PALESTIJNS-JOODS CONFLICT, EEN KWESTIE VAN RIVALISEREND NATIONALISME.

 

Onderstaand artikel is een deel van een opiniestuk geschreven door Peter Rutland en gepubliceerd op de website van CNN. Rutland is professor aan de Wesleyan University en gespecialiseerd in  hedendaags nationalisme.

Hij pleit voor een echt debat over mogelijke oplossingen voor het conflict tussen Israël en de Palestijnen in plaats van over de ruggen van de Palestijnen en de Joden een links-rechtse cultuur oorlog uit te vechten. Amerika is het enige land met genoeg politiek gewicht om de oorlog te de-escaleren. 

“Hoewel de meeste Amerikanen Israël steunen, blijkt uit peilingen dat een meerderheid van de jonge Amerikanen, waaronder veel studenten, sympathiek staat tegenover de Palestijnse zaak. Voor hen is de Holocaust geschiedenis, terwijl ze de schrijnende dood van Palestijnen in realtime zien op hun sociale media.

Veel studenten wordt geleerd dat de Amerikaanse samenleving het product is van het ‘kolonialisme’ – een geschiedenis van verovering en uitbuiting. In dit simplistische kader is het lot van de Palestijnen slechts één voorbeeld van het bekende kwaad van het kolonialisme. Voor degenen die het conflict door deze lens zien, wordt de oprichting van Israël behandeld als het equivalent van de Europese kolonisatie van Amerika.

De oorlog in Gaza kan beter worden begrepen als een conflict tussen twee concurrerende nationalistische projecten dan als een geval van kolonialisme. Er zijn een aantal ongemakkelijke historische waarheden die het verhaal van het ‘kolonialisme’ compliceren.

Het is een conflict waarin beide partijen zichzelf – terecht – zien als een omstreden en bedreigde minderheid. De Palestijnen worden enorm overtroffen door de machtige Israëlische veiligheidstroepen, maar Israël leeft in de schaduw van de Holocaust en is met vijftig tegen één in de minderheid van zijn Arabische buren.

Aan de Palestijnse kant begint de geschiedenis met de Balfour-verklaring uit 1917, toen de Britse minister van Buitenlandse Zaken de Joden een thuisland in Palestina beloofde. Of ze gaan terug naar de stichting van Israël in 1948 en de nakba, de verdrijving van 750.000 Palestijnen.

Voor joden begint de geschiedenis niet in 1948 of 1917. Het zionisme was geen product van het Britse imperium. Het werd geboren in Wenen, Vilnius en Lviv. Het was een reactie op het besef dat er geen plaats was voor joden, geassimileerd of niet, in het Oostenrijkse en Russische rijk. Het woord pogrom komt uit het Russisch en kwam eind 19e eeuw in het Engels terecht met berichten over door de staat gesponsorde moord op Joden in het Russische rijk. Het woord genocide werd tijdens de Tweede Wereldoorlog bedacht door Raphael Lemkin, een Jood uit Galicië, waar in 1921 meer dan 100.000 Joden werden gedood bij pogroms.

De stichting van Israël moet ook worden gezien in de context van staatsopbouw en etnische zuivering in de hele regio. Naast de Palestijnen die uit Israël werden verdreven, werden er halverwege de 20e eeuw 900.000 Joden uit hun huizen in Arabische landen verdreven. Nog in 1991 werden 14.000 Ethiopische Joden, op de vlucht voor de hongersnood, geëvacueerd naar Israël. Egypte en Jordanië bezetten respectievelijk Gaza en de Westelijke Jordaanoever van 1948 tot 1967 en stonden onverschillig tegenover de rechten van de Palestijnen.

Een ander probleem met het verhaal van het ‘kolonialisme’ is dat het beide partijen als monolithische actoren behandelt, die respectievelijk de rol van kolonisator en slachtoffer spelen. In werkelijkheid bestaat er zowel in het Israëlische als in het Palestijnse kamp een diversiteit aan ideeën en belangen.

De tragedie van de afgelopen dertig jaar is dat gematigden aan beide kanten, die geïnteresseerd zijn in het sluiten van echte vrede, herhaaldelijk worden overvleugeld door radicalen die schreeuwen dat een compromis verraad betekent. Dit proces van ‘etnisch overbieden’ is terug te vinden in veel conflicten, van Bosnië tot Noord-Ierland.

Jarenlang heeft Netanyahu pogingen belemmerd om een compromisvrede met de Palestijnen te bereiken. Hij hielp Hamas feitelijk nadat de groep aan de macht kwam in Gaza, omdat dat betekende dat de Palestijnen verdeeld waren en geen vrede met Israël konden sluiten. Israël kan de veiligheid echter niet alleen met militaire middelen bereiken.

