PRO NEDERLAND IS GROEN LINKS MET EEN PVDA RANDJE

 

Op de verticale as staat het aantal behaalde zetels. Op de horizontale as de jaren waarin Tweede Kamer verkiezingen werden gehouden.

In de grafiek zie je dat Groen Links sinds 2002 nooit boven de 14 zetels bij Tweede Kamer verkiezingen is uitgekomen en dat is slechts een keer gebeurd, in 2017, het jaar dat de PvdA spectaculair terugviel naar het tot dan nog nooit vertoonde aantal van 9 zetels.

De keer daarop in 2012 haalt de PvdA opnieuw slechts 9 zetels en valt GL terug naar 8 zetels! Twee keer op een rij gaat de PvdA bijna kopje onder  en nu dus zonder dat GL daarvan electoraal profiteert. Sterker nog, ook GL verliest zetels.

Gezien deze cijfers is het duidelijk dat Groen Links nooit in zijn eentje tot een brede partij kan uitgroeien. Jesse Klaver c.s. moet dat beseft hebben. Een fusie met de PvdA zou misschien wel electoraal soelaas kunnen bieden. 

Bij de PvdA moet men gedacht hebben dat gezien de belabberde uitslagen van slechts 9 zetels het en kans is om samen met Groen Links alsnog de sociaal-democratie te redden. 

Electoraal ziet het er niet naar uit dat met de fusie een nieuwe grote partij in de maak is. Bij het eerste samengaan in 2023 behaalden ze nog 25 zetels. Niet meteen veel, maar alle begin is moeilijk. Het zijn 4 zetels meer dan de twee in 2017 samen haalden. 

Bij de verkiezingen in 2025  zakt de combinatie van de twee partijen terug naar 20 zetels. Dit is behoorlijk teleurstellend maar de wagen is op de rails gezet en de fusie gaat door. Zal het bij de volgende verkiezingen beter gaan? Voorlopig wijst niets daarop. Bij de laatste peilingen komt PRO niet boven de 25 zetels uit.

Er kunnen allerlei factoren in het spel zijn maar de meest voor de hand liggende is toch dat de PvdA in de loop der jaren een onherstelbaar verlies heeft geleden onder zijn traditionele achterban. Onherstelbaar omdat de partij jarenlang cultureel met de rug naar zijn traditionele achterban is gaan staan. Materieel probeert men de belangen van de arbeiders te behartigen, cultureel zijn ze ver uit elkaar gegroeid. Men spreekt de taal van de gewone man niet meer.

Daar verandert de fusie niks aan. De fusiepartij PRO met aanvoerder Klaver heeft het gezicht van Groen Links en die partij heeft cultureel altijd al mijlenver van de traditionele sociaal-democratische achterban gestaan.

PRO is Groen Linkse met een randje PvdA. Groen Links was een stadse partij waarop jongeren en hoger opgeleiden stemmen. Sinds de eeuwwisseling is Groen Links er niet in geslaagd om deze achterban te verbreden. De fusie met de PvdA zal daar weinig of niks aan veranderen.

RODE CIRKEL MET 4 REGELS

petrus, Rode Cirkel met Vier Regels, acryl en olieverf op doek, 50 x 70 cm
Te Koop €1000,-

 

97. MEXICAANSE VERTELLINGEN. DRUGSBENDES

Vrienden voor het leven. Mexico 1977

Het dorp ondergaat de nieuwe muur als een lot dat je nu eenmaal krijgt toebedeeld. Het is zinloos om je daar tegen  te verzetten. Trouwens wie zou dat moeten doen? De dagen van de revolutie zijn al lang voorbij. En wat dan nog? 

Ten koste van veel doden heeft die uiteindelijk niet veel meer opgeleverd dan een democratuur, een dictatuur met de schijn van de democratie. Daar is het bij gebleven. Mexico is nog altijd een protectoraat van dezelfde hoofdzakelijk rijke blanke elite.

De bouw van de muur brengt onzekerheid onder de dorpelingen zodat ze nog zwijgzamer worden dan ze al van nature zijn. Niet dat er in het dorp iets gebeurd dat wijst op aan drugscriminaliteit verwante zaken maar men is op zijn hoede. Het is een donkere wolk die boven hun hoofd hangt.

