LINKSE BEVOOGDING?

 

In de tabel is in percentages opgegeven het aantal lager, voortgezet en academisch opgeleiden in de Tweede Kamer (bron: parlement.com). Sinds 2010 is het percentage hoger opgeleiden in de Tweede Kamer boven de 90%. Dit verklaart de toenemende bevoogding van Nederland door hoger opgeleiden.

Er is een debat aan de gang in de wetenschappelijke wereld en de progressieve media over de tweedeling in de maatschappij tussen hoger en minder hoger opgeleiden of tussen theoretisch en praktisch geschoolden, zeg maar tussen de socioloog en de timmerman en alles wat daar tussenin zit. 

De vraag is of dit een theoretisch debat is over een constructie bedacht door sociologen en politicologen of dat het fenomeen in de echte wereld bestaat.

In de echte wereld waren na de verkiezingen in 2023 ruim 125 van de 150 Tweede Kamerleden hoger opgeleiden (Universiteit en Wetenschappelijk Onderwijs) (70%). De praktisch opgeleiden, leden met een mbo-diploma of middelbare school zijn zwaar ondervertegenwoordigd, ongeveer 10 tot 14 leden.

Volgens parlement.com was dat tot omstreeks 1980 nog anders, ook al was ook toen al het merendeel van de leden hoog opgeleid. Kamerleden met een vakbondsachtergrond hadden wel vaak een deel van hun opleiding in de vakbeweging, een middenstandsorganisaties of in het bedrijf gehad. Zij waren bekend met wat leefde en gedacht werd door de praktisch opgeleiden.

Ondanks een lichte afname door de winst van PVV en BBB in 2023, bleef de Tweede Kamer een instituut met een heel hoog percentage academici. De kiezers van de twee genoemde partijen behoren in meerderheid tot de lager of praktisch geschoolden. Zij worden daarom nogal eens weggezet als domrechts. Tegenover domrechts staat als het ware slimlinks.

De norm bij leden van de regering is eveneens een universitaire of wetenschappelijke opleiding. De rechtelijke macht bestaat sowieso uit universitair opgeleiden. Feitelijk wordt Nederland dus geregeerd, bestuurd en geadministreerd door hoger opgeleiden. 

De omslag vond plaats in de jaren zestig van de vorige eeuw. Die brachten om allerlei redenen (ontkerkelijking, toegenomen welvaart, TV oorlog in Vietnam enz.) een renaissance van linkse ideeën teweeg onder in eerste instantie studenten (klassenstrijd, anti-imperialisme, anti-oorlog, krakersbeweging, anti-apartheid). 

Na verloop van tijd sloot het politiek actieve deel zich aan bij klassiek linkse partijen als CPN en PvdA. De mars door de instituties was begonnen. Maar hun komst veranderde de politieke agenda, een agenda die vreemd was aan de voormalige aanhang met als gevolg dat de klassieke aanhang onder arbeiders, handwerkslieden en andere praktisch geschoolden langzaam verdween uit die partijen en op den duur uit hun kiezersbestand. 

De klassiek linkse partijen vervreemden zich langzaam maar zeker  van hun oorspronkelijke achterban. De arbeidersklasse, een sociologisch begrip uit de Marxistische leerschool, werd vervangen door "de kwetsbaren",  “mensen met een kleine beurs”, “inwoners die het zwaar hebben” of “mensen in de overlevingsstand”. 

Daarmee ontstond ene bevoogdend links, een links dat niet langer wortels had in de groepen die zij zegden te vertegenwoordigden.Bijgevolg verdwenen ook de kiezers uit die groepen.  

BLINDE VLEKKEN OP LINKS

Voor sommige kiezers is dit het toonbeeld van integratie en samenwerking voor anderen een provocatie en bevestiging van vervreemding in eigen land.

Ik las en hoorde links en rechts in de media dat ze bij Groen Links/PvdA (wanneer gaan die twee nu eens eindelijk fuseren?) niet begrijpen wat kiezers bezielt. Hoewel hun programma zegt de grootste problemen van het land als wonen, zorg en uiteraard de altijd durende armoedebestrijding en herverdeling te willen aanpakken, stromen de kiezers niet toe.

Wie goed naar Wilders luistert, weet waarom. Er woedt een cultuuroorlog en dat woord willen linkse mensen absoluut niet horen. Nu is oorlog ook wel een erg drastisch woord wat weinig nuance toelaat. Je zou het daarom een veenbrand moeten noemen of ontheemding, zoals Pim Fortuyn deed voordat hij door een milieufanaat werd vermoord.

Van de week bracht een vragensteller tijdens het verkiezingsdebat tussen Wilders en de rest op SBS 6 het onder woorden. Hij voelt zich niet meer thuis in zijn eigen Rotterdamse wijk vanwege de overvloed aan 'vreemdelingen' die inkopen doen bij hun eigen, al even vreemde winkeliers. Als je het gevoel krijgt dat je thuis of in dit geval je wijk wordt ontnomen dan raak je ontheemd, vervreemd of zelfs ontworteld en wie wil dat in zijn eigen land? 

Toen ik laatst vertelde dat Aziatische winkeliers in de Portugese stad Porto geen Portugees spreken ook al wonen ze er jaren, antwoordden twee vrienden uit de Randstad dat ze in Amsterdamse café’s en restaurants altijd in het Engels worden aangesproken, ook nadat je hebt gevraagd om Nederlands te spreken. Dat blijken ze dan niet te kunnen.

Twee voorbeelden van ontheemding waar Groen/PvdA geen afstand van wil nemen. Integendeel, het strookt met hun idee dat we allemaal wereldburgers zijn, dat thuis een inwisselbare plek is en dat de Nederlandse taal nu eenmaal geen wereldtaal is en kosmopolieten spreken liever een wereldtaal dan een dialect aan de Noordzee.

Dat hoeft natuurlijk niet te verbazen want Groen/PvdA stemmers zijn hoog opgeleiden die het in stad en land voor het zeggen hebben. Niettemin ontfermen zich graag over hun zwakkere burgers (politiek paternalisme onder de naam van solidariteit). Niet dat ze de wereld van die zwakkere burgers goed begrijpen. Daarom lossen ze alles op met toeslagen enz.Je zorgt voor een hoger minimumloon, lagere huren en extra toeslagen enz. en de burger is tevreden. Volkscultuur is nooit een sterke kant geweest bij de PvdA en zeker niet bij GL.

Wilders vertaalt de cultuuroorlog tot in het extreme met zijn slogan Nederlanders op de eerste, de tweede en de derde plaats (bij Vlaams Belang heet dat “Eigen volk eerst”) waardoor het lijkt of  er voor anderen geen plaats is. Dat is overdreven zoals altijd als het om politieke slogans gaat. Wilders vergroot het probleem uit om aandacht te krijgen.

Maar links heeft panische angst voor dit "nationalisme". Merkwaardig genoeg heeft men dat niet als het om andere volkeren gaat. Dan is nationalisme zelfs gewenst, toegestaan en mag het zelfs activistisch gepromoot worden.

Voeg bij het linkse onbegrip voor de ontheemding van de doorsnee Nederlanders het linkse klimaat-alarmisme bedoeld om de burger de stuipen op het lijf te jagen en zo klaar te stomen voor de gewenste aankoop van warmtepompen, zonnepanelen, elektrische auto’s, windmolens bij de achterdeur enz. en en het plaatje is compleet.

Groen en de PvdA zijn in oorlog met de doorsnee Nederlanders die vooral met rust willen worden gelaten, hun eigen  taal spreken en een eigen vertrouwd thuis in een al even vertrouwde, eigen wijk willen.