MONA KEIJZER VERSUS DE RAAD VAN STATE

Mona Keijzer (BBB) is demissionair Minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening,en voor Asiel en Migratie. Ze is tevens 2e visie-minister president. Ze is geboren op 9 oktober in EDma, is getrouwd en heeft 5 kinderen.

De Raad van State bestaat uit wetsdienaren of eerbiediger gezegd wetsgeleerden. Monica Keijzer is de dienaar van het volk langs de weg van het parlement. In een democratie is het parlement het hoogst beslissende orgaan. De Raad van State is slechts adviseur, weliswaar adviseur van hoge kwaliteit maar altijd slechts adviseur.

Het mandaat van de kiezer en daarmee van het volk ligt bij het parlement en daar zou de Raad van State in zijn adviezen ook rekening mee moeten houden. 

Mona Keijzer laat zich als volksvertegenwoordiger en lid van de regering leiden door haar antenne voor de samenleving en die zegt dat het tegen het rechtsgevoel van Nederlanders in gaat dat een statushouder (een voormalige vluchteling) op grond van een “ongunstige positie” voorrang dient te krijgen bij het verkrijgen van een sociale huurwoning boven “reguliere” woningzoekenden op de wachtlijst.

Maar hoe definieert de Raad van State dan de positie van een woningzoekende die al tien jaar wacht op een woning? Als gunstig of in ieder geval minder ongunstig dan die van een statushouder? 

Het zal duidelijk zijn dat de Raad van State op dit punt een antenne mist voor het rechtvaardigheidsgevoel onder Nederlandse woningzoekenden. Mona Keijzer heeft een betere antenne voor dat rechtvaardigheidsgevoel dan de Raad van State.

Het gaat hier dus om een fundamenteel rechtvaardigheidsgevoel en niet zoals een technocraat in de krant beweert om een beleid dat die voorrang voor de statushouder slechts tot de verlenging van de wachttijd van 0,3% leidt bij de reguliere woningzoekenden. Dat mag zo zijn maar dan nog wordt het rechtvaardigheidsgevoel aangetast. 

Met datzelfde argument kan het terugbrengen van de uitstoot van CO2 tot nul in Nederland afgedaan worden als onbelangrijk want de bijdrage van héél Nederland aan de CO2 wereldwijd is 0,4%. Maar het gaat natuurlijk om het beginsel dat alle landen dezelfde inspanning doen. 

Het zou trouwens goed zijn als wetsdienaren niet alleen lid worden van de Raad van State vanwege hun westkennis en ervaring maar ook over een goede antenne beschikken voor wat er leeft in de samenleving.

Zo een antenne heeft niet iedere hogere opgeleiden zo leert de ervaring. Integendeel, velen kennen de letters van de wet maar missen een antenne voor mens en samenleving. 

Tweede Kamerleden worden voor dat missen van die antenne bij verkiezingen afgestraft. Leden van de Raad van State zijn daarentegen voor het leven benoemd. Zij kunnen ongestraft die antenne missen. Daarom past het de leden van de Raad van State om terughoudend en bescheiden te zijn in hun adviezen.

 

MINISTER VELDKAMP KLEM TUSSEN REALPOLITIEK EN MORELE VERONTWAARDIGING

Minister van Buitenlandse Zaken Casper Veldkamp verklaarde voor de TV dat hij van zijn collega-kabinetsleden niet genoeg ruimte kreeg om de houding van Nederland tegenover Israel aan te scherpen, vanwege de mensenrechten schendingen tijdens de oorlog in Gaza.

Het is heel goed mogelijk dat dit het geval was, De vraag is dan of zijn opstappen als minister als gevolg van dit gebrek aan ruimte, opweegt tegen het landsbelang dat hij als minister behoort te dienen. Blijkbaar oordeelde hijzelf van wel. Daar kun je begrip voor hebben al blijft het een moeilijke kwestie.

Zeker als je achteraf hoort dat, hoewel het gesprek al lang had geduurd, nog niet alle deuren dicht waren. Maar, en dat is ook de conclusie van bijvoorbeeld vice-minister Mona Keijzer, hij had genoeg van het gebakkelei en gedram binnen en buiten het kabinet.

