Posts tonen met het label den bosch. Alle posts tonen
Posts tonen met het label den bosch. Alle posts tonen

vrijdag 4 september 2026

ROOMS ONGEDIERTE

 

Cornelis Saftleven (1607-1681), Satire op de uittocht van de geestelijkheid uit 's Hertogenbosch. De uittocht vond plaats na de overgave van de stad aan het Republikeinse leger van prins Frederik Hendrik van Oranje in 1629. Saftleven behoorde tot een kunstenaarsfamilie. Hij werkte in Antwerpen, Utrecht en Rotterdam.


Bovenstaand schilderij is te zien in het Noord Brabants museum. Het is een satire op de uittocht van katholieken en soldaten uit Den Bosch in 1629. Den Bosch was een belangrijke prooi voor de Republiek der Nederlanden. De oorlog tegen de Spanjaarden stagneerde al een tijd waardoor de geloofwaardigheid van de Republiek op het spel stond.


De verovering van Den Bosch zou daar een einde aan kunnen maken. Het zou de Republiek een poort naar het zuiden opleveren en het zou Spanje doen bloeden. Den Bosch stond bekend als een onneembare vesting dank zij het omringende water, de vestingwerken en de aanwezigheid van Spaanse troepen.


Spanje zat overigens om geld verlegen o.a. door het verlies van de Zilvervloot aan de Nederlandse admiraal Piet Hein met als gevolg dat het zijn troepen niet op sterkte kon hebben. Dankzij dezelfde zilvervloot had de Republiek geld genoeg om een flink leger op te tuigen. Een leger onder leiding van Prins Frederik Hendrik van Oranje, een strateeg die met geduld de stad maanden lang belegerde. Hij legde de rivieren de Dommel en AA droog zodat zijn troepen door loopgraven steeds dichter naar de stad konden kruipen.


De Tachtigjarige oorlog was ook een oorlog tussen protestanten en katholieken. De Bosschenaren waren tevreden met hun geloof en hun Spaanse bestuurders. Het was een welvarende stad die helemaal niet zat te wachten op een politiek avontuur met de Republiek en al helemaal niet op een oorlog.


De belegering werd beëindigd door onderhandelingen over de overgave van de stad. Een van de voorwaarden was het vertrek van alle katholieke mannelijke geestelijken en soldaten uit de stad. Je ziet op het schilderij de katholieke Bisschop Ophovius als een olifant in een kruiwagen zitten met zijn flaporen als een mijter. 


De kruiwagen wordt geduwd door een groot lelijk varken met een bel om zijn nek. Voor de kruiwagen loopt een rat met een gekke muts op, vast het hoofddeksel van een of andere geestelijke. Achter het varken zingen twee gluiperige honden uit een liedboek, waarschijnlijk monniken verbeeldend.


Verderop zie je boven de stoet katholieke beelden van heiligen uitsteken. In de ogen van protestanten waren dat afgodsbeelden. Het vereren van heiligen was afgodendienst.  Het woord van God in de bijbel was genoeg. De bijbel zelf toelichten met beelden mocht natuurlijk wel.


Middenpaneel van de drieluik "de Hooiwagen" van Jeroen Bosch (1450-1516). Een versie hangt in het Escorial, de andere in museum El Prado in Madrid. 

De hele enscenering doet denken aan schilderijen van Jeroen Bosch, de vijftiende eeuwse schilder uit den Bosch wiens schilderijen toen al tot in alle hoofdsteden van Europese rijken - Spanje, Portugal en Wenen - bekend waren. 


Bosch is de schilder die de strijd van goed tegen kwaad, op voortreffelijke wijze uitbeeldde door gebruik te maken van een wereld van fantasiedieren en mensen die half dier, demoon en mens zijn. Heel in de verte doet de stoet achter de hooiwagen aan het gelijknamige schilderij van Jeroen Bosch denken. De hooiwagen staat voor wereldse verlangens. Niet alleen wereldse machtigen lopen achter het hooi aan maar ook geestelijken van hoog tot laag.


