HET NOODGELD VAN BOLKESTEIN

Een digitale fotocompositie van Petrus.

Bolkestein wil noodgeld laten aanmaken om zo te ontsnappen uit de Euro want die dreigt voor ons te duur te worden en op de koop toe ook nog eens onze soevereiniteit te ondermijnen. Nederland heeft al eens ooit eerder noodgeld gemaakt. Dat was toen de Duitsers in mei 1940 ons land binnenvielen. Lang heeft het niet geduurd. Na een paar weken was het gedaan met het noodgeld en was Nederland ordelijk bezet door de Duitsers.

De ironie van de geschiedenis is dat Bolkestein nu noodgeld wil maken met enkele sterke Noordelijke Europese landen, in de praktijk dus vooral met Duitsland. In dat land zijn er intussen ook politieke krachten in opkomst die net als Bolk het liefst vandaag nog uit de Euro zouden willen stappen. Maar of dat in Duitsland zo'n vaart zal lopen is maar de vraag want de geschiedenis weegt in Duitsland nog altijd veel zwaarder dan in Nederland. Daar heeft de historische lichtzinnigheid al jaren geleden toegeslagen. Bovendien zijn Duitsers niet gewend om bij verlies ook maar meteen hun biezen te pakken zoals de Nederlandse koopman gewend is om te doen.

Bolkestein hecht blijkbaar aan een soeverein Nederland met zijn eigen grondwet. Prima, ik doe dat ook en wil dus een Europa waar onze Nederlandse eigenheid in overeind blijft met onze eigen Nederlandse taal (hallo Universiteiten zien jullie daar nog een taak?) en cultuur, eigen leefstijl en kunst, eigen architectuur en landschap. Allemaal zaken waar we als Nederlanders voor moeten staan. Maar als het om bedrijven en werkgelegenheid gaat, basisvoorwaarden om de Nederlandse eigenheid overeind te houden, dan hoor of zie ik niks van Bolkestein en zijn vrienden.

Hebben Bolkestein en diens vrienden ( bijvoorbeeld Zalm) ooit iets ondernomen tegen de uitverkoop van ABN-AMRO? Nee toch. Net zo min als we hem gehoord hebben bij de uitverkoop van Nutricia, Organon (met dank aan Weijers die nu hypocriet het hoogste patriottische lied staat te zingen) en nu weer Douwe Egberts. Integendeel, dat valt allemaal onder de categorie vrije markt en daar zijn Bolkestein c.s. grote voorstanders van. Als Eurocommissaris van de Interne Europese markt heeft hij daar zelfs heel hard aan meegewerkt. Van hem is Bolkesteinmaatregel waardoor het overmaken van geld van het ene Euroland naar het andere Euroland voortaan gratis is.

Bolkestein is de man van het Europa van het Grote Geld. Maar dat Europa van het Grote Geld dreigt nu als gevolg van de crisis meer geld te kosten dan koopman Bolk in zijn beste jaren had gedacht en dus moeten we er vanaf zien te komen. Gelukkig kijkt Bolk ook niet verder dan de portemonnee, politieke visie op Europa zou maar onnodige ballast zijn. Nederland moet zijn belangen als triple A land veilig stellen, dat is zijn politieke visie.

Hoezo is Nederland een triple A land? Wat te denken van het grote bouworderschandaal, het schandaal rond de liborrente waar zelfs een triple A bank als de Rabo bij betrokken is, het vastgoedschandaal bij de pensioenfondsen, de zogenaamde sideletters bij onze multinational Albert Heijn, de opsplitsing van ABN AMRO, de noodhulp voor nationale trots ING, de verkoop van Organon, het gehannes met Douwe Egberts, de aanschaf van de Fyra, de vertraging van 6 jaar (!!) bij de oplevering van het Rijksmuseum plus de enorme kostenverhogingen en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan.

Nederland is helemaal geen triple A land en zijn politieke elite geen triple A elite. Nederland is een ordinair koopmansland waar de elite telkens weer verkondigt dat geld hebben gelijk staat aan het hebben van een politieke visie. Dat is wat Bolkestein ons nu probeert te verkopen als het hoogste goed. Zoveel geestelijke armoede hebben we in de Nederlandse politiek lang niet meer meegemaakt en het lijkt erop dat het van kwaad tot erger wordt.  

