Posts tonen met het label eurozone. Alle posts tonen
Posts tonen met het label eurozone. Alle posts tonen

woensdag 24 juni 2015

DE ZES MISKLEUNEN VAN TSIPRAS

Premier Tipras als Europees Zwaargewicht Bokser.

Als je aan machtspolitiek wil doen, dan moet je wel macht hebben anders wordt het een miskleun of zelfs lachwekkend. Griekenland heeft van alles behalve een machtspositie met als gevolg toch wel enkele miskleunen. Hun redding tot nu toe is de ernst van de andere Europese landen om Griekenland daadwerkelijkheid in de Eurozone en bij de Europese Unie te houden.

Op grond van hun machtspolitieke waandenkbeelden denken Tsipras en de zijnen dat ze de economische problemen van Griekenland in een politiek onderonsje met Merkel en Hollande, de leiders van de twee machtigste landen van de EU, zouden kunnen regelen. Bij gebrek aan een echte machtspositie proberen ze zo'n onderonsje af te dwingen met politieke spelletjes waarbij alles is toegestaan omdat zou gaan om de redding van het Griekse volk.

Duitsland als machtigste land, maar vanwege zijn verleden nog altijd ook het meest kwetsbare land, werd het belangrijkste doelwit van hun politieke spel. Andere landen werden afgedaan als onbelangrijk of zelfs onderhorig aan Duitsland (Italië, Spanje en Portugal). Ze schuwden het niet om de demonen uit het verleden van Nazi Duitsland op te roepen. Duitsland zou Griekenland nog miljarden Euro's aan oorlogsschade moeten betalen, toevallig een bedrag net zo hoog als de totale Griekse schuld. Dit was de eerste miskleun van Tsipras tegenover Europa dat zich immers politiek heeft verenigd om zijn verleden aan gewelddadige conflicten en oorlogen achter zich te laten.

Door in te zetten op een politiek onderonsje met Duitsland en Frankrijk lapte Tsipras ook de Europese spelregels, procedures en instellingen aan zijn laars. Misschien zijn dat niet meteen de best mogelijke wat de Europese democratieën te bieden hebben maar voorlopig wel de enige om Europa te behoeden voor nieuwe gewelddadige conflicten. Geweld is nooit ver van huis in Europa zoals de gebeurtenissen op de Krim en in Oost Oekraïne ons het afgelopen jaar duidelijk hebben gemaakt. Dat is de tweede miskleun van Tsipras.

Om met de in hun ogen belangrijkste Europese machthebbers -Merkel en Hollande – te dwingen met hen aan tafel te gaan zitten, weigerde Tsripas om serieus met de “lagere” Europese instellingen te onderhandelen, hoe hard de Europese ministers van Financiën onder leiding van de Nederlandse minister Dijsselbloem ook hun best deden. Juncker als voorzitter van de Europese Commissie, Tusk als voorzitter van de Europese Raad en Europarlementsvoorzitter Martin Schulz werden openlijk geschoffeerd. Dat is de derde miskleun van Tsipras.

De Europese instellingen zijn volgens Tsipras inefficiënt en ontoereikend om echte belangrijke besluiten te nemen. Het IMF werd al meteen na de verkiezingsoverwinning van Tsipras afgeserveerd als ondeugdelijk en onredelijk. Politiek onverstandig als je beseft dat van het IMF ongeveer 150 landen deel uitmaken. Om het allemaal nog gekker te maken, ging Tsipras persoonlijk naar Moskou om te koketteren met Poetin en Rusland als mogelijke financiële tegenkandidaten voor Europa en het IMF. Tsipras mag dan jong zijn, zijn geest verwijlt nog in de dagen van de Koude oorlog. De vierde miskleun van Tsipras.

Met dit gedrag kleunt Tsipras ook mis omdat hij daarmee de Europese waarden en normen aan zijn laars lijkt te lappen. Dat lijkt toch wel de vijfde miskleun. 

