dinsdag 25 juli 2017

AUTOBIO: STRAF OP SCHOOL

De foto doet me denken aan de olifant en de muis die samen over de brug
marcheren waarbij de muis tegen de olifant zegt
"wat stampen we samen lekker."
Rechts mijn vader, links ik.
We lopen in de Molenstraat in Oss, mijn geboortestad.
Op de achtergrond de toren van de Grote Kerk,
nog altijd de grootste toren van Oss en een
van de heel weinig gezichtsbepalende gebouwen
van Oss.

Eerlijk gezegd heb ik helemaal niks met de bemoeizucht van ouders met hun kinderen op school. Dat zal wel door mijn opvoeding komen. Ik was bijna de hele lagere school een moeilijk manneke en had daarom meestal een 5 voor gedrag en ijver. Ja, daar kreeg je toen nog een punt voor. Soms haalde ik een 6 voor ijver of iets meer.

Toch ben ik nooit blijven zitten. De andere punten waren altijd gemiddeld of daar boven. Ik kon goed mee maar was ook ongeduldig, eigenwijs en een kletsmajoor. Het gevolg was dat ik nogal eens straf kreeg. Ouderwetse regels schrijven straf, bijvoorbeeld 500 x schrijven  “Ik mag de meester niet tegenspreken en moet mijn mond houden.”

Voor degenen die dit soort straffen om opvoedkundige of wat voor reden dan ook verafschuwen, ik heb er geen trauma van over gehouden. Wat me soms wel zwaar viel was dat ik straf kreeg, niet omdat ik zat te kletsen of te vervelen maar iemand anders wat aan mij had gevraagd of gewoon tegen me begonnen was te praten. Uit gewoonte dacht de meester dan dat ik het wel zou zijn geweest en hup daar werd ik weer met een paar honderd strafregels naar huis gestuurd.


Ik beklaagde me dan bij mijn vader over het gedane onrecht. Die zat er echter niet mee. Integendeel, hij zei dan dat ik die strafregels maar moest schrijven voor de keren dat ik wel straf had verdiend en niet gekregen. Zo leerde ik dat er meer is tussen hemel en aarde dan mijn kleine onrecht.

maandag 24 juli 2017

DAGBOEK VAN HET JAAR ONZES HEREN 2013, DEEL 3

Planchee, Wolstraat, Antwerpen 6 januari



Portret in het rood op de Grote Markt van Antwerpen, 6 januari


Kerststal en boom op de Grote Markt te Antwerpen, 6 januari


Het Stadhuis van Antwerpen, 6 januari 


Frituur n.1 in Antwerpen, 6 januari


Galerie de Zwarte Panter te Antwerpen, 6 januari


Swiet & Seksie (inmiddels verdwenen) te Antwerpen, 6 januari


Ikea langs de A12, 6 januari 


De Rupeltunnel in de A12, 6 januari 


de Kertsboom en kerststal thuis, 7 januari

vrijdag 21 juli 2017

SYP WYNIA EN DE VROUWEN

De klassieke indeling bij veel gezinnen.
De man maait het gras, de vrouw zorgt voor de kinderen.

Ik lees niet vaak Elseviers Weekblad maar als ik het lees, sla ik de column van Syp Wynia nooit over. Ik ben het  niet altijd met hem eens maar zijn overwegingen zetten je op scherp. 

Soms is hij trendy, soms drammerig. Zo laat hij geen gelegenheid voorbij gaan om ons te waarschuwen voor Brussel. Nederland geeft teveel macht uit handen aan Europa zodat we niet meer goed voor onszelf kunnen zorgen. 

Op zich een juiste vraagstelling maar de vraag of we buiten de Europese Unie wel goed genoeg voor onszelf kunnen zorgen, blijft buiten beschouwing. Hoe moeten we onze belangen verdedigen in een globaliserende wereld waar grootmachten als de VS, China, Rusland en wie weet straks ook India en Brazilië de hoofdviool spelen? 

Hoe kunnen we economisch, financieel, (geo)politiek en mogelijk zelfs militair voor ons zelf zorgen in zo een wereld? De wereld wordt groter en Nederland dus kleiner, zo eenvoudig is dat. Vroeger waren Frankrijk, Engeland of Duitsland onze mogelijke tegenstanders of zelfs vijanden nu zijn dat mogelijk VS, China, Rusland of andere opkomende (nucleaire) machten. 

