AMERIKAANS NEO-IMPERIALISME IN VENEZUELA, CUBA EN MEXICO?

Je kunt wel zeggen dat met de komst van Trump de VS weer terug zijn in Latijns Amerika. De laatste decennia hebben de meeste Amerikaanse presidenten Latijns Amerika min of meer met rust gelaten. 

Min of meer want de Amerikaanse sancties tegen Cuba bleven gehandhaafd en met de verkiezing van Maduro kwam ook Venezuela in het vizier voor sancties. Met Mexico was vooral wrijving over de vluchtelingenstroom. Het beleid was er op gericht de instroom te beperken met behulp van grenscontroles. Zonder veel resultaat.

De Spaanssprekende minderheid in Amerika is intussen uitgegroeid tot een aanzienlijke minderheid van rond de 60 miljoen Hispanics, dat is ongeveer 20% van de Amerikaanse bevolking. Spaans is de tweede taal in Amerika. Er zijn steden en hele regio’s waar je bijna alleen maar Spaans hoort.

Trump heeft een ander veel breder veiligheidsbeleid dan de Democraten met als doelen beheersing van de migrantenstroom, uitschakeling van de drugscriminaliteit, voordelige handel en terugdringing van Russische en Chinese invloeden op het Amerikaans continent.

Inmiddels hebben we kennis gemaakt met zijn aanpak van de illegale migranten in de VS. Dat werd grof en met veel geweld in gezet door de speciale opsporingsdienst ICE. Het leek er even op dat Trump bezig was een soort parallel legertje te vormen dat de democratische rechtsorde zou kunnen ondermijnen. Dat lijkt nu (voorlopig?) een halt toegeroepen.

Al even spectaculair en illegaal volgens internationale rechtsnormen zijn de aanvallen van de Amerikaanse marine   op veronderstelde drugsbootjes in de Caraïbische zee. Ze worden met gerichte schoten tot zinken gebracht. Van een enkel geval is bekend dat zelfs de overlevenden alsnog werden gedood.

Trump heeft met dit optreden openlijk de oorlog verklaard aan de Latijn Amerikaanse drugsmaffia. Hij schuwt daarbij niet om rechtstreeks met het leger in te grijpen in een land. Hij liet de Venezolaanse president Maduro en zijn vrouw met geweld ontvoeren. Beiden zouden betrokken zijn bij de drugsmaffia.

Daarna heeft in Venezuela nog geen machtswisseling plaatsgevonden maar wel een aanpassing van het beleid met minder openlijke onderdrukking, vrijlating van politieke gevangenen, aanpassingen van wetgeving i.v.m. eigendomsrechten en regeling van schulden zodat investeerders veilig terug kunnen keren. 

Over democratisering spreekt Trump niet. Dat was een prioriteit van de Democraten. Trump's prioriteit is veiligheid en business, oliebusiness en grondstoffen wel te verstaan. 

In de vorige eeuw zou een Amerikaanse interventies geleid hebben tot heftige demonstraties in Latijns Amerikaanse hoofdsteden. Die tijd lijkt voorbij. Het geloof en de steun van linkse regimes lijkt politiek te zijn gemarginaliseerd. Het Venezolaanse regime was daarvoor te ongeloofwaardig geworden.

Men kan rustig aannemen dat de meerderheid van de Venezolanen (7 tot 8 miljoen Venezolanen zijn gevlucht!) het prima vindt dat Trump president Maduro heeft verwijderd. Ze hopen dat er verkiezingen komen, maar daar zal Trump ze dus niet direct in steunen.

Al in 2008 zag je op Cuba dit soort armzalige winkeltjes. Vijftig jaar na de Cubaanse revolutie was de armoede op het platteland nog altijd even groot. De foto is gemaakt in het toeristenplaatsje Viñales. 

Met het in staat van beschuldiging stellen van Raul Castro, voormalig generaal, minister van defensie en vooral broer van Mister Revolutie Fidel Castro zelf wordt de druk op Cuba opgevoerd.

Een die druk is al hoog. De Amerikaanse zeeblokkade legt het land zo goed als lam. Minister Rubio heeft met zijn 100 miljoen dollar toespraak voor TV in het Spaans (hij is Cubaan van afkomst) de Cubanen ook nog eens een flinke worst voorgehouden.

