KLIMAAT ALARMISME VAN DE WORLD HEALTH ORGANIZATION

Klimatoloog, voormalig NASA medewerker en hoofdonderzoeker Roy Spencer van de University of Alabama in Huntsville meet sinds 1979 met behulp van satellieten de opwarming van de aarde. Hij geeft daarvan een maandelijkse update zoals hierboven van de afgelopen maand juni 2026. Belangrijkste details uit de UAH-update van juni 2026: Anomalie in juni: +0,46 °C (lager dan de +0,53 °C in mei) Basisperiode: Vergeleken met het gemiddelde van 1991-2020 Langetermijntrend: De algehele temperatuurtrend van januari 1979 tot en met juni 2026 blijft +0,16 °C per decennium. (De trend is +0,22 °C boven land en +0,13 °C boven de oceanen.)

Dezer dagen dreigt vanwege de hittegolven het alarmisme rond klimaat een flinke impuls te krijgen. Wat wil je. Voor het gevoel beleven we uitzonderlijke tijden en daar moet een verklaring voor zijn. Die is er ook maar niet zo alarmerend als sommigen ons willen laten geloven.

De Deens prof Bjorn Lomborg heeft de moeite genomen om de cijfers er bij te halen en daarmee beweringen die we via de media over ons uitgestrooid krijgen, in het juiste perspectief te plaatsen.

WK voetbal in Quatar was warmer dan in de VS

“Voor het wereldkampioenschap voetbal in de Verenigde Staten suggereerden sensationele krantenkoppen dat de wedstrijden door de hitte wel eens de ‘gevaarlijkste ooit’ zouden kunnen worden als gevolg van klimaatverandering. Die bewering is absurd: het vorige WK werd onder warmere omstandigheden in Qatar gespeeld. Toch illustreert dit perfect de alarmistische klimaatverhalen die iedere zomer opduiken. Ook de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) lijkt de grens tussen wetenschappelijk onderbouwde volksgezondheid en klimaatactivisme te vervagen. Een invloedrijke WHO-commissie, bestaande uit wetenschappers, politici en klimaatactivisten, riep op klimaatverandering uit te roepen tot een ‘noodsituatie voor de volksgezondheid van internationaal belang’.”

Overlijdens bij hitte

“Volgens de studie steeg het risico op overlijden door hitte in Europa sinds 1990 met 82%. Maar dat risico neemt sterk toe naarmate mensen ouder worden, en Europa vergrijsde in diezelfde periode fors. Sinds 1990 nam het aandeel Europeanen van zeventig jaar en ouder met 78% toe. Die vergrijzing verklaart al vrijwel volledig de stijging van het aantal sterfgevallen door hitte. Zowel de studie als de WHO-commissie negeren dat.

Een eerlijke vergelijking zou gebruikmaken van naar leeftijd gestandaardiseerde sterftecijfers, zodat cijfers over verschillende jaren werkelijk vergelijkbaar zijn. De WHO doet dat niet. De Global Burden of Disease, de belangrijkste internationale databank voor sterftecijfers, past die correctie wél toe. Daaruit blijkt dat het gestandaardiseerde risico op overlijden door hitte in Europa sinds 1990 nauwelijks veranderde. Bij de huidige bevolkingsomvang en leeftijdsopbouw komt dat neer op minder dan 850 extra sterfgevallen per jaar. De commissie overdrijft de omvang van het probleem dus met een factor van meer dan vijftig.”

Weggelaten cijfers

“Op elk continent overlijden nog altijd veel meer mensen door kou dan door hitte. Volgens de gestandaardiseerde methode blijkt dat het aantal sterfgevallen door kou in Europa sinds 1990 bijna halveerde. Bij de huidige bevolkingsomvang betekent dat 210.000 minder sterfgevallen per jaar. De WHO-commissie vermeldt niet dat de afname van sterfte door kou ongeveer 250 keer zo groot is als de toename van sterfte door hitte.