In Huasca is onlangs een politieman onder onduidelijke omstandigheden doodgeschoten. Van de daders geen spoor. Is dit een teken van naderend onheil? Het zou zo maar kunnen. Niemand die weet hoe de vork in de steel zit. Het was in ieder geval geen gewone café ruzie. Die willen ook wel eens uit de hand lopen maar met minder ernstige gevolgen.

Dit lijkt op moord met voorbedachte rade. De volksmond zegt dat de politieman betrokken is bij drugshandel en dat het dus waarschijnlijk om een afrekening in het milieu gaat. Als dat zo is dan is de lokale politie, altijd al gevoelig geweest voor corruptie en omkoping, nu betrokken bij drugscriminaliteit en ook dat belooft weinig goeds.

Diego en Sara proberen net als de rest van het dorp er mee te leven. Ze houden met iedereen de gebruikelijke praatjes en blijven doen wat ze altijd al deden. Diego heeft het er niettemin moeilijk mee. Hij vindt dat zijn gevoel van veiligheid wordt afgepakt. Zijn  dorp was hem altijd vertrouwd en gaf hem een gevoel van geborgenheid. Dat nu wordt hem ontnomen en dat voelt onrechtvaardig. 

De revolutionaire tijd was ook onveilig maar dat was anders. Daar hoorde hij zelf bij. Het was zijn onveiligheid en daar kon hij mee leven. Bovendien het was onveiligheid met een doel, geen criminele zelfverrijking ten koste van anderen maar een betere wereld voor iedereen. Dat doel rechtvaardigde het geweld althans tot op zekere hoogte. 

San Miguel dreigt nu te worden meegezogen in de onveiligheid van geweld, intimidatie, moord en terreur die zowat heel Mexico in zijn greep heeft. Duizenden vrouwen zijn er verdwenen zonder dat er een spoor van wordt gevonden. Regering en politie doen niks.

Er worden voortdurend jonge mannen ontvoerd voor losgeld of ze worden gedwongen gerecruteerd voor een drugsbende. Er worden mensen onthoofd omdat ze niet meewerken met een drugsbende, verraad hebben gepleegd of geen beschermgeld willen betalen. Er zijn zelfs massagraven gevonden. De drugsbendes deinzen voor niets terug, ze voelen zich machtig en sterk.

Dat zijn ze ook want regering en politie staan nu al jaren machteloos of maken deel uit van dezelfde drugscriminaliteit. Zelfs de inzet van het leger helpt niet. Misschien is ook dat besmet door corruptie? Wie zegt dat generaals of kapiteins zich niet laten omkopen? Niemand die het weet.

Een ding is zeker. Het zijn de doorsnee Mexicanen die de prijs voor dit alles betalen. Is het niet met hun leven dan wel met de onzekerheid, de onveiligheid en de angst waarmee men door het leven moet. Niemand durft nog zo maar een busreis te maken. Als het niet strikt noodzakelijk is, waagt men zich na zonsondergang niet buiten.

Diego voelt zich daardoor met de dag machtelozer en onzekerder. Hij krijgt last van zijn zenuwen. Zijn handen beginnen soms zonder enige aanleiding te trillen. Dan steekt hij maar weer een sigaret op om te kalmeren, om weer tot zichzelf te komen. Het gevoel van onveiligheid maakt hem nog eenzamer dan hij zich soms al voelde.

 

REMBRANDT DE VOLKSJONGEN

 

De Pannenkoekenbakster

Een tijdje geleden herkende ik in de bovenstaande ets van Rembrandt het oog van de fotograaf. Rembrandt was wat je zou kunnen noemen een straatfotograaf avant la lettre. Laat ik het zo zeggen. Als ik  zo een tafereel zou aantreffen, zou ik een foto gemaakt hebben. 

Ik zou geknipt hebben op het moment dat de jongen schalks naar me zou kijken, hetzelfde moment dat Rembrandt in zijn ets vastlegt. Die blik maakt het tafereel nog levendiger. Je wordt als kijker in de prent/foto getrokken en dat is dus wat Rembrandt wil.

Een vergelijkbaar tafereel. Dominospelers op een bananenplantage in Costa Rica 1979. Foto is bewerkt om een grafisch effect te krijgen.

Rembrandt wil als een echte straatfotograaf de kijker betrekken bij het tafereel. Geen afstandelijk plaatje maar een waar je bij betrokken wordt of nog sterker ingetrokken wordt. Maar om dat te doen en te zien moet je zelf ook betrokken zijn. Rembrandt was een mensenschilder zoals een straatfotograaf een mensenfotograaf is.