De zwaarste is echter dat hij met dit optreden het vertrouwen in Europa, toch al zwak, verder ondermijnt. De Griekse tragedie zou daarom wel eens het begin van het einde van de opbouw van een verenigd Europa kunnen zijn. Dat zou uiteindelijk wel eens een veel grotere tragedie voor Europa kunnen zijn dat de Griekse. Europa terug bij af.



vrijdag 13 februari 2015

GRIEKEN STEMMEN MET SPAARGELD TEGEN

Eurowerper Almexis Tsripas (premier van Griekenland)
(een digitale compositie van petrus)






"De financiële situatie van Griekenland is mogelijk nog ernstiger dan gedacht. De Europese Centrale Bank (ECB) heeft gisteren onder hoge druk 5 miljard euro extra noodkrediet vrijgemaakt voor de Griekse banken, die blijkbaar in acute geldnood verkeren" aldus de Volkskrant on-line vandaag.

We lezen verder hoe erg dit allemaal is: "Het ECB-bestuur heeft gisteren een telefonische spoedvergadering ingelast, omdat de Griekse banken leegbloeden. Dat meldden buitenlandse media gisterenavond. Griekse burgers en bedrijven halen hun geld van de bank nu de onderhandelingen tussen hun regering en de geldschieters van het land zo stroef verlopen. Als de politieke patstelling uitdraait op een Grieks vertrek uit de eurozone, worden alle Griekse banktegoeden waarschijnlijk in één klap waardeloos. In januari verloren de banken ongeveer 12 miljard euro aan deposito's, circa 8 procent van al hun spaartegoeden. Het tempo van deze bankrun is deze week vermoedelijk flink omhoog gegaan."

Het mag duidelijk zijn, de Grieken stemmen met hun geld tegen hun eigen pas gekozen regering door hun spaartegoeden naar andere Eurolanden te versluizen. Ze willen straks niet met waardeloze Drachmes opgescheept worden. De links extreme Tsripas mag dromen dat economie vooral een kwestie van politiek is, zijn eigen burgers denken daar anders over. 

De Europese Ministers van Financiën kunnen opgelucht zijn. Ze worden straks aan de onderhandelingstafel met de Griekse regering gesteund door de Griekse spaarders en bedrijven. Het zal Tsipras dan vergaan zoals indertijd de Franse president Mitterrand (1916-1996). Zijn regering met communisten dacht dat vanuit het Elysée paleis de Franse economie naar hun hand gezet kon zetten. Hij moest bijna net zo snel zijn economische maatregelen intrekken als hij ze genomen had, anders had zijn land de junkstatus gekregen en dan had Frankrijk economische groei en buitenlandse investeringen wel op zijn buik kunnen schrijven. 

dinsdag 10 februari 2015

THE GREAT GREEK JOKER

Een digitale compositie van petrus
De manier waarop Griekenland onder Tsipras met zijn Europese partners omgaat, zou zich binnenkort wel eens tegen hemzelf en het Griekse volk kunnen keren. De Euro-volkeren hebben Griekenland, dat zich jarenlang financieel onverantwoord heeft gedragen, overeind gehouden met boterzachte leningen. Daarvoor hoeven ze in Griekenland geen dankjewel te zeggen maar ze zouden tenminste ernst kunnen maken met het opruimen van hun financiële puinhoop ( slechte belasting inning, baantjes geven aan politieke vriendjes, bureacratische rompslomp enz.) en hun veel te lage productiviteit.

In plaats van daadkracht te tonen, steken Tsipras en co. al hun energie in een zogenaamde schuldenregeling met als doel dat het grootste deel ervan zonder enige tegenprestatie wordt kwijt gescholden of op de lange baan geschoven. Om het nog erger te maken, eisen ze nu 70 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, een miljarden vergoeding van Duitsland voor de geleden schade in die oorlog.

Ik lees in Duitse kranten dat Griekenland met andere Europese landen herhaalde malen schadevergoedingen heeft ontvangen. De laatste was met de hereniging van de beide Duitslanden. Wat mij betreft is de weigering van Duitsland om op deze rancuneuze eis niet in te gaan, volkomen terecht. De beschuldiging dat Italië uit angst voor Duitsland hervormingen doorvoert, heeft eveneens terecht de woede opgewekt van Italiaanse regeringsleden.

