HOE MEER CO2, HOE KOELER DE AARDE

In plaats van lui op de grond te gaan liggen zouden de activisten van Extinction Rebellio er beter aan doen bomen en struiken te planten om de planeet te redden van de opwarming. 

 

Sinds ik in het boekje “Klimaatverandering, wetenschap en debat” (een uitgave van de Koninklijk Nederlandse Akademie van Wetenschappen) las dat “het voor de hand ligt een oorzakelijk verband te leggen tussen de hoeveelheid kooldioxide (broeikasgas CO2) in de atmosfeer en de temperatuurverhoging”, vroeg ik mij af of dat wel zo voor de hand ligt. (Blz.19)

Temeer daar deze voor de hand liggende veronderstelling wordt gevolgd door de alinea “maar zo’n oorzakelijk verband is, strikt genomen, nimmer te bewijzen. Beide verschijnselen zouden bijvoorbeeld wel eens een gevolg kunnen zijn van een onbekende, achterliggende oorzaak. Bovendien is de aarde in het verleden ook wel eens door een andere oorzaak opgewarmd waardoor er meer kooldioxide in de lucht kwam.” 

Ik dacht bij mezelf zouden politici als Diederik Samsom (PvdA fractieleider, adviseur van Timmermans, voormalig Greenpeace activist), Ed Nijpels (VVD leider en klimaatactivist) en  Frans Timmermans (Europese Green Deal Commissaris en PvdA leider) deze passage hebben gelezen en op zich in laten werken? 

Zouden ze enige twijfel hebben bespeurd of waren ze meteen rotsvast overtuigd van het verband tussen CO2 en opwarming? Ik bedoel, als een arts tegen me zou zeggen "ik denk dat je kanker hebt, maar ik weet het niet zeker" dan ga je toch ook door met onderzoek? 

De vraag of je kanker hebt of niet, kan misschien snel opgelost worden door onderzoek maar het verband tussen CO2 en opwarming niet, hoe graag je dat dat ook zou willen. Toch ga je over tot grootse plannen onder het motto "je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen" en "baat het niet, schaadt het niet". Aan wetenschappelijke twijfel hebben politici niks, dus lekker doorpakken. 

Gelukkig heb ik het bewijs van het verband toevallig zelf ontdekt en zoals altijd bij wetenschappelijke ontdekkingen, is het bewijs eenvoudig en onweerlegbaar en dus meetbaar.

Het IPCC rapport met al die klimaatmodellen was nergens voor nodig geweest. Stel je eens voor hoeveel geld dat de wereldgemeenschap gescheeld zou hebben, honderden miljoenen op zijn minst. En we zijn er nog lang niet, want wanneer eenmaal zo een VN circus draait, krijg je dat niet zo maar gestopt. 

Ik heb de ontdekking te danken aan het feit dat ik regelmatig fiets tussen bebouwd gebied - de stad- naar bosgebied. Wat blijkt nu? In het bos is het 's avonds als de zon weg is minder warm dan in de stad. Het bos is en stuk minder opgewarmd dan de stad. 

Logisch toch, het bos neemt overdag het broeikasgas CO2 op en zet het om in groeikracht. Er is dus aanzienlijk minder CO2 in het bos dan in de stad. Waar minder CO2 is, warmt het minder op zo eenvoudig is dat. In de stad kan geen CO2 worden opgenomen dus daar wordt het warm. Kort gezegd, in de stad broeit het in het bos groeit het.

De oplossing voor de opwarming van de aarde is dus niet minder productie van CO2 maar meer, want CO2 schept meer groen en meer groen geeft meer koelte! En de NASA levert hiervoor het bewijs:

“Een kwart tot de helft van het begroeide land op aarde heeft de afgelopen 35 jaar een aanzienlijke vergroting laten zien, grotendeels als gevolg van de stijgende niveau’s van koolstofdioxide 9Broeikasgas CO2) in de atmosfeer, volgens een nieuwe studie in het tijdschrift Nature Climate Change op 25 april.” (Carbon Dioxide Fertilization Greening Earth, Study Finds).

26. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. NASA: INDIA EN CHINA VERGROENEN AARDE

 

De wereld is groener dan 20 jaar geleden, zoals te zien is op deze kaart, waar de gebieden met de grootste toename van het bladerdek in donkergroen zijn aangegeven. Gegevens van een NASA-instrument dat aan boord van twee satellieten rond de aarde draait, tonen aan dat menselijke activiteit in China en India deze vergroening van de planeet domineert. (NASA Earth Observatory , vertaling petrus nelissen)

Wat ze ook zeggen, CO2 (koolstofdioxide) is geen “vervuilend gas”. Het is een onmisbaar natuurlijk gas voor alle leven op aarde. Zonder CO2 is onze blauwe planeet  een dode planeet. Met CO2 is het de enige planeet met leven in ons melkwegstelsel. Het is goed om dit te beseffen onder het voortdurende bombardement van misinformatie waarin CO2 een kwalijk gas wordt genoemd. Hooguit kun je zeggen dat er teveel van is waardoor het een ongewenst bij effect kan hebben, het zogenaamde broeikaseffect.