In normale omstandigheden zorgen gezin en familie voor geborgenheid, materieel en geestelijk.
Een goed 
gezin of familieleven is een rijkdom die je beter door het leven
kan loodsen dan veel geld.

Ik denk dat er niks anders op zit dan net als Monaco een ministaatje te worden in de Grote Wereld met helder afgebakende soevereiniteit. Daar moeten we ons op concentreren. Waar liggen onze soevereine grenzen? Binnen die grenzen en dank zij ons plekje aan tafel van de EU moeten we leren voor onszelf te zorgen. Er zit niks anders op.

Ik heb nog een ander klein appeltje te schillen met Syp. In zijn column “Hoe Nederland doe-het-zelfland werd” (Elseviers Weekblad 8/16 juli 2017)schildert hij met enkele rake pennestreken een aantal ontwikkelingen in het naoorlogse Nederland. Losjes stelt hij daarin vast dat ons na de Tweede Wereldoorlog "een doorwoekerende huisvrouwentraditie" parten speelde.

Dat is waar. Nederland was een braaf gezinsland in een overwegend Christelijk land. Zo gek was dat dus niet. Dat vrouweninkomen een volwaardig inkomen kan zijn is daarom nog steeds niet vanzelfsprekend. “Daarbij hebben Nederlandse vrouwen nog altijd de overerfde reflex dat alles rond het huishouden eigenlijk hun unieke verantwoordelijkheid is. Het huishouden (en eventueel ook de kinderen) uit handen geven, zit niet in de genen.”

Natuurlijk kan de man ook voor kinderen zorgen.

Het gevolg laat zich raden. Stagnerende vrouwencarières en vrouwen thuis werk doen dat 15 Euro per uur waard is, terwijl ze pakweg 50 kunnen verdienen- en wie weet wel 100 als ze het huishouden niet belangrijker vonden.

Tot zover Syp over (huis)vrouw, gezin en kinderen. Het komt niet bij Syp op dat hij hier aan de grenzen van het liberalisme zit waarin elk individu dezelfde menselijke kwaliteiten krijgt toebedeeld. Maar zou het kunnen dat vrouwen met kinderen hun huishouden niet (helemaal) uit handen geven? 

Kinderen dragen en baren is nog altijd iets unieks voor vrouwen waar mannen geen gelijke in kunnen zijn, ook al zouden ze dat nog zo graag willen. Bij dat moederschap hoort zorg voor wat eens een deel van je is geweest. Dat is zo gek nog niet. Al snap ik wel dat er ook vrouwen zijn die dat zo niet voelen. 

Bij de vele vrouwen die ik ontmoet heb, voelde het wel zo. Zij gaven hun gezin met kinderen prioriteit. Kijk eens naar landen en of samenlevingen waar de man het helemaal laat afweten en zich er niet voor schaamt om zich ergens anders te nestelen zoals nogal een gebeurd op de Antillen of in Suriname, om een paar voorbeelden dicht bij huis te noemen.

De meeste van deze verlaten vrouwen zetten met de grootste moeite een een-vrouw huishouden op om hun kinderen op verantwoorde wijze te kunnen opvoeden en beschermen. Mannen doen dat niet zo gauw. 


Typisch liberaal of  kapitalistisch is het ook om de waarde van de vrouw die zorgt voor haar kinderen om te zetten in Euro's. Maar er zijn zaken die zich niet in geld laten uitdrukken? Syp moet dat toch ook weten? Geld is ook niet alles. 

Let wel, ik bedoel dus niet dat vrouwen daarom maar minder zouden moeten verdienen. Wat ik bedoel is dat vrouwen het recht hebben dat ze hun kinderen zwaarder laten wegen dan geld en/of carrière. Dat lijkt me heel legitiem en menselijk en waar zou een samenleving niet kunnen besluiten dit te waarderen of misschien wel extra te waarderen? Dat is toch een zaak van die samenleving zelf die kan besluiten wat wel en geen waarde heeft?