Er hangen boven Griekenland dikke wolken van haat in plaats van daadkracht. De tactiek van deze extreem linkse regering lijkt op die die van de Bolsjewieken. Maak je vermeende tegenstanders op alle mogelijke manieren verdacht zelfs al hebben ze je eerst geholpen, zaai tweedracht met een mix van haatpraatjes en misleidende woorden om v vervolgens de buit binnen te halen.

Zo ga je als beschaafde landen niet met elkaar om, zeker niet in de EU maar dat zal deze regering met haar negentiende eeuwse mentaliteit blijkbaar worst wezen. Griekenland kan daarom maar beter uit de EU en de Euro vertrekken. De lucht zal dan opklaren. Misschien is Rusland onder Putin wel een goede partner voor ze. Kunnen ze daar een muntunie van goedkoop geld mee beginnen. 









dinsdag 28 augustus 2012

SYP WYNIA WIL EVEN AFREKENEN

Syp Wynia van Elsevier. (Een digitale fotocollage van Petrus)


Kennen jullie Syp Wynia? Misschien niet, maar hij is wel redacteur en columnist bij het weekblad Elsevier. Ik lees hem zo af en toe, bijvoorbeeld als ik op het vliegveld Zaventem ben of bij mijn dochter op bezoek. Zo lees je ook eens een andere mening en wie weet moet ik daarna de mijne herzien.

Syp ziet de Euro niet zitten. Daar is hij kort in: “beweringen dat de euro welvaart heeft gebracht, zijn ongefundeerd, maar dat de euro nu welvaart kost, staat vast.”  Het eerste is niet waar en het tweede is nog lang niet zeker. Maar hoe dan ook, Syp vindt de Euro een kwestie van kosten: “misschien is het uiteenvallen van de Euro kostbaar maar het redden ervan zou wel eens kostbaarder kunnen zijn.”  Bedrijfseconomische kosten want Syp vindt het beter dat we net als in het bedrijfsleven de vuistregel toepassen “dat je in het algemeen je verlies beter ineens kunt nemen, dan een eindeloze verliespost te moeten financieren.”

Voor Syp is de Euro een bedrijfseconomisch project “immers in bedrijfseconomische termen zijn vooral de zuidelijke eurolanden permanente zogeheten bleeders – van een soort dat iedere ondernemer het liefst zo snel mogelijk van de hand zou doen.”  De zaken zijn volgens Syp eenvoudig: de BV Nederland stoot de verlies gevende BV Griekenland af. Was het maar zo simpel. Zouden ze bv.ooit in het gasrijke Groningen berekend hebben wat de Gulden hun heeft gekost?

Nederland is net zo min een BV –ook al hebben veel politici hun best gedaan ons dat te doen geloven - als Griekenland, Duitsland of Spanje. De Euro is dus ook geen puur bedrijfseconomisch project ook al komen zelfs de Nederlandse politici vaak niet verder dan deze visie op de Euro. De Euro is eerst en vooral een politiek project, een project van Frankrijk en Duitsland om de Europese Unie te verdiepen en te versterken. En ja dat zal gepaard gaan met een zeker verlies aan Nederlandse maar ook Duitse en Franse soevereiniteit.

Kan Nederland eenzijdig dit Europese politieke project opzeggen? Theoretisch wel maar praktisch niet tenzij je laaiende ruzie wil met je buurlanden en de rest van de Eurolanden. Willen we dat riskeren voor een ongewis politiek en economisch avontuur waarbij ook nog eens de kans groot is dat Nederland het nieuwe Monaco of Liechtenstein van Europa wordt? Een land waar alles vooral bij het oude blijft?

