Posts tonen met het label nederlandse politiek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nederlandse politiek. Alle posts tonen

dinsdag 23 december 2025

GOED DAT DE PVV IN DE REGERING HEEFT GEZETEN

 

Dat Wilders meedeed met belangrijke verkiezingsdebatten bewijst dat hij een democraat is die langs democratische weg politieke macht probeert op te bouwen. 

Als ik al politicoloog ben, dan heb ik dat vooral te danken aan Arend Lijphart. Zijn studie “Verzuiling, participatie en kentering in de Nederlandse politiek” is een combinatie van waarneming van (historische) feiten, voorstellingsvermogen en theorievorming. Ik ben die combinatie daarna nooit mee in zo een sterke vorm tegengekomen.


Tot mijn verbazing las ik onlangs een interview met hem in de NRC. Ik moet bekennen dat ik hem niet meer tot het land van de levenden rekende omdat ik zijn studie al meer dan een halve eeuw geleden gelezen heb, tijdens mijn opleiding politicologie. Het boek heeft daarna op de achtergrond altijd meegespeeld bij mijn politieke analyses. 


Het interview “Politicoloog Arend Lijphart: de VS waren nooit echt democratisch.” kun je hier nalezen. De uitspraak van hem “dat het duidelijk goed is geweest de PVV in de regering op te nemen. Het was net als met de Lijst Pim Fortuyn, ze maken er een potje van”, toont aan dat ik altijd een goede leerling van hem ben geweest. 


Ik heb dat namelijk ook altijd gevonden overigens zonder bijval. Integendeel, de meesten van mijn vrienden en kennissen vinden dat de PVV nooit in de regering had mogen komen. Zij waren voor een cordon sanitaire, een Franse uitdrukking afkomstig uit België. Daar ligt al sinds jaar en dag een cordon sanitaire rond het Vlaams Belang, het voormalige Vlaams Blok, de andere partijen hebben afgesproken nooit een regeringscoalitie te vormen met Vlaams Belang.


Lijphart ziet als politicoloog dat door de PVV  uit te sluiten van politieke deelname, hun kiezers ook nooit de kans krijgen gehoord te worden. en vooral mee te maken wat hun partij daadwerkelijk tot stand kan brengen.  Die uitsluitingspolitiek kan een democratie op den duur opbreken. 


Door uitsluiting worden spanningen opgebouwd die niet weg kunnen en dus op een gegeven moment tot uitbarsting kunnen komen. Daarom is het goed dat de PVV heeft meegedaan. Hun kiezers zijn gehoord en hun leider heeft er een in de woorden van Lijphart een potje van gemaakt.


Voor de PVV geldt overigens dat het geen fascisten zijn zoals onder Hitler of Mussolini het geval was. De PVV heeft geen knokploegen en ook geen strategie om de democratie om zeep te helpen of oorlogen te beginnen.


Ze zijn wel tegen de bestaande orde en de politieke partijen en elites die dat in stand houden. Pacificatie door middel van het sluiten van compromissen wijzen ze af. Ze zijn voor polarisatie., wat in een democratie moet kunnen.


Toch stuit de heersende politieke partijen en aanhang dat zozeer tegen de borst dat ze aan taalvervuiling gaan doen en PVV'ers fascisten of bruinhemden noemen. 





donderdag 1 april 2021

HAAGSE BENDE OP WEG NAAR HERSTEL VAN VERTROUWEN

De Haagse Bende van links naar rechts: Jesse Klaver, Sigrid Kaag, Geert Wilders, Liliane Ploumen, aanvoerder Mark Rutte, Liliane Marijnissen, Thierry Baudet en Wopke Hoekstra. ©petrus nelissen


maandag 3 juli 2017

LODEWIJK ASSCHER EN DEN BIJBEL


Volgens mij heeft Asscher met zijn politieke karakterisering van het overleg over de kabinetsformatie als “Rechts met den Bijbel” een grens overschreden die onvoorziene gevolgen kan hebben. Ik vrees dat hij daar zelf niet of veel te weinig over heeft nagedacht.

