er is ons de afgelopen halve eeuw verteld dat de tijd zo goed als op is. Deze boodschap is niet alleen spectaculair verkeerd, maar leidt ook tot paniek en slecht beleid. Twee jaar geleden kondigde de Britse prins Charles aan dat we nog maar 18 maanden hadden om de klimaatverandering op te lossen. Dit was niet zijn eerste poging om deadlines te stellen. Tien jaar eerder vertelde hij een publiek dat hij 'had berekend dat we nog maar 96 maanden hebben om de wereld te redden'. In 2004 vertelde een grote Britse krant ons dat klimaatverandering zonder drastische maatregelen de beschaving in 2020 zou vernietigen. De Golfstroom stopte en megadroogtes en hongersnoden zouden leiden tot wijdverbreide rellen en een nucleaire oorlog. Niet helemaal wat er vorig jaar gebeurde.” ( Bjorn Lomborg, ’The comic crises of climate apocalypse - 50 years of spurious scaremongering’)

 (wordt vervolgd)