Het werd de katholieken na de verovering van Den Bosch tot ver in de Meierij  en de omgeving verboden hun geloof openlijk te belijden. Bestuurlijk werd het een generaliteitsland, een soort halve kolonie, een wingewest onder Haags bestuur. 


Alleen het stadje Megen aan de Maas bleef gespaard voor de Republikeinse dwingelandij. Het graafschap Megen genoot de bescherming van de Duitse Keizer. Een oorlog met de Duitse keizer om een stadje aan de Maas was er een teveel zo moeten de Oranjes en Den Haag gedacht hebben. 


Pas onder Napoleon tijdens de Bataafse republiek in 1795 kwam er een einde aan de status van onderwerping van de katholieken in de generaliteitslanden en aan het graafschap van Megen kwam een einde tijdens de Bataafse republiek. Megen heeft er nog twee kloosters aan over gehouden.


woensdag 8 april 2026

BEN IK MANNELIJK?


 

Het was op een mooie zondag met voorjaarszon en weinig wind dat we naar het Noord Brabants Museum in den Bosch fietsten. Zoals tegenwoordig is te verwachten, zaten de terrassen in het centrum bomvol. Den Bosch is een toeristenstad van jewelste geworden.


Gelukkig is het in het museum niet zo druk. Je kunt nog op je gemak door de zalen ronddwalen zonder gestoord te worden door toeristen die komen genieten van kunst alsof het fastfood is. 


We lopen direct naar de expositie “Ben ik Mannelijk? met mode, kunst en fotografie.” Het is niet het soort exposities waar ik uit liefde voor de kunst kom maar uit nieuwsgierigheid of beter nog om te zien of mijn vooroordelen kloppen.


Ik verwacht niet de mannelijkheid te zien van de bouwvakker, de loodgieter, de schoonmaker, de gepensioneerde treinmachinist, een militair in een loopgraaf, een jonge vader achter een kinderwagen of een vader die naar het voetballen gaat met zijn zoon.




Mijn vooroordeel klopt. We zien niets van dat alles. We zien de modieuze mannelijkheid van de modetijdschriften, het verdienmodel van veel mannen en vrouwen. We zien mannen in hun beste jaren, tussen de twintig en de dertig met strakke sixpack lijven, een goede gezondheid en waarschijnlijk een goed inkomen.


We kijken met de blik van gastcurator Roberto Luis Martins die meer van dit soort tentoonstelling heeft gemaakt. Hij is onderzoeker “met een sterke interesse in identiteit, representatie en maatschappelijke vraagstukken binnen mode, kunst en populaire cultuur.” Zo sluipt de sociologie met een kunstsausje de musea binnen.


Dat de identiteit van man, vrouw en kind een onontwarbare biologische en culturele constructie is, is in de sociologische en biologische litteratuur uitgebreid besproken. 


Onontwarbaar omdat zowel biologisch er van alles kan gebeuren met als gevolg dat er mannen zijn met verschillende seksuele voorkeuren, als ook cultureel-maatschappelijk vanwege de verschillende rollen die we in ons leven spelen.


Zo een belangrijke rol is het vaderschap, wezenlijk voor het voortbestaan van een samenleving, komen we in de tentoonstelling niet tegen net zo min als de wereld van de doorsnee kostwinner, de zeeman of de man met nachtdienst.




De aandacht in deze tentoonstelling gaat uit naar de uitzondering, naar de afwijkende gevallen, de freaks die te koop lopen met lijf, rijkdom of intelligentie. 


