MINISTER VELDKAMP KLEM TUSSEN REALPOLITIEK EN MORELE VERONTWAARDIGING

Minister van Buitenlandse Zaken Casper Veldkamp verklaarde voor de TV dat hij van zijn collega-kabinetsleden niet genoeg ruimte kreeg om de houding van Nederland tegenover Israel aan te scherpen, vanwege de mensenrechten schendingen tijdens de oorlog in Gaza.

Het is heel goed mogelijk dat dit het geval was, De vraag is dan of zijn opstappen als minister als gevolg van dit gebrek aan ruimte, opweegt tegen het landsbelang dat hij als minister behoort te dienen. Blijkbaar oordeelde hijzelf van wel. Daar kun je begrip voor hebben al blijft het een moeilijke kwestie.

Zeker als je achteraf hoort dat, hoewel het gesprek al lang had geduurd, nog niet alle deuren dicht waren. Maar, en dat is ook de conclusie van bijvoorbeeld vice-minister Mona Keijzer, hij had genoeg van het gebakkelei en gedram binnen en buiten het kabinet.

De minister is om zijn Israel beleid ongenadig hard en zelfs persoonlijk aangepakt door lobbyclubs als NOVIB/Oxfam, de media en de publieke opinie. Ook zijn eigen ambtenaren ondermijnden zijn gezag en zijn beleid door voor de deur van het ministerie van Buitenlandse Zaken te posten. 

De linkse oppositie haakte hier graag op in. Er was opnieuw een zwakke plek gevonden in het rechtse kabinet en dus ging links er volop in waarbij alle registers van de morele verontwaardiging werden opengetrokken. 

En dat, terwijl Veldkamp zich heeft ingespannen, eerste via stille diplomatie daarna door openlijk optreden tot op het niveau van de Europese Unie en rechtstreekse Nederlandse maatregelen, om de kritiek op de oorlogsvoering in de Gazastrook aan Israel duidelijk te maken. In de EU werd zijn voorstel aanvaard om te onderzoeken in hoeverre de schending van de mensenrechten in Gaza in strijd zijn met het samenwerkingsverdrag van de EU met Israel.

In plaats van dat de oppositie zijn waardering hierover uitsprak, bleef zij de minister met alle mogelijk verontwaardiging bestrijden, wetende dat Nederland feitelijk geen machtsmiddelen heeft om Israel hoe dan ook tot de orde te roepen. 

Het gaat hun om symbool politiek die dient tot opluchting van het eigen gemoed, de echo te zijn van de straat en het maskeren van de machteloosheid van ons land. Niet de effectiviteit van beleid staat voorop maar de goede bedoelingen en het is bekend dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen.

Als de oppositie werkelijk zou willen dat de oorlog in Gaza stopt dan zou ze haar pijlen op Washington moeten richten om de Amerikaanse president Trump op andere gedachten te brengen over de oorlog. Zonder de steun van Amerika kan Israel immers nooit lang die oorlog voeren. 

Zo een stap zou echter de onmacht van Nederland bloot leggen en de vraag oproepen of het in het belang van Nederland is om met president Trump een debat aan te gaan over Gaza. President Trump beschikt immers wel over de machtsmiddelen die Nederland niet heeft. Hij kan onze export naar zijn land bedreigen en daarmee het welzijn en de welvaart van Nederland. Ik vrees dat de oppositie het risico op een dergelijk offer van de Nederlandse bevolking niet wil nemen.

Het opstappen van Veldkamp is een vervolg op de kloof in Nederland tussen hoge morele standaarden van internationaal recht met de daarbij behorende verplichtingen en het gebrek aan machtsmiddelen. De val van Srebrenica zou op dit punt een les moeten zijn voor de Nederlandse politiek. Toen is gebleken dat het verlangen naar internationale moraliteit onze politieke machtsmiddelen overschrijdt. 

 

VOER VOOR POLITICOLOGEN 38. GAZAHOOLIGANS

 

Ontruiming door de ME van het bezette Binnengasthuisterrein van de Universiteit van Amsterdam. Het geheel geeft de vreugdeloze aanblik zoals we die kennen van slagvelden van voetbalhooligans. Deze keer zijn het geen voetbalfans maar studenten, de toekomstige bloem der natie.

Stel je voor dat een paar honderd voetbalhooligans hun clubgebouw zouden bezetten omdat ze vinden dat hun club moet winnen. Om hun gelijk te halen, breken ze stenen uit de straten, richten barricades op met het meubilair van hun clubhuis en maken er voor de rest een varkenskot van. Zou er dan lang gewacht worden met een aangifte bij de politie zodat de ME kan ingrijpen?