Een worst die het communistisch regime heeft afgewezen omdat ze niet de controle krijgt over het geld. Minister Rubio wil de kerk en onafhankelijke stichtingen inschakelen om de humanitaire hulp te verspreiden onder de bevolking.

Dat zou wat op gang kunnen brengen. De bevolking weet maar al te goed dat het regime en dan vooral de legerleiding goed voor zichzelf zorgt. In feite is het leger eigenaar van de economie. Maar hoe precies het volk zal reageren blijft afwachten. Zeventig jaar onderdrukking gaat niet in je koude kleren zitten.

Al in 2007 zag je in busstation borden met zelf gemaakte pamfletten waarin mensen vragen om inlichtingen over een verdwenen geliefde, meestal vrouwen. Veel verdwijningen worden toegeschreven aan de drugskartels.

Een apart geval en veel ingewikkelder ligt de Amerikaanse bemoeienis met Mexico. Tijdens zijn tarieven oorlog is Trump begonnen president Scheinbaum flink onder druk te zetten om kopstukken van drugskartels uit te leveren.

Dat heeft ze intussen gedaan. Er zijn kopstukken uitgeleverd of ter plekke doodgeschoten tijdens gewelddadige confrontaties tussen leger en drugsmaffia. Ze heeft daarbij min of meer heimelijk samengewerkt met de Amerikaanse geheime diensten (CIA en DEA). Ze moest wel want Trump heeft de kartels gebrandmerkt als terroristische organisaties. 

Veel Mexicanen zijn de gewelddadige moordpartijen, intimidaties en massale verdwijningen waaronder veel vrouwen, al lang zat. Zij voelen zich al jaren in de steek gelaten door de eigen regering. Veel Mexicanen hebben daarom hun hoop gevestigd op Trump.

Inmenging van Amerika in Mexicaanse politiek ligt in Mexico heel gevoelig. Tot voor kort was het voor links geen probleem om de bevolking tegen Noord Amerikaans imperialisme te mobiliseren. Het is een teken aan de wand dat dat niet gelukt is, op een enkele manifestatie in Mexico-stad na. 

De Mexicanen weten maar al te goed dat veel partijgenoten van president Scheinbaum tot in de hoogste regionen zoals gouverneurs en senatoren ook op de loonlijst staan van kartels.

Trump weet dat ook en voert nu de druk op Scheinbaum op om ook deze partijgenoten aan te pakken. Scheinbaum houdt nog vol dat haar partij niet betrokken is bij de drugshandel maar het wordt steeds moeilijker om haar te geloven. De meerderheid van de Mexicanen vertrouwt haar al lang niet meer. 

De vraag is hoe lang Scheinbaum nog kan balanceren tussen de partij, Trump, de kartels en de diepe wens van Mexicanen om van de drugsmaffia af te komen. 

COMPOSITIE IN WIT MET ROOD, GEEL EN SNIJDENDE LIJNEN

petrus, "Compositie in Wit met Rood-Gele Cirkel, acryl en olieverf op doek, 50x70 cm.
Te Koop

 

89. MEXICAANSE VERTELLINGEN. GEESTELIJK VOEDSEL

 

Het kleine theater van de dorpskerk van Huasca, Hidalgo 2019. Foto: petrus

Maria Carmen geeft hem een folder van Anonieme Alcoholisten, een organisatie die mensen helpt om van de drank af te komen. Deze aanmoediging van Maria Carmen om zijn lot weer in eigen hand te nemen, laat hij niet voorbij gaan. Hij meldt zich aan.

Wonderlijk genoeg vindt hij daar waar hij zijn hele leven al lang bijna instinctmatig naar zoekt, naar een goed gesprek dat verder gaat dan het weer, dat alles duur is, dat de regering niet deugt enz. Een gesprek waardoor hij leert kijken achter de horizon van de dagelijkse beslommeringen, weten wat mensen bezielt is en wat hij in ’s hemelsnaam hier op aarde moet? Kortom, hij heeft behoefte aan geestelijk voedsel. 

Tot op vandaag heeft hij zijn geestelijke honger nooit helemaal kunnen stillen. Zijn vader en moeder hadden er nooit tijd voor, druk als ze waren met overleven. Je kent het wel, de ditjes en datjes van elke dag, koe melken, tortilla bakken, op het land werken, iets aan het huis maken of wat dan ook. Die samen legden beslag op elke minuut van de dag. Als het tijd was voor ontspanning dronk zijn vader samen met vrienden pulque in een of andere hut die voor bar moest doorgaan. Geestelijk voedsel was niet hun ding.