“Koolstofdioxide, kooldioxide, ook koolzuurgas, in de 19e eeuw ook koolstofzuurgas genoemd, is een anorganische verbinding van koolstof en zuurstof, met als brutoformule CO2. In zuivere toestand is het een kleurloos en geurloos gas dat van nature in de aardatmosfeer voorkomt. “(Wikipedia CO2)

Een van de belangrijkste eigenschappen is fotosynthese.
“Planten en andere autotrofe organismen gebruiken koolstofdioxide bij de fotosynthese. Bij deze chemische reactie worden water (H2O) en koolstofdioxide (CO2) opgenomen en in glucose omgezet, terwijl zuurstofgas (O2) wordt afgegeven. Voor dit proces is energie nodig, die wordt betrokken uit zonlicht. De zonne-energie wordt als chemische energie vastgelegd in de chemische verbinding glucose. De glucose wordt gebruikt als energiebron of omgezet in andere organische stoffen, bouwstoffen als cellulose en eiwitten, ten behoeve van groei en voortplanting.” (Wikipedia CO2)

Zonder CO2 zou de aardse atmosfeer geen zuurstof hebben en zonder zuurstof geen leven, zo simpel is het. Het is een noodzakelijk gas voor alles wat groeit en bloeit en wordt daarom o.a. gebruikt in kassen als een vorm van bemesting. Meer CO2 in de atmosfeer betekent meer planten en bomengroei. Dat wordt bevestigd door een NASA studie. Meer CO2 maakt de aarde groener, een niet onverdienstelijke bijkomstigheid als je daarmee de groeiende wereldbevolking kunt blijven voeden.

"De wereld is letterlijk een groenere plek dan 20 jaar geleden, en gegevens van NASA-satellieten hebben een bron onthuld voor veel van dit nieuwe gebladerte: China en India. Een nieuwe studie toont aan dat de twee opkomende landen met 's werelds grootste bevolking het voortouw nemen in de toename van vergroening op het land. Het effect komt vooral van ambitieuze boomplantprogramma's in China en intensieve landbouw in beide landen. 

Het vergroeningsfenomeen werd halverwege de jaren negentig voor het eerst gedetecteerd met behulp van satellietgegevens door Ranga Myneni van de Universiteit van Boston en collega's, maar ze wisten niet of menselijke activiteit een van de belangrijkste, directe oorzaken was. Dit nieuwe inzicht werd mogelijk gemaakt door een bijna 20 jaar lang gegevensrecord van een NASA-instrument dat op twee satellieten om de aarde draait. Het wordt de Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer of MODIS genoemd en de gegevens met hoge resolutie bieden zeer nauwkeurige informatie, waardoor onderzoekers details kunnen uitwerken van wat er gebeurt met de vegetatie van de aarde, tot op een hoogte van 500 meter of ongeveer 1600 voet op de grond. 

Alles bij elkaar genomen, betekent de vergroening van de planeet in de afgelopen twee decennia een toename van het bladoppervlak op planten en bomen gelijk aan het gebied dat wordt bedekt door alle Amazone-regenwouden. Er zijn nu meer dan twee miljoen vierkante mijl extra groen bladoppervlak per jaar, vergeleken met het begin van de jaren 2000 - een toename van 5%. "China en India zijn goed voor een derde van de vergroening, maar bevatten slechts 9% van het landoppervlak van de planeet bedekt met vegetatie - een verrassende bevinding, gezien het algemene idee van landdegradatie in dichtbevolkte landen door overexploitatie", zei Chi Chen van de Department of Earth and Environment aan de Boston University, in Massachusetts, en hoofdauteur van de studie.(website NASA, vertaling petrus nelissen)

Het is goed om te noteren dat intensieve landbouw in China en India helpt om de aarde te vergroenen. 

China en India zijn de grootste uitstoters van CO2 maar ook de grootste vergroeners.

De aarde heeft er volgens deze studie een amazonewoud bij gekregen.

Ontbossing is al jaren een terechte zorg en het is goed dat daar internationaal aandacht aan wordt besteed en dat er afspraken worden gemaakt om ontbossing tegen te gaan. Maar zoals de NASA studie aantoont is er ook een andere kant en die blijft in de media onderbelicht. De aarde wordt groener ondanks de ontbossing. 

