COMPOSITIE IN BLAUW MET ZWARTE CIRKEL EN RODE LIJNEN

 

petrus, "Compositie in Blauw met Zwarte Cirkel en Rode Lijnen, acryl en olieverf op doek geplakt op mdf plaat, 40,5x42 cm.
Te Koop

91. MEXICAANSE VERTELLINGEN. DON FRANCISCO

San Miguel Regla, Mexico 1976.

Nu hij niet meer dronken thuiskomt, vindt Sara het goed dat hij weer thuis slaapt. Dat is een hele opluchting voor hem. Hij heeft tenminste weer ene dak boven zijn hoofd. De oude vertrouwde liefdesband met Sara is echter definitief gebroken.

Die kan niet meer hersteld worden. Ook Sara weet dat en ook zij streeft er niet naar. Ze leven bij elkaar onder een dak. Ze delen de liefde voor hun kinderen en dat is misschien wel het beste wat ze nog uit het leven kunnen halen.

Natuurlijk is hij Maria Carmen die hem zo heeft gesteund om van de drank af te komen, niet vergeten. Integendeel, hij krijgt steeds warmere gevoelens als hij aan haar denkt maar verder dan dan dat wil hij niet gaan. Hij moet eerst in het reine komen met Sara en zijn gezin. 

Maar voordat hij zover is, krijgt hij van zijn ouders te horen dat zijn geliefde en enige oom don Francisco is overleden. Het is don Francisco die hem zonder het zelf te weten, hem geleerd heeft zijn eigen levenspad te kiezen. Dat nu juist hij op dit zo belangrijke kruispunt in zijn leven sterft, is natuurlijk puur toevallig of misschien toch een teken aan de wand.

Diego bewaart goede herinneringen aan zijn oom, de enige broer van zijn vader. Hij was altijd welkom bij hem en zijn vrouw. Die is helaas na en lang ziekbed tijdens hetwelk don Francisco al het mogelijk heeft gedaan om haar te redden, gestorven aan kanker.

Dat al dat mogelijk was vooral een kwestie van geld. Geld dat hij had overgehouden van de jaren die hij gewerkt had in de zilvermijnen van Real del Monte. Er was altijd weer een arts te vinden, tot in de hoofdstad Pachuca toe, die hen verzekerde dat hij met zijn behandeling zijn vrouw beter kon maken. 

En wie waren zij om daar aan te twijfelen? Wie kon hen vertellen wat het enige juiste was om te doen? Zo lang er nog geld in hun spaarpot zat, was er hoop zei don Francisco. Want de gedachte dat geld belangrijker zou kunnen zijn dan het leven redden van zijn vrouw, kwam in het hoofd van don Francisco nooit op. 

Toen het geld op was, bleek dat ook het einde van zijn vrouw te zijn. Gek genoeg was  het ondertussen tot beiden. Doorgedrongen dat wat ze ook zouden doen, geen redding mogelijk was. De ziekte was sterker dan welke behandeling ook. Er zat niets anders op dan het lot te aanvaarden.

Er overviel hun een ernstige gelatenheid, niet bedroefd en maar ook niet blijmoedig maar iets daar tussen in. Iets dat hoort bij de grond en de natuur waartussen ze hun leven lang gewoond hadden. Het is een geharde natuur die zich overeind houdt tussen zowel de schroeiende droogte van de zon als de overvloedige regens.

Zijn herinneringen aan haar bleven bij hem als scherpe schaduwen waarmee hij de dagen op het land, in zijn huis of waar dan ook sleet. Zo overleefde hij zijn vrouw in eenzaamheid want kinderen waren hun nooit gegeven. Dat ook had hun beiden gehard gemaakt en geleerd te overleven zonder te klagen over het lot. 

Misschien dat ze daarom hem, Diego, altijd hadden behandeld als een zoon. Hij was er altijd welkom en kon op elk duur van de dag langs komen en als het zo uitkwam mee eten. In zijn jonge jaren toen hij het drinken van pulque en tequila nog moest leren, was hun huis zijn toevluchtsoord waar hij zijn roes kon uitslapen.

Nu was hij dan gestorven. Gelukkig zonder ziekbed. De goden waren hem gunstig gezin en hadden hem in zijn slaap uit het leven genomen. Een vredige dood die hem na de langzame dood van zijn vrouw was gegund door hogerhand. Diego pakte wat spullen bij elkaar en reisde af naar zijn geboortedorp om de begrafenis van zijn oom bij te wonen.