De minister is om zijn Israel beleid ongenadig hard en zelfs persoonlijk aangepakt door lobbyclubs als NOVIB/Oxfam, de media en de publieke opinie. Ook zijn eigen ambtenaren ondermijnden zijn gezag en zijn beleid door voor de deur van het ministerie van Buitenlandse Zaken te posten. 

De linkse oppositie haakte hier graag op in. Er was opnieuw een zwakke plek gevonden in het rechtse kabinet en dus ging links er volop in waarbij alle registers van de morele verontwaardiging werden opengetrokken. 

En dat, terwijl Veldkamp zich heeft ingespannen, eerste via stille diplomatie daarna door openlijk optreden tot op het niveau van de Europese Unie en rechtstreekse Nederlandse maatregelen, om de kritiek op de oorlogsvoering in de Gazastrook aan Israel duidelijk te maken. In de EU werd zijn voorstel aanvaard om te onderzoeken in hoeverre de schending van de mensenrechten in Gaza in strijd zijn met het samenwerkingsverdrag van de EU met Israel.

In plaats van dat de oppositie zijn waardering hierover uitsprak, bleef zij de minister met alle mogelijk verontwaardiging bestrijden, wetende dat Nederland feitelijk geen machtsmiddelen heeft om Israel hoe dan ook tot de orde te roepen. 

Het gaat hun om symbool politiek die dient tot opluchting van het eigen gemoed, de echo te zijn van de straat en het maskeren van de machteloosheid van ons land. Niet de effectiviteit van beleid staat voorop maar de goede bedoelingen en het is bekend dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen.

Als de oppositie werkelijk zou willen dat de oorlog in Gaza stopt dan zou ze haar pijlen op Washington moeten richten om de Amerikaanse president Trump op andere gedachten te brengen over de oorlog. Zonder de steun van Amerika kan Israel immers nooit lang die oorlog voeren. 

Zo een stap zou echter de onmacht van Nederland bloot leggen en de vraag oproepen of het in het belang van Nederland is om met president Trump een debat aan te gaan over Gaza. President Trump beschikt immers wel over de machtsmiddelen die Nederland niet heeft. Hij kan onze export naar zijn land bedreigen en daarmee het welzijn en de welvaart van Nederland. Ik vrees dat de oppositie het risico op een dergelijk offer van de Nederlandse bevolking niet wil nemen.

Het opstappen van Veldkamp is een vervolg op de kloof in Nederland tussen hoge morele standaarden van internationaal recht met de daarbij behorende verplichtingen en het gebrek aan machtsmiddelen. De val van Srebrenica zou op dit punt een les moeten zijn voor de Nederlandse politiek. Toen is gebleken dat het verlangen naar internationale moraliteit onze politieke machtsmiddelen overschrijdt. 

 

KRITISCHE JOURNALISTIEK IN RECHTSE TIJDEN

 

Dat de media de grootste moeite hebben zich aan te passen aan de nieuwe - rechtse- werkelijkheid van het kabinet Schoof is begrijpelijk. Zelfs een achtenswaardige krant als FD ontsnapt niet aan het dilemma tussen vroeger en nu, de politieke werkelijkheid ten tijde van Rutte en de nieuwe werkelijkheid met de PVV als grootste partij.

In een voorbeschouwing over Prinsjesdag wordt terloops vermeld dat het kabinet Schoof niet uit liefde is geboren alsof dat ooit in de geschiedenis wel het geval is geweest. Verderop heet het dat “de coalitie geen vriendenclub is”. Dat zijn ze nooit en zullen ze ook nooit worden zelfs niet tussen partijen van min of meer gelijke strekking. D66 partijleidster Kaag stak Rutte tijdens een kamerdebat een mes in de rug in de vorm van een motie van wantrouwen om daarna toch weer in zijn kabinet te gaan zitten. 

Jeroen Wollaars van Nieuwsuur heeft ook grote moeite met de nieuwe politieke werkelijkheid. In plaats dat hij de kijker helpt om een beter inzicht te krijgen in de politiek werkelijkheid houdt hij zich onledig met een kruisverhoor. De drie vrouwen en een heer, tezamen de vier vice-ministers van het kabinet Schoof, laten zich echter niet het kaas van het brood eten. 