Zo lang Duitsland en Frankrijk het Europroject voortzetten, zit er voor Nederland niks anders op dan mee te doen. Dat betekent niet dat we overal ja op moeten te zeggen. Dat is het andere uiterste. Een zelfbewust Nederland dat weet waar het binnen de Euro heen wil is wel zo goed voor de Eurozone en de EU. 

dinsdag 14 februari 2012

GOLDMAN SACHS EN GRIEKENLAND

GOLDMAN SACHS, acryl op papier (A3 formaat)
Ik had meer verwacht van de VPRO documentaire over Goldman Sachs en de ondergang van Griekenland (maandagavond 13 februari ) maar we moesten het doen met indirecte getuigenissen. Interessant maar toch minder boeiend dan als we Griekse ministers en bazen van Goldman Sachs zelf op het scherm hadden gezien. Maar daar is het misschien nog te vroeg voor. 

Voor het overige bevestigde de documentaire het beeld dat ik van Goldman Sachs en de Griekse affaire heb. Een ingewikkelde zaak die zich moeilijk in het kort laat samenvatten en daarom geef ik hier maar wat indrukken die de documentaire bij me heeft achtergelaten.

Volgens een financieel econoom en schrijver streeft Goldman Sachs niet naar wereldmacht. Hij vergeleek de bank liever met een inktvis die zich met zijn tentakels op de wereldbol heeft vastgezet en zo langzaam maar zeker de wereld leeg zuigt. Ook niet direct een geruststellend beeld.

Om aan te duiden hoe Goldman Sachs er alles aan gelegen is om over de slimste mensen te kunnen beschikken werd Microsoft baas Bill Gates geciteerd. Die zou hebben gezegd dat zijn grootste concurrent Goldman Sachs was omdat hij de beste talenten uit de markt wist te halen. Die zogenaamde nerds zijn volgens een ex-werkneemster van Goldman Sachs alleen maar bezig zijn om financieel uitgekookte producten te bedenken zonder zich ook maar ooit af te vragen of dat ook wel verantwoorde producten zijn.  De door hen ontwikkelde financiële derivaten vergeleek ze met een taart die aan de boven en onderkant er vertrouwen wekkend bekend uitziet maar waar binnenin verwaterde producten zitten waarvan niemand weet hoe die zijn gemaakt en hoe ze uiteindelijk smaken.

Natuurlijk kwam de verderfelijkheid van de bonuscultuur  in banken ter sprake waardoor hun bedrijfscultuur zich heeft los gemaakt van de werkelijkheid waardoor de vraag of het nog wel menselijkerwijs verantwoord is wat je aan het verkopen bent, niet meer aan de orde komt.

In Nederland is die verdorven bedrijfscultuur bij banken vooral bekend geworden door de verkoop van woekerpolissen. Dat zijn beleggingsverzekeringen die volgens de Nederlandse Autoriteit Financiële Markten te complex en te duur zijn voor de burger en ook nog eens veel te duur zijn om er vanaf te komen. Uiteindelijk zijn er in Nederland onder dwang van rechtzaken door enkele banken tienduizenden schikkingen aan kopers van woekerpolissen aangeboden.

Als je wilt, kun je Goldman Sachs verdenken van een wereldwijde samenzwering om uiteindelijk alle financiële touwtjes in handen te krijgen. Zo zijn de Italiaanse president Mario Monti en Mario Draghi, de nieuwe Italiaanse baas van de Europese Centrale Bank, oud adviseurs van Goldman Sachs. Maar zo eenvoudig is het niet. Italië is een democratie en de Europese Centrale Bank wordt aangestuurd door de Centrale Banken van de landen in de Eurozone en de bazen daarvan hebben heel andere loyaliteiten dan Goldman Sachs.