We zien een geseksuliseerde handtas, een wit gebreid slipje op een zwarte modepop, tik-tok filmpjes van jonge goden in strakke slipjes enz. Allemaal interessant voor mannen en vrouwen die nieuwsgierig zijn naar een andere mannenwereld dan die bij hen thuis.


woensdag 19 juni 2024

CELLISTE IN MUZIKALE VERVOERING

 

De foto's zijn gemaakt tijdens de uitvoering van het Celloconcert nr.1 in a opus 33 (1872) van Camille Saint-Saëns (1835-1921) door celliste Camille Thomas begeleid door het orkest van Phil Zuid met dirigent Duncan Ward in Den Bosch op 23 mei 2024.















vrijdag 17 mei 2024

42. AMERICA LATINA. BEDEVAART NAAR SEGOVIA

De bedevaartgangers in de tuin van het Convent de San Juan de la Cruz in Segovia. Van links naar rechts: Martha, de vrouw van Alavaro, Dora, Frans Rosier, onze gids pater Sebastian van de ongeschoeide karmelieten in Segovia en Alvaro met zijn eerstgeborene Lorena. 

 

Onze gesprekken, die door Frans met een zeker wel behagen worden aanhoort, leiden tot vele zijwegen waar we nog geen pasklare antwoorden op weten. Frans stelt voor dat we onze gezamenlijke vakantie gebruiken om kennis te maken met spiritueel Spanje. 

Aangezien hij ons jaren geleden is voorgegaan, laten we ons graag door hem leiden. Hij stelt voor dat we beginnen met een bezoek aan Segovia, aan het klooster van de ongeschoeide karmelieten waar Sint Jan van het Kruis begraven ligt. De reis krijgt daardoor meteen ook het karakter van een kleine bedevaart. 

Ik ben een min of meer ervaren bedevaartganger. Mijn eerste bedevaart maakte ik rond mijn zevende jaar. Een fietsbedevaart van ongeveer anderhalf uur samen met mijn vader naar het Noord-Brabantse dorpje Zeeland. We brachten een bezoek aan de kerk gewijd aan de Heilige Cornelius. Met zijn voorspraak bij Jezus en diens Moeder Maria verricht hij wonderlijke genezingen bij kinderen. Een kinderspecialist van het eerste uur. Hij doet dit al sinds de veertiende eeuw.

Waarom we de bedevaart maakten, weet ik niet meer maar het zou   kunnen dat het diende ter genezing van mijn astma en bronchitis. Bij zulke ziektes kan enige bijstand van boven geen kwaad.

Ik herinner mij mooi weer en een volle kerk midden in het dorpje met voor de naar de kerk opgaande trappen enkele marktkramen waar je allerlei herinneringen aan de bedevaart kon kopen evenals medailles die bescherming boden tegen ziektes en andere kwade krachten.

Heeft het aan deze Heilige Cornelius gelegen of aan de stugge behandeling door gespecialiseerde artsen in het academisch ziekenhuis van Utrecht dat ik uiteindelijk grotendeels genezen ben? Ik denk het laatste. Eigenlijk was die behandeling ook een soort bedevaart. 

Een keer per maand reisde ik met moeder met de trein naar Utrecht alwaar we na een korte wandeling vanaf het station enige tijd doorbrachten in de wachtkamer. Tijd genoeg om de meegenomen broodjes met kaas op te eten. Na een uitgebreide medische, soms pijnlijke behandeling gaf een stevige zuster mij vriendelijk doch dwingend instructies voor lichaamsoefeningen en een goede lichaamshouding.   

In mijn middelbare schooltijd heb ik een bedevaart te voet gemaakt naar de wereldberoemde kathedraal van den Bosch, de standplaats van het wondere beeld van de Heilige Maagd Maria, de Moeder Gods. Er was geen speciale reden voor de bedevaart behalve dat de meimand traditioneel gewijd is aan Maria en het gezellig wandelen is met Dora, haar nicht Francien en haar vriend Nol. Zij hadden de tocht van 20 km een jaar eerder ook al gemaakt. De wandeltocht bleek een inleiding tot een gezamenlijke kampeervakantie in datzelfde jaar.

