Posts tonen met het label per. Alle posts tonen
Posts tonen met het label per. Alle posts tonen

dinsdag 10 september 2024

16. HOE ZIT DAT IN OSS? KABINET DEN UYL

Links PvdA leider Joop den Uyl, rechts PPR fractieleider Bas de Gaay Fortman


Terug naar de politiek in Oss waar PPR secretaris Wim van Dijk overeenkomstig de tijdgeest de wensen van de jongeren in Oss aan de orde stelt bij het gemeentebestuur en de politieke partijen. 


Of dat gevolgen heeft gehad voor de PPR in het Osse verkiezingshokje is moeilijk vast te stellen.Wel is het zo dat bij de Tweede Kamer verkiezingen in 1972 de PPR 6% van de stemmen kreeg. Bij de verkiezingen een jaar eerder was dat nog maar 2% geweest. Misschien lag het aan lijsttrekker Bas de Gaay Fortman, een charismatische goed gebekte lijsttrekker die het landelijk uitstekend deed?


De KVP bleef in Oss met ruim 35% van de stemmen de grootste partij, gevolgd door de PvdA met ruim 22% van de stemmen en de VVD met ruim 13%. D66 met 5% verloor daarentegen stemmen is Oss.


Oss week met deze resultaten behoorlijk af van de resultaten van de landelijke verkiezingen. Daar werd de PvdA met ruim 27% van de kiezers de grootste partij van het land gevolgd door de KVP met 10% kiezers minder dan de PvdA. 


Vergelijk dat eens met de uitslag van de verkiezingen van vlak na de oorlog. In 1946 behaalde de KVP landelijk nog bijna 29% van de stemmen (in Oss toen 80%), de SDAP, de voorganger van de PvdA, behaalde 22% van de stemmen (in Oss 16%). 


De rollen van KVP en PvdA zijn de loop der tijd volledig omgekeerd. De PvdA zit in de lift, de KVP gaat omlaag. Dat de daling van het aantal KVP stemmers het gevolg is van de ontkerkelijking en de ontvoogding in de katholieke gemeenschap, spreekt vanzelf. Dit proces is waarschijnlijk onomkeerbaar.


De electorale toekomst van de KVP is daarmee twijfelachtig geworden. Die van de PvdA veel belovend. De KVP zoekt een uitweg voor de electorale neergang, samen met de andere twee confessionele partijen die zij het minder, ook verlies lijden. Ze besluiten aan te sturen tot samenwerking om uiteindelijk te fuseren tot een enkele christelijke partij.


De winst van de progressieve partijen PPR, PvdA en D66 in 1972 leidt tot de vorming van het extra-parlementaire kabinet Den Uyl. Dit kabinet bestaat uit de drie genoemde partijen aangevuld met “progressieve individuen” uit de klassieke middenpartijen ARP en KVP. 



“Bij de vervroegde Tweede Kamerverkiezingen van november 1972, na de val van het kabinet-Biesheuvel I, was Bas de Gaay Fortman lijsttrekker. Onder zijn leiding behaalde de PPR een spectaculaire verkiezingswinst, ze steeg van twee naar zeven zetels. De progressieve partijen PvdA, D'66 en PPR werden met 56 zetels het grootste politieke blok in de Tweede Kamer en vormden het extraparlementaire kabinet-Den Uyl samen met individuele progressieven uit de ARP en de KVP, onder wie Jaap Boersma, W. de Gaay Fortman, Dries van Agt en Ruud Lubbers. De PPR leverde drie bewindslieden, ministers Harry van Doorn (Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk) en Boy Trip (minister zonder portefeuille voor wetenschapsbeleid), en staatssecretaris Michel van Hulten op Verkeer en Waterstaat. Bas de Gaay Fortman werd fractievoorzitter. (Politieke Partij Radikalen).

In deze sterk veranderende politieke omgeving zet de KEN in Oss onder de nieuwe naam Socialistiese Partij, zijn missie en zendingswerk onder de arbeiders in de fabrieken en de woonwijken stug en gestaag door. Hun idealisme is onstuitbaar.

 

vrijdag 26 juli 2024

51. AMERICA LATINA. MINISTER PRONK VAN ONTWIKKELINGSSAMENWERKING

 

Minister van Ontwikkelingssamenwerking Jan Pronk (rechts) schudt de hand van José Merced Gonzalez, adjunct-algemeen-secretaris van het Wereld Verbond van Arbeid te Brussel, tijdens een speciale jubileum bijeenkomst in november1974. (foto: Ad van Dooren)

Dankzij de medewerking van bestuursleden van de vereniging en persoonlijke contacten worden de contacten met de vakcentrales NKV en CNV beter. Ze laten hun aarzelende houding tegenover CLAT en CLAT Nederland varen. Politiek voltrekt zich een gelijksoortige ontwikkeling. Dat is te danken aan de goede contacten die PPR Tweede Kamerlid Dolf Coppes. 

Dat alles - vakbonden en politieke partijen - maakte dat op regeringsniveau Minister Pronk van Ontwikkelingssamenwerking te kennen geeft mogelijkheden voor samenwerking met CLAT bonden in Latijns Amerika te zien.

In een interview in het maandblad ‘Onze Wereld’ van de NOVIB (15 juni 1974) spreekt hij de hoop uit dat het mogelijk zal zijn de vakbeweging in te schakelen bij het mede-financieringsprogramma. 