‘De WHO-commissie laat onvermeld dat hogere temperaturen zorgen voor minder sterfgevallen door kou’”

Duurder voedsel

“Door het klimaatbeleid betalen Europese consumenten drie tot vier keer zoveel voor elektriciteit als die in de VS en China. Meer dan een derde van de Europeanen zegt zich geen airconditioning te kunnen veroorloven. Nóg strengere emissiereducties verhogen de energiekosten verder. Daardoor worden hittegolven gevaarlijker voor mensen zonder airconditioning en koude periodes dodelijker voor zij die geen verwarming kunnen betalen.

Bovendien maken hogere energieprijzen kunstmest en gemechaniseerde landbouw duurder, waardoor voedsel minder betaalbaar wordt. Het medicijn dreigt daarmee schadelijker te worden dan de kwaal.”

De geciteerde fragmenten komen uit een bijdrage van Lomborg gepubliceerd in Het Financieele Dagblad van 12 juli 2026

 

36. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. KERNAFVAL

 

Blijft een belangrijk punt over. Hoe gevaarlijk zijn kernenergiecentrales voor mens en milieu? Het zal niet verbazen dat hierover de meningen verdeeld zijn. Wat is veiligheid? Statistisch bezien is vliegen veiliger dan welke vorm van vervoer dan ook. Er vallen minder doden per kilometer maar als er doden vallen dan is het meteen een ramp die veel levens kost.

“Wie een eerlijke vergelijking maakt en kijkt naar het aantal sterfgevallen per opgewekt giga- wattuur, ziet dat kernenergie juist de veiligste energiebron is. Het beeld van onveiligheid ontstond doordat ongelukken – denk aan Tsjernobyl –  zeer zichtbaar zijn en de gevolgen sterk overdreven zijn door tegenstanders. Bij het ongeluk in het Japanse Fukushima in 2011 viel maanden later één dode. De ‘duizenden’ slachtoffers die vaak worden genoemd, kwamen om bij de tsunami, niet door straling. Wrang genoeg veroorzaakte de grootschalige evacuatie meer schade dan het ongeval zelf.” (EW Klimaatgids). 

Er bestaat geen absolute veiligheid. Hoeveel er ook gecontroleerd wordt, hoeveel eisen aan de bouw van een kerncentrale ook worden gesteld en dat zijn er heel veel en wel zoveel dat de kosten van de bouw erg hoog zijn, de kans op een ongeluk, een kernramp is nooit nul. Grote kernrampen waren die van Tsjernobyl in Oekraïne, het gevolg van een verkeerd gelopen experiment, en de hierboven genoemde ramp met de Japanse kerncentrale Fukushima maar dan als gevolg van een vloedgolf. De laatste ramp was voor Duitsland zelfs aanleiding om te stoppen met alle kernenergie.

“Volgens de WHO zijn er sinds de kernramp in Tsjernobyl voorlopig nog maar 50 doden gevallen als gevolg van radioactiviteit. Dit cijfer zal volgens de World Health Organization nog stijgen naar 4000. De schade is allicht niet alleen te meten in doden, omdat er ook andere effecten van de ramp in het spel zijn, bijv. de mentale problemen die bij een heel groot deel van de 530.000 mensen die op deze fatale dag in 1986 in Tsjernobyl aanwezig waren. “ (Wikipedia: Kernramp van Tsjenobyl)

Greenpeace, Milieudefensie en andere groene clubs vinden de schattingen van het aantal slachtoffers veel te laag. Zij gaan er vanuit dat de besmettingscijfers uiteindelijk tot veel meer doden zullen leiden. Zoals gebruikelijk trekken ze de feiten richting alarmisme.

