CORRUPTIE BIJ ADOPTIE EN PROSTITUTIE

Dominicaanse Republiek 1980

 

Wie stond er pakweg 40 jaar geleden bij stil dat een volwassen geadopteerd kind meer zou willen weten over zijn of haar biologisch ouders? In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw leek adoptie van pas geboren kansloze kinderen uit ontwikkelingslanden (of Derde Wereld landen) een mooie manier om de armoede in de wereld te bestrijden.

De bloedband leek toen van ondergeschikt belang vergeleken met hun armoede totdat ze eenmaal volwassen nieuwsgierig werden naar hun biologische ouders. 

Bij hett onderzoek naar hun afkomst stuiten geadopteerde kinderen op corruptie in het land van geboorte. Ook daar dachten we toen hier niet aan. We dachten dat het daar hetzelfde aan toe gaat als hier, misschien iets minder gereguleerd. 

Aan  brutale vervalsing van geboortepapieren, paspoorten en misbruik van namen dacht men niet, ook niet bij de in adoptie gespecialiseerde stichtingen. Die waren bezig met het goede doel. Dat corruptie in de meeste Derde Wereld landen een normaal onderdeel van het leven is, viel buiten onze horizon.

Wie in Mexico geboren is, kan alleen maar het land met een Mexicaanse paspoort. Dat is op zich probleem als je maar de nodige papieren kunt overleggen. Voor de aanvraag van een paspoort heb je het geboortebewijs van de gemeente nodig. 

Bij gebrek aan kopieerpapier kon de gemeente mij tot twee keer toe niet helpen. Een VN collega maakte me duidelijk dat de ambtenaar in kwestie een kleine tegemoetkoming verwacht ook al zijn volgens de wet de geboorte aktes gratis. Geen geld, geen papieren. Toen ik bij de derde keer mijn VN paspoort tevoorschijn haalde in plaats van geld, kreeg ik alsnog de benodigde kopieën. 

Tijdens het wachten, sprak ik een vrouw van indiaanse afkomst. Zij vertelde dat ze moest betalen voor de geboorte akte terwijl ze weinig geld heeft. Ze hoopte dat de prijs niet al te hoog zou zijn. 

In Costa Rica moesten we vlak voor vertrek een migratie ambtenaar omkopen omdat hij de geldige papieren van mijn pas geboren dochter niet goed keurde. In plaats van een paspoort voor haar, daar was geen tijd voor, had ik een document van het Ministerie van Binnenlandse zaken waarin toestemming tot vertrek werd verleend. Dat was onvoldoende volgens de ambtenaar. Twintig dolla bleek genoeg te zijn.

Een heel ander verhaal is de smokkel van jonge meisjes uit de Dominicaanse Republiek die ingezet werden in de prostitutie in Antwerpen en Rotterdam. De jonge vrouwen kwamen naar Nederland als zogenaamde dochters van een Dominicaanse vrouw die met haar Antilliaanse man in Nederland woonde.De vrouw regelde met behulp van corrupte ambtenaren de papieren voor deze meisjes zodat ze legaal Nederland konden binnenkomen. 

BRIEF AAN MIJN MEXICAANSE VRIEND, 13 JULI 2025

Mexico, het land van tortillas en tacos.

 

Beste filosoof van het vaderland der Otomies, 

Een bekend gezegde in Nederland luidt dat we allemaal ouder worden en dat met de ouderdom de gebreken komen. Hoe waar is dat! Maar vertel het maar eens aan de jeugd, die denkt dat ze het eeuwig leven heeft en altijd over deze aardbol zullen rond rennen met lust en energie. 

Onze jeugd leeft in zo'n genereuze tijd dat ze niet eens meer beseffen hoe goed ze het hebben vergeleken met hun voorouders en als ze het wel zouden beseffen zoals een bedachtzame enkeling doet, dan weet men niet wat men er mee aan moet. De remedie is naar het schijnt vrolijk doorleven en vooral feesten zodat de ernst van het leven ver weg blijft. 

