Posts tonen met het label schulden crisis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schulden crisis. Alle posts tonen

woensdag 4 januari 2012

HOE WORDT DE REKENING BETAALD?

 Uit de krant 'De Standaard'



Bovenstaande cartoon stond in de Vlaamse kwaliteitskrant “De Standaard” naar aanleiding van de staking in December. Het was voor het eerst dat een staking, waaronder een treinstaking, weerstand opriep onder de Belgische bevolking. Normaal vinden Belgen stakingen vervelend maar ze spreken er meteen ook hun begrip voor uit. Het wordt gezien als een legitieme actie om de werkgever, in dit geval de overheid, aan de onderhandelingstafel te krijgen. Nu echter vroeg men zich openlijk af wat men er mee dacht te bereiken, of het niet veel te vroeg was om te staken en zelfs of de aangekondigde overheidsmaatregelen niet gerechtvaardigd waren in het licht van de crisis.

Het werd duidelijk dat met deze staking de vakbond bezig was zijn vanzelfsprekende gelijk te verliezen. Maar dat niet alleen. Er was ook ergernis dat de vakbonden verworven rechten als vanzelfsprekend zagen. Tijdens een TV debat met Rudy van Leeuwen, de leider van de socialistische vakbond ABVV, liet een jonge ambtenaar weten dat hij vanwege de vergrijzing niet voor drie mensen kan werken, twee gepensioneerden en hemzelf. Hij zou dan ook niet meedoen aan de staking. Na de staking bleek het overgrote deel van de ambtenaren inderdaad niet meegedaan te hebben aan de staking.

Het gesprek met Rudy van Leeuwen in hetzelfde TV programma maakte het er ook niet beter op. Hij verweet de regering di Rupo onvoldoende overleg te voeren met de vakbonden over de te nemen maatregelen om zich vervolgens defensief op te stellen door elke maatregel af te wijzen. Het maakte daarbij niet uit of het ging om een aanpassing van het brugpensioen op basis van leeftijd (geen afschaffing), het gebruik van tijdskredieten of berekening van de ambtenaren pensioenen. 


Uit de krant 'De Standaard'

Geen geloofwaardige opstelling net zo min als de idee dat de rijken maar moeten betalen. Natuurlijk zal er hier en daar nog wel wat door hen ingeleverd kunnen worden maar of dat genoeg zal zijn valt te betwijfelen. Bedrijven meer belasting laten betalen kan natuurlijk ook totdat ze te weinig overhouden om te herinvesteren, om hun aandeelhouders te betalen of het niet meer zien zitten en het bedrijf verhuizen of sluiten en dan ben je nog verder van huis.

Erger nog was dat na de staking uitlekte dat de politieke partijen tijdens de onderhandelingen over de regering di Rupo wel degelijk met hun vakbondsvrienden uit de rode, christelijke of liberale familie aan tafel hadden gezeten. De vakbonden probeerden de zaak te redden door te beweren dat ze wel kanttekeningen hadden mogen plaatsen bij de regeringsvoorstellen maar dat ze er niks aan mochten veranderen. Al met al bleef de indruk hangen dat de vakbonden een spelletje hadden gespeeld met hun leden en de politiek. Aan de ene kant staken om de leden alvast stoom te laten afblazen, aan de andere kant om met de staking de politiek onder druk te zetten.

Dat is gevaarlijk spel. Mensen kunnen gaan twijfelen aan de geloofwaardigheid van de vakbeweging. Dat is voor niemand een goede zaak want een goed georganiseerde vakbeweging draagt bij aan een stabiel economisch, politiek en sociaal klimaat wat bevorderlijk is voor economische groei en die zal men in de komende jaren toch hard nodig hebben om uit de schuldencrisis te geraken en de werkloosheid –vooral onder jongeren - te bestrijden.

dinsdag 1 november 2011

RENTE OORLOG



Nooit in mijn leven heb ik zoveel wantrouwen in politiek, economie en de media meegemaakt als nu. Eerst lenen overheden zich kapot om de economie draaiende houden zodat de burgers werk en inkomen houden. Geen haan die er naar kraait. Geen vakbond die klaagt dat je zoveel schulden niet kunt maken. Geen bank die niet wil lenen omdat de schuldenberg te hoog oploopt. Geen politicus die zich zorgen maakt over de oplopende schulden. Kortom, geen gezeik iedereen rijk tot dat..... ja, tot dat wat?

Ineens komt de collectieve gedachte op dat de schulden te hoog zijn geworden en dus wel eens niet terug betaald zouden kunnen worden en wat dan? Ja, dan heb je de poppen aan het dansen. Banken blijken weinig veerkracht te hebben. Politici weten niet waar ze moeten beginnen met besparingen. Burgers willen helemaal niet besparen en wijzen met de vinger naar de banken. De banken hangen de vermoorde onschuld uit. De kapitalisten willen waar voor hun geld en dus verhogen ze de rente.

Maar met een hogere rente wordt terugbetalen nog moeilijker. Een soort afgedwongen economische zelfmoord dus waardoor je je geld zeker niet terug ziet. Maar niemand die weet hoe het dan wel moet. Nou ja, economen die weten het. Zéggen ze. Maar economie is een menswetenschap en met mensen weet je het maar nooit. Ook al beweert Doktor Swaab dat mensen geen vrije wil hebben toch zeggen ze vandaag dit en doen ze dat en is het  morgen allemaal weer anders. Het zou economen sieren als ze daarom wat terughoudender zouden zijn en met minder boute uitspraken zouden doen. Maar ja zonder zulke uitspraken haal je de krant niet en economen zijn ook maar mensen en dus ijdel.

Wat kunnen we doen? Protesteren tegen hebberigheid of consumentisme? Dat is protesteren tegen de menselijke aard en daar is geen beginnen aan. Onverschillig de schouders ophalen en maar hopen dat het over zal waaien? Je instellen op zeven magere jaren? Je proberen te onthechten zodat je niet lijdt onder de afgang van de economie? Of van alles een beetje  zodat misschien iets ergens toch helpt? Ik weet het niet maar ik heb wel een advies. Vertrouw niemand behalve je eigen gezonde verstand en de mensen die je lief hebt.