Dat was voor de kerk. Daar kreeg je elke zondag tijdens de mis genoeg geestelijk voedsel genoeg voor een hele week. In het begin vond hij de mis, de lezingen uit het evangelie van Jezus Christus en de brieven van de apostelen en zelfs de preek van de pastoor intrigerend. Maar wat nu precies de bedoeling van de wekelijkse voorstelling werd niet goed duidelijk. 

Is het een sprookje om de mensen op zondag gerust te stellen, dat alles goed zou komen ook al is de week nog zwaar? Als het niet in dit leven is, dan toch straks na de dood. Tenminste als je de voorgeschreven regels respecteert en elke week met je kerkgang laat zien dat je er bij hoort. Is dat alles? Een zondags theater om de week door te komen? Steekt er achter de voorstellingen wel enig echt geestelijk voedsel? Hij raakt teleurgesteld.

Gelukkig brengt de revolutie hem avontuur en hoop op echt geestelijk voedsel. Maar Mexico blijkt een nog veel grotere warboel dan zijn dorp. Heden en verleden lopen door elkaar, mensen leven nog in de tijd van de Azteken of de Tolteken, anderen beschouwen zich als de nakomelingen van Spaanse helden, weer anderen menen dat Franse ideeën vrijheid en broederschap zullen brengen en nog weer anderen vinden dat de ideeën van de communisten hen zullen bevrijden uit de ketenen van armoede en materiële nood.

Een geluk is dat zijn vriend David hem zo goed en kwaad als het mogelijk door de helse wanorde heen loodst. Ze houden zich staande tussen de drank, de vrouwen, de onderlinge gevechten en de kleine en grote veldslagen. Ze overleven de revolutie en worden zelfs hier en daar toegejuicht als helden. Hoewel zo ziet hij zichzelf niet en David ook niet. De revolutie is niet geworden wat ze ervan gehoopt hadden ook al kunnen ze niet precies zeggen waar ze op hoopten. 

WAT IS DAT TOCH MET YESILGÖZ EN HIRSI ALI?

Wordt dit de beste politiek foto van het jaar? Deze foto laat zien waar het op staat. Dilan Yesilgöz spreekt de VVD fractie de dag na na de Tweede Kamerverkiezingen in 2023. Het journaille mag vragen, luisteren en toekijken. Foto; Bart Maat. Jimmy en Jesse doen er goed aan deze foto boven hun bed te hangen.

Waar komt toch die linkse afkeer tegen Yesilgöz vandaan? Ik verbaas me daar net zo over als indertijd de afkeer van Ayaan Hirsi Ali. Beiden zijn voormalige asielzoekers of vluchtelingen die zich tot op het hoogste niveau uitstekend aangepast hebben aan Nederland, de Nederlandse cultuur en politiek.

Moet je ze daarom alleen al niet bewonderen? Ik denk dat veel Nederlanders het niet rooien in een ander land en zeker niet tot op de hoogte die deze twee gehaald hebben? Zou dat afgunst en jaloezie oproepen die je dan verbergt achter allerlei argumenten? Mensen kunnen heel hatelijk en venijnig zijn onder een dekmantel van burgerlijk conformisme.

Hoe zit dat met journalisten? Kunnen die ook jaloers zijn? Jaloers op hun intelligentie, hun snedigheid en hun positie? Menig journalist is een ploeteraar die weliswaar van alles mag vragen en schrijven maar zelden meetelt. Daarom is het zo fijn om je uit te leven aan praattafels.

Beiden zijn vrouwen, toch nog altijd een extra reden om ze te bewonderen. Vrouwen die met een totaal onnederlandse achtergrond in staat blijken om tot de Tweede Kamer door te dringen en een rol van betekenis te spelen in de politiek en bij de Nederlandse intellectuele elite. Voor hen geen glazen plafond waar zoveel vrouwen over klagen.

Een andere verklaring kan zijn dat ze politiek “verraad” aan links hebben gepleegd. Ze zijn beiden links begonnen en komen uiteindelijk uit bij de VVD. Dat is natuurlijk voor linkse mensen niet in de haak al hoewel mensen die ouder worden over het algemeen politiek naar rechts opschuiven. 