 

DE AFFAIRE DONALD POLS

Jezus Christus stervend aan het kruis: "Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen" (Lucas 23:34). Droge naald gravure van Rembrandt, 5e staat. 1653.

Wie had kunnen vermoeden dat de overstap van Pols van het ene uiterste - Milieudefensie - naar het andere -Tatasteel - zou leiden tot wat je gerust een nationaal trauma kunt noemen, dat van de Apartheid in Zuid Afrika? Een persoonlijke kwestie van opportunisme is plotseling een nationale kwestie geworden, een nationale erfzonde want zo kun je de Apartheidspolitiek in zijn verhouding tot Nederland wel duiden.

De Zuid Afrikaanse apartheidspolitiek was immers opgelegd door een blanke minderheid van Afrikaners, afstammelingen van Nederlandse kolonisten en gebaseerd op Bijbelse opvattingen die eveneens wortels hadden in Nederlandse geloofsgemeenschappen.

Zuid Afrika is min of meer in het reine gekomen met deze Nederlandse erfenis dankzij Bisschop Tutu. Hij is degene die nationale vergevingsgezindheid in Zuid Afrika wist te organiseren met behulp van een nationale verzoeningscommissie waarin de waarheid ter tafel kwam.

Ondanks deze verzoening in Zuid Afrika durfde Donald Pols, eenmaal wonende in Nederland, zich hier niet openlijk te verzoenen met zijn radicale politieke verleden van steun aan de apartheidspolitiek. Dat is niet zo verwonderlijk. Pols verzette zich immers met zijn rechtse blanke makkers tegen nationale verzoening. Verzoening is niet zijn sterkste kant.

Hield hij zijn verzet tegen de verzoening in Zuid Afrika liever verborgen omdat hier in Nederland de verzoening als een grote opluchting werd beleefd. Zo konden we als Nederland alsnog onze schaamte over onze erfenis in Zuid Afrika onder ogen zien, iets wat Pols zelf blijkbaar dus niet kon.

Nu zitten hij en wij met de gebakken peren. Moeten we hem zijn Apartheidsverleden vergeven? Dat denk ik wel. Als men dat in Zuid Afrika kan dan moet het hier in Nederland ook kunnen. 

Het zwijgen over zijn verleden is wat hem nu de das om doet. Waarom kon hij het niet over zijn hart verkrijgen om zijn “zondige” politieke verleden openlijk te belijden om aldus vergiffenis te krijgen? Dat is een vraag die alleen Donald Pols zelf kan beantwoorden.

Hij heeft er voor gekozen om te zwijgen en bij Milieudefensie heeft men hem in dat zwijgen gevolgd, zo lees ik in de pers en hoor ik op TV. Waarschijnlijk schatte men bij Milieudefensie in dat men in Nederland niet gemakkelijk vergeeft. En het moet gezegd worden, vergiffenis en verzoening zijn niet onze sterkste kant ook al zijn we van afkomst een christelijke natie. 

MILIEU POPULISME: DE OORLOGSKAS VAN SHELL

Onlangs is Greenpeace opnieuw een actie begonnen tegen Shell. Voor milieu actiegroepen als Greenpeace is Shell de grootste kop van jut van alle koppen van jut die er op deze aardbol te vinden zijn. 

“Terwijl de benzineprijs in ons land op Bevrijdingsdag een historisch record van €2,64 per liter bereikte, klotst het geld bij Shell en andere oliebedrijven tegen de plinten. “De prijs van olie en gas is opgedreven door de illegale oorlog in Iran. Shell en consorten strijken miljarden winst op over de rug van onschuldige slachtoffers en de winst wordt betaald door burgers aan de pomp. Dat is asociaal en moet stoppen”, aldus Wouter Lemm van Greenpeace Nederland.”  (Greenpeace) 

Taalgebruik dat voor geen enkele populistische club onderdoet. Goed voorbeeld doet volgen. Jesse Klaver spreekt van de oorlogskas van Shell net als partijgenoot Diederik Samsom (de man die de PvdA kapot heeft gemaakt) en uiteraard voormalig maoïst Jimmy van Dijk. 

Milieudefensie is van hetzelfde laken een pak. Daar voert men sinds 2018 rechtszaken tegen Shell. Uit naam van het klimaat moet Shell stoppen met olie en gaswinning alsof niet miljoenen mensen voor vervoer en werk afhankelijk zijn van olie en gas. 