Ik denk het niet. Hoe anders gaat het toen aan de Universiteit van Amsterdam waar gemaskerde Gaza hooligans een universiteitsgebouw bezetten en vernielen. In plaats van aangifte te doen gaat het bestuur in gesprek met de hooligans, zogenaamd een dialoog om hun ruimte te geven voor hun goed bedoelde idealen. Ze gaan daarbij zover dat ze spreken met deels onbekende en gemaskerde hooligans. Notabene in het Engels. 

Het bestuur beseft niet dat ze de boksbal is voor het ongenoegen van studenten die daar geen genoeg van krijgen. Aan de democratische instellingen op de universiteit hebben ze lak, anders zouden ze niet zo tekeer gaan.  Dat die bestuurders dat niet zien en daar geen strategie voor hebben, maakt hun onbekwaam voor bestuur.  Ze kunnen maar het beste vertrekken met de Rector Magnificus voorop. 

Na veel bestuurlijk gehannes wordt er toch aangifte gedaan. Ondertussen was de boel danig uit hand gelopen. Zachte heelmeesters maken nu eenmaal stinkende wonden. 

En dan de docenten. Die zijn waarschijnlijk nog opgegroeid met de idee dat mensenrechten betekent dat je altijd en overal je zin krijgt. Mensenrechten zijn vrij vertaald “Dikke-Ik” rechten. Dan valt het wel erg tegen dat je met je “Dikke-Ik” rekening moet houden met de universitaire gemeenschap en de samenleving.

Gelukkig is daar nog altijd het slachtofferschap, de strategie van alle verliezers om toch nog gelijk te krijgen. Universiteitsbestuur en politie zouden de studenten onnodig wreed en onheus behandeld hebben. Dit is gezeur uit een kinderdagverblijf voor volwassenen. 

Deze docenten kunnen maar het beter de eer aan zichzelf houden en hun goudgerande baantje opgeven, willen ze niet hun verdere leven te schande staan. Dan brengen ze meteen ook een klein offer voor Gaza.

TERUG NAAR NIJMEGEN 17.ACTIVIST KARL MARX

 

Eugène Delacrois (1798-1863), 'Vrijheid leidt het volk' (1830), Louvre, Parijs.

Volgens de Jonge Marx is de staatsburger de vlees geworden egoïst. De staat als “die Versicherung des Egoïsmus”. 

“Die Sicherheit ist der höchste soziale Begriff der bürgerlichen Gesellschaft, der Begriff der Polizei, dass die ganze Gesellschaft nur da ist, um jedem ihrer Glieder die Erhaltung seiner Person, seiner Rechte und seines Eigentums zu garantieren. Hegel nennt in diesem Sinn die bürgerliche Geselschaft ‘den Not und Verstandesstaat’.” (blz.194 in Zur Judenfrage)

Weg met Hegel’s  “Not und Verstandesstaat”, leve de Commune.  Dat is in het kort de boodschap van de Jonge Marx. Hij heeft er ook meteen een vijand bij gevonden: de egoïstische staatsburger. Dezelfde burger die in de liberale staat de pilaar van de democratie is. Zonder middenklasse geen stabiele democratische staat.

Het tegendeel is het geval bij de Jonge Marx. Ruim de burger op dan heb je ruimte voor een nieuwe samenleving met een nieuwe mens. Elke Communistische revolutie staat of valt met dit fundamentele idee, het geloof in een nieuwe mens in een nieuwe gemeenschap. 

Het aardige aan de leer van de Jonge Marx is dat die nieuwe mens in die nieuwe gemeenschap het resultaat zal zijn van de gang van de geschiedenis zelve. De geschiedenis gaat zijn eigen gang en die is naar vrijheid, gelijkheid en broederschap. 

Wie of wat is de gangmaker van de geschiedenis naar de toekomst? Om te beginnen de tegenstelling tussen Arbeid, de essentie van ons mens zijn en het kapitaal, de essentie van de bourgeoisie. Zo komen in de geschiedenis arbeider en kapitalist tegenover elkaar te staan als goed tegenover kwaad, als toekomst en verleden. 

De verlossing zal komen van de onderliggende partij, van de uitgebuite arbeider. Zijn lijden zal niet tevergeefs zijn. Hij zal de bevrijder zijn van de mensheid. Het egoïsme van het Kapitaal zal verslagen worden en daarmee de staat die dit egoïsme organiseert en beschermt.  