Ik weet niet hoe Rembrandt werkte? Maakte hij ter plekke een schets van het tafereel waardoor de mensen konden zien dat hij hen aan het schetsen was? Gezien de raakheid en de scherpte van het tafereel zou je het wel denken. 

Als dat zo is dan is hij bijna de fotograaf die in aanwezigheid van de mensen de foto maakt. Als je dat doet, dan moet je om kunnen gaan met mensen want niet iedereen vindt het goed om gefotografeerd te worden, zo weet ik uit ervaring.

Mensen vinden het wel goed dat je ze fotografeert als je een van hun bent of vertrouwen uitstraalt. Ze moeten ook het gevoel hebben dat je ze respecteert. Kortom, een tafereel schetsen of een foto ervan maken vereist interactie die overigens niet altijd verbaal hoeft te zijn. Lichaamstaal is vaak ook al voldoende.

Een selfie, hier met zijn vrouw Saskia, was Rembrandt ook niet vreemd.

Als Rembrandt zich op zijn gemak voelt in de straten van Amsterdam dan moet hij de aard van een volksjongen hebben behouden ondanks zijn enorme succes als schilder. Succes waar hij ook trots op was en voor durfde uitkomen. Hij wist maar al te goed dat hij een groot talent had en dat men dat mocht weten maar dat belette hem niet om zich volks te blijven voelen. 

Dat volkse moet hij deel hebben meegekregen van thuis. Rembrandt was de zoon van een welgestelde molenaar. Hun werk bracht hen in contact met het volk, boeren en stadsmensen gelijk. Zijn moeder was de dochter van een bakker.

De schilder Kees van Dongen beschrijft in zijn boekje ‘Rembrandt, Holland -  Vrouwen - Kunst.’ ( uitgeverij Andries Blitz, Amsterdam, jaar onbekend) als “een kleine snaak, deels volkskind, deels boerenspruit” en dat zou wel eens heel dicht bij de waarheid kunnen zijn. Voor het overige is het een nogal pathetisch boekje over de Grote Rembrandt, vermoedelijk meer een projectie van zijn eigen leven dan dat van Rembrandt.

Plassende vrouw

Van Dongen overdrijft in zijn boekje in alles vermoedelijk om Rembrandt nog groter te maken dan hij al is. Dat neemt niet weg dat zijn begeesterde beschrijvingen een kern van waarheid bevatten. 

“Rembrandt gaat naar de buitenwijken der stad. Hij denkt aan zijn ouders die hij liefheeft; hij loopt op den weg naar hun woonplaats doch er is iets tussen hem en die ouders verbroken, hij voelt zich nauwer verwant met de zwervers, met de landbouwers die evenals hij meer onmiddellijk met de natuur zijn vereenzelvigd, meer ook verwant met het volk, dat evenals hij zoo gemoedsvol en onbevredigd is.”

Het beste bewijs van de volkse aard van Rembrandt zijn niet alleen zijn etsen maar ook zijn schilderijen. Rembrandt idealiseert de mensen die hij schildert niet. Hij portretteert hem zoals ze zijn, persoonlijk en maatschappelijk, met mededogen, respect maar ook scherp. 

DE TECHNOCRATISCHE DWANGBUIS DIE STIKSTOFNORM HEET

Greenpeace is de grootste stemmingmaker tegen boeren en vent ongegeneerd technocratisch-wetenschappelijke opvattingen uit als maatgevend voor mens en natuur. 

Verandert de Nederlandse democratie langzaam maar zeker in een technocratie? Zo een vaart zal het niet lopen maar soms bewegen we er gevaarlijk dichtbij. Het treffendste voorbeeld daarvan is de stikstof kwestie. Dat is duidelijk een gevalletje van technocratie, goed bedoeld misschien maar technocratisch.

De goede bedoeling zou herstel van de natuur zijn, een uitvinding van ecologen.  Net zoiets als stadsherstel maar dan anders. Dat woord herstel kan men in verband met natuur natuurlijk nooit gebruiken. Men kan natuur niet herstellen. Neem nou de Peel die is ontstaan uit afgegraven veengrond. De grootvader van mijn vrouw heeft daar in diepe armoede aan meegewerkt.

