DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 21

“De Sociéte Générale of Generale Maatschappij wordt in 1822 opgericht door Koning Willem I. Het kapitaal bedraagt106 miljoen frank (nu 545 miljoen euro). De beroemde Rothschildbank heeft ‘slechts’ een kapitaal van 102 miljoen frank.

Wanneer Leopold I in 1831 koning wordt, wil hij de aandelen van de Generale zo snel mogelijk in handen krijgen. Hij beseft dat de onderneming een belangrijke hefboom kan zijn voor de ontwikkeling van België. Op dat moment is Willem, prins van Oranje-Nassau, nog altijd voor 80% eigenaar van de Generale Maatschappij.

Leopold I slaagt er in via zijn vertrouwensman (lees: stroman) De Meeus de aandelen van Willem over te kopen. Vanaf 1836 is hij de belangrijkste aandeelhouder van de Generale.” (zie: Thierry Debels, ‘Het Belgische Koningshuis en de Generale Maatschappij’, Houtekiet 2008)

Het belang van de door koning Willem I van Oranje opgerichte Generale Maatschappij voor de economische ontwikkeling van het onafhankelijke België kan moeilijk onderschat worden. 

“De Generale Maatschappij werd met staatswaarborg in december 1822 opgericht door Koning Willem I onder het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden als de Algemeene Nederlandsche Maatschappij ter Begunstiging van de Volksvlijt. Deze maatschappij had als doel de groei van de welvaart in de zuidelijke gewesten van het land te stimuleren.”

Na de onafhankelijkheid van België in 1830“investeerde de Generale Maatschappij (GM) veel in (spoor)wegen en kanalen. Naar aanleiding van de beurscrash van 1929 werden de bankactiviteiten in 1934 afgesplitst in de Generale Bank (nu:BNP Paribas Fortis). De GM bleef wel de belangrijkste aandeelhouder van de Generale Bank.”

Rond de Tweede Wereldoorlog was de GM op het toppunt van haar economische en politieke macht. “De GM controleerde zo’n 800 van de grootste ondernemingen in België en Congo. Dat was gelijk aan ongeveer 40% van het Belgisch industriële patrimonium. De invloed van de holding op de politiek en op sociaal terrein was bijzonder groot en “GM was een staat binnen de Belgische staat.” ( Bovenstaande citaten komen uit Wikipedia: Generale Maatschappij van België)

In de tweede helft van de Twintigste Eeuw bezwijkt de Generale Maatschappij onder druk van o.a. buitenlands kapitaal, te beginnen met de Italiaanse zakenman Benedetti, de daarop volgende manipulaties van de raad van bestuur met voorzitter Maurice Lippens en de uiteindelijke min of meer gedwongen verkoop aan de Franse Suez. In 1988 werden de aandelen van de GM van de beurs gehaald. Het Franse bedrijf Suez kreeg door de aankoop van de GM twee grote Belgische bedrijven in handen ‘Tractebel’ en ‘Electrabel’. Om zijn schulden af te betalen heeft het bedrijf de rest van het conglomeraat ontmanteld.

In 1998 troefde de Belgisch-Nederlandse Fortis Bank de Nederlandse bank ABN-AMRO af met de aankoop van de resterende 30% Generale Bank aandelen van Suez. “In 2007 kocht Fortis onder leiding van Graaf Maurice Lippens ABN AMRO op met het idee om op deze manier een nieuw machtig Belgisch banken en verzekeringsconglomeraat te vormen. Een prestigieus stukje Nederland zou dan in Belgische handen vallen. De triomf van een intussen tot Graaf verheven bestuursvoorzitter Lippens. 

Maar de aankoop liep uit op een van de grootste fiasco’s in de financiële wereld. Graaf Lippens had zich verkeken op de prijs van ABN AMRO (24 miljard Euro) met als gevolg een enorme schuldenberg voor Fortis en op de gigantische zeepbel die in de bankenwereld was ontstaan als gevolg van verregaande deregulering en liberalisering. Geldzucht en overmoed hadden vrij baan gekregen. De Belgische én ook Nederlandse aandeelhouders, verblind door nog meer winst, keurden de aankoop van ABN AMRO goed.