Mijn leeftijd in aanmerking genomen, 79 jaar en bijna twee maanden functioneert mijn hart goed aldus de cardioloog. Met behulp van een klein kastje rond mijn nek en enkele draden op mijn lichaam is mijn hart 72 uur lang doorgemeten. De reden was dat er aanwijzingen waren dat er misschien iets niet helemaal in orde is, waaronder een abnormaal lage hartslag. Enfin, het is dus in orde.

Dat de almachtige Trump de corruptie in Mexico tot aan de hoogste niveau's in Mexico blootlegt, is hier onbekend. Wij lezen hier vooral nieuws over zijn onmenselijke jacht op migranten of ze nu wel of niet illegaal in het land zijn. Naar het schijnt zijn vooral Mexicanen daarvan het slachtoffer. Wist je trouwens dat er naar schatting 36 miljoenen Amerikanen met een Mexicaanse achtergrond zijn?

Ik heb de door jou opgestuurde informatie gelezen en de krant El Universal op internet. Daarin staat dat uit Amerikaanse onderzoeken naar drugspraktijken blijkt dat senatoren en andere hoge functionarissen betrokken zijn bij corruptie en oplichting. 

Naar het schijnt is de vorige president betrokken bij de grootschalige roof van olie (huachicol), waarvan toch verondersteld wordt dat dit een nationale rijkdom is. Het valt niet te verwachten dat zijn opvolgster het beter zal doen. Zoals het er nu naar uitziet, zakt Mexico steeds dieper weg in een poel des verderfs.

Zullen wij Mexico nog met een gerust hart kunnen bezoeken? Het is moeilijk te zeggen. Uit je brieven lees ik dat jij er in ieder geval niet gerust op bent. Reizen door het land zoals we vroeger deden, lijkt onmogelijk geworden. Er zou dan niets anders op zitten dan de tijd in San Miguel Regla door te brengen met af en toe een toeristische uitstap. Niet erg bevredigend. Hoewel, het belangrijkste is dat we elkaar weer na lange tijd zien en spreken.

Je schrijft dat het veertien dagen flink geregend heeft en de nachten met 13 graden te koud zijn geweest voor de tijd van het jaar. Toch een geluk dat het zoveel geregend heeft. Het land had toch water nodig of vergis ik mij?

Hoewel wij het waterrijkste land ter wereld zijn, maar liefst vijf grote rivieren doorkruisen ons kleine land alvorens in zee uit te monden, overal zijn meren en polders, wordt er vanuit overheidsinstellingen voortdurend gewaarschuwd voor een tekort aan drinkwater. 

Ik denk dat het tekort meer te maken met een teveel aan mensen dan aan te weinig water als gevolg van droogte. De natuur is altijd genereus geweest voor Nederland maar door het absurde klimaatalarmisme, gesponsord door wetenschappers (het levert banen en geld op) en politici, spreekt men hier al na enkele warme of tropische dagen van droogte. 

Het gevolg daarvan is dat men zelfs het weer niet meer rustig over zich heen kan laten gaan. Het weer is een permanente bron van zorg geworden. De klimaatwetenschap zaait onrust en onzekerheid in plaats van welzijn en geestelijke rust. 

Naar mijn idee hebben we nu een normale zomer, niet al te warm met weinig regen en een enkele dag van rond de 30 graden. De goden zijn naar mijn idee ons land nog steeds gunstig gezind.

Petrus de zondige

TRUMP PAKT DE CORRUPTE MEXICAANSE POLITIEKE ELITE AAN

De vorige Mexicaanse president Andrés Manuel Lopez Obrador AMLO wilde de corruptie niet zien of deed er zelf aan mee. Vermoedelijk is zijn opvolgster niet veel beter.

Waar we weinig of niks over horen en lezen in de Nederlandse pers is dat de regering Trump bezig is de grootschalige corruptie vanaf het hoogste niveau in de Mexicaanse olie-industrie aan te pakken. Corruptie is in Mexico sinds jaar en dag wijd verspreid, vanaf de kleinste ambtenaar op het gemeentehuis tot in de hoogste kringen en zoals nu blijkt tot aan die van de voormalige president. 