Zoals altijd zitten er meerdere kanten zitten aan een natuurkundig verschijnsel. De opwarming helpt de vergroening van de aarde. Is het dan niet verstandiger om naar een balans te streven tussen hoeveelheid CO2, vergroening en opwarming? 

(wordt vervolgd)

VAN KLIMAATVERANDERING NAAR KLIMAATWAANZIN?

De brochure van de Koninklijke Nederlandse Akademie 
van Wetenschappen (2011),waarnaar in deze blog wordt verwezen.

Het behoort tot een normaal wetenschappelijk debat om te toetsen hoe houdbaar gebruikte modellen en theorieën zijn en hoe betrouwbaar de wetten en conclusies. Dat zou ook zo moeten zijn in het klimaatdebat maar dat debat is gepolitiseerd en de conclusies tot "politiek correct" verklaard waardoor een open debat moeilijk is geworden. Wat ook niet helpt is dat geen overzichtelijke afwegingen worden gemaakt van de kosten. Er worden maatregelen uit de vuist genomen met als argument "de akkoorden van Parijs halen." Het lijkt er soms op dat we aan een collectieve klimaatwaanzin beginnen te lijden.

In kranten en advertenties wordt gesproken over klimaatneutraal bankieren, bouwen, vliegen, leven en wonen ja zelfs klimaatneutraal selfies maken als we de KPN reclame op Instagram moeten geloven. In dit genre kun je nog van alles bedenken: klimaatneutraal eten, drinken, kleden, zwanger worden, trouwen of seks hebben. Klimaat is een commerciële hype geworden die zoals alle hypes grenst aan hysterie.

Daarom wil ik proberen in deze toestand af te tasten hoe het er echt voorstaat met de klimatologie. We beginnen met de hamvraag: is er een rechtsreeks verband tussen de uitstoot van kooldioxide als gevolg van menselijke activiteiten en de opwarming van de aarde? 

“Maar zo een oorzakelijk verband is, strikt genomen, nimmer te bewijzen. Beide verschijnselen zouden bijvoorbeeld wel eens het gevolg kunnen zijn van een onbekende, achterliggende oorzaak. Bovendien is de aarde in het verleden ook wel eens door een of andere oorzaak opgewarmd waardoor er meer kooldioxide in de lucht kwam. Dat gebeurde bijvoorbeeld na de ijstijden, toen daar veranderingen in de oceaancirculatie kooldioxide uit de diepe oceaan in de atmosfeer werd gebracht. Deze kooldioxide droeg vervolgens bij aan extra opwarming. En we kennen ook situaties in het verre verleden zoals in de Krijtperiode (ongeveer 120 miljoen jaren geleden) toen er sprake was van een veel warmere aarde, gepaard gaande met een zeer hoog dioxide gehalte van de atmosfeer.” (blz.19 in “Klimaatverandering, wetenschap en debat”, een gratis uitgave van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen KNAW)

Klimaatwetenschap is dus géén exacte natuurwetenschap zoals bijvoorbeeld natuurkunde of wiskunde maar is meer verwant aan wetenschappen als sociologie, politicologie, literatuurwetenschap, economie enz. die het vooral van veronderstellingen en bewijzen tussen aanhalingstekens moeten hebben, dat wil zeggen kansberekingen op basis van computermodellen. Er zijn bij wijze van spreken geen wetten die verder gaan dan dat "er na regen zonneschijn komt." 

Computermodellen hebben het nadeel dat wat je er in stopt er ook uit komt. Daarom ligt het permanente gevaar van de cirkel redenering op de loer. Het is zo omdat het zo is. Vanwege de complexiteit van het klimaat zijn er vermoedelijk veel (onbekende) variabelen in het spel zijn die niet ingevoerd kunnen worden in het computermodel. 

Hoe weinig de wetenschap greep heeft op natuurverschijnselen als bijvoorbeeld de opname van CO2 door planten blijkt uit het artikel "De Wereld is geen Kastomaat" in Trouw van het afgelopen weekeinde. De wetenschap kan niet of nauwelijks voorspellen hoeveel CO2 opgenomen kan worden door planten. 

"Het wetenschappelijk onderzoek richt zich vooral op de landbouw, want die staat voor de uitdaging een omvangrijke en groeiende wereldbevolking te voeden. En voor een hoogtechnologische landbouw als de Europese zijn de effecten van het broeikasgas CO2 redelijk te voorspellen. Maar in Noord-Amerika of Australië wordt dat al moeilijker, zegt Xinyou Yin, omdat de landbouw er minder intensief is en het klimaat anders. En voorspellen wat CO2 doet met een tropisch bos, is met de huidige kennis vrijwel onmogelijk."

