21.VOER VOOR POLITICOLOGEN. POLITIEKE BIECHT

 

Waar zat ik eigenlijk naar te kijken, vroeg ik mij af na drie verschillende uitzendingen op  TV te hebben gezien van het Tweede Kamer debat over het rapport van verkenner Plasterk.

Dat de oppositie de grote overwinnaar van de Verkiezingen, zeg maar Mister Wilders, onderuit wil halen, aan flarden wil scheuren en rauw lust kan ik begrijpen. Daar ben je oppositie voor. Bovendien, jarenlang heeft hij je getreiterd, te kakken gezet of voor joker, belachelijk gemaakt en onderuit gehaald. Schandalig gewoonweg. Polariseren of provoceren noemen ze dat alsof ze dat zelf niet doen!

Ik zag dat ze de stokken om hem te slaan gevonden hadden. Jawel, hij heeft een minderheidsgroep weggezet met zijn minder, minder Marokkanen. Daar is hij voor veroordeeld door de Hoge Raad. De democratie en de rechtsstaat heeft zijn werk gedaan. Dat vinden zijn politieke tegenstanders niet genoeg. Wilders is en blijft onbetrouwbaar. Het heet dat hij de rechtsstaat en de grondwet in gevaar brengt.

Maar goed, je bent politieke oppositie of niet en dus blaas je de onbetrouwbaarheid zoveel mogelijk op totdat hij ploft, dat hoop je tenminste. Maar dat gebeurt niet. De rebel Wilders blijf overeind. Hij laat zich niet provoceren.

Dan een nieuwe poging, deze keer uit Christelijke hoek. Of hij zijn politieke zonden niet wil belijden of op zijn minst excuus wil maken voor al stoute dingen die hij gedaan heeft? Wilders wordt uitgedaagd tot een politieke biecht.

Wat schieten we daar mee op? Wordt hij na zo een biecht ineens wel betrouwbaar, een voor de oppositie acceptabele zoon van de Tweede Kamer? Ik denk het niet. Ik denk dat hij voor eens en altijd met schuld beladen zal worden door de oppositie of hij nu biecht of niet. 

Het is een nare gewoonte aan het worden. Collega's de maat nemen op hun zondigheid. Doen de kiezers dat al niet en anders de rechter? Moeten jullie het niet "gewoon" hebben over zijn politieke plannen? Daar gaat het per slot van rekening toch om? Wie niks anders doet dan wantrouwen zaaien, zal het oogsten. Keep that in mind.

Wilders, hoe zit het met Oekraïne, laten we dat vallen als een baksteen ? Wilders, hoe zit het met Europa? Een onsje minder mag, maar we blijven wel meedoen. Wilders, wat doe je met de woningbouw, de zorg, de belastingen de klimaat maatregelen enz. Dààr moeten we het over hebben en niet over een politieke biecht of schuldbekentenis. 

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 11

Brussel Metro 2010

Een ander paar mouwen zijn de “gastarbeiders” . In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn Turken en Marokkanen als “gastarbeiders” naar België gehaald om het tekort aan arbeiders zo goedkoop mogelijk op te vangen. Dat vond toen iedereen een goed idee. De gastarbeider als migrant betaald met zijn loon, koopwaar van over de grens. Hun voorgangers waren de Italianen die na de Tweede Wereldoorlog in Belgische mijnen kwamen te werken.

Nu bijna 50 jaar later klinkt het als krankzinnig maar toen leek de komst van Turken en Marokkanen een mooie oplossing voor de armoede ginds en het tekort aan goedkope arbeidskrachten hier. Een win-win situatie. De arme Mohammed komt naar de fabriek, in plaats van dat de fabriek naar de arme Mohammed gaat. Gastarbeid als een vorm van ontwikkelingssamenwerking. Het moet gezegd worden, het koloniale Europa is altijd goed geweest in het bedenken van oplossingen voor zijn problemen.

Maar misschien ook wel tot zijn eigen verbazing gaat gastarbeider Mohammed niet meer terug naar zijn huis en haard ginder ver weg. België wordt zijn thuisland. Zoals elke werkende Belg had hij sociale en pensioen rechten opgebouwd. Aanpassen aan de Belgische cultuur zou als vanzelf gaan, dacht de rest van het land toen nog. Een kwestie van tijd. 

Maar Mohammed is niet alleen koopwaar, hij is ook nog een mens  en mensen geven hun cultuur en identiteit niet zo maar op. Dat kan  ook niet want het opgeven van je identiteit betekent verlies van je ziel, van je hele geestelijke hebben en houwen met taal en al en dat wil niemand. Je wilt geestelijk gesproken niet in een woestijn terecht komen zonder enig houvast en richting, zonder dat je nog weet wie je bent. 

Dat men dit in België niet heeft zien aankomen is merkwaardig. Als grensland tussen twee Europese culturen worstelt België al eeuwen met dit dilemma. Wie past zich aan aan wie? Enerzijds is daar de zuidelijk georiënteerde Franse cultuur waartoe de Walen zich rekenen, anderzijds de Noordelijk georiënteerde Nederlandse cultuur waartoe de Vlamingen zich rekenen, zij het vanuit een haat-liefde verhouding. 

De (politieke) spanningen tussen de twee gemeenschappen met elk hun eigen taal en cultuur zijn tot de dag van vandaag soms te snijden. Brussel heeft tussen de twee de rol van twistappel. We mogen nog van geluk spreken dat het hier gaat om twee Europese culturen die verbonden zijn in een Europese geschiedenis vanaf de Grieks-Romeinse tijd, het Christendom en de Verlichting.

(verschijnt elke vrijdag)