Ook niet nieuw maar wel verrassend, in aanmerking nemend dat deze man kortweg aangeduid als AMLO, met de uitstraling van een vriendelijke grijsaard en de taal van de echte socialist, tijdens zijn campagne plechtig beloofde zich echt te bekommeren om de arme Mexicaan.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw was de genationaliseerde olie-industrie al een zo goed als onuitputtelijke bron voor corruptie, tot aan de vakbeweging toe. Zeer goed betaalde arbeidsplaatsen in de olie-industrie (Pemex) werden door de vakbond verkocht voor astronomische bedragen aan gegadigden waaronder uiteraard de nodige vriendjes.

Die gegadigden konden het geld om een arbeidsplaats te kopen, niet opbrengen. Geen nood, de vakbond leende je het benodigde geld tegen een door hen vastgestelde rente. Het gevolg was dat de werknemers bij Pemex met handen en voeten gebonden waren aan de vakbond die hen op een genadeloze manier uitbuitte.

Een verhaal waardoor je je gaat afvragen of staatseigendom van een bedrijf wel zo gunstig is in een corrupt land als Mexico en de vraag of vakbonden altijd wel zo nuttig zijn als ze beweren. In dit geval buitte zij hun leden zelf uit en dwongen ze hen financieel tegelijkertijd lid te blijven van die uitbuitingsmachine. 

Sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw met zijn grote olievondsten, is de corruptie alleen maar erger geworden, zo lees ik in een bericht in de Mexicaanse krant El Universal. Dankzij vasthoudend onderzoek in de VS  sinds het aantreden van Trumpnaar het witwassen van drugsgeld komt naar buiten hoe grootschalig en omvangrijk de corruptie is.

Het is begonnen met het illegaal aftappen van Pemex pijpleidingen door kleine criminelen, in de volksmond ‘huachicol’ geheten. “Deze illegale activiteit is al enkele jaren verschoven van het simpelweg aftappen van Pemex-pijpleidingen naar een omvangrijke activiteit, waarbij georganiseerde criminele groepen, federale, staats- en gemeentelijke ambtenaren, medewerkers van oliemaatschappijen, politici, wetgevers, zakenlieden, douanebeambten en anderen betrokken zijn.” aldus een artikel in de krant El Universal

Spil in het web van de corruptie blijkt de partij Morena van de vorige president Andrés Manuel Lopez Obrador (AMLO) te zijn, de man die tijdens zijn verkiezingscampagne beloofde een socialistisch beleid voor de gewone man te gaan voeren.

“De meest recente zaak betreft senator Olga Patricia Sosa Ruiz van Morena, die onlangs bevestigde dat haar moeder 30,5 miljoen peso heeft gestort via Vector Casa de Bolsa, een van de drie instellingen die door het Amerikaanse ministerie van Financiën zijn aangemerkt als witwasbedrijven voor de georganiseerde misdaad."

Hoe grootschalig de corruptie is blijkt uit de bekendmaking dat “Afgelopen maandag door het Secretariaat voor Veiligheid en Burgerbescherming in een gecoördineerde operatie tussen federale en staatstroepen 129 tankwagens met meer dan 15 miljoen liter illegale brandstof in beslag zijn genomen op twee locaties in de staat Coahuila. Dit is de grootste inbeslagname tijdens de regering van president Claudia Sheinbaum.”  (De huidige president en opvolger van AMLO)

“Deze 15 miljoen liter komt bovenop de 880.000 liter die enkele dagen geleden in de staat Tabasco in beslag werd genomen. Wat een paradox: het is de staat waar voormalig president Andrés Manuel López Obrador geboren en getogen is. Een van zijn eerste daden na zijn aantreden was het afkondigen van een einde aan benzinediefstal. De kruistocht tegen deze illegale activiteit veroorzaakte paniek onder consumenten die de tankstations overspoelden, en het enige resultaat was een sfeer van straffeloosheid, terwijl de criminaliteit juist toenam.