De verdrukte arbeider is bij de Jonge Marx de “goede wilde”, de onbedorven mens die het mensdom uiteindelijk zijn menselijkheid zal teruggeven. 

Maar Marx laat het niet zitten bij filosofie en analyses. Hij wil de wereld veranderen, ontdoen van zijn onmenselijkheid. Marx is ook een activist die de wereld wil vormen naar zijn kennis en inzichten. Hij wordt lid van de Communistische partij, in zijn ogen de tweede gangmaker van de geschiedenis

Op verzoek van die partij schrijft hij het Communistisch Manifest. We zijn dan in het jaar 1848.  Je kunt niet anders dan bewondering hebben voor dat Manifest. Met een scherpe pen, overtuigend en met krachtige bewoordingen vertaalt hij zijn inzichten, ideeën en opvattingen over arbeid en warenproductie,  over staat, arbeider, burger en geschiedenis in een grootse visie op de toekomst van de mensheid en formuleert tegelijkertijd overzichtelijke politieke doelstellingen en actie.

Het Manifest is een politieke oproep aan allen die zich het lot van de verdrukten en uitgebuitenen in de fabrieken en sloppenwijken aantrekken. Maar hoe scherp en krachtig het Manifest ook geschreven is, in het begin kreeg het nauwelijks aandacht. Pas na het verschijnen van zijn Opus Magnum ‘Das Kapital’ in 1867 en de opkomst van sociale bewegingen in Duitsland, werd de heruitgave van het Communistisch Manifest een groot succes.

 

16. TERUG NAAR NIJMEGEN. MENSENRECHTEN HELPEN NIET

 

De opvatting van Marx over de staat vinden we terug in de Internationale. Daarin wordt gezongen dat de staat verdrukt en de wet leugen is.

Volgens de Jonge Marx belemmert de staat onze bevrijding tot volledige mensen. Ze is een bron van vervreemding.

“Wo der politische Staat seine ware Ausbildung verricht hat, führt der Mensch nicht nur im Gedanken, im Bewusstsein, sondern in der Wirklichkeit, im Leben ein doppeltes, ein himmlisches und ein irdisches Leben, das Leben in politisches Gemeinwesen, worin er sich als Gemeinwesen gilt, und das Leben in der bürgerlichen Gesellschaft, worin er als Privatmensch tätig ist, die anderen Menschen als Mittel betrachte, sich selbst zum Mittel herabwürdigt und zum Spielball fremder Mächte wird.” (blz. 181. Zur Judenfrage in Landshut Die Frühschriften).

In de moderne staat leiden de mensen een dubbelleven, als lid van een gemeenschap en als privé persoon of burger. Volgens de Jonge Marx moet dit dubbelleven opgeheven worden en opgaan in de ene vrije mens, vrij in de zin dat hij niet afhankelijk is van anderen maar zichzelf kan zijn in arbeid en leven.

Dat leidt er bij de Jonge Marx toe dat hij Mensenrechten maar niks vindt. Integendeel, ze bevestigen de burger als maar half mens en dan ook nog zijn slechtste kanten:  “die Rechte des Mitglieds der bürgerlichen Gesellschaft, d.h. des egoistischen Menschen, des von Menschen und vom Gemeinwesen getrennten Menschen.”

Mensenrechten baseren zich niet op wat mensen bindt maar wat hen scheidt: “der Verbindung des Mensen met der mensen, sonderen vielmehr auf der Absonderung des Mensen von der Mensen. Es ist das Recht dieser Absonderung, das Recht des beschränkten, auf sich beschränkten Individuums.”(blz.193. Zur Judenfrage in Landshut Die Frühschriften)

Met zijn radicale kritiek gooit de Jonge Marx de mensenrechten op de vuilnishoop van de geschiedenis en dat is precies wat veel van zijn navolgers, zijn politieke exegeten ook gedaan hebben, of het nu Lenin was, Stalin of Mao om enkel de grootsten onder hen te noemen. De Jonge Marx geeft hen als het ware de argumenten om hun tegenstanders zonder enige compassie op te ruimen. Ze zijn immers slechts een hobbel op weg naar een groter goed, de nieuwe menselijke samenleving.

Tijdens de Franse Revolutie werd de aristocratie genadeloos opgeruimd. Tijdens de Russische revolutie werd alles en iedereen opgeruimd die de Communistische Partij in de weg stond. De Russische schrijver Alexander Solzjenitsin doet er verslag van in zijn boek 'In de Eerste Cirkel'. 