Hij meent Fleur Agema voor de zoveelste keer op haar plaats te moeten zetten voor haar misplaatste tweet. Die geeft geen krimp. Maar ja, hij moet de vraag stellen om te laten zien aan de goegemeente en zijn lager opgeleide collega's dat hij wel degelijk kritisch is.

Mona krijgt hij niet op de kast. Die laat zich niet eens onderbreken. Over het algemeen zijn kritische journalisten een slecht voorbeeld geworden voor gedrag. Ik heb nog geleerd van mijn moeder dat je mensen moet laten uitpraten. 

NOS journalist Xander van der Wulp voor Haagse zaken weet gelukkig wel ontspannen en zelfs met een glimlach om te gaan met de nieuwe politieke werkelijkheid. Overzichtelijk, kernachtig en op een verteerbare toon geeft hij de belangrijkste punten van de Troonrede aan de kijker door.

Wie dan weer meer moeite heeft met de nieuwe politieke werkelijkheid is Arjen Noorlander, de politieke duider van Nieuwsuur. Hij heeft altijd al de gewoonte om opgewonden te raken van zijn eigen politieke kijk, maar na de troonrede is het nog erger. 

Om de een of andere reden vindt Noorlander dat je de Nederlandse politiek als een sensationele happening moet benaderen, wat het natuurlijk helemaal niet is. We hebben het grote geluk in een land te wonen waar de politiek voornamelijk saai en voorspelbaar is. Laten we dat zo houden. Dan blijft er tijd over voor leuke dingen.

De wolf van het NPO TV programma Café Kockelmann

De journalist die kritisch zijn verward met onbeleefdheid tot op het onbeschofte af, is de in Hilversum wereldberoemde Sven Kockelmann. Hij spot met alle fatsoenswetten die ik thuis geleerd heb. Hij gedraagt zich als een wolf voor wie de ondervraagde een prooi is die in stukken gereten voor de hyena's gegooid moet worden. 

De goedlachse Nicolien van Vroonhoven, die net bezig is fractievoorzitter Piet Omtzigt te vervangen, wordt door hem als een roodkapje in het bos meedogenloos gevolgd als een prooi voor zijn sensationele scoop. Waarom worden zulke journalisten geduld in Hilversum. Moeten ze daar eens niet aan het werk met fatsoenlijke journalisten die de kijker vooruit willen helpen in plaats van zichzelf?

HET VERDRIET VAN MONA KEIJZER

Mona, de sociaal conservatieve moeder uit Volendam.

 

Ik las in de enige echte volkskrant van Nederland dat CDA stemmenkanon Mona Keijzer, de blonde moeder uit Volendam, niet klaar staat om partijleider te worden.

Ze ziet niet dat het nu ineens anders zal gaan in het CDA. In het interview zegt ze dat het CDA gevangen zit tussen een progressief partijkader en een sociaal conservatief electoraat. Ik vrees dat ze daarin minstens gedeeltelijk gelijk in heeft.

Op zich hoeft het niet erg te zijn dat het partijkader progressiever dan de achterban maar als je te ver voor je troepen uit gaat lopen dan houden die troepen het al gauw voor gezien. Voor deze simpele vaststelling hoef je geen politicologie gestudeerd te hebben.

Waarom ziet het progressieve partijkader dat niet? Helaas, progressieven hebben de onverbeterlijke neiging om met de neus in de wind te lopen en zien niet om zich heen. Het zijn net schoolmeesters maar dan zonder gevoel voor hun leerlingen in dit geval kiezers. 

Dat is  het verschil met het vroegere CDA partijkader. Dat luisterde niet alleen naar de achterban, maar kende dat ook uit eigen beleving. Nu denkt men dat universitaire scholing en ambtelijke ervaring het belangrijkste zijn. Mooi van niet. Boekenwijsheid en procedures kunnen je vervreemden van mensen.

Het sociaal conservatieve electoraat laat zich niet vangen als je hun taal niet kent en spreekt. Progressieve praatjes helpen dan niet. Dat ze dat bij het CDA niet beseffen maakt Mona verdrietig. 