Daarom zijn de cijfers tijdens de huidige regering toegenomen: in de periode van juni tot juli werden verschillende diefstalnetwerken ontmanteld en werd een geheime raffinaderij gesloten in Coatzacoalcos, Veracruz (de plaats waar de voormalige minister van Energie en huidige gouverneur van de staat, Rocío Nahle, beweert vandaan te komen), waar minder dan een maand geleden iets meer dan 3 miljoen liter illegaal gewonnen brandstof in beslag werd genomen.

Om een ​​idee te geven van de miljardenbusiness rond brandstofdiefstal, in de "traditionele" vorm – het aftappen van pijpleidingen – rapporteerde Pemex in 2024 verliezen van meer dan 20 miljard peso (ongeveer € 1 miljard) als gevolg van directe brandstofdiefstal, terwijl dat bedrag tussen 2019 en 2022 in totaal 76 miljard peso ( € 3,5 miljard) bedroeg.”

Trump slaat op de in de wereld van corruptie bekende manier terug. Als jij niet doet wat ik zeg, dan onthul ik jouw corruptie. Een gewoonte die Mexicaanse presidenten zelf gebruiken om zich te ontdoen van onwelgevallige kabinetsleden en politici. Dat ook Trump van deze methode gebruik maakt, moet een verrassing voor de Mexicaanse politieke elite zijn.

CORRUPTIE

 

De pompbediende is op een praatje uit. Wat ik prima vind. Het is altijd boeiend om te weten wat anderen bezighoudt. “Dat ziet er niet goed uit”, zei hij wijzend op mijn linkerarm met een steunkous. “Valt wel mee”, waarna hij vraagt of  ik soms een tennisarm heb? Nee, ik heb last van lymfe oedeem. Ik heb geen zin om hem lastig te vallen met een heel verhaal. Ik laat hem liever praten.

“Daar heb je dan zeker veel pijn  aan” zo veronderstelt hij alsnog met enig medeleven. Ik heb er geen pijn aan maar dat is een botte reactie op zijn goede bedoelde medeleven. Ik kies voor “het gaat wel, alleen als ik veel moet bewegen."  Een onzinnige opmerking want je arm beweeg je de hele dag door maar hij heeft er vrede mee.

Nu is het mijn beurt voor een gespreksopening.  “De diesel is wel erg duur.” Aangezien daarover sinds kort geen enkele twijfel bestaat, bevestigt hij dat volmondig. Ondertussen staat de teller van de pomp al boven de honderd euro. Pardoes vraagt hij me of ik ook niet vindt dat de regering corrupt is? Corrupt? Ik weet niet wat hij bedoelt. "Nou ja, dat vind ik". Hij laat ruimte voor een ontkenning mijnerzijds.

Ik ben nieuwsgierig wat hij met corrupt bedoelt. Gelukkig gaat hij ongevraagd verder. "Of ik niet vind dat de regering zich tegenwoordig overal mee bemoeit?" Ik knik bevestigend. "Je mag niks meer zelf beslissen; of je rookt, wat je eet, wat je drinkt of je wil gokken en ga zo maar door. Bemoeials zijn het."

Dat vind ik zelf ook al een tijdje. Ik verbaas me sinds ik terug ben in Nederland hoeveel overheid en allerlei goed willende clubs je betuttelen. Nederland als kleuteropvang of wat ook kan, een bejaardentehuis met overbezorgde leiding en verplegers.  Eigen verantwoordelijkheid wordt als not done beschouwd. Onderdanen zijn we met de nadruk op onder. Dat corrumpeert ons als vrije mensen. Ik begrijp de pompbediende wel.

“Ze zeggen dat Nederland een vrij land is", zo voegt hij er verontwaardigd aan toe. “Maar dat we zijn het al lang niet meer. Nederland is geen vrij land meer. Ze slaan je met allerlei codes om je oren. Daar is toch niks van te snappen." Mijn tank is vol. 145 Euro staat er op de teller. Ik groet hem en ga richting kassa om te pinnen.
 