EUROFREAKS

Protest van de Europese vakbeweging in Brussel.

Wie in Brussel werkt kan niet om Europa heen. Zeker niet als je kantoortje ook nog eens in de Europese wijk ligt. Je komt dan atijd wel terecht in wat ik maar voor het gemak Eurokringen noem: leden van het Europarlement, fractieassistenten, stagiaires en niet te vergeten lobbyisten. Allemaal mensen die een goed belegde boterham verdienen aan Europa. Euroscpetici zul je in die kringen, zeker niet bij Nederlanders, nauwelijks tegenkomen. Het zijn Europositivo's en sommigen zelfs Eurofreaks. Zij gruwen van Euroscpetici.

Nederlandse Europositivo's zijn dan wel weer vaak negatief over hun eigen land omdat het niet genoeg mee zou doen in Europa, teveel zijn eigen gang gaat, te weinig coördineert met Europa enz. Dat geldt nog meer voor Engelsen, Fransen en Duitsers omdat die nog meer hun eigen gang gaan. Zo betreurde een Nederlands Europese veiligheidsman dat er geen Europees optreden in Libië was, maar wel gezamelijke Engelse Franse actie. Met Syrië is het al niet anders. Ook zouden Amabassades meer samengevoegd moeten worden. In bijna alle landen van de wereld zit immers al een Europese ambassadeur al mag die niet zo heten. De oude Europese mogendheden Engeland en Frankrijk willen niet dat er verwarring ontstaat tussen hun diplomatie en die van Europa.

Nederlanders vinden dat niks want het gevolg is dat alles dubbel wordt gedaan en dat kost geld. Maar geld is voor landen als Frankrijk en Engeland niet altijd een argument. Dat is het wel voor een klein land als Nederland met zijn kruideniersmentaliteit en geen projectie van nationale macht in de wereld. Dat was in de tijd van VOC al zo. Die opereerde op basis van kosten-baten analyses van zijn koloniale activiteiten. Als een kolonie te weinig opbracht voor de aandeelhouders en dus teveel kostte, werd die opheven. Nederland is als een BV Republiek begonnen en dat werkt door tot op de dag van vandaag.

Minister Dijsselbloem (midden) als nieuwe voorzitter van de €urogroup heeft het debat in Europa over de Eurocrisis en Europa opnieuw aangezwengeld.Links van hem IMF baas Christine Lagarde (Francaise). Rechts Eurocomissaris Olli Rehn (Fin). 

Dat is niet erg, want het heeft zo zijn voordelen maar in het geval van Europa werkt dat Hollandsche zakeninstinct niet altijd omdat de andere Europese landen een andere machtstraditie en geschiedenis hebben. Je zou willen als Nederlander dat dat niet zo was maar het is wel zo en dus doe je er goed aan daarmee rekening te houden. Je kunt van de Engelsen niet verlangen dat ze hun imperiale geschiedenis van voor de Tweede Wereldoorlog, toen ze nog in de halve wereld de baas waren, vergeten. Net zo min kun je van de Fransen vragen om de Franse Glorie van het verleden te vergeten of de Spanjaarden ervan overtuigen dat ze geen speciale banden hebben met hun voormalige Latijns Amerikaanse kolonies.

Politieke eenheid kun je niet afdwingen tenzij met geweld maar dat hebben we in de Europese Unie afgezworen. Het zou bovendien ondemocratisch zijn en dat is nu net wat we als basisbeginsel in de EU hebben aangenomen. Dus we zullen het moeten doen met wat we hebben en dat zijn dus allemaal verschillende Europese landen met hun eigen belangen, hun eigen geschiedenis, hun geopolitieke plaats, hun nationale aspiraties enz. Daar kun je niet alleen kosten-baten analyses op los laten net zo min als dat in Nederland kan op onze democratische verworvenheden ook al zijn politici bereid om eeuwenoude instellingen om zeep te helpen om geld te besparen, zoals gemeenten te fuseren en provincies op te heffen. Geschiedenis in Nederland weegt ongeveer even zwaar als geld maar dat is in de rest van Europa niet zo.

Videoconferentie met Euromister Herman van Rompuy (Belg).