De huidige Griekse Minister van Financiën Evangelos Venizelos van de Sociaal Democratische partij PASOK. Hij kreeg nationale bekendheid door zijn optreden als verdediger van Andreas Papandreou in een corruptieproces. In 2004 was hij als minister van Cultuur en Sport verantwoordelijk voor de coördinatie van onder andere de infrastructuur en de contacten met het Olympisch Comité van de Olympische spelen van 2004 te Athene. Hij volgde Giorgos Papaconstantinou op 17 juni 2011 op als minister van Economische Zaken bij de herschikking van het kabinet van Papandreou in verband met de grote economische problemen van Griekenland.
Tenslotte de Grieken zelf of liever gezegd hun politieke elite. Die heeft er jarenlang een financieel zooitje van gemaakt. Zo gebruikten zowel linkse als rechtse partijen overheidsgeld en banen om kiezers aan zich te binden. Het is een politieke elite die aangemoedigd door het lidmaatschap van de Eurozone, mooi weer bleef spelen met geleend geld zonder hun volk uit te leggen dat het geleende geld ooit nog eens terug betaald moet worden. Ze waren verslaafd geraakt aan kredieten en toen een herschikking van de Griekse schulden nodig was, vroegen ze Goldman Sachs om hulp.

Maar dat is alles behalve een kerstman zo weet iedereen met gezond verstand. Verslaafden daarentegen zien alleen maar hun eigen werkelijkheid en helaas hielp Eurostats in die tijd niet om hen de ogen te openen. De schuldenberg kon dankzij Goldman Sachs blijven groeien en de enige die daarvan profiteerde was uiteraard ook Goldman Sachs want die hadden zich ingedekt tegen de risico’s die zij wel kenden maar de Griekse elite niet. Nu de prijs voor de kunstmatige welvaart toch moet worden betaald, worden de Grieken ruw gewekt uit de dromen die hun politieke leiders met andermans geld uit hun mouwen hadden getoverd.

zaterdag 26 november 2011

BOLKESTEIN EN DE NIEUWE NEDERLANDSE ARROGANTIE

 Bolkestein en de Nieuwe Nederlandse Arrogantie

Terwijl Merkel en Sarkozy voorzichtig een weg zoeken om de Eurozone bij elkaar te houden, komt Bolkestein ons vertellen dat het onvermijdelijk is dat er een Neuro en een Zeuro komen. Noord Europa waaronder dus Nederland heeft namelijk economische discipline. Zuid Europa niet. Daar zijn ze wat luchthartiger en gemakzuchtiger, zo heb ik ook al elders gelezen. Nieuw Nederlandse arrogantie zou ik dat willen noemen. Alsof Nederlandse politici als het hun zo uitkomt niet net zo gemakzuchtig en luchthartig zijn als Italiaanse en Griekese politici. Was er aan het eind van de vorige eeuw internationaal geen sprake van Hollandse ziekte? Nederland leed toen toch aan een soort economische luiheid en sloomheid o.a. als gevolg van de royale aardgasbaten, een cadeautje van Moeder Natuur?  Nog steeds gebruiken we de aardgasbaten om onze gaten in de nationale begroting op te vullen.

Alsof het allemaal al niet arrogant genoeg is, voegt Bolkestein er nog aan toe dat Griekenland uit de Eurozone gemanoeuvreerd moet worden en dat hij er geen traan om zal laten “als Italië uit de Euro wordt gedwongen”.  Zie hier de politieke visie van een Hollandse kruidenier op de toekomst van Europa, een kruidenier die bovendien Eurocommissaris is geweest.

Volgens die kruideniersmentaliteit is Europa net als Nederland een BV met een winst en verliesrekening. Maar Nederland is geen BV. Dat weet Bolkestein donders goed maar hij doet net of het niet zo is omdat hem dat politiek beter uitkomt. Maar zoals Nederland meer is dan een BV zo is Europa dat ook. En net zoals men in Nederland soms heftig van mening kan verschillen hoe vrede, veiligheid, stabiliteit en welvaart het beste gediend kan worden, verschilt men ook in Europa soms heftig van mening. Om je dan in een dergelijk debat op te stellen als Nederlandse betweter en eigenheimer, lijkt me onverstandig. Ik zou wel eens willen weten of Bolkestein over dit onderwerp al van gedachten gewisseld heeft met Merkel en Sarkozy of zijn het maar losse flodders uit zijn kundige denkraam?