Posts tonen met het label vietcong. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vietcong. Alle posts tonen

maandag 12 december 2022

OORLOGSBULLETIN 47. IN HOEVERRE GELIJKT DE VIETNAMOORLOG OP DIE IN OEKRAÏNE?

De foto van een standrechterlijke executie van een Vietcong, zo heetten de Noord Vietnamese vrijheidstrijders, door de politiecommandant van Saigon, was te zien in kranten en op TV. Vooral televisiebeelden van begane oorlogswreedheden mobiliseerden de oppositie in het Westen tegen de oorlog. De Vietnamoorlog wordt daarom wel de eerste TV oorlog genoemd. Nu wordt door Rusland uit alle macht geprobeerd om de oorlog in Oekraïne buiten beeld te houden van de Russische bevolking. De oorlog mag daarom geen oorlog heten. Het is een "speciale militaire operatie". Op kritiek staan zware straffen. Omgekeerd mobiliseren foto's en filmpjes van door Russen begane wreedheden de Westerse bevolking tegen Rusland en voeden de bereidwilligheid om de oorlogsinpanningen van het Westen ten behoeve van Oekraïne te blijven steunen.
 

Kun je de Vietnam oorlog, waar mijn generatie mee is opgegroeid, vergelijken met de oorlog in Oekraïne? Oorlogen zijn nooit hetzelfde maar je kunt wel kijken of er achterliggende mechanismen zijn die overeenkomsten hebben. Ik heb er een paar verzameld. Maar eerst iets over de Vietnam oorlog waar mijn generatie - de baby boomers -  mee is opgegroeid.

De Vietnam oorlog was een langdurige zogeheten proxy-oorlog (1955 -  1975) van de VS tezamen met de “democratische”  regering en het leger van Zuid Vietnam tegen het communistische Vietnam. De oorlog was een overblijfsel van de koloniale oorlog tussen Vietnamese onafhankelijkheidsstrijders en Frankrijk dat zich gedwongen zag terug te trekken.

Er kwam een “democratisch” Zuid Vietnam en een communistisch Noord Vietnam. De laatste begon een herenigingsoorlog tegen Zuid Vietnam en de VS. Het was de tijd van de Koude Oorlog, grofweg het Westen tegen de communistische Sovjet Unie en China. De VS was er alles aan gelegen om het communisme zoveel mogelijk in te dammen.

Na de val van de pro-Russische regering Janoekovitsj in Kiev als gevolg van de Maidan revolutie schoot Rusland de Russisch gezinde minderheid in het oosten van het land (Donetsk en Luhansk) te hulp bij hun  “bevrijdingsstrijd” tegen de onderdrukking van Kiev; Rusland profiteerde  van de gelegenheid om de Krim bij verrassing in te lijven.

Zoals de Vietnam oorlog een overblijfsel was van de val van het Franse koloniale imperium, is de oorlog in Oekraïne een overblijfsel van de val van het Sovjet Imperium. Rusland onder leiding van Putjisnki is uit op een gedeeltelijk herstel van dat imperium door Oekraïne te beletten deel uit te gaan maken van het Westen, in dit geval de EU en de NAVO.

In de Vietnam oorlog namen de VS de oorlog zo goed als over van het Zuid Vietnamese leger. De Vietnam oorlog werd een “bevrijdingsstrijd” van Noord Vietnam tegen het “imperialistische” Amerika.

Het Russisch leger nam met zijn inval in Oekraïne in februari 2022 de “bevrijdingsstrijd” over van de Russische minderheid. Rusland verklaarde Oekraïne te willen bevrijden van de Nazi’s en fascisten.

De agressie oorlog van Rusland tegen Oekraïne draaide meteen uit op een confrontatie tussen het democratische Westen onder leiding van de VS en Rusland. Oekraïne werd door het Westen in staat gesteld effectief oorlog te voeren tegen Rusland net zoals tijdens de Vietnamoorlog China en Rusland hun bondgenoot Noord Vietnam hielpen effectief oorlog te voeren tegen de VS en diens bondgenoot Zuid Vietnam.

Zowel in Vietnam als in Oekraïne voeren de grootmachten indirect met elkaar oorlog met behulp van proxy’s. Het verschil is dat China minder betrokken lijkt te zijn bij de oorlog in Oekraïne dan indertijd bij de oorlog in Vietnam.

Door de steun van China en Rusland kon Noord Vietnam uiteindelijk de oorlog van de VS winnen. De VS werd op het slagveld en het verzet in eigen land gedwongen vrede te sluiten met Noord Vietnam wat leidde tot de val van Saigon en de vereniging van Noord en Zuid Vietnam tot een land.