Die veengrond kun je niet meer herstellen. Je kunt moeilijk veengrond terugleggen. Is het erg dat we de veengrond gebruikt hebben? Welnee, de natuur zorgt daarna prima voor zichzelf. Die past zich aan en verandert mee. Kijk maar naar bosbranden. Na een paar jaar groeit en bloeit het bos weer.

Waar de grootvader van mijn vrouw ook aan heeft meegedaan is de wolvenjacht. Wolven maakten het houden van koeien en paarden in dat gebied onmogelijk. Maar zonder koeien geen melk en zonder paarden geen trekkracht en dus geen landbouw. De tractor moest nog worden uitgevonden.

Wolven kun je in tegenstelling tot veen terughalen en dat gebeurt nu dus ook. In een romantische natuurbui willen mensen wolven terugzien in het landschap. Of dat kan en of het zin heeft? We zullen het zien maar ik denk dat het Nederlandse landschap vanwege de bevolkingsdichtheid niet leent voor een nieuw wolvenland.

Terug naar de technocratie. Om de natuur te herstellen (wat eigenlijk onzin is) moet volgens de ecologen minder stikstof worden uitgestoten. Stikstof is normaal hard nodig voor de groei van planten maar kan ook bepaalde planten verstikken en die willen we nou net terug hebben samen met allerlei kleine diertjes.

Om dat voor elkaar te krijgen wordt een stikstofnorm vastgesteld waaraan het boerenbedrijf zich moet aanpassen. Een technocratisch vastgestelde norm (een puur theoretisch norm want in werkelijkheid niet na te meten) wordt bepalend voor het leven van duizenden mensen en ook nog eens voor de toekomst van het platteland. Dat is doorgedreven technocratie.

 

Niet de mensen maken de dienst uit maar de wetenschappelijke norm. Hoe fout dat is, ontdekt de parlementaire onderzoekscommissie tijdens de verhoren over Corona beleid. Ter bestrijding van de Corona epidemie werden burgers op basis van technocratische normen daarin gesteund door de overheid (binnen de overheid stikt het op alle terreinen van technocraten) in een dwangbuis gestopt. 

Mensen in rusthuizen mochten niet meer naar buiten, hun geliefden niet naar binnen, stervenden konden geen afscheid nemen van hun geliefden enz. Scholen gingen dicht. De ingezette middelen bleken erger dan de kwaal.

Technocraten zijn een bedreiging voor de democratie in de brede betekenis van het woord. Boeren, hun gezinnen en het leven op het platteland wordt verdacht gemaakt alsof zij tegen de natuur zouden zijn. Een groep mensen wordt opzij gezet, overbodig en tot economisch nutteloos verklaard. 

Een beroepsgroep die ooit de ruggengraat van de Nederlandse samenleving was, dreigt te worden uitgebannen op grond van een technocratisch vastgestelde norm ten behoeve van wat met een groot woord natuurherstel heet. Nog even en de Veluwe wordt ontruimd om plaats te maken voor de wolven. 

 

AFSCHEID VAN JAN

Alfheim door de ogen van Jan gezien en geschilderd.

We hebben onlangs op een woensdag afscheid genomen van vriend Jan. Hij lag in een eenvoudige houten kist die midden tussen ons in stond. We stonden en zaten er omheen aan ronde tafels en vertelden elkaar wie Jan was, hoe lang we hem kenden en hoezeer we hem zouden missen. Het ophalen van herinneringen aan Jan was begonnen.

Wij hebben veel herinneringen aan Jan, al vanaf onze studententijd in de jaren zeventig. We kenden elkaar dus ongeveer 60 jaar, zeg gerust bijna een mensenleven lang. Hij was een van onze beste vrienden. Er gingen jaren voorbij dat we elkaar niet zagen. Dat lag meer aan ons dan aan hem. Wij woonden ver weg, te ver om regelmatig te bezoeken.

Gelukkig konden we elkaar schrijven. Niks bijzonders, over het leven van alle dag en wat Jan betreft was dat over zijn werk werk als leraar, wat hem steeds minder begon te bevallen vanwege al het gedoe uit Den Haag, en zijn  niet aflatende werk aan zijn huis.

Dat was zijn echte werk want hoewel Jan veel tijd en energie in zijn werk op scholen stak, was hij op de eerste plaats een kunstenaar, een kunstenaar in de breedste zin van het woord. Dat wil zeggen een levenskunstenaar met een artistieke ziel.