“Het is een belangrijke beweging in een aantal ontwikkelingslanden, die nog veel te weinig participeert in het ontwikkelingsproces en de hulpverlening. Binnenkort hebben we daar een gesprek over. En tenslotte hoop ik dat de Nederlandse regering ook direct hulp kan geven aan particulieren organisaties in ontwikkelingslanden zonder tussenkomst van organisaties in Nederland. Ik denk bijvoorbeeld aan directe hulpverlening aan bijvoorbeeld het CLAT , of aan de ANUC. Dat zou een belangrijke nieuwe dimensie in het projecten-programma van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid zijn.” (Blz.26 in Latijns Amerika, augustus 1974, 5e jaargang no.4)

Met deze opvatting schept minister Pronk een bredere basis voor ontwikkelingssamenwerking. Niet langer staat de samenwerking tussen en met regeringen voorop, al blijft die belangrijk, maar is er ook plaats voor samenwerking tussen particuliere organisaties in dit geval vakbonden. 

Het idee dat ook vakbonden in Nederland en de Derde Wereld betrokken kunnen worden bij de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking wordt gesteund door de bekende medefinancieringsorganisaties NOVIB ( links), Cebemo (katholiek) en Icco (protestants). 

In een interview dat minister Pronk heeft met Barend de Ronden van IKOR komen de opvattingen van CLAT algemeen secretaris Emilio Maspero die kunnen dienen als uitgangspunt voor samenwerking tussen vakbonden, aan de orde. 

Maspero waarschuwt voor het folkloristische derde-wereld-gedoe als een vorm van ontsnapping aan de werkelijke problemen moet worden vermeden. Wat ook vermeden moet worden is een zeker revolutionairisme dat in de plaats komt van het derde wereld folklorisme. Daarin wordt er vanuit gegaan dat als de rijke landen drastisch veranderen het vanzelf in orde zal komen in de arme derde wereld landen. 

Minister Pronk stelt vast dat het Derde Wereld folklorisme in de jaren zestig al is doorgeprikt. Daarvoor is een structurele aanpak voor in de plaats gekomen zoals de wereldwinkel beweging. Zij vertalen de problemen politiek. Zij laten zien “dat er een relatie bestaat tussen de problemen binnen de derde wereld, de problemen in de internationale verhoudingen tussen landen en de problemen binnen de rijke landen zelf.”

Vervolgens signaleert Minister Pronk dat er bewegingen zijn die de problemen loskoppelen van de derde wereld problemen. Dat zijn volgens hem de demokratiseringsbeweging en de milieubeweging. Tot slot vindt hij dat “het noodzakelijk is om door te gaan met politieke akties - maar ze zullen moeten worden overgenomen door regeringen; anders kan het niet; de activiteiten van aktiegroepen zijn er ook op gericht om te resulteren in konkrete politieke beslissingen - door te gaan met dat soort activiteiten, die te maken hebben met het hard maken van de relatie van problemen van rijke landen. Ze kunnen alleen maar in onderlinge samenhang worden opgelost.” (Blz. 26-27 in Latijns Amerika augustus 1974, 5e jaargang no.4)

woensdag 1 mei 2024

VOER VOOR POLITICOLOGEN 36. TIMMERMANS SLAAT PLANK MIS

Kameraad Diederik Samsom is de man waarmee het verval van de PvdA is begonnen. Als PvdA partijleider maakte hij het tweede kabinet Rutte (2012) mogelijk. Als voormalig Greenpeace activist zette hij vanaf het begin van zijn kamerlidmaatschap zich voor in voor klimaat en asiel, de twee pijnpunten in de huidige Nederlandse politiek. Na zijn vertrek uit Den Haag werd hij het maatje van voormalige eurocommissaris en klimaatpaus Timmermans. Het gevolg was dat de PvdA in snel tempo vervreemde van zijn traditionele achterban. De fusie met Groen Links is de afronding van de teloorgang van de PvdA. 


Timmermans verviel op het onlangs gehouden Groen Links /PvdA congres (20 april) in dezelfde fout die links al jaren maakt. Het mooiste voorbeeld daarvan was ooit D66 leider Pechtold (2006-2018). Hij streed zich moe tegen Wilders. Natuurlijk, in de Tweede kamer moest hij reageren op Wilders maar hij deed dat te studentikoos en obsessief. Dat paste in het straatje van Wilders. Pechtold werd zijn geliefde tegenstander.


Wat Pechtold vergat en ook Timmermans nu weer, is dat je niet alleen maar moet afzetten tegen Wilders (het Hollandse de maat nemen) maar zijn kiezers moet zien aan te spreken. Dat zet pas zoden aan de dijk. Roepen dat er geen regering Wilders mag komen zoals Timmermans op het Groen Links-PvdA congres riep, voelt lekker en doet het goed voor het eigen volk maar spreekt andere kiezers niet aan.


Als Timmermans ooit een kabinet Timmer I in elkaar wil timmeren dan zal hij het politieke midden moeten aanspreken. Zonder het midden vergaar je in Nederland onvoldoende politieke macht om de zaken naar je hand te zetten. De fusie heeft hem niet gegeven wat hij dacht te krijgen, de meerderheid om het land naar zijn hand te zetten. 


Dat hoeft niet te verbazen. Groen links is de voormalige intellectuele, sektarische vleugel van de PvdA die den Uyl met enige moeite maar toch genoeg op enige afstand wist te houden (1967-1973 waarna hij premier werd van Nederland tot 1977). 


GL is ontstaan uit een fusie van PPR, daar zat goed en verstandig volk bij, met de voormalige CPN en ander klein links grut (1991). Sektarisme lag op de loer. Voormalige PPR leden zagen de bui hangen en stapten over naar de PvdA. Ad Melkert was een van hen.


De PvdA was toen nog een volkspartij, een linkse centrum partij. Dat volkse element ging stapsgewijs verloren. Het werd een partij van minderheden. Klimaat werd het handvat om oude linkse ideeën over staatscontrole door te voeren. Asiel om de internationale solidariteit in praktijk te brengen.