DE LINKSE DIRECTE VAN PIETER OMTZIGT

Omtzigt deelt een directe linkse uit aan zijn rivaal de Jonge. Is hij wel eerlijk verkozen? Mona doet aan de zijlijn mee. Zij wil ook wel eens weten hoe het eigenlijk zit. (een digitale montage van petrus)

In de CDA familie is zoals in elke familie een ruzie aan de gang over de uitslag van de verkiezingen. Het vervelende is dat de uitslag zo verdomde nipt was zodat geen der twee rivalen het absolute leiderschap kan opeisen. De ruzie zal uiteindelijk wel eens het effect kunnen hebben dat degene met de meeste leiderschapscapaciteiten zal opstaan.  Tot zo lang is het afwachten voor ons die buiten den Haag wonen. 

Veel hangt bij zo een ruzie af van het partijbestuur. Daar heb ik niet zoveel vertrouwen in. Dat manipuleert mij teveel. Een Haags onding maar ja waar politiek is, is macht en waar macht is, is manipulatie. Den Haag is toch al besmet met het virus van bovenaf regelen, hoewel dat nu juist tegen de geest van het CDA is, en dat wordt er niet minder op met al dat geplan voor de lange termijn. Tegenwoordig is 50 jaar vooruit plannen niks meer. Een mensenleven lang vooruit plannen kan natuurlijk niet maar ja de wetenschap en de mensen denken van wel, dus daar doe je ook al niks aan.

Nederland is een groot lange termijn project aan het worden net zoals een missie naar Mars en de zelfrijdende auto en dergelijke onnuttige zaken meer. Wat schiet de mensheid daarmee op? Ik zou het  niet weten maar het is bevorderlijk voor de menselijke zelfverzekerdheid en dat schijnt op zich al genoeg te zijn. Maar een oorlogje hier of daar tegenhouden, of een pandemie het hoofd bieden is heel andere koek. Daar hebben ze in Den Haag nog gene koek van gegeten al doet Rutte het vergeleken met de rest van de wereld nog niet zo slecht. Een meevaller bij een tegenvaller, die Rutte.

BEKENTENIS

Ik heb al gestemd. Afgelopen zondag is de oranje brief met stembrief en ondertekend formulier op de post gegaan naar de kieskring den Haag. Ik beken dat ik op het CDA gestemd heb. Er was een tijd –lang geleden - dat ik stemde op de Pacifistisch Socialistische Partij PSP. Ik was toen nog radicaal vredelievend en geloofde onvoorwaardelijk in het goede in de mens. Ondanks dat heeft de partij de tijd niet overleeft.

Net zo min als de PPR dat heeft gedaan. Deze partij van politieke radicalen –een afsplitsing van diverse Christelijke partijen - drukt nog altijd zijn stempel op Groen Links. Helaas is Groen Links toch geen volkspartij geworden, ondanks de steun van de toenmalige voorzitter van Katholieke vakbeweging Mertens.

Ik heb ook nog ooit een keertje D66 gestemd. Niet dat ik hun bestuurlijke oplossingen en hun redelijkheid geloofde maar omdat ik toch iets moest stemmen. De PvdA heeft ook lang mijn stem gehad zelfs mijn lidmaatschap. Maar ik ben er gebrouilleerd mee geraakt in de tijd van Pronk, Herfkens, van Thijn enz. Het is uiteindelijk nooit meer goed gekomen.

Nu stem ik opnieuw op de partij van Buma en Mona. Ik weet het. Buma is een te serieuze en daarom saaie spreker die teveel samen wil doen. Maar hij maakt wel een eerlijke indruk en hij is intelligent. Mona is dat ook. Een mondige moeder van vijf kinderen die gezin, huishouden en werk buitenshuis combineert.

Hun partij staat voor een aantal zaken die ik in de loop van mijn leven belangrijk ben gaan vinden: balans tussen eigen verantwoordelijkheid en voor de naasten die het nodig hebben, een fatsoenlijk gezinsbeleid voor vooral jonge gezinnen, bestuurlijke degelijkheid, zorg voor de zwakkeren zonder het slachtofferschap aan te moedigen, oog voor de kleine en grote ondernemer als de scheppers van werkgelegenheid, arbeid als bron van inkomen en zelfverwerkelijking,  niet meteen weglopen met elke nieuwe trend, uitvoerbare regelgeving, internationale betrouwbaarheid, Europese gezindheid zonder overdrijven, een verantwoorde defensie en betrouwbaar NAVO lidmaatschap.