Niet zo gek als je bedenkt dat links voornamelijk jeugdig elan is dat vastloopt in de werkelijkheid. Maar als je dat niet onder ogen kunt zien (is ook moeilijk)  dan begrijp je zo een overstap van links naar rechts niet.

Bij Hirsi Ali kan ook nog een rol gespeeld hebben dat ze van een islam gelovige een openlijk criticus werd van de islam. Terwijl heel Nederland zowat van zijn geloof is gevallen, kan men in sommige kringen het niet velen dat de islam wordt bekritiseerd.

Kritiek op de islam wordt gezien als ongastvrij tegenover vluchtelingen en asielzoekers. Die gastvrijheid vinden sommige Nederlanders belangrijker dan respect voor gelovigen in eigen land. Het bezoek van Paus Johannes Paulus II in 1985 was op dat punt een dieptepunt van Nederlandse onbeschaamdheid en intellectuele zelfgenoegzaamheid.

Bij Dilan Yesilgoz speelt politieke rivaliteit een nog grotere rol omdat ze VVD partijleider is en als zodanig een kabinet met PVV heeft gevormd. Dat maakt haar in de ogen van veel linkse partijgangers tot antidemocraat. Ook bij  de schrijfster Alies Pegtel in haar boek ‘De negen levens van Dila Yesilgöz .Zij beseffen niet dat ze door de PVV uit te sluiten zichzelf scharen in de rijen der anti-democraten.

Zij denken dat democratie iets is van gezellig van mening  verschillen aan een poldertafel om vervolgens samen een bakkie koffie te doen. Democratie is gevaarlijk, moeilijk, vraagt om scherpte, risico’s nemen en om stevig leiderschap. Met slappe knieën kun je gene goeie democraat zijn, zeker niet als partijleider.

 

HYPOTHEEKRENTE AFTREK TER BEVORDERING VAN EIGEN HUIS

De eigen woning geeft de burger de kans om zijn leven in te richten naar eigen inzicht en tevens enig bezit te vormen voor zijn gezin. (foto:petrus)

Eigenlijk schrijf ik liever niet over belastingen en hypotheekrente aftrek. Ik vind belasting betalen net zoiets als ademhalen. Je kunt niet zonder en je krijgt er heel wat voor terug. Waarom ik dan er toch over schrijf? Zowel uit verbazing als uit ergernis. 

Ik ben opgeroeid in een vakbondsgezin en daar leerde ik dat een huis kopen een goede zaak was. Dat was bezitsvorming voor de gewone man. Overheidssteun in de vorm van hypotheekrenteaftrek was daarbij vanzelfsprekend. Een kwestie van herverdeling van huizenbezit. 

Het eigen woning bezit is dankzij de renteaftrek en de Nationale Hypotheekgarantie gegroeid van ongeveer 28% na de Tweede Wereldoorlog naar nu ongeveer 57%. Maar liefst meer dan 30% van de Nederlanders beschikt nu over een eigen woning. 

In absolute cijfers is dat nog indrukwekkender omdat de Nederlandse bevolking van net geen 10 miljoen na de Tweede Wereldoorlog is gegroeid naar 18 miljoen nu. Eigen woningen worden goed onderhouden. Dat kun je zien als je door het land fietst. Waar ter wereld zie je zo goed onderhouden woningen?

Ik heb dat alles in mijn jeugd zien gebeuren. Alle broers en zussen van mijn ouders, van bouwvakker tot afdelingschef en boeren, hebben op de een of andere manier een eigen woning verkregen. Sommigen door in hun vrije tijd hun huis te bouwen of te verbouwen, anderen door te kopen. Zonder hypotheekrenteaftrek was dat niet mogelijk geweest.

Nu moet volgens economen daar een einde aan komen. Hun visie is niet bezitsvorming en herverdeling van woningen maar dat de overheid geld misloopt en wel 11 miljard per jaar. Hoezo, de overheid mist elf miljard. Waar is de overheid voor, toch voor de burgers?

Dit soort economen en de bijbehorende politici staan met de rug naar de burger. Geen wonder dat het vertrouwen in de politiek alsmaar daalt. Trouwens wat doet de overheid met dat geld? Toch weer uitdelen maar dan met hulp van het uitgebreide ambtenarenbestand?