CORRUPTIE MAAKT MEER KAPOT DAN JE DENKT

 

The United Nations estimates that every year $1 trillion is paid in bribes while an estimated $2.6 trillion are stolen annually through corruption – a sum equivalent to more than 5 per cent of the global GDP. Corruption is the acquisition of personal benefit through dishonest or unethical conduct by a person in a position of authority. Examples include bribery and embezzlement.
December 9 is observed as International Anti-Corruption Day. The UN has listed eight things you can do to stand and fight against corruption.

Corruptie is verwoestend voor een gemeenschap, een maatschappij en een land. Ik bedoel niet de corruptie van een enkeling of desnoods van een paar enkelingen in politiek of zakenleven maar als het gaat van het kleine ambtenaartje achter zijn onnozele loketje tot aan de grote jongens aan de top, als het als een virus door de hele maatschappij waart en vergis je niet dat is veel meer het geval dan je denkt.

Het begint al als je op een Afrikaanse luchthaven je visum moet betalen en geen gepast geld hebt. Het ambtenaartje komt niet terug met wisselgeld zoals beloofd. Wat doe je dan, ’s nachts om een uur, moe van de lange reis en uitgeput door het lange wachten in de rij voor je visum? Je verlies nemen, je koffer zoeken en hopen dat je ongeschonden door de douanecontrole komt.

Bij het doorsnuffelen van je koffer zoeken ze naar een argument om je een "cadeau" af te troggelen. Gelukkig word je afgehaald door enkele lokale partners en blijft het bij een vriendelijke vraag of ik niet een petit cadeau heb, maar oh wee als je daar als avonturier alleen staat met je koffer verlangend naar een lekkere douche en een lekker zacht bed in plaats van die krappe, onbeweeglijke vliegtuigstoel.

In het Latino land waar ik woon en mijn dochter geboren is, moet ik betalen voor een geboortebewijs terwijl de wet voorschrijft dat het gratis dient te worden verstrekt aan eenieder die aangifte doet van een geboorte. Er volgt een zachte guerrilla. Ik betaal niet en dus blijkt het kopieerpapier op te zijn. De week daarop is er nog steeds geen nieuw papier. De week daarop laat ik mijn VN paspoort zien en ja hoor dat werkt. Er is papier en ik hoef niks te betalen. De indiaanse naast mij op de wachtbank heeft zich intussen beklaagd over deze gang van zaken maar wat kan zij doen? Zij heeft geen internationaal paspoort en moet dus betalen, hoe arm ze ook is.

Is het een wonder dat de burgers in dit soort landen de overheid voor geen cent vertrouwen? Nee, natuurlijk niet. De overheid is nooit of te nimmer hun vriend, eerder hun vijand. Ook dat leer ik snel. Je hebt een kleine botsing in de stad. Het is niet jouw schuld. De ander is achterop gereden maar wil hebben dat jij de schade betaalt. Gringos (vreemdelingen) zijn per definitie rijk dus laat ze maar betalen. Gelukkig stopt een patrouillewagen van de politie. Die luistert rustig naar je verhaal en vraagt de som van 500 peso alvorens verder iets te doen. Ik maak met mijn vriend dan we weg komen. De politie is je beste vijand.

Je leert wat de burgers in dergelijke landen al lang weten, vertrouw nooit het gezag of het nu een ambtenaartje is, een politieman, een politicus of een minister. Ze bestelen je allemaal. In een dergelijk land is het wantrouwen tegenover de overheid per definitie groter dan het vertrouwen.

Idealisme en goed bedoelde projecten en hulp veranderen daar niks aan. Een deel van het geld komt bijna altijd op de verkeerde plek terecht. Met een of andere smoes pikt een stuk gezag het in voor eigen zak. Ontwikkelingsprojecten van overheidswege zijn vanwege corruptie daarom altijd al een groot risico, net als zakelijke investeringen. Er moet altijd wel iemand betaald worden.