Nederlandse Eurofreaks zouden er daarom goed aandoen om Europa politieker te benaderen. Frankrijk en Engeland zullen op defensie en veiligheidsgebied hun eigen liedje blijven zingen, zolang bijvoorbeeld hun permanente zetel in de VN Veiligheidsraad niet vervangen is door een permanente Europese zetel. Dat kan natuurlijk ooit veranderen, maar dan niet omdat Frankrijk en Engeland dat willen vanwege de kosten maar omdat Brazilië of India een permanente zetel in de Veiligheidsraad willen. De wereldpolitiek dwingt hen er dan toe eieren voor hun geld te kiezen en meer Europees samen te werken. Zo lang dat echter niet het geval is, doen we er goed aan om Europa als een praktisch politieke constructie te zien waarin we vooral onze nationale belangen zoveel mogelijk veiligstellen.

Dat is geen Euroscepsis maar Eurorealisme. Gelukkig dwingt de Eurocrisis ons Eurorealistischer te worden. Nederlanders willen weten waar ze met Europa aan toe zijn. Geen verwijzing meer naar het verleden maar naar het nu en straks. Dank zij de Eurocrisis is Europawijd een echt politiek debat begonnen. Geen vrijblijvend gepraat over vrede en welvaart maar een soms hard en zelfs boos debat, ook tussen de landen onderling. Eurofreaks zijn outdated. Moeten we ons daar zorgen over maken. Nee, integendeel zo hoort het. Europa is politiek geworden dank zij de Eurocrisis. Eindelijk, zou ik willen zeggen.  

EURO-AMERIKA

Het viel me een tijdje geleden al op dat Obama zo af en toe belde met Europese hoofdrol spelers Merkel, Hollande, Rajoy en Monti. Even later las ze je dan ergens een kort berichtje dat Obama het volste vertrouwen heeft in de Europese leiders, dat het wel in orde zal komen met Europa en dat de Euro zal blijven voortbestaan.

Soms worden de Europese leiders aangemaand op te schieten met hun maatregelen. Van de week was het de Amerikaanse minister van Financiën Geithner die Europa adviseerde zo snel mogelijk maatregelen te nemen om de obligatierente van Italië en Spanje omlaag te brengen. De Amerikanen volgen Europa dus niet alleen op de voet, maar overleggen met Europese regeringsleiders (ik vrees dat Rutte daar niet bij hoort) en geven adviezen voor de aanpak van de crisis.

Dat is mooi van ze en natuurlijk ook wel normaal. De Europese economie is natuurlijk ondanks de crisis niet niks in de wereld. Hier en daar valt zelfs te lezen dat de VS economie mede in het slop zit vanwege de Europese crisis. Dat zal zeker wel, al zal Europa niet alleen de oorzaak zijn voor de nog altijd maar matig draaiende Noord Amerikaanse economie.

Ze hadden zelf een huizenbubble van het formaat Rocky Mountains, een banken crisis die alle andere banken mee naar de diepte dreigde te sleuren en een almaar groeiende staatsschuld waarvan je je kunt afvragen wanneer die volgens de markt zijn grenzen overschrijdt. Stel je voor, de VS storten in als laatste betrouwbare  krediteur in de wereld. Dan zijn we pas echt bij de crisis van de jaren twintig van de vorige eeuw.

Ik denk dat de VS van de markt uitstel krijgen tot na de verkiezingen. Daarna zal er orde op zaken gesteld moeten worden en dat zal betekent onherroepelijk bezuigingen gepaard gaande met ontslagen en uiteindelijk werkloosheid en nieuwe sociale spanningen. Who knows?

In deze uit betrouwbare bron verkregen Witte Huis analyse is het natuurlijk van het grootste belang dat de Eurocrisis zo snel mogelijk tot een goed einde komt. Liefst dus voor de Amerikaanse verkiezingen. De Dan kan Europa het voortouw nemen in het herstel van de wereldeconomie terwijl de VS zijn financiële huishouding gaat opkuisen. De tijd dringt dus.

Maar er is meer. De Eurocrisis verwijst de analyse dat Europa voor de VS minder belangrijk is  geworden dan de Pacific economieën met voorop China naar sprookjesland. Europa is en blijft voor de VS de enige betrouwbare strategische partner in de wereld: geopolitiek, militair  en geo-economisch.