Dat Asscher met zijn leus goed fout zit, is gemakkelijk vast te stellen door het woord Bijbel in de bovenstaande leus te vervangen door Koran. Hij doet wat hij Wilders verwijt.

Met zijn leus geeft Asscher de Bijbel een negatieve, ondemocratische bijklank die anderen helaas hebben bij het woord Joods of Islamitisch. Asscher schaart zich daarmee in de rijen van degenen die politiek en geloofsovertuiging als een pot nat zien. Blijkbaar is de schroom bij de PvdA om geloofsovertuiging als ouderwets en conservatief af te doen, verdwenen sinds de partij een gigantisch politiek pak slaag heeft gekregen van de kiezers.

Hij zelf zou beter moeten weten. Zijn partij de PvdA heeft zijn naoorlogse successen mede te danken gehad aan de zogenaamde Doorbraak Christenen bij de PvdA en samenwerking met Christelijke partijen in diverse kabinetten. Asscher heeft dus kilo's boter op zijn hoofd.

Met zijn opmerking suggereert Asscher dat sommige Christenen met hun Bijbelse inspiratie niet passen in het progressief democratisch overleg. Dat is voor de Nederlandse politiek een slechte zaak. Met zijn uitspraak heeft Asscher een bijdrage geleverd aan de verwildering van het politieke debat in Nederland en misschien ook wel aan het isolement van zijn partij.

zondag 8 november 2015

GEENPEIL REFERENDUM ONDEMOCRATISCH EN ONNODIG

Lichtmatroos Jan Roos van GeenPeil-GeenSteil waagt een dansje
in de Nederlandse en Europese politiek.
(digitale collage van petrus)

Totdat ik een email kreeg van het Bureau Buitenlandse Verkiezingen om mij als Nederlander in het buitenland te laten registreren vanwege het referendum “over de wet tot goedkeuring van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en de Oekraïne” had ik de GeenPeil campagne van lichtmatroos Roos zo goed mogelijk genegeerd. Waarom zou ik luisteren naar mensen die denken dat hun eigen gelijk het hoogste goed is op aarde? Waarom zou ik mij verdiepen in een campagne van mensen die tot nu toe geen enkele constructieve bijdrage aan de politiek hebben geleverd dan het afzeiken van andersdenkende politici?

Maar helaas, nu ze er in geslaagd zijn om genoeg handtekeningen in te zamelen on en referendum af te dwingen, moet ik ze wel politiek serieus nemen en dusdanig beoordelen. Dan begin ik maar met hun leus dat ze met het referendum de democratie willen redden omdat de burger niet genoeg aan bod zou komen in Europa. Hoezo niet? Het Europees Parlement heeft 751 rechtstreeks gekozen parlementsleden. Moeten er nog meer komen of kan ik helemaal niemand vertrouwen ook al zijn ze rechtstreeks verkozen?

Van die 751 leden komen er 26 uit Nederland. Toegegeven, dat is niet veel, maar Nederland is nu eenmaal echt een klein land vergeleken bij landen als Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en Engeland. Ons politieke gewicht in Europa is inderdaad amper 3,5% en dat zal zo blijven tenzij we bereid zouden zijn wat meer samen te werken in bijvoorbeeld de Benelux maar ook dat wil Nederland niet. We vinden België en Luxemburg te klein voor ons!

Maar er is nog meer democratie in Europa dan het Europees parlement, dat misschien wel wat meer macht zou mogen hebben. Juist om te voorkomen dat er teveel macht in Brussel komt te liggen, hebben de ledenlanden van de EU zelf veel macht behouden. Het hoogste bestuursorgaan van de EU is niet de Europese Commissie maar de Europese Raad, die bestaat uit de regeringsleiders van de aangesloten landen. Alsof dat nog niet genoeg is, moeten de parlementen van de aangesloten landen ook nog eens hun goedkeuring hechten aan belangrijke beslissingen op Europees niveau of het nu bv. om leningen of associatieverdragen gaat.