Het doorgedreven economische liberalisme waar Syp voor pleit heeft zijn grenzen. 

donderdag 20 juli 2017

ANDRE RIEU IN MAASTRICHT

Het beeld van André Rieu valt samen met het cliché beeld van de dirigent met artistiek
lang haar en een viool onder zijn kin. 

Het verrassende is dat André Rieu dat beeld op een authentieke en geloofwaardige
wijze weet uit te dragen.

André Rieu had ik al wel op TV gezien maar niet in het echt. Zijn concert leek me een versie van het Oostenrijkse Nieuwjaarsconcert en daar heb ik jaren geleden afscheid van genomen. Te voorspelbaar en teveel heimwee naar een verleden zonder heden.

Zoals tegenwoordig alles is ook dit soort heimwee gedemocratiseerd en gecommercialiseerd. Toch wilde ik het wel eens meemaken. Je kunt er natuurlijk niet over meepraten als je er niet geweest bent.

Het Vrijthof in Maastricht, de thuisstad van André Rieu, is op een zomerse avond in juli een heel geschikte plek voor zo’n concert. André heeft dat goed gezien en het is een jaarlijkse traditie geworden dat hij elk jaar 10 concerten op het Vrijthof geeft met elke avond plaats voor ongeveer 9000 concertgangers. De concerten zijn een jaar van tevoren uitverkocht.

Het publiek is van middelbare leeftijd en hoger, met de smaak van de generatie waartoe ook André zelf min of meer toe behoort, een mengeling van voornamelijk licht klassieke muziek met een knipoog en wat gekkigheid, aangevuld met zijn grote enthousiasme, inzet en geloof in eigen kunnen.

Bij de klanken van een Italiaans lied gezongen door 3 tenoren en zo'n achtergrond
waan je je even op vakantie. 

Gaandeweg de avond merk ik dat hij eigenlijk een feestje bouwt zoals ik dat ken van bruiloften en partijen uit mijn jeugd. Het begint allemaal wat bedaagd, een mengeling van levensernst en vreugde. Na de pauze gaat dit nog even voort tot hij een lange slotperiode aankondigt. Dan blijkt van alles te kunnen zoals een rock en roll nummer, een Elvis Presley cover en een samba versie van Marina van Rocco Granata.

De aankleding wordt plots ook gewaagder. André heeft de kunst afgekeken bij popfestivals met kanonnen die confetti en slingers het publiek in blazen, vlammenwerpers op de namaak muziek tempel waar het orkest speelt, belichting op maat van de muziek en tot slot vuurwerk.


André Rieu is zo populair dat zijn fans hoe dan ook met hem op de foto willen.

Rond het middernachtelijk uur heeft hij zijn publiek bijna uitgeput met zijn verrassingen en enthousiasme. Het is tijd om naar huis te gaan en onder de klanken van “Adieu mein Kleine Garde Offizier, Vergess mich nicht” vertrekt het publiek langzamerhand.


Het was een feestje op zijn Maastrichts, gezellig, recht toe recht aan, vrolijk en bijna carnavalesk. Maar hoe kan het ook anders in de Bourgondische Carnavalsstad Maastricht? Voor even vergeet je alle zorgen en geniet je van de muzikale show van André en zijn Johan Strauss orkest.

woensdag 19 juli 2017

CHAOTISCH BRUSSEL 3

Café La Brocante, Vossenplein 25 juli 2008


Café La Brocante, Vossenplein, 25 juli 2008


Luxemburg Station met daar achter Europees Parlement, 12 juni 2008


Metro, 12 juni 2008


BLAM, 20 juli 2008


Protex, 20 juli 2008


Hoofd, 20 juli 2008


Resto-Snack Toast-Bar, 20 juli 2008


23 Europese Talen, 20 juli 2008


Paleis van Justitie, 20 juli 2008

dinsdag 18 juli 2017

ELKE DAG EEN FOTO OP INSTAGRAM

Deel 3 is met zijn 83 foto's wat dunner uitgevallen dan de delen 1 en 2.
De Foto Trilogie van Londerzeel bestaat in totaal uit 467 foto's gemaakt
tussen 3 november 2015 en 21 april 2017. Met mijn verhuizing is een einde
gekomen aan het project. Ik ben een nieuw project 
opgestart in mijn
nieuwe woonplaats Oss, eveneens met plaatsing van een foto per dag
op Instagram

Fotoboek Londerzeel 3 is klaar. Meteen het laatste deel want vanaf eind april dit jaar ben ik verhuisd naar Oss, waar ik overigens meteen ook een serie ben gestart op Instagram en gedeeld op Facebook met als titel #Kroniek #Mijn Stad #Oss. Deel 3 beslaat met 83 foto’s de periode 29 december 2016 t/m 21 april 2017.