Wie voor zijn zaken de overheid nodig heeft, zal hoe dan ook ergens tegen corruptie aanlopen. Eigenlijk moet je er gewoon niet aan beginnen maar dan gaat meer dan de helft van de wereld voor zaken en ontwikkelingswerk op slot en dus rommelen we maar wat aan en hopen we er het beste van. Wie weet komt het ooit nog goed met de mensen en de wereld.

HEEFT SHELL VUILE HANDEN IN AFRIKA?

Illegale benzinehandel bij nacht langs de grote weg tussen Lomé, de hoofdstad van Togo en Cotonou, de hoofdstad van Benin (foto 2014).

Shell wordt opnieuw beschuldigd van ernstige wandaden -zelfs oproep en aanmoediging tot moord- in Nigeria, daarin gesteund door Amnesty International. Nigeria is het land waar ik jarenlang frauduleuze emails uit kreeg van oplichters. 

Hun verhaal was simpel. Zij, familieleden van een overleden minister, hadden enkele miljoenen op een rekening in Nigeria staan die zou gauw mogelijk naar het buitenland gesluisd moesten worden. Of je bereid was jouw rekening ter beschikking te stellen om het geld door te sluizen naar het buitenland? Aan het eind van de rit wacht je dan een vette beloning.

In de kranten las ik het ongelooflijke verhaal dat er mensen waren die er intuinden. Die hadden blijkbaar nog nooit gehoord van grootschalige oplichting tegen de achtergrond van al even grootschalige corruptie. Als ze ook maar een klein beetje Afrika ervaring hadden gehad dan hadden ze dat geweten. Hoe komen ministers anders aan zoveel miljoenen?

In Afrika en helaas niet alleen daar, is corruptie normaal. Het gaat van de politie agent die (oneigenlijke) boetes in eigen zak steekt tot de hoogste autoriteiten die miljoenen verdienen met deals waarbij hun handtekening en/of invloed nodig is.

Ik heb meegemaakt hoe VN instellingen gedwongen werden de douane om te kopen met cadeau’s om meubels van projectmedewerkers te kunnen importeren terwijl daar officiële akkoorden over waren. Hoog geplaatste autoriteiten tot aan de president eisten ontwikkelingsprojecten op voor hun familie waaronder bijvoorbeeld studiebeurzen.

Welke Afrika reiziger heeft niet meegemaakt dat de douane bij controle niet vroeg om een cadeau? Natuurlijk, dit is ongevaarlijke corruptie van kleine en miezerige mannetjes die het voorbeeld van de groten volgen. Het principe is duidelijk. Als je wat wil dan moet je op de een of andere manier dokken. En dat is corruptie.

Corruptie is per definitie gekoppeld aan macht. Kijk naar Zuid Afrika waar de huidige president Zuma nu al enkele jaren beschuldigd wordt van grootschalige corruptie. Zo lang zijn partijkliek hem steunt zal hij aan de macht blijven om met zijn mensen nog meer geld te verdienen met corruptie, wat tegenstanders ook beweren.

In een land als Congo gebeurt hetzelfde of in Rusland waar potentiële tegenstanders van president Putin langs corrupte weg worden uitgeschakeld. In Afrika en elders in de wereld is bij gebrek aan een stabiele en ontwikkelde rechtsstaat de corruptie veel meer aanwezig en bijna onvermijdelijk vergeleken met een ontwikkelde en stabiele rechtstaat als Nederland. 

De vraag is of je de beginselen van onze rechtsstaat kunt toepassen op bijvoorbeeld een zo door en door corrupt land als Nigeria zoals nu de aanklagers van Shell willen? In beginsel moet dat kunnen maar in de praktijk is dat zo goed als onmogelijk gezien de corruptie van hoog tot laag. Voor een bedrijf dat zoiets wil vermijden, zit er niets anders op dan uit zo een land weg te blijven of te gaan. 