Hamas begon de oorlog op 7 oktober om het imago van Israël in de wereld te ondermijnen en andere Arabische staten zoals Saoedi-Arabië ervan te weerhouden het voorbeeld te volgen van de Abraham-akkoorden van 2020, waarin de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Marokko en Soedan vrede sloten met Israël. 

Pro-Palestijns links op Amerikaanse campussen lijkt zich te verzetten tegen het sluiten van vrede door Israël met zijn buurlanden, op grond van het feit dat het niet verbonden is met de oprichting van een Palestijnse staat. Ik was geschokt toen ik een Palestijnse professor in een Zoom-lezing hoorde betogen dat hoe meer burgers door Israël gemarteld worden, hoe dichter ze bij de bevrijding zullen zijn.

De strategie van Hamas lijkt te werken, met een toenemende mondiale veroordeling van de Israëlische aanval op Gaza en een toename van de steun voor Hamas onder de Palestijnen.

Hamas krijgt steun van Iran, Turkije en Qatar. Maar de gematigde Arabische landen vrezen Hamas meer dan Israël. Dat is de reden waarom de Arabische Liga er tijdens haar bijeenkomst van 21 oktober in Caïro niet in slaagde met een gezamenlijke verklaring te komen.

Niets van dit alles is een excuus voor de massamoord op burgers in Gaza of het bezettingsregime op de Westelijke Jordaanoever – een letterlijk geval van kolonialisme. Maar vrede zal alleen mogelijk zijn als we erkennen dat er aan beide kanten legitieme grieven zijn. Het is geen strijd tussen goed en kwaad, hoewel partizanen het vaak in die termen formuleren.

De Verenigde Staten spelen een cruciale rol. Het is de enige actor die Netanyahu kan dwingen te de-escaleren, zoals het herhaaldelijk heeft gedaan in eerdere oorlogen die door Israël werden uitgevochten. Tegelijkertijd werkt het land samen met zijn Arabische bondgenoten aan een oplossing die het mogelijk maakt dat Israëli's en Palestijnen in vrede naast elkaar kunnen bestaan.

Studenten en docenten van Amerikaanse universiteiten moeten samenwerken om een oplossing te helpen vinden, en het conflict niet gebruiken om een nieuw front te openen in de cultuuroorlogen en om punten te scoren tegen hun politieke tegenstanders in de VS." 

OORLOGSBULLETIN 32. DERDE WERELD LAND RUSLAND

 

The photos were captured in several villages of Kich-Gorodetsky district of Vologda oblast by Olya Ivanova

De Britse Ruslandkenner Jade McGlynn in EW heeft gelijk. Wat door ons in het Westen wordt gezien als een Russische aanvalsoorlog, wordt door Putinski en de zijnen als een verdedigingsoorlog gezien. (EW nummer 32, 13 augustus 2022) Die defensieve houding zou voortkomen uit de onzekerheid onder de etnische Russen over de houdbaarheid van hun land. Dat heeft te maken met het feit dat Rusland binnen zijn grenzen, een immens grondgebied zonder natuurlijke grenzen, zoveel verschillende volkeren herbergt. Ze zijn er nooit zeker van of die volkeren wel binnen de grenzen van Rusland willen blijven.

Maar Rusland is niet het enige land dat zoveel verschillende volkeren in zich herbergt. Dat doen de Verenigde Staten en Spanje ook. Nog niet zo lang geleden was het oorlog tussen Baskische opstandelingen en de regering in Madrid. Een grote minderheid van de Catalanen wil zelfs een onafhankelijke Catalaanse republiek. Toch voeren ze geen oorlog tegen hun buurland uit onzekerheid. Er zijn blijkbaar andere manieren om met minderheidsvolkeren in je land om te gaan dan oorlog voeren met je buurland.

Het Rusland van Putinski heeft blijkbaar geen alternatief voor een veroveringsoorlog en dat heeft te maken met de aard van het beestje. Rusland heeft nog steeds geen democratische rechtsorde waarbinnen minderheden gehoord kunnen worden en zich een plaats kunnen verwerven. Onder Putinski is Rusland opnieuw terecht gekomen in een merkwaardige mengeling van Tsarisme en Communisme, een rommelige imperiale centralistische autoritaire politieke structuur met hier en daar wat kapitalistische kenmerken en een versleten machtsbewustzijn.