Een ander argument is dat de hypotheekrenteaftrek voornamelijk ten goede komt aan “de rijken”, bedoeld wordt de beter betaalden. Maar dan kun je de renteaftrek toch aftoppen? Dat is een simpele uitvoerbare maatregel.

De andere gehanteerde kruideniersargumenten tegen hypotheekaftrek zijn: opdrijven van huizenprijzen en vergroting van de kloof tussen arm en rijk.

Het opdrijven van de huizenprijzen door hypotheekaftrek lijkt me onzin. Prijsvorming heeft te maken met schaarste en die is er nog steeds. Daar moet wat aan gedaan worden maar daar blijkt de overheid al jaren niet toe in staat! Er komt maar niks terecht van de plannen van de overheid om meer woningen (100.000 per jaar) te bouwen).

En dan de kloof tussen arm en rijk. Die is nergens in de wereld zo klein als in Nederland maar sommigen vinden die nog niet klein genoeg. Blijkbaar maak je de kloof alsnog kleiner door het eigen huis buiten bereik van gewone mensen te brengen. Te absurd voor woorden maar linkse politici geloven erin.

Bezitsvorming niet steunen omdat de kloof tussen arm en rijk groter zou kunnen worden, is van een groteske absurditeit. Tenzij je streeft naar een bezitloze maatschappij waarin iedereen in een huurwoning komt te wonen. Maar daar kan de overheid toch niet voor zorgen.

HERVERDELING VAN INKOMEN:KWESTIE VAN MEER AMBTENAREN?

VAN 9 TOT 5 (Facebook)

De jacht op de rijken is geopend. Zij moeten meer belasting betalen zodat de kloof met de armen gedempt wordt. Maar wat is herverdeling en zijn belastingen daarvoor geschikt? Soms heb ik de indruk dat maar al te gemakkelijk aangenomen wordt dat zulks het geval is. Belasting bestalen als een vorm van sociale rechtvaardigheid.

Maar wat je vooral ziet is dat het korps ambtenaren blijft groeien. Is dat ook herverdeling van inkomen? Terwijl de kloof tussen arm en rijk groter zou worden volgens de daartoe aangestelde instanties, is het aantal rijksambtenaren tussen 2018 en 2024 met maar liefst 38% gegroeid! In de eerste helft van 2025 kwamen er daar nog eens 4000 ambtenaren bij. Gemeenten zagen een stijging van 45.000 voltijdse banen?

Het gevolg is dat er ongeveer 1 miljoen ambtenaren bij de overheid en door het rijk gesubsidieerde instellingen als onderwijs en ziekenzorg werken. Dat aantal groeit sinds enkele jaren meer dan gemiddeld. De gehele publieke sector groeide in 5 jaar tijd met 18% ofwel twee keer zo hard als het gemiddelde van alle sectoren in Nederland.

De omvang van de  economisch actieve bevolking in Nederland is ongeveer 10,3 miljoen mensen. De overheid houdt dus met belastinggeld 10% van de bevolking aan het werk. Niet zo maar werk maar naar ik aanneem volgens de beste standaarden van het land. 

De herverdeling via tewerkstelling van ambtenaren loopt dus soepel en met vaart daardoor is nu ongeveer een op de tien werknemers ambtenaar. Dat is pas herverdeling van inkomen en wat voor inkomen? 

Dat is dan weer moeilijk vast te stellen. Google AI geeft de volgende antwoorden:

• Het gemiddelde jaarsalaris van een ambtenaar voor een voltijdse baan is tussen € 36.000 tot € 57.000
• Voltijdse medewerkers bij het Rijk verdienen het meest. Ongeveer € 90.000 per jaar.
• Nederlandse ambtenaren bevinden zich in de top 10 van de OESO landen. Secundaire arbeidsvoorwaarden waaronder pensioenen meegerekend.

Uitgaande van een gemiddeld ambtenarensalaris van € 50.000 kosten 1 miljoen ambtenaren ongeveer 50 miljard per jaar dat is ruwweg 10% van de nationale begroting. Dat is niet zo maar een herverdeling. Dat is een herverdeling van jewelste en dan nog onder de best denkbare arbeidsvoorwaarden.

 

VERTICALE LIJN MET RODE CIRKEL

 

petrus, 'Verticale Lijn met Rode Cirkel', acryl en olieverf op canvas, 50x70cm
Te Koop