Is dat niet genoeg democratie? Moet daar nog eens een referendum overheen? Alsof de democratie ons al niet genoeg geld kost en nog belangrijker alsof ik ons eigen parlement niet kan vertrouwen om op onze Nederlandse belangen toe te zien. Zo bezien is het referendum dus onnodig en ondermijnt het ook nog eens ons vertrouwen in onze democratie. Daar doe ik niet aan mee.

Maar er is meer. Wie ben ik om als Europeaan de Oekraïners, die al 2 vreedzame revoluties achter de rug hebben om aansluiting te krijgen bij Europese waarden en Europese politiek, het recht op die steun aan deze koers te ontzeggen of moet ik bang zijn voor Putinski die de Oekraïne voor Rusland opeist? Niet dat hij dat niet mag proberen, maar dan wel politiek vreedzaam en dat is nu net waar Putinski zich niet aan wil houden in de Oekraïne, net zo min als indertijd in Georgië en Transnistrië ( het voormalige Moldavië). Moeten we dan als Europeanen in de geopolitieke kont van Putinski kruipen zoals Geenpeil wil of toch aan hem duidelijk maken dat wij staan voor onze Europese waarden en opvattingen, voor onze vrijheid en zelfbeschikking? Ik denk het laatste.

Ik verklaar daarom het referendum als ondemocratisch omdat er genoeg democratie is en het wantrouwen zaait tegen onze democratische instellingen en ik verklaar overbodig omdat het Nederlandse parlement de juist beslissing heeft genomen over het associatieverdrag met Oekraïne. 

dinsdag 10 december 2013

AANTJES


Waarom was ik nieuwsgierig naar de tweedelige TV serie over Aantjes, want gewoonlijk kijk ik niet naar Hollands drama? Dat komt omdat ik het geen echt drama vindt of het nu om prins Bernhard gaat of ons Koningshuis, de ontvoering van Heineken of de ondergang van de jaren zeventig politicus Wim Aantjes. Natuurlijk gebeuren er wel drama's in Nederland, al lijken ze wel altijd kleiner dan in het buitenland, maar ze worden altijd zo onhandig gedramatiseerd. Dat komt – denk ik – door ons Nederlandse gebrek aan gevoel voor drama. We zijn daar te nuchter voor. Met het beginsel doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, maak je immers geen drama. Dan krijg je nagespeelde werkelijkheid zoals laatst dat gedoe op het strand met de landing van Koning Wilem III. Als het niet zo pijnlijk was om te zien, zou je krom liggen van het lachen. Dan zou het een soort Dutch Monty Python kunnen zijn maar daarvoor is ons gevoel voor zelfspot en relativering weer te klein.

In dergelijk drama dat vooral bestaat uit nagespeelde werkelijkheid, blijven de diepste -dramatische- zieleroerselen buiten beschouwing. Die kunnen we niet zien dus daar beginnen we niet aan. Daarom eindigt Aantjes steeds op het punt waar het dramatisch wordt. Zo vraagt Aantjes zich enkele malen in de serie af waarom hij in 1944 in de trein is blijven zitten op weg naar een strafkamp omdat hij geweigerd had alsnog dienst te nemen in de Germaansche SS terwijl hij wel getekend had. De rest nam wel de benen, Aantjes niet. Was hij er te braaf voor? Dat zou kunnen als je hem ziet zitten aan tafel met zijn Duitse vrouw en zijn nette kinderen. Een doorsnee gezin met een gezinshoofd dat bezig is een belangrijk Nederlands politicus te worden.