Maar ondanks dit gebrek aan kennis en inzicht, worden er in Parijs toch internationale afspraken gemaakt waarin centraal staat dat vanwege het veronderstelde rechtstreekse verband tussen CO2 en klimaat verandering op wereldschaal de uitstoot van broeikasgas CO2 moet wordt terug gebracht tot een zodanig peil dat de temperatuur op aarde met niet meer dan ongeveer 2 graden zal stijgen. Dat laatste cijfer suggereert dan weer een exactheid die niet wetenschappelijk vaststaat. 

“Het is onbekend hoe de concentratie broeikasgassen zal toenemen tot het jaar 2100, maar er is een aantal scenario’s gemaakt. Met behulp van deze scenario’s kunnen met klimaatmodellen ‘projecties’ - het zijn uitdrukkelijk geen voorspellingen - worden gemaakt van mogelijke gevolgen (temperatuur, neerslag) van de veranderingen in de concentraties broeikasgassen (en ook de externe invloeden zoals vulkaanuitbarstingen). Voorspellen is moeilijk, het verkennen van mogelijke effecten is wel degelijk mogelijk.” (blz. 22 van 

dezelfde KNAW brochure)

Men komt met hulp van verschillende modellen uit op een bandbreedte van 1,1 tot 6,4 graden. De genoemde 2 graden is dus zo-wie-zo geen wetenschappelijke vaststelling maar een (politiek) compromis waarvan niemand weet of dit echt zoden aan de dijk zet of niet. 

Dit alles zou genoeg moeten zijn om wetenschappelijk terughoudend te zijn, maar er is meer. Even verderop in de brochure lezen we dat de onzekerheden nog veel groter kunnen worden:“het kan best zijn dat in nader onderzoek nieuwe onzekerheden opduiken, waardoor de onzekerheidsmarges zelf breder worden.” (blz. 23 van genoemde brochure)

Samenvattend:

1. Een oorzakelijk verband tussen broeikasgas en klimaatverandering is wetenschappelijk nooit bewijsbaar. 
2. Men heeft geen idee hoe de concentratie broeikasgassen zal toenemen, men kan alleen de mogelijkheden met scenario's verkennen. Die scenario's zijn afhankelijk van welke variabelen men er in stopt. 
3. De onzekerheden zijn intussen ook nog eens zo groot dat volgens die scenario's nog van alles mogelijk is.

Wie durft met zoveel onzekerheden een zo kostbaar beleid van kapitaalvernietiging en nieuwe hoge kosten voor overheden, samenleving, bedrijfsleven en burgers politiek te verkopen? Niemand, dus worden de onzekerheden als zekerheden aan de burger verkocht met als extra aanmoediging een portie doemdenken die door sommige milieuclubs wordt versterkt. 

De brochure eindigt met statements (géén conclusies) die de politiek correcte klimaattheorieën ondanks al de genoemde onzekerheden bevestigen. Er wordt geen enkel voorbehoud gemaakt op de akkoorden van Parijs, integendeel ze krijgen de zegen van de KNAW. 

De laatste statement is dat “Minieme veranderingen grote gevolgen kunnen hebben voor het klimaat”. Dat zou toch aanleiding moeten zijn om je af te vragen welke "minieme" of grote verandering je misschien wel over het hoofd hebt gezien? Wat te denken van bijvoorbeeld de massieve groei van de wereldbevolking? Of misschien wel veranderingen op de zon, de aanwezigheid van  ruimtetuig om de aarde of effecten van reusachtige gaswolken, ontploffende sterren, zwarte gaten of wie weet wat nog meer?

Dat er sprake is van klimaatverandering is meer dan waarschijnlijk, die is van alle tijden, dus niet als gevolg van menselijk handelen maar als natuurverschijnsel. Het universum is van een omvang en complexiteit dat het niet verwonderlijk is dat we er geen greep op hebben. Per slot van rekening hebben we dat universum ook niet "gemaakt" en dan kun je moeilijk alles weten.

Echter, we wapenen ons als mensen al eeuwenlang met wisselend succes tegen natuurverschijnselen. Het is dus aan te bevelen om na te gaan wat een eventuele klimaatverandering voor goede en slechte bijverschijnselen voor ons mensen op de blauwe planeet zal hebben. Op grond van zulk onderzoek kunnen we ons dan wereldwijd buigen over de vraag welke de beste maatregelen zijn om levensbedreigende schade aan onze leefomgeving te voorkomen met daarbij als het even kan een raming van de kosten, vooral ook in maatschappelijke zin.