Toen vlak daarna (2008) de financiële luchtbel barstte als gevolg van de bankencrisis in de Verenigde Staten, bleek Fortis ondanks zijn naam een kaartenhuis. De regeringen van België (premier Leterme), Nederland (premier Balkenende met Minister van Financiën Bos) en Luxemburg moesten met miljarden aan belastinggeld de failliete Fortis boedel redden om besmettingsgevaar voor de nationale economie en het verlies van spaargeld van tienduizenden spaarders te voorkomen.

BELGIË STAAKT OF TOCH MAAR NIET?

In Christendemocratische kringen wordt daags voor de staking gespeculeerd of de loonaanpassing aan de inflatie (de index) maar niet eens een keertje moet worden overgeslagen.

 

Moet ik nu voor of tegen de algemene staking op aanstaande maandag zijn? Ik stel met verbazing vast dat voor het eerst dat ik in België woon er een felle publieke discussie is ontstaan onder voor en tegenstanders van de staking. Hoe zou dat komen? Tot nu toe was het gezag van de vakbonden zo goed als onaantastbaar en de stakingsbereidheid onder de leden optimaal. Zelfs treinreizigers die door de zoveelste proteststaking hopeloos gestrand waren in tijd en ruimte, verklaarden altijd begrip te hebben voor de stakers om dan pas begrip te vragen voor hun nijpende situatie.

Nog wonderlijker is dat naar buiten komt dat men het in de Christelijke vakbeweging zelf, het gaat om de bond van ambtenaren, onderling niet eens is of er gestaakt moet worden. Dat is ook nieuw. In de kranten wordt er veel aandacht aan besteed. De vakbondsleiding zit er verlegen mee. Ze waren niet op de hoogte en hebben het over miscommunicatie. Zoiets is natuurlijk ook geen bemoedigend signaal, niet voor de vakbondsleden zelf en zeker niet voor de buitenstaanders.

Waar komt die onenigheid vandaan? Ik denk dat de mensen het gedoe moe zijn. Dat gedoe sleept al aan sinds de verkiezingen halverwege 2010. Er volgde een regeringsvorming die maar liefst meer dan 500 dagen duurde,maar uiteindelijk toch veel van hetzelfde opleverde. Ondertussen was er de bankencrisis waarin Fortis tot schade en schande van heel België ten onder ging. Kort geleden moest Dexia bank opnieuw met heel veel geld gered worden uit Franse handen waardoor de staatsschuld hoger werd. Vervolgens zette de Eurocrisis door met als gevolg dat België voor het oog van Europa en de wereld werd afgewaardeerd.

Het was nota bene aftredend premier Leterme die de burger daarop even moed wist te geven met zijn voorstel aan zijn landgenoten om kasbons te kopen met de toezegging dat slechts 15% belastingheffing op de rente zou plaatsvinden in plaats van de door de nieuwe regering geplande 20%. De Belgen lieten zien nog steeds in hun land en volk te geloven en stortten hun geld massaal in de staatskas.

Maar de nieuwe regering di Rupo wist op die positieve stemming niet voort te bouwen net zo min als de vakbonden. Het traditionele gekrakeel tussen de partijen ging gewoon verder terwijl de vakbonden amper na de installatie van de nieuwe regering met prikacties begonnen waardoor de sfeer al weer voor de Kerst verpest werd.

In het nieuwe jaar werd het er niet beter op. Terwijl de mensen snakten naar eensgezind leiderschap om de crisis aan te pakken en te voorkomen dat België belandt in een economische terugval met als mogelijk gevolg groeiende werkloosheid, begon de vakbeweging opnieuw op te roepen tot staking. Is het na al dit gedoe een wonder dat nu veel mensen denken maar nu alsjeblieft niet? Laat deze beker aan mij voorbij gaan? Veel mensen vragen zich af wat deze algemene staking bijdraagt aan de oplossing van de problemen waarmee het land nu al ruim twee jaar worstelt?