Was hij als brave jongen uit een goed Christelijk gezin verdwaald in de oorlog? Wie zal het zeggen? De serie zegt er niks over. Waarom wilde hij uit die verplichte Duitse Arbeidsdienst? Zinde hem het werk niet, vond hij dat hij de Duitse oorlogsmachine niet mee moest helpen draaiend houden, miste hij zijn ouders en zijn eigen omgeving? Vragen te over maar we krijgen er geen antwoord op. Wat we wel te zien krijgen is een aandoenlijke reeks Nederlandse poltici en ambtenaren met als kers op de taart Hannie van Leeuwen, de politica met haar op haar tanden, de vrouw die een flinke borrel lust (dat vele geborrel in die kringen was nieuw voor me) en een NAVO tante die met een gerust hart straaljagers koopt voor het Nederlandse leger. Een Hollandse vrouw uit een stuk. Een Rita Verdonk, maar dan met verstand en inzicht.

Zij stond pal voor het Nederlandse lidmaatschap van de NAVO. Ze moest niks hebben van de anti-neutronenbom actie, gesponsord en geleid door de Communistische Partij. Aantjes wel. Die vond dat de NAVO bezig was een grens te overschrijden. Welke grens wordt niet duidelijk. Tegelijkertijd zien en horen we mensen die vinden dat Aantjes met zijn kritiek op de NAVO een risico was geworden voor de Nederlandse veiligheid. Was het zo erg? Werd dat toen in die kringen als zo ernstig ervaren dat ze in het verleden van Aantjes gingen spitten om hem politiek uit te schakelen? Had Nederland ooit onder Aantjes uit de NAVO kunnen stappen? Ik denk van niet en dat moet toenmalig NAVO Algemeen Secretaris Luns (Nuns in de serie) en voormalig minister van Buitenlandse Zaken toch ook geweten hebben of had Luns als 'voormalig NSB'er ' gewoon een hekel aan de steeds linkser wordende Aantjes? Drama zat in de Nederlandse politiek maar we zien het niet.

We krijgen in de serie ook stukken te zien en te horen van de zogenaamde bergrede van Aantjes op het eerste CDA congres (1972). Daarin verklaart hij het Evangelie tot richtsnoer voor de politiek. Volgens veel Katholieke politici afkomstig uit de Katholieke Volks Partij KVP een veel te hoog gegrepen uitgangspunt of vooral te weinig open naar niet Christelijke kiezers? Wie zal het zeggen? Dat fundamentele verschil van inzicht in de toekomst van de Nederlandse politiek komt in de serie niet uit de verf. Maar je kunt je wel afvragen waar dat hoge -evangelische- normbesef in 1944 was toen hij zich aanmeldde voor de paramilitaire Germaansche SS?


Was hij toen als 21 jarige nog te jong om te beseffen wat hij deed? Was zijn lidkaart van de Germaansche SS als het ware een jeugdzonde die in oorlogstijd zwaarder weegt dan in vredestijd? Dat kan zijn. Oorlog is een strijd op leven en dood en dus moet je meer op je hoede zijn dan in vredestijd. Daar was Aantjes niet in getraind. Hannie van Leeuwen blijkbaar wel. Maar Aantjes wist wel dat zijn jeugdzonde meer was dan dat en dus zweeg hij. Hé, ook hier laat zijn normbesef hem in de steek. Hij verzweeg zijn jeugdzonde, zelfs op momenten dat het er op aan kwam. Hij kon het niet over zijn lippen verkrijgen. Hoe dramatisch. De man die staat voor zuivere evangelische politiek kan niet vertellen dat hij op zijn 21ste jaar onzuiver in zijn oordeel is geweest. Is dat hypocritie? De TV serie komt niet eens in de buurt van dit menselijk raadsel.

dinsdag 1 oktober 2013

DIJSSELBLOEM IN DE BEGROTINGSFABRIEK

Een tekening van Petrus

zondag 27 november 2011

IS HET CDA NOG TE REDDEN?