In de praktijk heeft dat tot gevolg dat veel bedrijven zich bijvoorbeeld terug zouden moeten trekken uit Zuid Afrika of Congo want het kan niet anders of ook zij worden op een gegeven moment besmet met corruptie van hogerhand met het gevaar zelf gecorrumpeerd te worden en voor de rechter te moeten verschijnen zoals nu met Shell gebeurt.

Het misschien onbedoelde gevolg daarvan is dat vele duizenden mensen hun toch al schamele inkomen kwijt raken, dat de armoede in het land groter zal worden en het land nog minder kansen heeft zich te ontwikkelen want zonder particuliere investeringen is ontwikkeling onmogelijk. De rijke bovenlaag redt zich natuurlijk altijd desnoods met hulp van grootschalige oplichters.

HET VRESELIJKE VLIEGEN

IK wist niet dat er zoveel vliegverkeer is naar Madagaskar, een arm eiland ten oosten van Afrika. De ruim 10 uur durende vlucht zit helemaal volgeboekt. Op het Charles De Gaulle vliegveld staat een enorme rij ready for boarding.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een continentale vlucht had gemaakt. Deze keer ging het van Schiphol via Parijs naar Antananarivo, de hoofdstad van Madagaskar. De trend zet door. Crisis of niet, de luchthavens blijven barstens druk en de vliegtuigen zitten vol. Er wordt wat afgereisd. Je vraagt je af waar dat allemaal naar toe moet. Ontspannen rondlopen, een koffietje drinken en op het gemak naar de gate lopen is er niet meer bij. In de snackbars, in de winkels met hun internationale chique en in de boekshop zijn de reizigers druk met geld uitgeven.

Tussen Schiphol en Parijs zat ik ingeklemd tussen het raampje en een man van naar schatting 200 kilo. Ik kon amper de krant lezen. Uit het raampje kijken was de beste optie. Naar de WC gaan was een ingewikkelde manoeuvre. Gelukkig bood hij aan om naar het raam op te schuiven zodat ik bij terugkeer niet meer langs hem hoefde. Je zou meer dan 10 uur zo moeten reizen. Dat is pas afzien.

Een andere trend is dat steeds meer gezinnen met steeds jongere kinderen op stap gaan, ook op lange afstandsvluchten. Baby's zijn geen probleem, die eten en slapen voor de rest hoor je ze niet. Maar oververmoeide kleutertjes is andere koek. Die worden huilerig bij de minste of gereingste tegenspraak van hun ouders. Beginne te zeuren, te gillen of langdurig te huilen om hun zin te krijgen. Leuk is anders. De ouders doen hun best om de overlast tot een minimum te beperken maar dat is niet gemakkelijk. De enige remedie is je koptelefoon opzetten en proberen naar een film te kijken of muziek te luisteren. Misschien zouden de luchtvaartmaatschappijen moeten beginnen met aparte afdelingen voor jonge gezinnen en senioren?

Mijn opklaptafeltje met tablet etenswaren wordt allengs een puinhoop. De kwaliteit van het eten was niet slecht als je in aanmerking neemt dat het uit een soort Air France gaarkeuken komt.

Als vakbondsman reis je uiteraard economy. Dat heb ik nooit erg gevonden. Maar de stoelen zijn wel heel erg smal geworden. Je kunt je niet meer met goed fatsoen bewegen. Benen of armen strekken kan niet meer. Het uitgeklapte tafeltje met het tabletje vol eten en drinken is een hel voor een normaal mens. Op een vlucht van 1 of 2 uur is het nog uit te houden maar in lange vluchten weet je op den duur niet meer waar je het moet zoeken. Het volgepropte tablet dat je charmant krijgt aangereikt van de stewardess kan amper op je opklaptafeltjes staan (het wordt nog ergers als de passagier voor je, zijn stoel in uiterste ruststand heeft staan) en dus een ongelukje is gauw gebeurd. Mijn buurvrouw stootte eerst het plastic glas met water per ongeluk om, toen viel haar kussentje en vervolgens donderde mijn koffie over mijn nog schone broek. Lekker zitten in zo'n natte pantalon.

