FOTO MET BIJSCHRIFT 1.

Werkplaats in de openlucht in Ouagadougou, Burkina Faso 2004 (bewerkte foto van Petrus)

 

DE BELACHELIJKE HITTE

 

Op deze NASA kaart is aardig te zien hoe zich een gordel van hitte zich uitstrekt over de Noordelijk halfrond van de aardbol, in landen gelegen dicht bij de evenaar. Daar ergens boven Frankrijk, nauwelijks zichtbaar op de aardbol, ligt het piepkleine landje Nederland waar ze beweren last te hebben van de hitte, van een hitte zo gevaarlijk dat we als de weerlicht onze huizen moeten aanpassen aldus alweer een deskundige.

Het is heet vandaag. Misschien wordt het wel veertig graden. Als je het KNMI, de deskundigen en de media en vooral het NOS journaal moet geloven is het levensbedreigend. De Telegraaf, de enige echte volkskrant, die andere heeft de naam maar is een krant van en voor intellectuelen, waarschuwt er al bijna een week voor. Tussen de scheidingen door van het sterrendom, het grote geluk van andere sterren, stomme en domme ongelukken wordt de hitte met vette letters aangekondigd. De hitte komt eraan.

Al met al wordt het twee dagen warm en dan koelt het weer af, dus het valt mee. Of nee, toch niet. We krijgen hier vaker mee te maken zo beweren deskundigen. Alsof hete dagen iets nieuws zijn, maar ja de nieuwe generatie deskundigen heeft nog maar weinig meegemaakt. En geloof het of niet maar er zijn deskundigen die daar anders over denken maar daar hebben de media geen tijd voor.

Hitte is dus het gevolg van klimaatverandering. Alsof klimaat niet altijd verandert. Ik weet het wel, ze bedoelen de door mensen veroorzaakte klimaatverandering. Sinds het VN klimaatpanel is er de eeuwige “natuurlijke” verandering en de door onszelf veroorzaakte verandering. De uitstoot van CO2 door het Grootkapitaal zoals Shell, Albert Heijn en andere schurken die winst maken.

Als de hitte zo erg is wat doen dan al die mensen in steden gelegen in tropische landen? In Ouagadougou, Jakarta, Kinshasa, Caracas, Bangkok is het bijna rond het jaar door heet. Verhelderend is het kaartje hierboven waarop je de gordel van hitte op het noordelijk halfrond ziet. Europa krijgt een heel klein stukje van die hitte toebedeeld. Is dat zo abnormaal?

De mensen in de hitte gordel wonen en werken daar. Worden die ook om de oren geslagen met code geel en rood tot ze groen en geel zien? Ik bedoel, het is toch niet meer normaal zoals hier zulke eenvoudige zaken als een paar hete zomerse dagen opgeblazen worden tot zo ongeveer een nationale ramp?

Als dat niet normaal is wat is er dan aan de hand in ons land? Een teveel aan deskundigen en praattafels die allemaal maar wat lullen om hun baan te rechtvaardigen of gewoon eigenlijk te dom zijn om verder te kijken dan hun neus lang is?  Of blazen we uit verveling elke rimpeling in ons leven op tot een pseudo-gevaarlijk avontuur? Een mens moet toch wat meemaken in zijn  leven? Een hittegolf is dan mooi meegenomen.
 

AFRIKAANSE GELUKZOEKERS

Meubelverkoopster, Ouagadougou, Burkina Faso, nov.2004

In Nederland worden ze soms smalend ‘gelukzoekers’ genoemd. Het gaat dan meestal om jonge Afrikanen die op de een of andere manier Europa proberen binnen te komen. De term ‘gelukzoekers’ is raak want ze zijn inderdaad op zoek naar geluk, weg uit de uitzichtloze situatie in hun eigen land, een voormalige kolonie van Frankrijk, Engeland, Spanje, Portugal, België en natuurlijk ook Nederland. Ooit hebben wij daar dus "ons geluk" gezocht.

Straatverkoper, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Er was een tijd dat wij Europeanen de Afrikanen dwongen om gelukzoekers te worden. We voerden ze als slaven naar Noord en Zuid Amerika, als koopwaar waar we goed aan verdienden. Ze waren vulling voor de scheepsruimen. Onze schepen werd zo rendabeler. 