De afloop van de oorlog in Oekraïne is nog onzeker. Er zal een moment komen dat via een wapenstilstand naar een vredesovereenkomst zal worden gezocht maar dat kan nog wel even duren.

 

vrijdag 22 mei 2020

MIJN SPROOKJESJAREN 61: DE MUUR

Prins Frederik Hendrik en graaf Ernst Casimir bij het beleg van 's-Hertogenbosch in 1629 (1635), Pauwels van Hillegaert, Noordbrabants Museum

Tot mijn verbazing worden door betogers grote foto’s van Ho Tsji Minh, Che Guevara, Rosa Luxemburg enz. meegedragen. Ik zie ook vlaggen van de Vietcong. Dat is voor het eerst. In Parijs zag ik alleen maar grote gele borden met dikke zwarte letters “Humphry Go Home”. Onze kleine Politeia delegatie heeft niks geen borden bij zich en daar ben ik blij om. Die foto's en vlaggen doen me teveel denken aan de Roomse processies waar ik als verkenner in mee heb gelopen. Er werden heiligenbeelden meegedragen en allerlei vlaggen en vaandels. 

Een keer per jaar droeg mijnheer pastoor gekleed in een feestelijk kazuifel een monstrans met daarin het lichaam van Jezus Christus in de vorm van een grote hostie. Hij hield de hele processie lang de monstrans eerbiedig voor zich uit met geheven armen alsof hij het nooit meer los wilde laten. Vier heren gekleed in een zwart pak hielden al die tijd een baldakijn boven zijn hoofd. Een misdienaar gekleed in een zwarte toog met een met kant afgewerkt hemd deed het moeilijkste werk. Achterwaarts lopend bewierookte hij de uren durende processie de monstrans. De geloven keken zwijgend langs de weg toe, veel van hen knielden op het moment dat de monstrans voorbij kwam.

 
De West-Berlijnse burgers langs de route reageren heel anders op onze betoging, niet met eerbied maar met misprijzen. Komt dat omdat onze betoging ook soort processie is, een vorm van politieke geloofsbelijdenis die weerzin oproept? Ik hoor van alle kanten protest en verontwaardiging. Sommigen schreeuwen dat we maar beter meteen naar Oost-Berlin kunnen overlopen. Anderen zetten een paar stappen naar voren om naar ons te spugen. Voor de zekerheid, een klodder spuug op je krijgen is niet leuk, gaan we wat meer naar het midden van de straat lopen. Anderen schelden ons uit voor communisten alsof communisme het kwaad zelve is. Ook dat is nieuw voor me. Ik vind de Tweede Kamer communist Marcus Bakker het tegendeel van het kwaad. Hij is soms vermakelijk, bijna een vrolijke noot tussen de zwaarwichtige donkere pakken van de leden van de Tweede Kamer.


Zoveel anti-communisme had ik niet verwacht. Het geestelijk gewicht van de metershoge Muur die Berlijn bruut in tweeën hakt, heb ik blijkbaar onderschat. De muur heeft zonder enig medeleven pardoes het leven van hele families in West Berlijn van de ene op de andere dag stil gelegd, ouders gescheiden van hun kinderen, geliefden uit elkaar gerukt, vertrouwde straatbeelden kapot gemaakt. De Muur is wreed zelfs al beschouw je het als de prijs die de Duitsers betalen voor de Nazi oorlog waarmee ze de wereld in brand hebben gestoken. 


Voor zo een abrupte tweedeling met oorlog en geweld moeten wij in Nederland teruggaan naar de geschiedenis van de Tachtigjarige oorlog. Toen werd uit opstand, bloed en moord de protestantse Republiek geboren, de modernste staatsvorm van zijn tijd. Door het tegengeweld van de Spaanse furie bleef het Roomse zuiden in handen van de Spaanse kroon. Pas met de verovering van den Bosch lukte het de Republiek het nog net er een stukje zuidelijk Nederland bij te krijgen. 


Maar het kwaad was al geschied. Tussen Noord en Zuid Nederland was een geestelijke muur verrezen waardoor de bewoners van de zuidelijke landen, de zogeheten Generaliteitslanden, tot aan het einde van de achttiende eeuw tweederangs burgers bleven.
 