Tegen half elf 's avonds stonden we dan eindelijk met zo'n 400 passagiers voor de migratie ambtenaren van Madagascar. Ook dat ken ik al jaren. We verspreiden ons over 3 rijen: een voor de residents, een voor degenen die en visa hebben en een voor de reizigers die nog geen visa hebben. De paspoortcontrole gaat tergend langzaam. Ik schat ongeveer 2 minuten per passagier. De 100ste in de rij moet dus al gauw 3 uur wachten. Het ergste is nog het tussendoor gedoe. Mannen met het woord 'protocol' op de rug, komen met een handjevol paspoorten aanzetten om afgestempeld te worden. De zogenaamde VIP behandeling die je natuurlijk met wat pasmunt kunt regelen als je de benodigde kennissen of vrienden hebt.

Ik kreeg medelijden met de vakantiegangers in de rij van mensen zonder visa. Die moesten nog wel even op hun tanden bijten voordat ze zouden kunnen genieten van de overdaad aan armoede en ellende in dit eiland met zijn prachtige natuur. Wat bezielt mensen uit bijvoorbeeld Nederland om op vakantie te gaan naar een eiland als Madagaskar? Een soort avontuur, risico's nemen die je thuis verafschuwt, iets bijzonders doen om indruk te maken op familie en vrienden of is het een vorm van ontwikkelingshulp?

De reizigerscabine biedt een futuristische aanblik van mensen als robots achter schermpjes. Wat een mens allemaal niet verdraagt om zich van A naar B over lange afstand te verplaatsen. En dan te weten dat er ruimtevaart fanaten zijn die ons wijs willen maken dat onze toekomst in het reizen door de ruimte ligt, soms jarenlang. Geef mij maar de geur van bloemen en bomen, van aarde na een regenbui, van fris water en verse groente.Daar kan geen ruimtereis tegenop.

Dat er veel corruptie in het land is, weet je meteen als de dienstdoende ambtenaar je slinks om een 'cadeau' vraagt. Gelukkig had ik mijn paspoort al in mijn hand met de bijbehorende stempel. Wegwezen dus. Het is de kleine corruptie dat je in zowat elk land buiten Europa aantreft behalve in de VS, Canada en Australië en nog een enkel zeldzaam land hier of daar. Gelukkig hoefde ik niet ook nog eens mijn koffer te gaan zoeken in de grote hoop naast de veel te kleine band. Ik had voor de paar dagen dat ik in Madagaskar zou zijn genoeg aan handbagage.

Eenmaal in de auto op weg naar het hotel dat door de plaatselijk vakbond voor me is geregeld, vraag ik me af hoe dat gaat als de reuzen Airbus straks maar liefst 800 passagiers uitspuwt over die 3 ambtenaren. Dat wordt één grote ellende. Nog eerder naar het vliegveld om door alle controles te komen, nog langere rijen en nog meer vervelende ambtenaren. Het vliegen zal er wel weer goedkoper door worden, maar of het leuker zal worden? Ik vrees van niet.

PR lui en enthousiaste techneuten zullen antwoorden dat de techniek straks alles nog beter en vlugger zal laten verlopen. Nou daar geloof ik dus niks van. Ik heb het al vaker meegemaakt in Derde Wereld landen. Die mooie slimme electronische machines laten het nogal eens afweten, zeker nu er elk jaar weer een nieuw model dat nog beter en sneller is dan het voorgaande wordt geïntroduceerd. De apparaten voor de ticketcontrole in Madagaskar werkten niet en het lokale personeel heeft geen idee hoe dat op te lossen. Vanwege de onbetrouwbare controles op lokaal niveau heeft Air France voor de vliegtuigtrap ook nog eens zijn eigen veiligheidscontrole geïnstalleerd. Gelukkig was ik op weg naar huis en dat scheelt.