China en Rusland leggen gewicht in de schaal net als Brazilië en India maar strategisch is en blijft het Europa. Hetzelfde geldt voor Europa. Ook dat heeft ondanks dat het behoort tot het EURO-Aziatische continent geen andere betrouwbare wereldstrategische partner dan de VS of zijn er die denken dat China, Rusland of Brazilië die rol zouden kunnen gaan spelen? Ik denk van niet.

Deze Euro-Amerikaanse strategische samenwerking zou gebaat zijn bij een verenigd Europa. Dat maakt het overleg Washington- Brussel een stuk eenvoudiger dan steeds vanuit Washington te moeten bellen met Berlijn, Parijs, Madrid en Rome. Ook daarom is er de Amerikanen alles aan gelegen om Europa ongeschonden en liefst versterkt als eenheid uit de crisis te laten komen. Een andere optie is er niet voor de VS en niet voor Europa. Zouden ze  dat in Den Haag ook beseffen? Soms denk ik wel eens dat ze daar nog altijd in sprookjesland leven.

ECONOMIE IS NET ZO RATIONEEL ALS SEKS

 

Economie is net zo rationeel als seks. Er is geen touw aan vast te knopen. Volg maar eens een tijdje het economisch nieuws en de beurs. Ondanks allerlei hoog gespecialiseerde deskundigen waaronder zelfs ijverige wiskundigen weet niemand te voorspellen hoe de beurskoersen bewegen. Met seks en de gewone economie is het niet anders.

Neem nou de Eurocrisis. Elke econoom heeft zijn eigen recept voor een oplossing. Wat de anderen verzinnen is nooit goed genoeg: te hoog, te laag, te veel, te laat, te vroeg enz. Zo gaat het dus ook met de geldmuur, voor insiders ‘firewall’ geheten. Die kan maar niet hoog genoeg zijn om speculanten af te schrikken, zo vinden sommigen. 750 miljard zou niet genoeg als de pleuris in Spanje mocht uitbreken. 1000 miljard zou dan zelfs niet genoeg zijn. Een Duits bureau meent zelfs dat 1700 miljard nodig is.

Waar haal je dat in godsnaam vandaan? Ook dat weet niemand. Welk landen kunnen voor zoveel geld garant staan zonder zelf de dieperik in te gaan? Nou ja, de geldpers laten draaien van de Europese Centrale Bank, roepen ze dan van de zijlijn. Alsof dat normaal is. Zoiets schrikt investeerders toch net zo goed af of maakt het hun niet uit wat deze massaal gedrukte Euro straks nog waard is? Als ze de biljetten maar toegezegd krijgen ook al zijn ze dan nog maar de helft waard van wat ze eerst waard waren. 

Economie is net als seks een kwestie van vertrouwen. Geen vertrouwen, geen seks. Geen vertrouwen, geen krediet. Zo simpel is het. Als we nu weten hoe seks werkt dan weten we ook hoe de economie werkt. Tot dan blijft het improviseren of aanmodderen. Het is maar hoe je het bekijkt.

BELGIË STAAKT OF TOCH MAAR NIET?

In Christendemocratische kringen wordt daags voor de staking gespeculeerd of de loonaanpassing aan de inflatie (de index) maar niet eens een keertje moet worden overgeslagen.

 

Moet ik nu voor of tegen de algemene staking op aanstaande maandag zijn? Ik stel met verbazing vast dat voor het eerst dat ik in België woon er een felle publieke discussie is ontstaan onder voor en tegenstanders van de staking. Hoe zou dat komen? Tot nu toe was het gezag van de vakbonden zo goed als onaantastbaar en de stakingsbereidheid onder de leden optimaal. Zelfs treinreizigers die door de zoveelste proteststaking hopeloos gestrand waren in tijd en ruimte, verklaarden altijd begrip te hebben voor de stakers om dan pas begrip te vragen voor hun nijpende situatie.

Nog wonderlijker is dat naar buiten komt dat men het in de Christelijke vakbeweging zelf, het gaat om de bond van ambtenaren, onderling niet eens is of er gestaakt moet worden. Dat is ook nieuw. In de kranten wordt er veel aandacht aan besteed. De vakbondsleiding zit er verlegen mee. Ze waren niet op de hoogte en hebben het over miscommunicatie. Zoiets is natuurlijk ook geen bemoedigend signaal, niet voor de vakbondsleden zelf en zeker niet voor de buitenstaanders.