Een bedevaart naar Sint Jan van het Kruis kan daar wel bij. Voor het zover is, moeten we een pas over naar het dal waarin Segovia ligt. De pas is nog bedekt met een pak sneeuw. Alvaro vindt dat we even moeten stoppen. Hij wil zijn dochter Lorena kennis laten maken met sneeuw. 

Afdalend naar Segovia zien we het door de Romeinen aangelegde aquaduct waarmee de stad van water werd voorzien. De Romeinen waren een vooruitstrevend volkje. Dankzij hun agressieve kolonisatie politiek werd hun beschaving over heel Europa tot aan het Midden Oosten verspreid. We mogen de Romeinen wel dankbaar zijn voor hun ondernemingslust. 

Het klooster van de ongeschoeide Karmelieten ligt buitengaats op een heuvel. Kloosters liggen altijd op de mooiste plekken merkt Frans op. Dankzij Frans, zogezegd onze eigen karmeliet, krijgen we een warm onthaal in het 'Convent de San Juan de la Cruz'.  Pater Sebastian leidt ons rond, tot aan de kloostertuin toe. 

Bij het praalgraf van Jan van het Kruis krijgen we uitleg van de pater. Jan van het Kruis stierf in 1591. Volgens de gewoonte van die tijd kreeg hij een sober graf in de kapel van het klooster. Bij zijn heiligverklaring in 1675 werd hij opgegraven en gelegd in een bovengronds graf in dezelfde kapel. Het oude graf is met glas bedekt zodat je het nog kunt zien. Bij de opgraving bleek zijn lichaam na ruim 80 jaar nog zo goed als intact te zijn. 

Honderd jaar na zijn dood werd van zijn graf een echt praalgraf gemaakt. Ik weet niet of Jan zelf daar gelukkig mee is. Uit zijn levensverhaal, gedichten en geschriften blijkt niet dat hij uit was op wereldlijke pracht en praal. Het was een geestelijk levend man. Maar sinds hij heilig is verklaard en ook nog eens kerkleraar sinds 1927 ('Doctor de la Iglesia') is er niet meer aan te ontkomen. De wereld moet kunnen zien hoe belangrijk hij is voor de Roomse kerk en het geloof.

Terwijl we daar eerbiedig en enigszins ongemakkelijk staan komt Frans met een verrassing.

vrijdag 23 oktober 2020

83. MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG, VRIJSTAAT MEGEN

 

Interieur van de zeventiende eeuwse Sint Franciscuskerk behorend aan de Minderbroeders/ Franciscanen die in een klooster naast de kerk wonen. Zie de website "Minderbroeders Franciscanen"

Door de val van ’s Hertogenbosch in 1629 maakte de meierij met daarin ook Oss voortaan deel uit van de Generaliteitslanden die onder direct bestuur van de Staten-Generaal vielen. De hele meierij? Nee, er was een graafschap met als centrum het stadsdorp Megen at verzet bood. Gesteund door de Duitse Keizer en de Spaanse koning, hield de Graaf van Megen vol dat zijn Graafschap niet tot de meierij van den Bosch hoort en dat de Republiek dus niks te zeggen had over Megen en de bijbehorende dorpen. 


Nu had de Republiek het karwei kunnen afmaken door een legertje onder leiding van prins Frederik Hendrik van Oranje te sturen maar dat zou voor de Duitse keizer een vijandige daad zijn en vijanden had de Republiek al genoeg. Er zat dan ook niks anders op dan een commissie aan te stellen die moest uitzoeken of het Graafschap al dan niet onder de meierij valt. Een beproefde methode om het probleem zonder gezichtsverlies op de lange baan te schuiven. Een methode die tot op de dag van vandaag wordt toegepast in de voormalige Republiek.