“Het Beleg van 's-Hertogenbosch in 1629 was een door de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden groots opgezette belegering van de door de Spanjaarden bestuurde stad 's-Hertogenbosch tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Het beleg duurde van april tot half september en resulteerde in de inname van 's-Hertogenbosch door de Republiek onder leiding van stadhouder Frederik Hendrik van Oranje. De stad was belangrijk vanwege de strategische ligging. Het was een van de sterkste schakels in de Spaanse omsingeling van de Republiek. Door haar aanzien was een verovering daarom goed voor het prestige van de Republiek en de stadhouder. Spanje ondervond dat jaar problemen en dat bood de mogelijkheid voor deze gewaagde onderneming. (Wikipedia: Beleg van ’s Hertogenbosch)

verschijnt elke vrijdag

vrijdag 29 november 2019

DE SPROOKJESJAREN 60 (VOORHEEN:MAKE LOVE, NOT WAR) 36: GELOOFSCRISIS

 
Foto van een Noord Amerikaanse legerpriester leest de mis op een slagveld in Vietnam. Foto van Keystone in het Penguin boek "Vietnam! Vietnam!" geschreven door Felix Greene, 1966

De Vietnamoorlog legt ongenadig een politiek morele crisis in het Westen bloot. Tot hoever kun je als land en volk gaan om je politieke en morele gelijk te halen in een oorlog tegen het communisme? Is elke oorlog in welke vorm dan ook tegen het communisme gerechtvaardigd? Meer nog, gaat het wel om communisme? Wat blijft in zo een oorlog over van onze veelgeprezen medemenselijkheid en rechtvaardigheid?

Voor de vorige generatie is het een uitgemaakte zaak dat de Amerikanen en Europa aan de goede kant staan. Dat was zo in de Tweede Wereldoorlog, dat was in de Koreaanse oorlog zo en dus nu ook in Vietnam. Toen was het tegen het nazisme, nu is het tegen het wereldwijde communisme. De jongere generatie daarentegen weet dat niet meer zo zeker. Die ziet ellende, leed en moorddadigheid die niet zo gemakkelijk te rechtvaardigen is. Die vraagt zich af of communisme zo een slechte zaak is en trouwens gaat het wel om communisme? De Vietnamoorlog is van de oude generatie en de oude politiek.

Wij jongeren zien voornamelijk een oppermachtig Noord Amerika als de reus Goliath die het opneemt tegen het kleine maar dappere Noord Vietnam. Maar Noord Vietnam laat zich net zo min als David klein krijgen en vecht terug. Het kijkt zijn vijanden onbevreesd in de ogen. Noord Vietnam maakt zich tot held van al die landen die net als Noord Vietnam oorlog voeren of hebben gevoerd tegen een koloniale overheerser. De Vietnamoorlog wordt een symbool van dekolonisering in plaats van strijd om democratie en vrijheid.

Vanaf het links revolutionaire eiland Cuba met de onoverwinnelijke helden Fidel Castro en zijn strijdmakker Che Guevara wordt opgeroepen niet een maar twee, drie Vietnams te scheppen om de macht van Noord Amerika te breken. Cuba zelf geeft het voorbeeld door soldaten en militair materieel te sturen naar de bevrijdingslegers in de Portugese koloniën Angola en Mozambique. Che Guevara geeft zijn baan op als minister en trekt in het diepste geheim naar Bolivia om daar een met een groepje revolutionairen een nieuwe revolutie naar het voorbeeld van de Cubaanse revolutie te beginnen.

De morele crisis van de Vietnamoorlog raakt aan de wortels van mijn katholieke geloof, een geloof dat nog niet zo heel lang geleden net zo vanzelfsprekend voor me was als de lucht die ik inademde. Twijfels over de geloofswaarheden ondermijnden die vanzelfsprekendheid. Roomse Blijheid veranderde in Rooms Ongemak over vrijheid, eigen verantwoordelijkheid, seksualiteit en daar komt nu ook de Vietnamoorlog bij. Ik snap de bedoelingen van de Roomse God en Zijn Zoon, gestorven aan het kruis voor de zonden van alle mensen, niet meer.

De veenbrand van mijn geloofscrisis wordt door de Vietnamoorlog een uitslaande brand. Ik zoek naar een God met een menselijke maat, een Lieve Heer die het beste met ons voor heeft maar kan Hem niet meer vinden. Niet alleen de Vader en zijn Zoon zwijgen maar ook de Roomse Kerk. Toch ga ik nog altijd met mijn Verloofde des zondags naar de heilige mis. Tot op een zondag ik weer niks hoor over de oorlog tijdens de preek. Ik besluit dat het genoeg is geweest. Samen met mijn Verloofde loop ik onder de preek de kerk uit naar buiten. Ik snuif de frisse herfstlucht in. Een nieuwe tijd is begonnen.

(verschijnt elke vrijdag)