Ik geef toe dat het allemaal een tikkeltje saai is en degelijk maar is dat niet juist wat ons land stabiliteit en welvaart geeft? Verandering met mate.  De afgelopen 100 jaar heeft de Christen Democratie bewezen dat ze in staat is Nederland op vaardige en dynamische wijze aan te passen aan de veranderende wereld. Mede dank zij het CDA staat Nederland er ook nu nog goed voor. 

WIE WORDT DE NIEUWE CDA LEIDER?

Het CDA gaat eindelijk in de aanval. Helemaal links onderaan kijkt Mona Keijzer met zwaard in de hand geschrokken naar de gesneuvelde man voor haar. Naast haar staat met zwaard in de hand en pistool tussen zijn broekriem geklemd Marcel Wintels. Henk Bleker houdt met het geweer in de aanslag de boel in de gaten. Madeleine van Toorenburg ligt verbaasd aan de voeten van aanvoerdster Liebeth Spies die dapper met de CDA vlag zwaait. In Haar linkerhand heeft ze een geweer met opgestoken bajonet. Naast haar staat vervaarlijk zwaaiend met zijn pistolen Sybrand van Haersma Buma.

Om je te helpen bij je keuze worden de 6 kandidaten hieronder kort voorgesteld met o.a. enkele citaten. Je stem kun je hiernaast uitbrengen.

Henk Bleker (58)

Hij is aftredend staatssecretaris van Economische zaken, Landbouw en Innovatie en was partijvoorzitter tijdens de vorming van het gedoogkabinet.“Ik ga vol voor het CDA als brede moderne volkspartij in het markante midden.” Op de samenwerking met de PVV is hij trots maar neemt afstand: “de PVV bewandelt een aantal paden waar ik niks van moet hebben.”

Sybrand van Haersma Buma (46)

Hij is CDA fractievoorzitter. Hij zegt “ik voel meer dan ooit verantwoordelijkheid voor het CDA, voor het land.Dat ga ik niet uit de weg.” Over de PVV zegt hij dat “hij zijn buik er vol van heeft”. Hij wil voor het vernieuwde CDA staan: “dat verhaal is ook mijn verhaal.Herstel van de eenheid is wat iedereen wil in het CDA.”

Mona Keijzer (43)

Zij is wethouder in Purmerend en was lid van de CDA commissie Strategisch Beraad over de toekomst van de partij. Volgens haar is het “een heerlijke tijd om lid te zijn.” Tegenslag kent ze niet. “We gaan dan ook door met wat we doen.” Ze wil een CDA leider zijn “met een positief verhaal: daar hebben de mensen behoefte aan.”

Liesbeth Spies (46)

Zij is aftredend minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, was kamerlid en partijvoorzitter. “Ik heb er alle vertrouwen in dat ik met een meerderheid van de stemmen gekozen zal worden.” Ze nam na de val van het gedoogkabinet afstand van het doorde PVV gewenste boerkaverbod en het afschaffen van dubbele nationaliteiten. Ze denkt dat ze meer verbindend is dan Sybrand “ en misschien ben ik ook wat minder Haags.”

Madeleine van Toorenburg (43)

Ze is lid van de Tweede Kamer fractie met als portefeuille veiligheid. “Opnieuw, net als in 2010 willen wij mensen serieus nemen. Mensen serieus nemen met wie je het in je hart niet eens bent, maar wij kijken niet naar de mensen die wij op dat moment spreken, maar naar de mensen achter hen, de mensen die zij vertegenwoordigen.”

Marcel Wintels (48)

Hij is voorzitter van de Wielerunie en onderwijsbestuurder bij Fontys Hogescholen. Hij beschouwt de afgelopen samenwerking met de PVV als een kapitale fout. Hij is “al twintig jaar inhoudelijk zeer betrokken.” “Een nieuwe koers vraagt nieuwe woorden, vraagt nieuwe beelden, vraagt – wil je dat geloofwaardig kunnen doen – nieuwe representanten.”

Met dank aan NRC Handelsblad