De ontsporing van het communisme zit al in de Jonge Marx. In zijn zoektocht naar de ideale mens in de ideale samenleving gooit hij alle remmen van het kwaad los. Zou hij dat zelf niet beseft hebben of hoort er dat volgens hem nu eenmaal bij? Immers, waar gehakt wordt, vallen spaanders en tijdens de Russische revolutie en ook nog lang daarna werd er flink op los gehakt.

OORLOGSBULLETIN 26

 

Twee Syrische asielzoekers tevens vrienden in Oss.

De oorlog in Oekraïne heeft een einde gemaakt aan het zelfvertrouwen van het westen en dan vooral de EU. Tot voor kort was de gedachte dat uiteindelijk de rest van de wereld graag wil zijn zoals wij en dat we dat het snelste bereiken door handel met ze te drijven en tegelijk de universele mensenrechten te promoten. Daar hebben de mensen die het slechter hebben dan wij hier in de EU wel oren naar.

Ze willen graag onze welvaart delen daarom komen ze massaal naar Europa en vanuit Latijns Amerika naar de Verenigde Staten. Vluchtelingen of asielzoekers worden ze genoemd maar dat is maar een deel. Als je de Oekraïners niet meetelt een klein deel. De meerderheid is op zoek naar welvaart. Ik geef ze geen ongelijk maar of dat vol te houden is voor de EU en de VS is de vraag.

Welvaart delen gaat tot op zekere hoogte daarboven zal het meer en meer betwist worden. Als ik het goed heb, zijn we op dat punt aanbeland. De grenzen van ons gastvrijheid en vrijgevigheid komen in zicht. De vraag is of onze politieke managers dat in de gaten hebben en of ze wel weten wat ze eraan moeten doen. Als ik het olijke gezicht zie van migratieminister Eric van der Burg twijfel ik of hij wel beseft met wat voor een probleem hij te maken heeft. Waarschijnlijk denkt hij dat door uit te stralen dat het goed komt ook vanzelf goed komt. Die houding kan hem wel eens zuur opbreken.

Politiek staan veel landen helemaal niet te springen om te worden zoals wij. De oorlog van Rusland tegen Oekraïne spreekt voor zich. Rusland wil niet dat de Oekraïne een westers georiënteerd land wordt, laat staan een EU land. Zo een land vormt een regelrechte bedreiging voor het autocratische Rusland. Dat heeft Putinski goed begrepen.

Een westers georiënteerd land als Oekraïne, dat ook nog eens dicht bij de Russische cultuur staat, de verwantschap tussen Oekraïne en Rusland is heel groot, is op den duur een regelrechte bedreiging voor het autocratische Rusland. Tot aan de opstand op het Maidanplein deelden Oekraïne en Rusland een autocratische bestuurscultuur en politiek met bijbehorende nomenclatura en corruptie. Maidan was het begin van het einde van het autocratische Oekraïne. Rusland zal er samen met Wit Rusland, een al even autocratische land, er alles aan doen om dit te beletten.

Het recente ingrijpen van het dictatoriale communistische China in de democratische cultuur van Hong Kong maakt een einde aan de verwachting dat onderlinge handel en wederzijdse kapitaalinvesteringen en productie tot politieke convergentie zal leiden tussen China en het Westen. De ontwikkelingen laten het omgekeerde zien. Hoe sterker China wordt, met dank aan de handel, technologie en de investeringen uit het Westen, hoe meer het streeft naar een uitbreiding van haar autocratische op communisme gestoelde politieke systeem.  China eist net als Rusland een eigen plaats op in de internationale arena ten koste van Europa en als het even kan van de VS.

Er zit voor Europa niks anders op dan de bakens te verzetten. Een verzoeningspolitiek gebaseerd op handel en mensenrechten is voorlopig onmogelijk. Wat ons Europeanen wacht is de confrontatie en dan is het goed te beseffen dat we numeriek in de minderheid zijn. Niets minder dan de toekomst van Europa staat op het spel.
 

VENUS LOVES SHELL

 

Een bewerking van 'De geboorte van Venus' van Sandro Botticelli (Uffizi, Florence)

“Shell moet in 2030 zijn CO₂-uitstoot met netto 45% hebben teruggebracht. Die bijdrage van Shell is volgens de rechter nodig om gevaarlijke klimaatverandering tegen te gaan. Het is een uitspraak met grote impact, want de eis van de rechter gaat veel verder dan Shells eigen doelstelling. “ FD, 27 mei 2021)

Er wordt in de media heel wat nagekaart over dit Shellvonnis. Ik draag ook mijn steentje bij.

