Posts tonen met het label Srebrenica. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Srebrenica. Alle posts tonen

dinsdag 27 oktober 2026

DE TELOORGANG VAN DE PVDA. DEEL 19. HET EINDE VAN DE PVDA.

Voormalig Groen Links leider Jesse Klaver juicht uitbundig op het fusie congres met de PvdA (13 juni 2026)


De paarse kabinetten, een samengaan van de in wezen 3 liberale partijen VVD, D66 en PvdA onder leiding van PvdA leider Wim Kok (1994-2002) markeerden het einde van een tijdperk waarin Nederland een overwegend christelijk land was.


De komst van de paarse kabinetten werd gezien als een overwinning op het conservatieve “achterhaalde” christelijke mensbeeld. Eindelijk konden het homohuwelijk en euthanasie van staatswege geregeld worden. 


De wetenschap neemt de plaats van het geloof in. Men hulp van de wetenschap wordt Nederland nog maakbaarder, net als de Nederlander en zelfs zijn toekomst.


De sociaal-economische problemen worden door paars aangepakt maar er dient zich het nieuwe probleem, dat van de grote stroom asielzoekers en migranten.


De PvdA-er Paul Scheffer publiceert in 2000 zijn geruchtmakende essay waarin hij stelt dat de integratie op grote schaal mislukt en de politiek, zijn eigen partij voorop, wegkijkt. 


In 2001 opent Pim Fortuyn een keiharde aanval op paars waarbij hij de islam een achterlijke cultuur noemt en de breed onder de bevolking levende onvrede, vooral ook in de volkswijken met een brede PvdA aanhang, verwoordt. Volgens Fortuyn was de PvdA vervreemd van zijn achterban.


Uiteindelijk struikelt paars over een internationaal schandaal rond de val van Srebrenica waar Nederlandse blauwhelmen onder hoede van de VN bij betrokken waren. Het  kabinet Kok II ziet zich na het verschijnen van het rapport van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (2002) over de val van Srebrenica, genoodzaakt af te treden. Ook de internationale orde is minder maakbaar dan men denkt.


De droom van het nieuwe maakbare Nederland verkeerde in een waar Grieks drama toen Pim Fortuyn bruut werd vermoord door een milieu activist. De hoop van veel kiezers dat Fortuyn het multiculturele drama zou kunnen aanpakken, vervliegt op een parkeerplaats bij het mediapark.


Maar zowel de kritiek van Paul Scheffer als van Pim Fortuyn wordt niet of nauwelijks te harte genomen. Integendeel, Fortuyn wordt weggezet als een populist of erger. De kosmopolitische PvdA elite houdt vast aan haar asiel en migranten beleid en opvattingen. 


Tot overmaat van ramp wordt de voormalige Greenpeace medewerker Diederik Samsom, een vooraanstaand kamerlid, na de blamage van Kok’s opvolger Ad Melkert de nieuwe partijleider.


Hij verzet de bakens nog verder en maakt van de PvdA een milieu en klimaat partij. Samen met VVD leider Rutte vormt hij een nieuw paars kabinet (Rutte II) zonder D66. Onder leiding van Samsom neemt de PvdA definitief afscheid van de sociaal democratie en verandert de PvdA in een groene partij.


De kiezers voltrekken het vonnis. Bij de verkiezingen in 2027 onder leiderschap van Lodewijk Asscher (voormalig vice-premier in kabinet Rutte II) en in 2021 onder leiderschap van Liliane Ploumen (een voormalig lid van Groen Links), behaalt de PvdA nog slechts een schamele 9 zetels in de Tweede Kamer. Een fusie met Groen Links maakt een einde aan het bestaan van de PvdA. 

dinsdag 26 augustus 2025

MINISTER VELDKAMP KLEM TUSSEN REALPOLITIEK EN MORELE VERONTWAARDIGING



Minister van Buitenlandse Zaken Casper Veldkamp verklaarde voor de TV dat hij van zijn collega-kabinetsleden niet genoeg ruimte kreeg om de houding van Nederland tegenover Israel aan te scherpen, vanwege de mensenrechten schendingen tijdens de oorlog in Gaza.


Het is heel goed mogelijk dat dit het geval was, De vraag is dan of zijn opstappen als minister als gevolg van dit gebrek aan ruimte, opweegt tegen het landsbelang dat hij als minister behoort te dienen. Blijkbaar oordeelde hijzelf van wel. Daar kun je begrip voor hebben al blijft het een moeilijke kwestie.


Zeker als je achteraf hoort dat, hoewel het gesprek al lang had geduurd, nog niet alle deuren dicht waren. Maar, en dat is ook de conclusie van bijvoorbeeld vice-minister Mona Keijzer, hij had genoeg van het gebakkelei en gedram binnen en buiten het kabinet.


De minister is om zijn Israel beleid ongenadig hard en zelfs persoonlijk aangepakt door lobbyclubs als NOVIB/Oxfam, de media en de publieke opinie. Ook zijn eigen ambtenaren ondermijnden zijn gezag en zijn beleid door voor de deur van het ministerie van Buitenlandse Zaken te posten. 


De linkse oppositie haakte hier graag op in. Er was opnieuw een zwakke plek gevonden in het rechtse kabinet en dus ging links er volop in waarbij alle registers van de morele verontwaardiging werden opengetrokken. 


En dat, terwijl Veldkamp zich heeft ingespannen, eerste via stille diplomatie daarna door openlijk optreden tot op het niveau van de Europese Unie en rechtstreekse Nederlandse maatregelen, om de kritiek op de oorlogsvoering in de Gazastrook aan Israel duidelijk te maken. In de EU werd zijn voorstel aanvaard om te onderzoeken in hoeverre de schending van de mensenrechten in Gaza in strijd zijn met het samenwerkingsverdrag van de EU met Israel.


In plaats van dat de oppositie zijn waardering hierover uitsprak, bleef zij de minister met alle mogelijk verontwaardiging bestrijden, wetende dat Nederland feitelijk geen machtsmiddelen heeft om Israel hoe dan ook tot de orde te roepen. 


Het gaat hun om symbool politiek die dient tot opluchting van het eigen gemoed, de echo te zijn van de straat en het maskeren van de machteloosheid van ons land. Niet de effectiviteit van beleid staat voorop maar de goede bedoelingen en het is bekend dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen.


Als de oppositie werkelijk zou willen dat de oorlog in Gaza stopt dan zou ze haar pijlen op Washington moeten richten om de Amerikaanse president Trump op andere gedachten te brengen over de oorlog. Zonder de steun van Amerika kan Israel immers nooit lang die oorlog voeren. 


Zo een stap zou echter de onmacht van Nederland bloot leggen en de vraag oproepen of het in het belang van Nederland is om met president Trump een debat aan te gaan over Gaza. President Trump beschikt immers wel over de machtsmiddelen die Nederland niet heeft. Hij kan onze export naar zijn land bedreigen en daarmee het welzijn en de welvaart van Nederland. Ik vrees dat de oppositie het risico op een dergelijk offer van de Nederlandse bevolking niet wil nemen.


Het opstappen van Veldkamp is een vervolg op de kloof in Nederland tussen hoge morele standaarden van internationaal recht met de daarbij behorende verplichtingen en het gebrek aan machtsmiddelen. De val van Srebrenica zou op dit punt een les moeten zijn voor de Nederlandse politiek. Toen is gebleken dat het verlangen naar internationale moraliteit onze politieke machtsmiddelen overschrijdt.