“Na de Vrede van Münster (1648) tussen de Republiek der Verenigde Nederlanden en Spanje, werd het graafschap als onderdeel van de meierij van 's-Hertogenbosch volgens de Staten-Generaal onderdeel van de Republiek c.q. van Staats-Brabant en dus hervormd. De toenmalige graven van Megen, de Spaanse koning en de Duitse keizer dachten hier echter anders over. Een belangrijke vraag is bijvoorbeeld of het graafschap in 1648 inderdaad formeel nog tot de meierij behoorde. Dit soevereiniteitsconflict werd ten slotte onderdeel van een arbitrage-procedure (compromis) tussen de Staten-Generaal en de keizer, welke laatste voor de toenmalige Duitse graaf van Megen opkwam. Er werd een arbitragecommissie van diplomaten en juristen ingesteld: twee leden namens de Staten-Generaal, twee leden namens de keizer, en een voorzitter op voordracht van de Staten-Generaal benoemd door de keizer. Het is niet duidelijk of deze commissie ooit tot een formeel afgerond advies kwam en zo ja, of dit advies door partijen formeel is opgevolgd.

 
Duidelijk is wel, dat sinds ca. 1683 de Staten-Generaal de facto Megen als een zelfstandig graafschap gingen zien wat het bleef tot 1795, toen het Frans werd. Toen werd tevens de burgerlijke stand ingevoerd wat elders in Nederland pas in 1811 gebeurde. Op 5 januari 1800 werd het door Frankrijk bij het verdrag van Parijs verkocht aan de Bataafse Republiek; pas toen werd Megen weer onderdeel van Brabant en Nederland. Daarna werd ook Megen onderdeel van het Koninkrijk Holland van 1806 tot 1810, om daarna voor de tweede keer Frans gebied te worden van 1810-1813. In 1814 ging het met de rest van Nederland op in het Koninkrijk der Nederlanden.”
(Wikipedia: Megen)
 

Zodoende werd het Graafschap Megen een katholiek vrijstaatje aan de Maas. Terwijl in het nabij gelegen Oss het katholieke leven zoveel mogelijk werd afgeknepen door het protestantse Generaliteitsbestuur, een soort koloniale bezetting door de Republiek, zochten de Ossenaren voor hun katholieke zieleheil hun toevlucht in Megen. Ze konden op hun klompen gerust naar de Heilige Misviering en andere katholieke feestelijkheden in Megen gaan. Den Bosch mocht dan gevallen zijn, Megen bleef zelfstandig Republiek met de gevangenistoren aan de dijk als een symbolische opgestoken vinger naar de Republiek.


De ironie wil dat de Franse oorlogsgeneraal Napoleon met zijn bezetting van Holland de Brabanders na ruim tweehonderd jaar het volwaardige burgerschap gaf en Megen verenigde met de Bataafse Republiek door hun rechten op het Graafschap te verkopen aan de Republiek. Een betere gewoonte dan oorlog voeren. Noord Vietnam zou dan Zuid Vietnam kunnen kopen of andersom. Dat is veel menselijker en goedkoper dan oorlog voeren.


(verschijnt elke vrijdag)
What do you want to do ?
New mail

vrijdag 22 mei 2020

MIJN SPROOKJESJAREN 61: DE MUUR

Prins Frederik Hendrik en graaf Ernst Casimir bij het beleg van 's-Hertogenbosch in 1629 (1635), Pauwels van Hillegaert, Noordbrabants Museum

Tot mijn verbazing worden door betogers grote foto’s van Ho Tsji Minh, Che Guevara, Rosa Luxemburg enz. meegedragen. Ik zie ook vlaggen van de Vietcong. Dat is voor het eerst. In Parijs zag ik alleen maar grote gele borden met dikke zwarte letters “Humphry Go Home”. Onze kleine Politeia delegatie heeft niks geen borden bij zich en daar ben ik blij om. Die foto's en vlaggen doen me teveel denken aan de Roomse processies waar ik als verkenner in mee heb gelopen. Er werden heiligenbeelden meegedragen en allerlei vlaggen en vaandels. 