Dat Jan een artistieke ziel had, wist hij al jong. Hij wilde na de middelbare school naar de kunstacademie. Maar dat was in die jaren geen optie. Met kunst kun je nog geen droog brood verdienen (en hoe waar is dat!) en dus werd hij bioloog vanwege zijn andere liefde, de natuur. 

De laatste jaren van zijn leven zou hij toch nog gaan schilderen met als thema's zijn eeuwige liefde, zijn vrouw Mar, zijn jeugd en zijn Alfheim, het door hemzelf gebouwde kunstwerk tevens woning.

Als bioloog zocht hij naar de mogelijkheid om in gemeenschap met de natuur te leven, samen met zijn gezin. Daarvoor had hij meer land nodig dan hij in Maastricht, zijn geboorteplaats kon kopen. Zodoende kwam hij terecht in Friesland op een voor Nederlandse begrippen afgelegen plek in een landarbeiderswoning.

Uiteindelijk bleek het niet mogelijk om met zijn gezin zijn project door te zetten. Geen punt, hij maakte van zijn huis en zijn land een nieuw project, een kunstproject wel te verstaan. Onderwijl verdienden hij en zijn Marjo, een bij elkaar passend stel zoals sterren en hemel, de kost met werken op scholen.

Wij, zijn vrienden, zagen de kleine bijna armzalige landarbeiderswoning langzaam veranderen in een klein kasteel. Het begon met de aanbouw van een heuse toren, een korte stoere toren. Tegelijk werden keuken en badkamer vernieuwd. Zo verenigde hij het praktische met het artistieke.

Daarna bouwde hij aan de zijkant van het huis een gesloten kloostergang met als vloer kloostermoppen en ramen van een gesloopt klooster. Daarin kwam een salon met gemakkelijke stoelen te staan, enorme boekenkasten en een TV. Jan las veel, hij was nieuwsgierig naar van alles en nog wat. 

Bijna alles in en aan het huis werd door hemzelf gemaakt van sloopmaterialen die hij links en rechts opduikelde op zijn zwerftochten door Friesland. Na de kloostergang volgde de slaapkamer die in een soort Venetiaanse stijl werd gebouwd en vervolgens in de verf gezet en ingericht. Daarna volgde de grote woonkamer in het midden van het huis in een negentiende eeuwse stijl gecombineerd met pilaren en een schouw.

Het huis werd een weerspiegeling van zijn melancholische, romantische ziel uit vroegere tijden met als accent de vergankelijkheid van mens en natuur. Jan leefde vanuit het mystieke besef dat we niet veel meer zijn dan een stofje in het heelal. De hoogmoed van het weten en beheersen was hem vreemd. Hij was een bescheiden maar vrij mens.

Hij aanvaarde zijn lot zoals het op hem afkwam en dat was niet altijd gemakkelijk. Toen hij vijf jaar was kreeg hij kinderverlamming, in zijn tienertijd een levensbedreigende buikvliesontsteking en later voortdurend heftige aanvallen van migraine waardoor hij soms dagen in het donker op bed moest blijven liggen. Toch klaagde Jan nooit want pijn hoort bij het leven, zo vond hij.

Intussen was hij de natuur niet vergeten. Integendeel, hij plantte een heel bos. Het werd een romantisch bos waarin men zich even alleen kan wanen. Waar je even aan een kleine natuurlijke vijver kunt uitrusten en genieten van de vogels en de rijkdom aan bomen. Jan kende elke boom van naam en wist uit te leggen waarom hij die daar geplant had.

Zo veranderde de landarbeiderswoning in een klein kunstzinnig lustoord uit een romantisch verleden omringd door tuinen en een groot bos met verrassende plekken en uitzichten. Jan schiep zich samen met zijn Marjo een eigen wereld waarin hij zich thuis voelde totdat hij afscheid moest nemen.

Zijn geheugen begon hem in de steek te laten. Niet veel later volgde de diagnose alzheimer. Langzaam maar zeker ontglipte hem de wereld, zijn vrouw, zijn kinderen, zijn familie en vrienden. Hij aanvaarde ook dat lot en nam afscheid van het leven met dezelfde vrijheid en moed waarmee hij geleefd had. Jan is niet meer op deze wereld maar nog wel in onze harten. 

RODE CIRKEL MET 3 ZWARTE LIJNEN

 

petrus, 'Rode Cirkel met 3 Zwarte Lijnen', acryl en olieverf op hardhouten multiplex paneel, 60 x80 cm.
Te Koop