Onze gids tijdens ons bezoek aan het Nederlandse slavenfort op het eiland Goree
voor de kust van Dakar, de hoofdstad van Senegal, 13 juli 2005

Wie nog eens wil weten hoe dat aan boord nemen van slaven in zijn werk ging, kan een bezoek brengen aan het slaveneiland Goree, door voormalige Nederlandse ontdekkingsreizigers vernoemd naar Goeree Overflakkee. Groen ligt pal voor de kust van Dakar, de hoofdstad van Senegal. Van een bezoek aan het slavenfort word je stil, nu nog zo lang geleden. Pure mensenhandel. Je snapt niet dat zoiets op zo ene georganiseerde wijze mogelijk was.

Jonge vrouw op het voormalige Nederlandse slaveneiland Goree. Op haar Tshirt
staat "Goree schoon en groen", 13 juli 2005

Of dat allemaal niet genoeg was, zijn de Afrikanen tot aan het midden van de vorige eeuw gekoloniseerd door Europese landen. Zelfs door Duitsland. Dat land verloor zijn kolonieën na de Eerste Wereldoorlog. Pas na de Tweede Wereldoorlog werden de meeste Afrikaanse landen onafhankelijk, wat soms ook nog eens met veel doden en strijd gepaard ging. De Koude Oorlog tussen het Westen en de Communisten was in volle gang. Afrika werd daar tussen gemangeld.

Vulkaniseer bedrijf, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Sinds hun onafhankelijkheid zijn veel Afrikaanse landen verzeild geraakt in onderlinge conflicten, vaak tussen stammen over land en bijbehorende grondstoffen. Want de landsgrenzen van na de dekolonisatie vallen nu eenmaal niet samen met stammen grenzen. In sommige landen leven vele stammen (en religies) naast elkaar en dan is het niet gemakkelijk om een vreedzame, stabiele samenleving op basis van ingewikkelde democratische instellingen te bouwen. 

Op weg met de boot van Dakar naar het slaveneiland Goree zwemmen jongens
van het eiland om onze boot in de hoop muntstukken die toeristen van de boot gooien,
op te kunnen duiken, 13 juli 2005

Zelfs wij Europeanen zijn na zoveel eeuwen nog niet verlost van het denken in stammen en rassen, hoe moeilijk moet het dan niet zijn voor de Afrikanen om zich daarvan te verlossen? 

Keukenhulp, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Daar komt nog bij dat we na de dekolonisatie het continent zo goed als in de steek hebben gelaten. Nu we er niet meer de baas zijn, hoeft het niet meer. Ze zoeken het maar uit daar. Nu ja, ze zijn nog wel goed om wapens aan te leveren, als markt voor onze export of als pionnen die je kunt inzetten (omkopen) voor onze internationale belangen.

Ondertussen vergeten we bij dit alles voor het gemak dat ook wij Europeanen gelukzoekers zijn geweest. Uit armoede zijn miljoenen Italianen, Ieren, Grieken, Portugezen enz. naar de Verenigde Staten geëmigreerd. Na de Tweede Oorlog vertrokken zelfs veel gelukzoekers uit Nederland naar Canada en Australië in de hoop de ellende van het vernietigde Europa achter zich te laten. Die gelukzoekers hadden geluk. Ze werden aangemoedigd door de Nederlandse regering om te vertrekken en ze waren daarginds welkom om het land mee op te bouwen.

Zwerfster, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Ja, er is een tijdje aan ontwikkelingshulp gedaan in Afrika. Veel was het niet en dan ook nog onder heel strikte voorwaarden want er is veel corruptie. Tegenwoordig moet je wel heel erg arm zijn wil je nog structurele ontwikkelingshulp ontvangen. Zelfs humanitaire noodhulp is schaars geworden. Het duurt allemaal veel te lang daar ginds. We zien geen resultaten, alsof elke euro belastinggeld in Nederland wel direct resultaat oplevert, alsof hier niks aan de strijkstok blijft hangen of dat hier geen corruptie zou zijn. 

Hoe dan ook, we zouden op zijn minst met wat meer respect mogen spreken over deze Afrikaanse gelukzoekers. Je kunt de Congolees in Brussel geen ongelijk geven als hij zegt het recht te hebben om naar hier te komen nadat eeuwenlang de Belgen naar Congo zijn gegaan.