Een keer per jaar droeg mijnheer pastoor gekleed in een feestelijk kazuifel een monstrans met daarin het lichaam van Jezus Christus in de vorm van een grote hostie. Hij hield de hele processie lang de monstrans eerbiedig voor zich uit met geheven armen alsof hij het nooit meer los wilde laten. Vier heren gekleed in een zwart pak hielden al die tijd een baldakijn boven zijn hoofd. Een misdienaar gekleed in een zwarte toog met een met kant afgewerkt hemd deed het moeilijkste werk. Achterwaarts lopend bewierookte hij de uren durende processie de monstrans. De geloven keken zwijgend langs de weg toe, veel van hen knielden op het moment dat de monstrans voorbij kwam.

 
De West-Berlijnse burgers langs de route reageren heel anders op onze betoging, niet met eerbied maar met misprijzen. Komt dat omdat onze betoging ook soort processie is, een vorm van politieke geloofsbelijdenis die weerzin oproept? Ik hoor van alle kanten protest en verontwaardiging. Sommigen schreeuwen dat we maar beter meteen naar Oost-Berlin kunnen overlopen. Anderen zetten een paar stappen naar voren om naar ons te spugen. Voor de zekerheid, een klodder spuug op je krijgen is niet leuk, gaan we wat meer naar het midden van de straat lopen. Anderen schelden ons uit voor communisten alsof communisme het kwaad zelve is. Ook dat is nieuw voor me. Ik vind de Tweede Kamer communist Marcus Bakker het tegendeel van het kwaad. Hij is soms vermakelijk, bijna een vrolijke noot tussen de zwaarwichtige donkere pakken van de leden van de Tweede Kamer.


Zoveel anti-communisme had ik niet verwacht. Het geestelijk gewicht van de metershoge Muur die Berlijn bruut in tweeën hakt, heb ik blijkbaar onderschat. De muur heeft zonder enig medeleven pardoes het leven van hele families in West Berlijn van de ene op de andere dag stil gelegd, ouders gescheiden van hun kinderen, geliefden uit elkaar gerukt, vertrouwde straatbeelden kapot gemaakt. De Muur is wreed zelfs al beschouw je het als de prijs die de Duitsers betalen voor de Nazi oorlog waarmee ze de wereld in brand hebben gestoken. 


Voor zo een abrupte tweedeling met oorlog en geweld moeten wij in Nederland teruggaan naar de geschiedenis van de Tachtigjarige oorlog. Toen werd uit opstand, bloed en moord de protestantse Republiek geboren, de modernste staatsvorm van zijn tijd. Door het tegengeweld van de Spaanse furie bleef het Roomse zuiden in handen van de Spaanse kroon. Pas met de verovering van den Bosch lukte het de Republiek het nog net er een stukje zuidelijk Nederland bij te krijgen. 


Maar het kwaad was al geschied. Tussen Noord en Zuid Nederland was een geestelijke muur verrezen waardoor de bewoners van de zuidelijke landen, de zogeheten Generaliteitslanden, tot aan het einde van de achttiende eeuw tweederangs burgers bleven.
 

“Het Beleg van 's-Hertogenbosch in 1629 was een door de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden groots opgezette belegering van de door de Spanjaarden bestuurde stad 's-Hertogenbosch tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Het beleg duurde van april tot half september en resulteerde in de inname van 's-Hertogenbosch door de Republiek onder leiding van stadhouder Frederik Hendrik van Oranje. De stad was belangrijk vanwege de strategische ligging. Het was een van de sterkste schakels in de Spaanse omsingeling van de Republiek. Door haar aanzien was een verovering daarom goed voor het prestige van de Republiek en de stadhouder. Spanje ondervond dat jaar problemen en dat bood de mogelijkheid voor deze gewaagde onderneming. (Wikipedia: Beleg van ’s Hertogenbosch)

verschijnt elke vrijdag

vrijdag 3 april 2020

DE SPROOKJESJAREN ZESTIG 54, WEST-BERLIJN

Brandenburger Tor (2009)