Waar komt die onenigheid vandaan? Ik denk dat de mensen het gedoe moe zijn. Dat gedoe sleept al aan sinds de verkiezingen halverwege 2010. Er volgde een regeringsvorming die maar liefst meer dan 500 dagen duurde,maar uiteindelijk toch veel van hetzelfde opleverde. Ondertussen was er de bankencrisis waarin Fortis tot schade en schande van heel België ten onder ging. Kort geleden moest Dexia bank opnieuw met heel veel geld gered worden uit Franse handen waardoor de staatsschuld hoger werd. Vervolgens zette de Eurocrisis door met als gevolg dat België voor het oog van Europa en de wereld werd afgewaardeerd.

Het was nota bene aftredend premier Leterme die de burger daarop even moed wist te geven met zijn voorstel aan zijn landgenoten om kasbons te kopen met de toezegging dat slechts 15% belastingheffing op de rente zou plaatsvinden in plaats van de door de nieuwe regering geplande 20%. De Belgen lieten zien nog steeds in hun land en volk te geloven en stortten hun geld massaal in de staatskas.

Maar de nieuwe regering di Rupo wist op die positieve stemming niet voort te bouwen net zo min als de vakbonden. Het traditionele gekrakeel tussen de partijen ging gewoon verder terwijl de vakbonden amper na de installatie van de nieuwe regering met prikacties begonnen waardoor de sfeer al weer voor de Kerst verpest werd.

In het nieuwe jaar werd het er niet beter op. Terwijl de mensen snakten naar eensgezind leiderschap om de crisis aan te pakken en te voorkomen dat België belandt in een economische terugval met als mogelijk gevolg groeiende werkloosheid, begon de vakbeweging opnieuw op te roepen tot staking. Is het na al dit gedoe een wonder dat nu veel mensen denken maar nu alsjeblieft niet? Laat deze beker aan mij voorbij gaan? Veel mensen vragen zich af wat deze algemene staking bijdraagt aan de oplossing van de problemen waarmee het land nu al ruim twee jaar worstelt?

BOLKESTEIN EN DE NIEUWE NEDERLANDSE ARROGANTIE

 Bolkestein en de Nieuwe Nederlandse Arrogantie

Terwijl Merkel en Sarkozy voorzichtig een weg zoeken om de Eurozone bij elkaar te houden, komt Bolkestein ons vertellen dat het onvermijdelijk is dat er een Neuro en een Zeuro komen. Noord Europa waaronder dus Nederland heeft namelijk economische discipline. Zuid Europa niet. Daar zijn ze wat luchthartiger en gemakzuchtiger, zo heb ik ook al elders gelezen. Nieuw Nederlandse arrogantie zou ik dat willen noemen. Alsof Nederlandse politici als het hun zo uitkomt niet net zo gemakzuchtig en luchthartig zijn als Italiaanse en Griekese politici. Was er aan het eind van de vorige eeuw internationaal geen sprake van Hollandse ziekte? Nederland leed toen toch aan een soort economische luiheid en sloomheid o.a. als gevolg van de royale aardgasbaten, een cadeautje van Moeder Natuur?  Nog steeds gebruiken we de aardgasbaten om onze gaten in de nationale begroting op te vullen.

Alsof het allemaal al niet arrogant genoeg is, voegt Bolkestein er nog aan toe dat Griekenland uit de Eurozone gemanoeuvreerd moet worden en dat hij er geen traan om zal laten “als Italië uit de Euro wordt gedwongen”.  Zie hier de politieke visie van een Hollandse kruidenier op de toekomst van Europa, een kruidenier die bovendien Eurocommissaris is geweest.

Volgens die kruideniersmentaliteit is Europa net als Nederland een BV met een winst en verliesrekening. Maar Nederland is geen BV. Dat weet Bolkestein donders goed maar hij doet net of het niet zo is omdat hem dat politiek beter uitkomt. Maar zoals Nederland meer is dan een BV zo is Europa dat ook. En net zoals men in Nederland soms heftig van mening kan verschillen hoe vrede, veiligheid, stabiliteit en welvaart het beste gediend kan worden, verschilt men ook in Europa soms heftig van mening. Om je dan in een dergelijk debat op te stellen als Nederlandse betweter en eigenheimer, lijkt me onverstandig. Ik zou wel eens willen weten of Bolkestein over dit onderwerp al van gedachten gewisseld heeft met Merkel en Sarkozy of zijn het maar losse flodders uit zijn kundige denkraam?