“Het verschil in resultaten met de officiële VN-resultaten, komt doorgaans door de interpretatie van de gevolgen van kleine stralingsdoses. Het meest gangbare risicomodel voor stralingsdoses gaat uit van een lineaire (evenredige) relatie tussen dosis en effect. X keer zoveel straling betekent dan eenzelfde X keer zo grote kans op kanker. Het gaat bovendien alleen uit van externe straling, waarbij het effect van radioactieve stoffen die men op andere wijzen heeft binnen gekregen, zoals inhalatie, niet is betrokken. Bij grote doses functioneert dit model goed en voorspelt het accuraat het extra aantal kankergevallen. Maar bij heel lage stralingsdoses gaat dit model niet op. Negeert men dit feit, en past men het model toe op een grote groep van mensen die een zeer lage dosis heeft ontvangen, dan kan dit leiden tot grove overschattingen van de gevolgen." 

Het gevaar van kernafval zit hem in de radioactieve straling die effect kan hebben op het lichaam. Over het algemeen kan een menselijk lichaam met een hoeveelheid straling goed overweg maar een overdosis aan straling kan dodelijk zijn. Kernafval blijft heel lang stralingsgevaarlijk en moet dus voor lange tijd veilig opgeborgen worden.

“Het Internationaal Atoomenergieagentschap, de Europese Commissie en het Nucleaire Energieagentschap houden gezamenlijk cijfers bij over de wereldwijde productie en opslag van radioactief afval vanaf 1954. Volgens deze cijfers waren er tot en met 2016 wereldwijd bijna 38 miljoen m³ vaste radioactieve afvalstoffen geproduceerd. Hiervan was meer dan 80% als reeds (definitief) afgevoerd aangemerkt en de rest bevond zich in tijdelijke opslag. Radioactief afval met de hoogste radioactiviteit en/of met de langste halfwaardetijd (HLW) vormt het kleinste deel van de vaste radioactieve afvalstoffen wereldwijd (ca. 0.08% van totaal vrijgekomen en 0.41% van totaal opgeslagen), maar is nog niet voorzien van een definitieve afvoer.” (wikipedia: radio actief afval)

Het afval probleem is (nog) niet opgelost. Of er ooit een definitieve oplossing komt, ongevaarlijke straling voor mens en dier, weet niemand. Er zijn allerlei ideeën over maar elk idee heeft ook zijn nadelen.

Voor- en tegenstanders van kernenergie zijn het hier in ieder geval over eens: het leven aan de oppervlakte is te veranderlijk en onbetrouwbaar om kernafval duizenden of zelfs honderdduizenden jaren lang aan toe te vertrouwen. Ga maar na: in de afgelopen 100 jaar zijn er twee wereldoorlogen geweest. De bovenwereld is instabiel. De mens moet dus op zoek naar een systeem dat ‘passieve veiligheid’ biedt.

"Wat te doen? Er is gesproken over het verbannen van het afval naar de bodem van de diepste zee, maar de vraag rees al snel: moet je de kraamkamers van de wereld wel in gevaar willen brengen? Een ander idee was om het afval met raketten de ruimte in te sturen, maar wat als er bij het afvuren van de raket een ontploffing ontstaat? Als er iets misgaat zijn de gevolgen zó groot, dat het kleinste risico al bijna onoverkomelijk is.

De meeste landen pleiten uiteindelijk voor een zogenoemde ‘geologische eindberging’. Dat is een tunnelstelsel in de ondergrond dat miljoenen, zo niet miljarden jaren geleden gevormd is in zout, klei of graniet. Verhoef: “Je kunt met monsters van die lagen terugkijken in de geschiedenis en zien dat de tijd daar als het ware heeft stilgestaan.” Naar eindberging in de Boomse kleilaag in Nederland, die zo’n 40 miljoen jaar oud is, deden wetenschappers van onder andere de TU Delft, TNO, NRG, Deltares, het Belgische SCK-CEN en de Britse geologische dienst onderzoek in een programma dat in 2017 werd afgerond. De uitkomst gaf volgens Verhoef “voldoende zekerheid” dat het tunnelcomplex van kilometerslange gangen met dwarstunnels technisch een werkbare oplossing oplevert." (Down to Earth, platform voor Groene Journalistiek)

 

(wordt vervolgd)