Ik las onlangs dat volkeren die een minderheid zijn in Rusland zich beginnen af te vragen wat hun lot zal zijn als ze naar meer autonomie streven binnen het Russische Rijk van Putinski en de zijnen. De Oekraïne oorlog zou wel eens het begin kunnen zijn van een zelfbewustzijn onder die binnenlandse volkeren en dan zijn de rapen gaar. Dan zal er voor Rusland niks anders opzitten dan een keiharde binnenlandse onderdrukkingsoorlog te beginnen tegen zulke minderheden net als China nu doet met de Oeigoeren.

Vergeet ook niet dat Rusland een Derde Wereld land is met enkele welvarende stedelijke waterhoofden als Moskou en Sint Petersburg. Op het platteland heerst nog steeds armoede. De verdeling van de welvaart is heel ongelijk verdeeld tussen stad en platteland. Economisch gezien is het ook een Derde Wereld land, afhankelijk als het is van grondstoffen als olie, gas, steenkool enz met een economie niet groter dan Luxemburg en een leger van jewelste. Ook typisch voor Derde Wereldlanden.

Je bent geen wereldmacht omdat je veel land hebt, een grote bevolking, veel grondstoffen en een leger met van alles veel behalve vernieuwing en ontwikkeling. Je bent ook geen wereldmacht omdat je kernwapens hebt. Pakistan en India, Frankrijk en Engeland zijn geen wereldmachten. 

Je bent pas een wereldmacht als je dit alles hebt plus complexe organisaties kunt opzetten met besluitvorming op vele niveau’s, vrijelijk kennis weet te vergaren en te organiseren in massaproductie voor burgers en leger. De Verenigde Staten kunnen dit alles zodat hun dollar nog altijd de sterkste en meest gevraagde munt ter wereld is, burgers en leger gebruik kunnen maken van steeds weer nieuwe uitvindingen en ontwikkelingen, een land is met hoog gekwalificeerde opleidingen, vrijheid kent met individuele verantwoordelijkheid en een democratische rechtsstaat is. 

EUROPA, HET BELOOFDE LAND

De zogenaamde gelukzoekers uit Afrika en het Verre Oosten, vooral jonge mensen
zijn vastbesloten om in het Beloofde Land Europa te blijven. (Foto uit RD.nl)

Eurocommissaris en vice voorzitter Timmermans (PvdA) heeft het nu onlangs zelf gezegd. De helft of meer van de vluchtelingen zijn niet op de vlucht voor oorlog en geweld maar op zoek naar een beter leven. Gelukzoekers heten ze in de volksmond of negatiever profiteurs. Timmermans wil dat die groep zo snel mogelijk wordt terug gestuurd. Gaat dat lukken? Ik vrees van niet. Je kunt nog zoveel proberen met grensbewaking, hekken en zelfs muren maar ze zullen blijven komen, wat de prijs ook is.

Zie maar wat gebeurt in het vluchtelingen kamp bij Calais waar duizenden vooral jongeren zich verzameld hebben die persé Engeland in willen. Ondanks  allerlei maatregelen tot aan aan het weg bulldozeren van het kamp, krijgen de autoriteiten geen greep op dat kamp. Hoe slecht de omstandigheden ook zijn, ze blijven. Zij zijn vastbesloten te blijven, er is geen weg terug. Ze hebben besloten de armoede, de ellende en de wanhoop definitief achter zich te laten en hun oog op de toekomst te houden. Die toekomst ligt in een of ander West Europees land, in ieder geval niet in een Afrikaans of Arabisch land.

Een ander voorbeeld zijn de Verenigde Staten dat al tientallen jaren een stroom van miljoenen legale en illegale migranten uit Mexico, Centraal- en Zuid-Amerikaanse landen kent. Naar schatting proberen elk jaar tussen de half en een miljoen Latijns Amerikanen legaal of illegaal de VS binnen te komen. Tot nu toe is het de VS er niet in geslaagd deze stroom migranten in te perken ondanks een hek langs de Mexicaanse grens die meer dan 3000 km lang is, intensieve grensbewaking, een uitzettingsbeleid en overeenkomsten met regering van Mexico en andere Centraal Amerikaanse landen.

De kosten van de illegale invasie zijn enorm. Zo vroeg in 2014 president Obama aan het Congres bijna 3 miljard Euro extra om de kosten van de groeiende migratie uit Latijns Amerika op te vangen. Het grootste deel daarvan was bestemd voor de opvang van kinderen die zonder begeleiding naar de VS migreren om het drugsgeweld, de gedwongen prostitutie en de armoede te ontvluchten.

Illegale migranten in Mexico wachtend op een langzaam rijdende trein waar ze op kunnen springen. (foto: Alex Webb, Magnum Photo in het artikel "deze levensgevaarlijke tocht maken tienduizenden Centraal-Amerikanen ieder jaar" in 'De Correspondent'.