 
Is het CDA nog te redden? Een kwestie die de politieke vijanden van het CDA waarschijnlijk geen moer kan schelen. Dat snap ik maar het is niet verstandig. De Christen Democraten hebben samen met de Liberalen en de Sociaal Democraten Nederland gemaakt tot wat het nu is; het rijkste land van Europa met kansen voor bijna iedereen, een rechtstaat die naar behoren functioneert, sociale voorzieningen waardoor niemand van honger of ziekte omkomt en een grote mate van sociale gelijkheid. Kortom een land waar miljarden mensen op de wereld van dromen.

Die drie klassieke politieke stromingen worden bedreigd door de opkomst van nieuwe populistisch georiënteerde partijen ter linker en rechter zijde. Het meest bedreigd van die drie worden de Christen Democraten. Zij dreigen straks nog maar tien zetels in de Tweede Kamer over te houden. Daarvoor is niet een verklaring maar zoals gewoonlijke vele zoals de groeiende ontkerkelijking, de splijtzwam van het gedoogkabinet, de spanning tussen moraliteit, ethiek en praktische politiek, het gebrek aan leiderschap en zo zullen er nog wel meer oorzaken te bedenken zijn.

Om de politieke tsunami die het CDA bedreigt het hoofd te bieden, heeft de partij een commissie opgericht die de CDA beginselen gaat herijken en hertalen. Geen veelbelovend jargon voor een politieke partij. De kiezers vragen niet om een bijbels verhaal om hun leven zin te geven maar een politiek programma dat antwoorden geeft op hun politieke vragen. Een politieke partij geeft politieke antwoorden en geen bijbelse verhalen die de veronderstelde leegte van het moderne bestaan moeten vullen of iets dergelijks.

Kan zulks met de beginselen van het CDA? Ik dacht het wel, ook in deze tijd. Het CDA weet vanuit het besef dat de wereld altijd onvolmaakt zal zijn, de mens tot het kwade geneigd is dat een gemeenschap bijeen gehouden moet worden op basis van straf en beloning. Sociale voorzieningen zijn vanuit het oogpunt van naastenliefde een noodzaak maar men moet tegelijkertijd beseffen dat mensen ook graag de boel belazeren als ze er zelf van beter kunnen worden. Mensen kunnen altruïstisch maar ook egoïstisch zijn.

Belastingen heffen voor het algemeen nut en welzijn is prima maar teveel aan belasting ondermijnt de individuele inspanning en kan de vrijheid teveel inperken. Het CDA weet als geen andere partij dat ondanks alles individu en gemeenschap onverbrekelijk met elkaar verbonden zijn. De balans tussen die beide is altijd precair en moeilijk te bewaren. Absolute individuele vrijheid zal de gemeenschap ondermijnen, afgedwongen collectivisme maakt uiteindelijk de gemeenschap kapot. Daarmee zit het CDA tussen liberalisme en socialisme in, twee wegen die de afgelopen eeuwen op verschillende momenten zijn bewandeld en die beide veel onheil hebben gebracht.

Op dit moment slaat de slinger van het liberalisme veel te ver uit, vooral op het terrein van de organisatie van de economie. De overheden verkleinen om meer verantwoordelijkheid aan het individu te geven zoals dit kabinet wil is een mooi doel maar mag geen programma worden om het individu aan zijn lot over te laten. Dat nu dreigt uit naam van het liberalisme meer en meer te gebeuren.

Het CDA is de politieke partij die daar niet alleen maar bezorgd over moet zijn maar ook actie dient te nemen. Zij moet met ideeën en initiatieven komen om de balans tussen markt en algemeen nut, individuele vrijheid en gemeenschap te herstellen. Misschien dat die commissie daar eens zijn gedachten kan laten gaan. Met de nieuwe antwoorden op zak kan het CDA zich bezinnen op de vraag of nog langer in dit kabinet blijven verantwoord is.