Ik heb mijn twijfels of er een klimaatcrisis is maar laat ik aannemen van wel dan is de vraag of dit vonnis ons verder helpt? Ik denk het niet, daar is heel wat meer voor nodig volgens deskundigen. Zelfs als Shell helemaal geen CO2 zou uitstoten maakt dat op wereldschaal niks uit.

Het is dus een voorbeeld vonnis. Mag dat en kan dat? Is Shell een misdadiger die als voorbeeld voor andere misdadigers wordt gestraft? Dat kan niet want Shell houdt zich keurig aan de wet houdt en dat is wat telt niet wat Milieudefensie, Greenpeace en de Waddenvereniging vinden.

Ze mogen van alles vinden maar de kiezer beslist en in het verlengde daarvan de politiek anders wordt het een puinhoop in Nederland. Waar moet het bedrijfsleven zich nog aan houden? 

Is de rechter op de stoel van de politiek gaan zitten om een voorbeeld te stellen aan de rest van het Nederlandse bedrijfsleven? Als dat zo is dan zijn we in een politieke en gerechtelijke crisis terecht gekomen. Lijkt me niet zo best voor de toekomst van Nederland.

We hebben er met het Haagse vonnis weer een mensenrecht bij. De klassieke mensenrechten worden nog maar nauwelijks nageleefd of er wordt er weer een bij verzonnen. Dat leidt tot mensenrechten inflatie. Bij schending van mensenrechten vallen echte doden en gewonden, bij de klimaatcrisis is dat niet het geval . De rechter is in de val van de paniekzaaierij getrapt en denkt dat er in de toekomst misschien wel klimaatdoden zullen vallen. Wanneer? Over 50 jaar of over 100 jaar of zijn Greta's uitspraken de maat der dingen geworden?

Shell is een belangrijke werkgever en belastingbetaler voor de wereld en voor Nederland daar moet je prudent mee omgaan of is armoede in de nabije toekomst minder belangrijk dan zogenaamde klimaatdoden over pakweg 100 jaar? Paniek is een slechte raadgever als het om prudentie gaat.

• Banen. Shell heeft zo’n 10.000 werknemers en 3.500 mensen op tijdelijke contracten in Nederland. Op onze tankstations werken ook nog eens zo’n 2.500 mensen.
• Investeringen. In 2019 hebben we zo’n 3 miljard euro weggezet bij ongeveer 2.500 Nederlandse bedrijven.
• Belastingen. Via onze deelneming in NAM droegen we in 2019, direct of indirect via EBN, 1,4 miljard euro af aan Nederlandse overheden. Deze afdrachten gingen voor het overgrote deel naar de Rijksoverheid. Via NAM droegen we ongeveer 0,3 miljard euro aan winstbelasting (vpb) af. Zoals gezegd, betaalden we in 2019 buiten NAM nagenoeg geen winstbelasting (vpb). Los van NAM betaalde Shell in 2019 – na verrekening van verliezen uit het  verleden – ongeveer 14 miljoen euro winstbelasting in Nederland. (website Shell)
  

Milieuclubs daarentegen kosten geld, ze krijgen subsidies van de staat.

• 59% (5,7 miljoen euro): contributie, giften, donaties en nalatenschappen
• 15% (1,4 miljoen euro): Nationale Postcode Loterij
• 26% (2,5 miljoen euro): ministerie van Buitenlandse Zaken (website milieudefensie)

Milieu en natuurclubs zijn hun goede doel al lang voorbij gestreefd; Ze zijn doel op zich geworden zo zegt de Canadese Greenpeace medeoprichter Patrick Moore. "Het kantelpunt was de actie tegen chloor in de jaren negentig. ‘Chloor is een chemisch element. Daar kun je niet tegen zijn. Chloor doodt bacteriën, in de beste medicijnen zit chloor. Bij die actie realiseerde ik me voor het eerst dat voor Greenpeace inkomsten belangrijker zijn geworden dan de waarheid. Greenpeace begon uit nobele motieven, uit betrokkenheid met het lot van de walvis, maar die nobelheid is verdampt.’" (Patrick Moore, 'Te weinig CO2 dat is pas slecht', EW 30 maart 2021)