Hoewel Shell zijn hoofdkantoor naar Engeland heeft verplaatst, bezorgt het de staatskas nog vele miljarden.  Shell draagt op 3 manieren direct bij aan de inkomsten van Nederland:

- Aan directe belastingen 433 miljoen (inclusief aandeel NAM)

- Uit loonheffingen , BTW en accijnzen op brandstoffen 5,1 miljard.

Er werken bij Shell ruim 8000 mensen die belasting betalen. 

Grote pensioenfondsen als ABP en PFZW hebben Shell aandelen in hun portefeuille. Hoeveel precies is moeilijk te zeggen maar het zal duidelijk zijn dat via deze pensioenfondsen Nederlandse werknemers voordeel hebben van de dividenden die Shell aan zijn aandeelhouders uitbetaalt.

DE MET BLOED BESMEURDE PALESTIJNSE VLAG

 

Dat je kritiek hebt op Israël vanwege de drastische bevrijdingsacties van 250 gijzelaars en de daarmee gepaard gaande strafexpeditie in Gaza, is normaal. Zelfs in blinde woede moet Israël de mensenrechten hoog houden, ook al hebben de Palestijnen die op de wreedst mogelijke wijze van de Israëlische burgers geschonden.

Naar schatting zijn 6000 Gazanen op 7 oktober 2023 de grens over gestoken, waarvan 3800 elite commandanten, getrainde strijders van de Nukhba eenheid van Hamas, en 2200 gewapende militanten en burgers. Ongeveer 1000 ondersteunende manschappen vuurden tegelijk raketten op het land af.

Deze strijders, jongeren van Gaza, zijn met een onvoorstelbare wreedheid tekeer gegaan. Het op 16 mei verschenen rapport “Silenced No More”  laat geen twijfel bestaan over de massaverkrachtingen, moorden in koele bloeden enz. ,kortom het afslachten van onschuldige ongewapende burgers.

Het rapport van ongeveer 290 pagina's is gebaseerd op een twee jaar durend onderzoek met meer dan 10.000 foto's en videofragmenten, ruim 1800 uur aan videomateriaal en meer dan 430 getuigenissen en interviews met overlevenden, vrijgelaten gijzelaars, getuigen, hulpverleners, medisch personeel en familieleden. 

Het rapport bevatte getuigenissen van voormalige gijzelaars, van wie sommigen, waaronder Romi Gonen, Arbel Yehud, Amit Soussana en Ilana Gritzewsky, zich eerder publiekelijk hadden uitgesproken over beschuldigingen van seksueel misbruik en gendergerelateerde mishandeling tijdens hun gevangenschap. Het rapport documenteert ook beschuldigingen van seksueel misbruik van minderjarigen die in Gaza gegijzeld werden gehouden, gebaseerd op vertrouwelijke getuigenissen die aan onderzoekers, medisch personeel en traumaspecialisten werden verstrekt.

De bevindingen van het rapport zijn bijna te gruwelijk om je een voorstelling te maken van wat er is gebeurd. De onderzoekscommissie identificeert dertien terugkerende categorieën van misbruik, waaronder verkrachting, groepsverkrachting, gedwongen naaktheid, seksuele marteling, seksuele verminking en seksueel misbruik tijdens gevangenschap.

Het rapport stelt dat het terugkeren van soortgelijke patronen op meerdere aanvalslocaties erop wijst dat het geweld niet geïsoleerd was. Het rapport bevatte getuigenissen van vrijgelaten gijzelaars die beschuldigingen van seksuele aanranding, bedreigingen met seksueel geweld en seksuele vernedering tijdens hun gevangenschap in Gaza beschreven. 

De commissie stelt dat ook mannen en kinderen tot de vermeende slachtoffers van seksueel en gendergerelateerd geweld behoorden. Sommige commentatoren en waarnemers merkten op dat het moeilijk was om bewijsmateriaal te verzamelen voor de misdaden die tijdens de aanvallen werden gepleegd, vanwege de vernietiging van lichamen, de omvang van het geweld en de beperkte forensische onderzoeken die direct daarna werden uitgevoerd.

Het rapport spreekt van mogelijke oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, marteling en daden van genocidaal geweld volgens het internationaal recht. Het identificeerde dertien vormen van seksueel en gendergerelateerd geweld, waaronder verkrachting, groepsverkrachting, seksuele marteling, verminking, gedwongen ontkleding, executies in verband met seksueel geweld, het filmen en verspreiden van aanrandingen, en aanvallen op mannen en jongens.