DE VOORDELEN VAN DE EUROCRISIS

Petrus, 'Berlusconi als de zing(k)ende gondolero', digitale fotocollage

Een opvallend voordeel vandaag is dat Berlusconi nu definitief verdwijnt van het Italiaanse politieke toneel al moet je niet denken dat de Italiaanse pasta nu kant en klaar kan worden opgediend. Er zal nog heel wat gesleuteld moeten worden aan de Italiaanse politiek, economie en maatschappij voordat het vertrouwen van de Italianen en de rest van wereld in Italië terug zal zijn. Maar daar kan nu met het vertrek van Berlusconi tenminste een begin mee worden gemaakt.

De gevallen Papandreou was geen politieke paljas a la Berlusconi maar bleek uiteindelijk niet in staat om de partijen samen te brengen. Waarom niet, dat weet ik niet daarvoor heb ik te weinig inzicht in de Griekse politieke cultuur maar een breed politiek en maatschappelijk draagvlak is wel nodig als je zo drastisch moet gaan hervormen als de Grieken.

Het derde voordeel is dat Europa eindelijk een onderwerp van politieke discussie is geworden, een verhit onderwerp zelfs. Tot nu toe ontbrak dat aan het Europese project. De voor en tegens van Europa komen nu open en bloot op tafel te liggen. Sommigen laten zich in het debat wel heel erg kennen zoals een professor in de NRC (ik ben zijn naam vergeten) die zo maar even de Zuid Europese landen weg zet als onverbeterlijk en onveranderlijk.

Hij is daarin trouwens niet de enige. Keurige goed opgeleide Nederlanders blijken meer vooroordelen te hebben dan je zou denken van de anders zo kosmopolitisch ingestelde Nederlandse elite. Aan de andere kant maakt de crisis het mogelijkheid Zuid Europa beter te leren kennen dan alleen als exotisch oord met vriendelijk lachende mensen, indrukwekkende oude cultuur en bijzonder culinaire genoegens en eeuwige corruptie.

Het grootste voordeel van de crisis is dat als ze voorbij is en de Euro nog steeds overeind staat, wat ik verwacht, die munt samen met Europa zijn waarde meer dan afdoende bewezen heeft. Na de crisis zal de positie van Europa daarom sterker zijn en zal de wereld anders tegen Europa kijken. De Eurocritici zullen hun globale afwijzende kritiek met meer inhoud moeten stofferen. Voor de Eurofielen geldt hetzelfde, ook zij zullen hun opvattingen beter moeten onderbouwen. Europa wordt een echt Europees politiek project en dat is ongemeen boeiend want dat is nog nooit eerder vertoond in de wereld.

DAS NEUE EUROPA

Hebben jullie nu ook het gevoel dat sinds de Eurocrisis men in den Haag maar  wat zit te rommelen? Wat hebben ze daar nou eigenlijk nog te vertellen? Over de grote lijnen van het spel, de economie en alles wat daar bij komt kijken toch helemaal niks. Dat Rutte geen wereldleider is weten we wel sinds de mislukte pogingen van Balkende om bij de groten der aarde mee te tellen. Niemand in Nederland geloofde daar toen in. Men vond het zelfs een beetje beschamend of lachwekkend. We hebben gelukkig toch nog wel enige zelfkennis.

Maar sinds de Eurocrisis moeten we er ook aan wennen dat Rutte al evenmin een Europees leider is, ook al reist ie af en toe voor overleg naar Berlijn en Parijs. Logisch dat ie daar heen gaat, want in die twee hoofdsteden worden de hoofdlijnen van het economisch beleid in de Eurozone uitgezet. Dat is maar goed ook want ondanks al het gespeculeer blijkt de Frans Duitse as nog steeds ijzersterk te zijn. Zonder die as was de Euro en daarmee de EU al lang uit de bocht gevlogen.