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is Den Bosch ook de stad van de grootwarenhuizen C&A, V&D en HEMA, de consumptie kathedralen van onze tijd. Daar deed mijn moeder de aankopen voor onze eerste communie en andere feestelijke momenten in ons gezinsleven. Zulke winkels waren er niet in ons stadsdorp behalve een winkel in de Hooghuisstraat met de pakkende slagzin “Van der Schoot kleedt klein en groot”.  Daar kocht mijn moeder onze door-de-weekse kleren en een enkele keer een broek of jas voor de zondag.

De Prediker is ouder dan ik. Met zijn doorsnee colbert, witte overhemd, stropdas, korte kapsel en donkere bril ziet hij eruit als de gebruikelijke student maar dan ernstiger en het moet gezegd worden, zonder kapsones. Dat maakt hem tot een geschikte voorzitter van Politeia, de democratisch socialistische studentenvereniging die fel tegen de oorlog in Vietnam is en marxistisch.


Onder leiding van de Prediker gaan we met een klein Nijmeegs gezelschap per bus naar West-Berlijn om mee te doen aan een internationale betoging tegen de Vietnam oorlog. We zijn met vieren: de Prediker, Dora,  huisgenoot Bernardo en ik. Hij is Bosschenaar en net als wij allemaal van goede Roomse afkomst. Vanwege zijn roeping tot het priesterschap heeft hij op het Klein Seminarie gezeten. Toen de roeping een misverstand bleek te zijn, ging hij biologie studeren. Zo snijdt het Roomse mes aan twee kanten. 


Nijmegen ligt nog geen dag reizen van West-Berlijn. Het langste stuk gaat door West-Duitsland waarna de grens volgt met Oost-Duitsland dat tot het communistische Sovjet kamp behoort. West-Berlijn is over land alleen maar te bereiken via een vierbaans snelweg die dwars door de Deutsche Democratische Republik loopt, een min of meer vrije weg door een onvrij land. Bij het instappen zit de bus vol Jong Socialisten uit Rotterdam. Tot mijn verbazing zie ik mijn voormalige klasgenoot Jozef zitten. Ik heb hem niet meer gezien sinds het derde jaar van mijn middelbare school, mijn zitten blijven jaar. 


(verschijnt elke vrijdag)

Elke gelijkenis met bestaande personen 
of gebeurtenissen berust op louter toeval.
 

vrijdag 27 maart 2020

SPROOKJESJAREN ZESTIG 53: DEN BOSCH

Dagelijks branden Roomse gelovigen duizenden kaarsjes voor hun Moeder Gods in de Sint-Janskathedraal van den Bosch, de mooiste kerk van Nederland.

Marcus is geboren in de oude, roemrijke Roomse stad s’Hertogenbosch, de stad met het grootste en mooiste kerk van Nederland. De Sint-Janskathedraal is niet alleen een bouwkundige heldendaad maar dankzij de wonderlijke wandeling van de Moeder Gods, de Zoete Lieve Vrouwe van den Bosch, ook een centrum van geestelijk leven. Dagelijks branden Roomse gelovigen duizenden kaarsjes voor Haar.

Als erfgenamen van het Roomse geloof hebben Dora en ik in de vroege jaren van onze liefde tezamen met een nicht en haar vriend een pelgrimage gemaakt naar de Zoete Lieve Vrouwe. In de vroege ochtend van een zondag in de maand mei, de maand van de Heilige Maagd Maria Moeder van God’s Zoon, hebben we een voettocht gemaakt van onze geboortestad Oss naar Den Bosch. Een tocht van ongeveer twintig kilometer zodat we rond het middaguur in de stad aankwamen om aldaar de Heilige Mis te vieren in de Sint-Janskathedraal.