Als menshoge hekken, uitgestrekte woestijnen en uitgebreide grenscontroles de illegale migratie vanuit Latijns Amerika via Mexico al niet kunnen stoppen, hoe zou dat dan in Europa moeten? Kunnen Europese landsgrenzen en zeeën de massale illegale migratie daadwerkelijk stoppen zoals velen menen? Ik denk het niet. Ik denk dat Europa de komende decennia op de een of andere manier zal moeten leren leven met massale legale en illegale migratie waarbij je mag hopen dat onze instellingen voor het grootste deel overeind zullen blijven.

Het is duidelijk dat directe kosten nog maar een deel van het probleem zijn. Wat te denken van de benodigde behuizing, de ziekenzorg, de opvang van gehandicapten en psychische probleemgevallen en onderwijs? Door gebrek aan werkgelegenheid onder migranten en de autochtone bevolking zullen de sociale spanningen toenemen en zal de arbeidsmarkt nog harder worden.

Europa zal de kant opgaan van de VS. Er moet harder en langer gewerkt worden voor minder geld, zeker aan de onderkant van de samenleving. Onze samenleving zal van een verzorgingsmaatschappij veranderen in een meer liberale samenleving met een uitgesproken ieder voor zich mentaliteit. De eerste tekenen daarvan zijn al waar te nemen. Die zijn het gevolg van de globalisering, de  concurrentie op wereldvlak die met de entree van China op de wereldmarkt een hoge vlucht heeft genomen. Met de massa migratie komt die globalisering als het ware in eigen huis. Het zal voor veel Europeanen straks heel erg wennen worden.

CHINA EN DE VERENIGDE STATEN

Is er een groter verschil denkbaar tussen de politieke cultuur van 2 wereldmachten dan tussen de VS en China? De twee foto’s hierboven zeggen meer dan genoeg. De bovenste foto is een portret van het Congres van de Chinese Communistische Partij nadat Xi Jinping door het partijcongres unaniem is gekozen tot algemeen secertaris van de Communistische Partij. Aangezien er maar een partij is toegestaan in China zal hij volgend jaar maart ook President van China worden. Op de onderste foto zien we president Obama op campagne voor zijn herverkiezing.

China heet een Volksrepubliek te zijn maar het Chinese volk is niet betrokken bij de keuze van zijn president. Dat doet de Chinese Communistische partij voor hen. De partijleden volgen daarbij de voorschriften van de partijtop. Campagne voeren met TV spotjes, door het land reizen, de achterban organiseren, vrijwilligers die de kiezers benaderen enz. enz. zoals we dat kennen uit de VS  is er niet bij.

Het ergste vind ik het verkrampte en statische karakter van het congres. Nergens enige spontaniteit te bespeuren, emotie, menselijke warmte of afkeer. Alles hetzelfde, zonder enige fantasie. Het verschilt allemaal niet zoveel van wat we indertijd te zien kregen van de partijcongressen in de Sovjet Unie of nu nog steeds in Noord Korea. Ik vraag me af of het mogelijk is voor zo’n politiek verstard land als China om zich werkelijk economisch en sociaal verder te ontwikkelen. Voor echte ontwikkeling is creativiteit nodig, zijn zelfstandige denkende mensen nodig,  avontuurlijkheid en soms zelfs waaghalzerij. Je kunt wel elk jaar een miljoen ingenieurs van de universiteit afleveren maar wat kunnen die scheppen als ze niet geleerd hebben vrij te zijn in hun geest?

Sommigen beweren dat die gang van zaken nu eenmaal typisch is voor China met zijn oude cultuur. Nou ja, ooit was het ook typisch voor onze oude Europese cultuur dat de politieke macht erfelijk werd overgeleverd aan koningen, prinsen, keizers en tsaren met de bijbehorende hofhouding. In Engeland kon je als echtgenote van de koning op bevel van die koning onthoofd worden. Culturen kunnen veranderen net als tijden. Wie weet gebeurt dat in China eerder dan wij en menig Chinees kan bevroeden.

Zijn de presidentsverkiezingen in de VS ideaal? Nee, natuurlijk niet. Er schort best wel een hoop aan zeker als we het bekijken vanuit onze politieke cultuur. De campagnes kosten veel geld. Op de achtergrond spelen lobbyisten, bedrijven en instellingen met veel geld een soms niet geheel heldere rol. Maar het Amerikaanse volk heeft wel de kans om zijn aanstaande president goed te leren kennen tijdens campagne bijeenkomsten, TV debatten,  kranten, radio en TV interviews.