Mevrouw Merkel is een Europese leider van formaat dat zal straks zo in de geschiedenisboekjes staan. Kohl was een Duitser van formaat net als Mitterand een Fransman van formaat was. Kohl verenigde de twee Duitslanden, Mitterand accepteerde dat langs de weg van de Euro. Zij beiden, notabene een Duitse christen democraat en een Franse sociaal democraat, hebben daarmee de weg gebaand voor Europese staatslieden als Merkel en Sarkozy.

Want Sarkozy is ook een Europees leider. Economisch mag hij dan niet de grootste rol spelen, militair heeft hij dat wel gedaan. Samen met Engeland heeft hij de wereld in Libië laten zien dat Frankrijk en Engeland nog wel degelijk meetellen. Slim van Sarko om Cameron er bij te halen want Engeland mag dan wel (nog) niet in de Eurozone zitten, het is met dat militaire optreden in Libië wel meer Europees geworden. Rust aan de Europese grenzen wordt voortaan gegarandeerd door Engeland en Frankrijk met op de achtergrond de VS en uiteraard instemming van Turkije.

De hele wereld ziet nu dat Europa wel degelijk werkt. Economisch worden de zaken aangepakt door Merkel en Sarkozy, militair door Sarkozy en Cameron. Natuurlijk zijn er in Nederland nog politici met hun aanhang die dit nog niet willen of kunnen zien maar dat komt nog wel. Als straks de crisis voorbij is, zullen ze het allemaal pas goed beseffen, ook Roemer en Wilders. Nederland is van wereldmacht in de zeventiende eeuw een Bundesland zonder stemrecht geworden, zoals een Nederlandse politicus het onlangs uitdrukte maar dan wel met Rotterdam als de grootste Chinese zeehaven buiten China. Nederland moet dus voortaan wel een toontje lager zingen, maar het mag wel blijven meezingen.

RENTE OORLOG

Nooit in mijn leven heb ik zoveel wantrouwen in politiek, economie en de media meegemaakt als nu. Eerst lenen overheden zich kapot om de economie draaiende houden zodat de burgers werk en inkomen houden. Geen haan die er naar kraait. Geen vakbond die klaagt dat je zoveel schulden niet kunt maken. Geen bank die niet wil lenen omdat de schuldenberg te hoog oploopt. Geen politicus die zich zorgen maakt over de oplopende schulden. Kortom, geen gezeik iedereen rijk tot dat..... ja, tot dat wat?

Ineens komt de collectieve gedachte op dat de schulden te hoog zijn geworden en dus wel eens niet terug betaald zouden kunnen worden en wat dan? Ja, dan heb je de poppen aan het dansen. Banken blijken weinig veerkracht te hebben. Politici weten niet waar ze moeten beginnen met besparingen. Burgers willen helemaal niet besparen en wijzen met de vinger naar de banken. De banken hangen de vermoorde onschuld uit. De kapitalisten willen waar voor hun geld en dus verhogen ze de rente.

Maar met een hogere rente wordt terugbetalen nog moeilijker. Een soort afgedwongen economische zelfmoord dus waardoor je je geld zeker niet terug ziet. Maar niemand die weet hoe het dan wel moet. Nou ja, economen die weten het. Zéggen ze. Maar economie is een menswetenschap en met mensen weet je het maar nooit. Ook al beweert Doktor Swaab dat mensen geen vrije wil hebben toch zeggen ze vandaag dit en doen ze dat en is het  morgen allemaal weer anders. Het zou economen sieren als ze daarom wat terughoudender zouden zijn en met minder boute uitspraken zouden doen. Maar ja zonder zulke uitspraken haal je de krant niet en economen zijn ook maar mensen en dus ijdel.

Wat kunnen we doen? Protesteren tegen hebberigheid of consumentisme? Dat is protesteren tegen de menselijke aard en daar is geen beginnen aan. Onverschillig de schouders ophalen en maar hopen dat het over zal waaien? Je instellen op zeven magere jaren? Je proberen te onthechten zodat je niet lijdt onder de afgang van de economie? Of van alles een beetje  zodat misschien iets ergens toch helpt? Ik weet het niet maar ik heb wel een advies. Vertrouw niemand behalve je eigen gezonde verstand en de mensen die je lief hebt.