“De Kathedrale Basiliek van Sint Jan Evangelist, gewoonlijk aangeduid als de Sint-Janskathedraal, in de binnenstad van 's-Hertogenbosch wordt veelal beschouwd als het hoogtepunt van de Brabantse gotiek. Het bijzonder harmonieuze interieur is het resultaat van de eenheid van stijl die de gehele bouwperiode van eind veertiende tot begin zestiende eeuw bleef gehandhaafd. De buitenkant levert met zijn gulle ornamenten, zoals de dubbele luchtbogen met de 96 luchtboogfiguren en de reliëfs boven de ramen, een treffend beeld op van de versieringsdrift van de late gotiek. De Sint-Jan is 'een bouwwerk dat volstrekt uniek is in de Nederlandse kerkelijke architectuur.’” (Wikipedia)


Den Bosch is ook de stad van de geheimzinnige kunstschilder Jheronimus Bosch die in zijn tijd, toen mensen zich nog te voet of te paard verplaatsten, al wereldwijd beroemd was. Hij was lid van het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap van Den Bosch. Zijn schilderijen waren geliefd bij Koningen en Hertogen waaronder Filips II. De schilderijen vertellen ons van het lot van de mensen. Bosch waarschuwt voor het kwaad van de wereldse verleidingen waardoor we ons geestelijk welzijn verwaarlozen en ons toekomstige heil in gevaar brengen. Het kwaad en de hel zijn op zijn schilderijen nooit ver weg.


“Jheronimus Bosch ('s-Hertogenbosch, circa 1450 – aldaar begraven, 9 augustus 1516), postuum ook Jeroen Bosch of Hiëronymus Bosch genoemd, geboren als Jheronimus van Aken, was een Zuid-Nederlands kunstschilder behorend tot de Noordelijke renaissance. Hij ging de geschiedenis in als 'den duvelmakere' (de schepper van duivels) en als schilder van satirische voorstellingen, maar hij is vooral van betekenis als vernieuwer van de beeldtraditie. Hij gaf op vindingrijke wijze invulling aan gangbare motieven en bedacht een reeks van nieuwe composities. Het gevolg hiervan is dat de precieze betekenis van een deel van zijn werk onbekend is gebleven. Hoewel hij al tijdens zijn leven een beroemd schilder was en hij opdrachten van het hertogelijk hof in Brussel kreeg, is er vrij weinig over hem bekend.“ (Wikipedia)

(verschijnt elke vrijdag)

Elke gelijkenis met bestaande personen 
of gebeurtenissen berust op louter toeval.




maandag 8 juli 2019

JAZZ IN DUKETOWN (EEN FOTOVERSLAG)

Een overzicht van het optreden van Jim Haslip & Scott Kinsey op de Parade in Den Bosch op 10 juni 2019. Het optreden was een eerbetoon aan bassist Jaco Pastorius van "The Weatherman".


Gitarist Jim Haslip


Keyboardspeler Scott Kinsey. Zijn spel doet denken aan de Oostenrijkse keyboardspeler Joe Zawinul.


Percussionist Jeroen de Rijk


Bedrading met benen van Scott Kinsey en de cameraman.

Tot mijn verrassing was K26 collega Ties Lowes met vrienden ook onder het publiek.

zomers publiek


Aandachtig publiek


Concert of niet, de telefoon heeft ook aandacht nodig


Dichterbij kon hij niet komen.


Alleen met de telefoon.


Liefhebber


jong publiek


ouder publiek


Samen genieten

woensdag 12 september 2018

BEZOEK AAN KAMAGURKISTAN 2

De tentoonstelling "Kamagiurkistan" loopt nog tot 28 oktober dit jaar in het Museum Noordbrabant te Den Bosch.







zondag 9 september 2018

BEZOEK AAN KAMAGURKISTAN 1

De tentoonstelling "Kamagurkistan" is nog tot en met 28 oktober dit jaar te zien in het Museum Noordbrabant in Den Bosch.