De voormalige Canadese minister van Justitie, Irwin Cotler, die het voorwoord van het rapport schreef, betoogt dat het ontkennen of afwijzen van beschuldigingen van seksueel geweld bijdraagt ​​aan straffeloosheid. In het voorwoord schrijft hij: "Gruwelijkheden beginnen niet met de machinerie van het doden. Ze beginnen met een onvermogen om slachtoffers te geloven.”

Hamas-functionarissen ontkennen elke verantwoordelijkheid voor beschuldigingen van seksueel geweld en verklaarden in 2023 dat dergelijke daden, indien gepleegd, waren uitgevoerd door andere gewapende groepen of individuen die Israël waren binnengekomen na de doorbraak van het hek rond de grens met Gaza. 

Het rapport krijgt publieke steun van verschillende internationale figuren, waaronder voormalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton, voormalig speciaal VN-adviseur voor de preventie van genocide Alice Wairimu Nderitu, voormalig president van het Israëlische Hooggerechtshof Aharon Barak, voormalig Canadees minister van Justitie Irwin Cotler en technologie-executive Sheryl Sandberg leverden eveneens een belangrijke bijdrage.

Door deze wrede mensonterende acties van Palestijnse Hamas strijders, militanten en burgers is de Palestijnse vlag besmeurd met bloed. Met zo een vlag ga je niet staan zwaaien op demonstraties tegen het buitensporige optreden van Israël in Gaza en al helemaal niet als je een humanitaire vloot organiseert ten behoeve van de Gazanen.

COMPOSITIE IN WIT MET RODE CIRKEL EN 2 ZWARTE LIJNEN

 

petrus, 'Rode Cirkel met 2 Zwarte Lijnen, acryl en olieverf op doek geplakt op mdf paneel, 41,9x40,5 cm
Te Koop

90. MEXICAANSE VERTELLINGEN. ANONIEME ALCOHOLISTEN

 

Bar in San José, Costa Rica 1979.

In de groep van Anonieme Alcoholisten kan Diego zijn verhaal kwijt. Een levensverhaal dat net als dat van de anderen vol zit met teleurstellingen en mislukkingen waarbij teleurstellingen misschien nog harder aankomen dan mislukkingen. 

Wat is zijn huwelijk met Sara, een teleurstelling of een mislukking? Hij kan niet voldoen aan de ambities van Sara zelfs al zou hij dat willen. Hij kan Sara ook niet veranderen. Ze zijn samen vastgelopen in het moeras waar verlangens, dromen en liefde stuk lopen op de dagelijkse werkelijkheid. De onderlinge aantrekkingskracht is onverwacht in zijn tegendeel omgeslagen. Ze stoten elkaar af zoals twee gelijke magnetische polen.

Het is een opluchting voor Diego te horen dat ook anderen dat is overkomen, ieder op zijn eigen manier. Sommigen beseffen dat ook zij zelf daaraan toe bijdragen, anderen menen dat de ander als enige schuldig is aan de toestand. 

Diego rekent zich tot de eerste groep. Heeft hij niet zelf willens en wetens gekozen voor Sara? Heeft hij niet altijd zijn eigen weg gekozen, soms tegen de wil van zijn vader en moeder? Het was zijn keus om in het leger van Pancho Villa te gaan toen hij de kans kreeg. Het was zijn keus om met Sara te trouwen en kinderen te krijgen.

Het dringt tot hem door dat ook nu hij zelf een keus zal moeten maken. Dat hij zijn eigen weg moet gaan en die weg kan hij pas opgaan als hij zich heeft bevrijd van koning alcohol. Dat nu is gemakkelijker gezegd dan gedaan, zo ziet hij bij de Anonieme Alcoholisten.

Diego begrijpt dat voor dit besluit hij al zijn wilskracht nodig zal hebben. Het is nu of nooit. Hij raapt alle moed die nog in hem zit bijeen en balt dat samen tot een ijzeren vuist van wilskracht zodat het hem lukt nee te zeggen tegen het glas en zo zijn leven terug te veroveren. 

Het voelt als een wedergeboorte, een herontdekking van jezelf die maakt dat je weer frank en vrij de wereld aan kunt kijken. Diego voelt zich als een Baron von Münchhausen die zich met paard en al aan zijn eigen haren uit het moeras van alcohol en zelfmedelijden weet te trekken. Hij krijgt zijn leven terug en daarmee zijn energie.