Ik ben de serie gestart op 3 november 2015. Deel 1 beslaat met 188 foto’s de periode tot en met 8 mei 2016. Deel 2 met 196 foto’s gaat van 8 mei 2016 t/m 29 december 2016. In totaal heeft het project Londerzeel dus een jaar, 5 maanden en 16 dagen geduurd en 467 foto’s. De foto’s zijn gemaakt met smartphones. Tot 3 januari met een Samsung Galaxy, daarna met een iPhone 5s. 

Deel 1 van de Foto Trilogie van Londerzeel. Met zijn 188 foto's beslaat dit deel
de periode 3 november 2015 tot 8 mei 2016

Het project was bedoeld als een experiment. Ik ben er -geloof ik - niet zoveel anders door gaan fotograferen dan ik al deed met mijn digitale camera’s (Samsung en Lumix). Net zoals tegenwoordig met elke digitale camera kun je onder de meest diverse omstandigheden vrij gemakkelijk foto’s maken. Dat was in de tijd van de naloge fotografie wel heel anders, zowel wat betreft materiaal als technische kennis en inzicht. De zoom mogelijkheid is in een enkel geval handig en bruikbaar vooral om beter mee te kadreren.

Deel 2 van de Foto Trilogie van Londerzeel beslaat met 196 foto's de periode
8 mei tot 29 december 2016.


Elke dag verscheen een foto op Instagram zoals nu ook het geval is met het project #Kroniek #Mijnstad #Oss. De drie fotoboeken zijn gedrukt bij Blurb. Met behulp van een speciaal programma heb ik ze rechtstreeks van Instagram kunnen binnenhalen in het boek. Heel irritant is echter dat het programma niet de hele foto importeert maar een rechthoekige versie die ook in het Instagram overzicht staat. De kwaliteit van de druk is ook niet zo goed. Het zijn al met al leuke boekjes maar ze zouden stukken beter kunnen.

maandag 17 juli 2017

ODE AAN HET BOERENLAND


Uit naam van de natuur, het milieu en het klimaat zitten vooral de vee en kippenboeren in het (politieke) verdomhoekje. Onzin natuurlijk, al zal er hier of daar een maatregel genomen moeten worden om boeren, burgers en buitenlui elk hun plaats te geven in ons overvolle land. 


Want laten we wel wezen. Wij allemaal dragen de verantwoordelijkheid voor de grote drukte in ons land met zijn overvolle wegen, alsmaar uitdijende steden en recreatie parken.


Maar het boerenland kapot maken uit naam van de natuur, het milieu en het klimaat is onverantwoord. Dat zou het evenwicht in ons land danig verstoren en misschien wel zodanig dat we ons landschap verliezen met daarbij onze identiteit en onze manier van doen en zijn.


Het zou deugd doen als er meer besef kwam van het belang van de boeren voor ons landschap en onze plattelandscultuur.


Ondanks alles ziet het platteland er opperbest uit. Toen ik in 2014 dwars door Nederland fietste, zag ik een prachtig en goed onderhouden landschap met al even goed onderhouden boerderijen en bijbehorende koeien. 


Dat Nederlandse landschap is er mede dank zij de boeren. Zij onderhouden het en zij bewerken het. 


Je moet er niet aan denken dat er in dit land geen plaats meer zou zijn voor de boeren. Economisch een ramp maar een nog grotere ramp voor ons landschap, voor onze natuur, onze waterbeheersing en uiteindelijk ook cultuur. 


Want laten we wel wezen de boeren staan van ons allemaal het dichtst bij de natuur zowel het landschap als de dieren.


Daarom deze ode aan de boeren. Nederland zonder boeren wordt een ramp. Ons landschap zal verloren gaan door commercialisering, liberalisering en vooral versnippering. 



We hebben de boeren nodig om het land op fatsoenlijke manier productief te houden, goed te beheren en te verzorgen.